jul_nik
19.12.10, 19:51
Sprawa wygląda tak: znam go 7lat, ale mieliśmy baaardzo slaby kontakt przez ten czas Nasza znajomość odnowiła się przez pewien portal społecznościowy i zaczęliśmy się spotykać Trwa to 3miesiące Myślę, że jest mu dobrze ze mną Mamy o czym rozmawiać, polubił moją 3-letnią córkę Generalnie wszystko jest ok ALE cały ten "związek" rozwija się bardzo powoli Ja mam 28 lat, on 35 a na razie tylko się całowaliśmy... Mi to nie przeszkadza Cieszę się, że nie zaczęliśmy od doopy strony czyli, że nie poszliśmy od razu do łóżka Mi nie zależy na szybkim seksie i on twierdzi, że jemu też, tym bardziej, że to on dyktuje warunki, na które ja się zgadzam, czyli to, że tak powoli się to rozwija On tłumaczy się, że był baaaardzo długo samotny i musi się do mnie przyzwyczaić i że jemu to nie przeszkadza, że nie mamy kiedy pobyć zupełnie sami a spotkania odbywają się w trójkąciku z moją córką (takie są warunki i inaczej się na razie nie da) i dlatego nie spieszy się mu z seksem i w ogóle - bo seks nie jest priorytetem dla niego Mam wrażenie, że "do końca życia" mógłby mnie tylko całować i przytulać... Powiedział mi też kiedyś, że boi się czy da radę temu wszystkiemu, w sensie czy będzie potrafił ze mną być, czy będzie miał o czym rozmawiać i być na nowo w związku, bo (cytuję) "ma wrażenie, że zdziczał przez te kilka lat gdy był sam" Może ja się czepiam, ale mi strasznie brakuje wieczorów czy nawet spotkań w ciągu dnia tylko z nim i bliskości A on właśnie wymawia się tym co napisałam wyżej i warunkami mieszkaniowymi (moimi i jego) Czasami sobie myślę, żeby zainicjować jakieś romantyczne spotkanie jak tylko będzie okazja, ale jak się wystraszy to dopiero będzie ;| Poza tym, często myślę, że to jednak jakaś obrana taktyka, z tą "wstrzemięźliwością" i spotkaniami, tylko jeszcze nie wiem jaka...
