mgrania
26.06.15, 20:32
Chciałabym poznać szczególnie opinie mężczyzn. Czy można po rozwodzie mieć prawidłowe, zdrowe relacje z dorosłymi dziećmi?
Moja historia jest jak wiele innych..skomplikowana, ale i schematyczna. Ja, od 9 lat rozwódka
( nie ułożyłam sobie ponownie życia z innym mężczyzną) zostałam z dwójką dzieci: 16 lat syn i 13 lat córka. Rozwód był z mojej inicjatywy ( mąż zdradzał mnie z pseudoprzyjaciółką), ale bez orzekania o winie, bo nie chciałam prać brudów...a może było mi normalnie wstyd. Z eksem ustaliłam wysokość alimentów oraz widzenia się z dziećmi. Nigdy nie przeszkadzałam w spotkaniach czy też w relacjach dzieci z ojcem. Dzieci początkowo jeździły do ojca co drugi weekend (mimo, że zamieszkał z kochanką), z czasem coraz rzadziej zabierał dzieci , bo to mu nie pasowało, to miał wyjazd z kobietą. Przyglądałam się temu z niedowierzaniem, bo o ile byłam w stanie znieść to , że straciłam męża, nie mogłam zrozumieć tego, że dzieci "tracą" ojca i to z jego winy. Eks, któremu powodziło się finansowo, rozpieszczał dzieci nie zawsze potrzebnymi zakupami najczęściej ciuchów, sprzętu , dodatkowym kieszonkowym i kilka razy zagranicznymi wyjazdami. Ja zaś jakoś wiązałam koniec z końcem pracując, żyliśmy spokojnie, nie brakowało na podstawy, ale na zachcianki nie było już miejsca.
Było mi przykro widząc jak eks próbuje "kupić " dzieci, ale ani nie miałam na to wpływu ani nie miałam zamiaru zniechęcać ich do ojca, Wychodziłam z założenia, że czym będą starsze tym same będą miały własne zdanie. Synowi przez kilka lat ta sytuacja bardzo odpowiadała, wykorzystywał to oraz fakt, że nie utrzymywałam relacji z eksmężem, który w międzyczasie ożenił się z kochanką. Opuścił się w nauce, nie skończył studiów. Córka zaś bardzo przeżyła i rozwód i to, że ojciec rozluźnił się z nią swoje relacje. Praktycznie cały okres jej dorastania odbywał się przy bardzo małym udziale ojca, córka nie sprawiała najmniejszych problemów wychowawczych, dobrze się uczyła, miała ambitne zajęcia pozalekcyjne. W klasie maturalnej, dwa tygodnie po skończeniu 18 lat znalazła sobie pracę na 1/4 etatu, co nie przeszkodziło jej w bardzo dobrym zdaniu matury, dostaniu się na dzienne studia w dużym mieście...i to cały czas utrzymując pracę na część etatu ciągle w tej samej firmie. Moja córka od kilku lat nie miała prawdziwych uczniowskich wakacji, nie imprezowała jak większość studentów, bo ciągle praca, praca, praca...Dziś ma 22 lata, 4 lata stażu pracy, dostała awans na kierownika, ma pod sobą 10 osób, kończy studia licencjackie...ale nie ma ojca. Ojciec od dwóch lat nie widział się z córką, w naszych rozmowach telefonicznych nazywa ją bezczelną gó...arą, która chciała od niego tylko alimentów. Głupia sprawa, ale ja staję między nimi w roli mediatora...córce próbuję tłumaczyć, że on nerwowy człowiek , mnóstwem problemów ( okazało się że kolejne małżeństwo to pomyłka, "pani" wycyckała eksa ,firma padła). Zaś eksmężowi...próbuję wytłumaczyć, że córka jest honorowa, z niezłym charakterkiem po nim...Mijają kolejne miesiące ale i moje mediacje nie przynoszą rezultatu, obawiam się, że jeszcze trochę i będą to sobie prawie obcy ludzie. A mnie po matczynemu to boli...Sama nie miałam ojca, więc wiem jak to jest. Czy jest jeszcze szansa na poprawę takiej relacji? Czy może nie ma już czego ratować? Czy powinnam stać biernie? Boję się, że mojej córce odbije się to w przyszłym życiu.
Panowie...co mi doradzicie...tak właśnie z męskiego punktu widzenia...bo ja straciłam już chyba swój obiektywizm?
