Cieszyno

[33kk]

CIESZYNO
( Teschendorf )

woj.: Zachodniopomorskie
pow:. drawski
gm.: Złocieniec
archidiecezja: Koszalińsko-Kołobrzeska
dekanat: Drawsko Pomorskie
parafia: Złocieniec – filia pw. MB Częstochowskiej

Cieszyno – niewielka wieś o planie ulicówki, założona w XIV wieku, położona
przy południowo - wschodnim brzegu jeziora Siecino, w odległości 7 km na
północ od Złocieńca. Zniszczona niemal całkowicie podczas wojny
trzydziestoletniej, zasiedlona została ponownie i odbudowana w XVIII wieku.
Zachował się historyczny układ wsi z siedliskami i układem pól, oraz zespołem
pałacowo-parkowym. Jego centrum zajmuje eklektyczny pałac z 1901 roku,
murowany, z flankującymi go wieżami: kolistą, trójkondygnacyjną oraz
kwadratową w planie, czterokondygnacyjną. Obecnie znajduje się w nim prywatny
dom wczasowy. Zachowany, XIX wieczny park porasta unikatowy starodrzew:
jodły, świerki, złotokap, oliwnik srebrzysty, daglezja zielona, cyprysiki
Lawsona. We wsi zachował się budynek stacyjny zlikwidowanej linii kolejowej
Połczyn Zdrój – Złocieniec. Obecnie nasypem kolejowym poprowadzono trasę
rowerową (niebieski szlak rowerowy). Ze wsią sąsiadują: od zachodu jezioro
Siecino, rynnowe o dobrze rozwiniętej, klifowej linii brzegowej, od południa
rezerwat przyrody „Torfowisko nad jeziorem Morzysław Mały”.


Źródła


- Kościół wzniesiony w XVIII wieku.
- W drugiej połowie XIX wieku przebudowany.
- Poświęcony w 1946 roku.



Architektura


Kościół usytuowano w centrum wsi, na niewielkim wyniesieniu znajdującym się
przy skrzyżowaniu dróg. Jest to budowla salowa, orientowana, zamknięta od
wschodu trójbocznie z wieżą zachodnią dostawioną do korpusu. Ściany posiadają
konstrukcję szkieletową posadowioną na kamiennym fundamencie i ceglanej
podmurówce. Słupy zaczopowane w drewnianej podwalinie spięte są poziomymi
ryglami i narożnymi zastrzałami. Fachy wypełnione są prawdopodobnie
drewnianymi szczapami obrzuconymi mieszaniną gliny i słomy, otynkowane. Na
takie rozwiązanie wskazują przewodniki zaliczające obiekt do grupy budowli
szachulcowych. Widoczne jednak na fotografiach ubytki tynków ukazują wątek
ceglany. Nie wiadomo jednak czy jest on wynikiem uzupełnień, czy też mamy do
czynienia z tzw. pruskim murem – fachami wypełnionymi paloną cegłą. Całość
konstrukcji ścian wiąże drewniany oczep dekorowany profilowanym gzymsem
koronującym, na którym spoczywa belkowany strop i konstrukcja dwuspadowego
dachu, łamanego wielopołaciowo nad wschodnim zamknięciem, kryta dachówką
ceramiczną.

Czterodzielne okna o prostych ościeżach, rozplanowane są symetrycznie po
cztery w elewacjach północnej i południowej oraz dwa we wschodnim zamknięciu.
Do południowej ściany dobudowano niewielką kruchtę o konstrukcji szkieletowej
krytą ceramicznym dachem. Znajduje się w niej wejście do kościoła o
prostokątnych ościeżach i dwudzielnych drzwiach.

Do zachodniej elewacji kościoła dostawiona jest dzwonnica o konstrukcji
słupowo-ramowej, oszalowanej. Jej bryła oparta na kwadratowej w planie
podmurówce, stopniowo zwężająca się ku gurze zamknięta jest szpiczastym,
ostrosłupowym hełmem, z szerokim okapem, który kryty jest ocynkowaną blachą.
Wieńczy go metalowy krzyż.

Plac kościelny o nieregularnym zarysie wydzielony jest drewnianym płotem na
podmurówce.





Wyposażenie


- Drewniana empora chórowa wsparta na czterech słupach, z których dwa
środkowe są ozdobnie kręcone.