ufac mezczyznie

[eeela]

W akcie rozpaczy z powodu zastoju intelektualnego rzucilam nocne pisanie w kat
i poczelam z glupia frant przegladac swoje stare forumowe wpisy pod dawnym
nickiem. I natknelam sie na niniejszy:

"Znajomi przychodza i odchodza, a partner jest na dlugi czas, moze na cale
zycie. Znajomi sie zmieniaja, a partner zostaje. Taka jest jego rola."

Spojrzalam na date wpisu - napisalam to na dwa dni przed dowiedzeniem sie, ze
facet odchodzi do mojej przyjaciolki, po czterech latach zycia ze mna :-D

Tak by sie chcialo odzyskac dawna niewinna wiare, ze jak teraz sie kochamy, to
bedziemy sie kochac zawsze. A tu kicha, niezaleznie od tego, jak bardzo ufam,
cenie i szanuje, zawsze gdzies w tyle glowy bedzie tkwil strach, ze cale to
dobro, raz dane, rownie latwo moze przepasc. A za kazdym nastepnym razem jest
o wiele wiecej do stracenia, bo czlowiek, uczac sie na bledach, za kazdym
nastepnym razem uwazniej i lepiej wybiera.

[kozica111]

Nie ufam mężczyznom, z prostej przyczyny- nie poznalam do tej pory
zadnego ktory by jakos tam nie dal plamy.Oczywiscie nie znaczy to ze
nie ma facetow z zasadami poprostu takich nie spotkałam.
I tak sobie mysle ze do kobiet tez sie to odnosi, wszyscy jestesmy
ludzmi i mamy slabosci.A partner...no coz nie nalezy uzalezniac od
niego swojego szcescia i tyle.

[lambert77]

marudzicie

[grzech_o_1]

Nie spotkałas, spotkasz. Skąd tyle Koziczko pesymizmu na starcie
życia?
A szczęście, szeroko rozumiane, jednak w dużym zakresie zależy od
życiowego partnera. A szczęście kobiet w szczególności. Pozdro.:)))

[kozica111]

Hej, nie pesymizm a realizm i pragmatyzm.No i niestety pierwsze
doswiadzcenia nas kształtują ... takie złe kodowanie :)

[buszmen33]

Nie ma chyba recepty na idealne partnerstwo, bo gdyby była pewnie
wszyscy byśmy z niej korzystali

[dziadek_54]

A jednak dalas sie namowic :))
To mile z Twojej strony.

Zastanawia mnie zakonczenie watku.
"A za kazdym razem jest o wiele wiecej do stracenia bo czlowoek
coraz lepiej wybiera majac coraz wieksze doswiadczenie".
Zgadzam sie ze za kazdym razem jest coraz wiecej do stracenia ,ale
gdzie indziej upatrywalbym przyczyn.
Za pierwszym razem tracisz tylko!!! faceta,mala strtata , krotki
zal.
Ale za kazdym razem tracisz czesc pojecia o sobie :"Jakto , ja ?
Przeciez mialam juz tyle doswiadczen , jestem madra wyksztalcona ,
wspaniala kobieta i znow dalam sie podejsc klamcy?"
- Mysle , ze to jest wazniejsza przyczyna niz to , ze "lepiej
wybierasz". Co do tego akurat mam watpliwosci , wybieta sie sercem ,
dusza, a zyc trzeba pozniej z "miesem" , wiec i o porazke nietrudno.
Mysle tez , ze ma tu znaczenie ten slawetny "zegar biologiczny"
kobiety.
Porazki i rozstania w wieku do 30 ponosi sie chyba w miare gladko,
pozniej jest gorzej.
Dochodza watpliwosci co do wlasnej wartosci i strach przed ich
zmaterializowaniem sie w formie bezdzietnego "staropanienstwa" .
Ale , nie jestem pewien tego co mowie , to tylko tak na
rozgrzewke :))
A poza tym to wedlug diagnozy jednej z szanownych forumowiczek
jestem juz na granicy obledu i niedlugo przywioza mnie zwiazanego
przed oblicze "specjalisty" :))Wez i to pod uwage czytajac moje
madrosci.
Pozdrawiam .

[eeela]

Zakonczenie bylo nieusprawiedliwionym uogolnieniem na podstawie jednostkowego
doswiadczenia ;-)

Co do tego akurat nie mam zadnych watpliwosci - calkowicie obiektywnie mozna
stwierdzic, ze tym razem wybralam lepszy model. Pod wieloma wzgledami. Nie boje
sie z jego strony oszustwa - oczywiscie jestem swiadoma, ze moze mnie pod tym
wzgledem zawiesc, ale po prostu nie nosze w sobie tej obawy. I nie ma we mnie
reakcji przez ciebie opisywanej 'ja, madra, wyksztalcona...' etc. Ja swiadomie w
zyciu czynie mase zalozen o ktorych wiem, ze narazaja mnie na bycie ofiara
oszustw, i godze sie z tym. Z przyczyn pryncypialnych.

Boje sie rozejscia naszych drog, fascynacji kims z zewnatrz, konfliktu z powodu
roznic, jakie nas dziela. Oczywiscie nie mysle o tym caly czas, ale czasem
wyskakuje jak pajac z pudelka - zwlaszcza gdy natrafiam na takie swoje wpisy jak
wyzej cytowany :-D

Slawetny zegar biologiczny natomiast ma znaczenie ogromne. Na razie nie czuje
sie pod tym wzgledem jakos szczegolnie zagrozona. Zreszta zegar biologiczny
dotyczy tylko rozplodu, ktory latwo osiagnac, nawet nie posiadajac stalego i
chetnego rozplodowi partnera. Tylko dzieci zal, dla ktorych marzy sie cos, czego
sie samemu nie zaznalo - obecnosci ojca. Stad i strach wylazacy czasem z kata -
wyjdzie? nie wyjdzie?

Smetnym rozwazaniom sprzyja fakt, ze znow sobie pojechal w szeroki swiat ;-)

[dziadek_54]

Jak (prawie :)))) zawsze fajnie sie Ciebie czyta.
Moim zdaniem nie ma w Twojej wypowiedzi zadnych sprzecznosci , wiec
i "przyczepic" sie nie ma doczego.
Jedyne na co ewentualnie chcialbym zwrocic uwage to to , ze jeszcze
nie masz trzydziestki :)))
To co pisalem o tych doswiadczonych , wyksztalconych itp. to
dotyczylo rozstan w wieku tak miedzy 35 a 40.
Te sa , chyba najbardziej bolesne.
Zawsze przy takiej rozmowie przypomina mi sie to co dr Szuman
powiedzial Wokulskiemu :" najgorsza jest ostatnia(pózna) milosc , po
pierwszej czekaja Cie dziesiatki nastepnych , po ostatniej juz
nic "!!
Boje sie , ze z Waszego pokolenia wiele osob pozna te gorzka prawde
z autopsji.
Ale na pewno Ciebie to nie dotyczy.
Jestes wspaniala dziewczyna i Fidelowi musialoby chyba na dekiel sie
rzucic gdyby probowal wyciac jakis numer. :)))
Pozdrawiam serdecznie i zycze by byly to tylko zupelnie teoretyczne
rozwazania.
A na chrzciny wykorzystam Twoje zaroszenie i przyjade do Belfastu,
Meksyku , czy na inna Grenlandie. :))

[eeela]

> Moim zdaniem nie ma w Twojej wypowiedzi zadnych sprzecznosci ,
wiec
> i "przyczepic" sie nie ma doczego.

No i jak mi tu czynic czyniace burze prowokacje, sam powiedz ;-)

> Jedyne na co ewentualnie chcialbym zwrocic uwage to to , ze
jeszcze
> nie masz trzydziestki :)))

Ale czuje, jak mi dyszy nad karkiem :-)

Ufam, ze zycie niesie ze soba mnostwo piekna, nie tylko w zwiazkach,
i na kazdym etapie zycia. Ale tez wiem juz odrobine, jak potrafi
przyp..lic. Dlatego i ciesze sie nim, i troche boje. To chyba
naturalne? :-)


A na chrzcinach jak najserdeczniej cie powitam - o ile tylko beda
chrzciny, bo tej kwestii jeszcze nie rozpatrywalismy ;-)

[dziadek_54]

>
> No i jak mi tu czynic czyniace burze prowokacje, sam powiedz ;-)

No wlasnie :)
z Toba nie ma jak dyskutowac bo zadko piszesz rzeczy kontrowersyjne,
i zawsze masz racje , nie bardzo mam chec sprzeciwiac sie tylko po
to by wyjsc na idiote :))


> > nie masz trzydziestki :)))
>
> Ale czuje, jak mi dyszy nad karkiem :-)

Niech dyszy, ma jeszcze kawalek drogi przed soba , mozesz jej rzucic
kilka klod pod nogi :)) :))
>
> Ufam, ze zycie niesie ze soba mnostwo piekna, nie tylko w
zwiazkach,
> i na kazdym etapie zycia. Ale tez wiem juz odrobine, jak potrafi
> przyp..lic. Dlatego i ciesze sie nim, i troche boje. To chyba
> naturalne? :-)
>
Pewnie ze piekno mozna znalezc i poza zwiazkiem , ale we dwojke(lub
w trojke :))) przyjemniej mu sie przygladac :))
Mysle , ze smialo mozesz sie tylko cieszyc, obawy sa zbyteczne.
Malo jest ludzi tak swietnie wyposazonych na droge zycia jak Ty.
Jesli Ty bedziesz zywila obawy , to co maja powiedziec Ci ktorzy
nie dostali tyle od Dobrego Pana , lub nie chcialo im sie
zbierac "posagu"?
>
> A na chrzcinach jak najserdeczniej cie powitam - o ile tylko beda
> chrzciny, bo tej kwestii jeszcze nie rozpatrywalismy ;-)

Beda narodziny , beda i chrzciny :)) jestem agnostykiem ,
wiec "obrzadek" jest mi obojetny :))
A jesli nie bedzie narodzin (w co absolutnie nie wierze:)) to
przeciez zawsze mozna "ochrzcic" chocby kamien polny.
Wazna jest chec szczera, a "tej ci u mnie dostatek" :))
Nawet nie wiesz jak milo patrzec na mlodych ludzi , ktorzy maja
teraz takie ogromne mozliwosci , potrafia z nich korzystac i tak
wiele osiagneli wlasna , ciezka praca.
Podziwiam Cie.
>

[funny_game]

Nie wiem, czy mam ten brzęczyk z tyłu głowy ostrzegający przed możliwością
straty partnera. Może tak, ale przeważnie wyłączony.
Bardziej bym się bała chyba samospełniającej się przepowiedni. Tego, że gdy
wierzymy, że coś się stanie, zaczniemy prędzej czy później zachowywać się tak,
że do tego doprowadzimy.
Wolałabym (chyba), żeby mój ukochany odszedł do innej, niż dlatego, że nie mógł
wytrzymać z osobą, która wszędzie widzi złowróżbne znaki.

[grzech_o_1]

Od rana rozważania egzystencjonalne damsko męskie. Ładnie się dzień
forumowy zapowiada.:)))

Interia Funni. Twe Mexico, tam jest ciekawiej.

[kozica111]

Bo pogoda taka, slonce za mgla, wiatr liscie rozwiewa...;).

[funny_game]

"Wicher wieje, wicher słabe drzewa łamie, hej,
Wicher wieje, wicher silne drzewa głaszcze, hej,
Najważniejsze to być silnym,
Wicher silne drzewa głaszcze, hej!"

T. Nalepa

:)

[funny_game]

Jes, ser, już widziałam - dzięki :)))
Chyba łatwiej mi bezgranicznie komuś zaufać, niż zaufać opatrzności w takiej
jaskini, że mi żaden kieł lodowy na łeb nie spadnie ;)

[grzech_o_1]

To Funni niewiarygodne, ale to nie lód, to kryształy górskie. Nie
chce się wierzyć.:)))

[eeela]

> Nie wiem, czy mam ten brzęczyk z tyłu głowy ostrzegający przed możliwością
> straty partnera. Może tak, ale przeważnie wyłączony.

Moj takze jest przewaznie wylaczony - tylko od czasu do czasu cos go zalacza. W
zasadzie nie lubie tego i nie pochwalam przed sama soba, jako ze zalozenie moje
dla zwiazku jest takie, ze sie ufa - wbrew brzeczykom, dotychczasowym
doswiadczeniom i madroscia ludu oraz starcow. Naraza to byc moze na ciezkie
rozczarowania, ale daje komfort w zyciu codziennym, jakiego zadna podejrzliwosc
i obawy swoim zdroworozsadkowym podejsciem zrekompensowac nie sa w stanie.

[funny_game]

Jeszcze, jak się własny włączy czasem to pół biedy. "Najlepsze" są brzęczyki
zewnętrzne-nieproszone. Człowiek cały w skowronkach, bo zakochany, a tu ktoś mu
"Też byłam taka szczęśliwa, poczekaj, wszystko się rozpadnie, jak i moje". Uch,
zdzieliłabym!

[kookardka]

Tez tak czasem mam i mnie to wkurza, bo jak mi się włączy
to nie zawsze sama moim zdroworozsądkowym podejściem umiem
go wyłączyć, wtedy potrzebna jest pomoc drugiej strony ...
a to męczy ... drugą stronę :( a jak nie poproszę o pomoc,
to zamęczę się sama :(

[dzikoozka]

juz nigdy. ;))

Mozna, ale czy koniecznie trzeba?

[aroden]

zapewniam, ze ufajac tylko samemu/samej sobie - tez da sie zyc.

Zreszta nawet i tego nie polecam, gdyz czasem i na sobie
mozna sie zawiesc (i nie tyle zawiezc, co przewiezc :)))

[viviene]

nie da,ale jak nie ma komu to juz lepiej sobie:)

[p_k_79]

Już kiedyś o tym rozmawiałyśmy.. podtrzymuję swoje zdanie - ufać
należy, ale pewnym można być jedynie swoich uczuć:) I może ten cień
obawy, że ktoś może jednak zmienić obiekt uczuć, pozwala nam się
wciąż starać?

Dzień dobry:)

[eeela]

Pewnym mozna byc tylko swoich i tylko teraz - kto wie, jaka glupota
moze nam strzelic do glowy w przyszlosci? Ja siebie po wielekroc juz
zaskakiwalam, i przyjemnie, i rozczarowujaco.

[p_k_79]

No, to raczej oczywiste:) Jednak pamiętanie o tym, co mamy i jak
jest to ważne i drogocenne, jest pewną ochroną na przyszłość. Kiedy
nachodzi zniechęcenie rutyną, a na horyzoncie pojawia się jakaś
ekscytująca pokusa, warto usiąść i zadać sobie pytanie "Czego/Kogo
można mi zazdrościć".. to naprawdę pomaga przypomnieć sobie, ze ta
szara rutyna, to skarb:)

o :)

[aroden]

wot - racjonalistka w moim guscie :)

[aroden]

y chica bonita - zapomnialem dodac :)))

[eeela]

Si, muchachote :-)

[dziadek_54]

wot , nie tylko w Twoim :))tylko pomazyc.
Masz swietny gust.

nikomu ni eufać, zwłaszcza sobie...

[floo77]

Myślę, że w zasadzie nie można ufać nikomu. A to, że zdradza,
odchodzi, znika bliska osoba to ryzyko wpisane w życie. Nie
ryzykujesz, nie masz. Można tak żyć, ale nie jest to dobre.

Myślę, że bardziej można liczyć na znajomych, mimo że przychodzą i
odchodza. Po prostu mniej się od nich oczekuje.

Tak w ogóle to sporo się nauczyłam ostatnio:
- nie przywiązywać się
- niczego nie oczekiwać
- nie czuć
- nie myśleć
I wtedy da się żyć ;)

[eeela]

> Myślę, że bardziej można liczyć na znajomych, mimo że przychodzą i
> odchodza. Po prostu mniej się od nich oczekuje.

Sama przeciez rozumiesz, ze przez to, ze mniej sie od nich oczekuje, nijak nie
idzie uznac, ze przez to sa obiektywnie bardzej godni podkladania w nich ufnosci
- jak trafnie napisalas, ryzyko zawodu rosnie z zakresem wymagan, i owi znajomi,
gdyby zostali postawieni wzgledem szerszego zakresu wymagan, byliby tak samo
albo bardziej zawodni niz partner.

[wystep.goscinny]

I tu się również zgadzam z szacowną przedpiszczynią ;) To prawda, że
wobec znajomych mamy niższe wymagania, oczekujemy jednak zazwyczaj
lojalności.
Wprowadźmy do układu trochę emocji, ot np. spór o faceta,
stanowisko, czy co tam jeszcze i wtedy wychodzi na jakich cienkich
nóżkach opiera się czasami nasza przyjaźń.

[nemo1968]

> Tak w ogóle to sporo się nauczyłam ostatnio:
> - nie przywiązywać się
> - niczego nie oczekiwać
> - nie czuć
> - nie myśleć
> I wtedy da się żyć ;)

To zabawne, bo ja się coraz bardziej przekonuję do tego, że moja
nauka to:
- przywiązywać się
- dużo oczekiwać
- czuć
- myśleć
I wtedy da się żyć ;)

Normalnie Twoja szklanka jest do połowy pusta a moja pełna :). I kto
wie jak smakuje, to co w środku ? ;)

[viviene]

i która prawde zastosowac?

[nemo1968]

Sama wybieraj :). Przecież każdy ma swój rozum....choć nie każdy
czyni z niego użytek ;))

Ops

[yagiennka]

To jakiś cholerny idealizm :)) Ja mam zupełnie inną sentencję - faceci
przychodzą i odchodza a przyjaciele zostają. To co u mnie w życiu stałe to
rodzina, przyjaciele, częśc znajomych. Faceci nigdy.

[eeela]

A ja jednak lubie miec w partnerze takze i przyjaciela.

[yagiennka]

No baa, ja mam zawsze! Co z tego, kończy się związek to kończy się i przyjaźń.

[kookardka]

Też ostatnio coś takiego usłyszałam ... przyjaciele i koledzy
zostają a żony jak to żony przychodzą i odchodzą ...

zastanawiam się czy takie podejście nie oznacza, że ktoś
bardziej wtedy dba o kolegów i koleżanki a o partnerkę nie.

[yagiennka]

Nie to chodzi o coś innego. Miłość jako uczucie bardzo silne i chwiejne łatwo
się poddaje zmianom. Przyjaźń jest o wiele bardziej stabilna, mniej się poddaje
emocjom i zawieruchom, od przyjaciół mniej ejdnak wymagamy niż od ukochanego,
dla przyjaźńi na więcej oko przymkniemy. Od miłości wymagamy i oczekujemy.
Miłość łatwo przechodzi nawet w nienawiść. Znajomości czy przyjaźńie nie budzą
takich emocji dlatego sa bardziej stałe.

[eeela]

od przyjaciół mniej ejdnak wymagamy niż od ukochanego,
> dla przyjaźńi na więcej oko przymkniemy. Od miłości wymagamy i oczekujemy.

Nie podoba mi sie takie rozumowanie i nie stosuje go. Wlasnie dla milosci
najbardziej warto wybaczac, przymykac oko, i przede wszystkim wymagac tyle, ile
samemu jest sie w stanie dac. Jesli ktos wiecej potrafi wybaczyc kumplom niz
partnerce, kolezankom niz partnerowi, to cos jest bardzo nie w porzadku w takim
zwiazku.

[dziadek_54]

To "oczywista oczywistosc" :))

[kookardka]

No właśnie. Bo przecież nie chodzi o oczekiwania i branie,
chodzi o to, by wspólnie z partnerem dbać o to, by było ciepło,
miło, szczerze, bezpiecznie - a to samo się nie zrobi, tu trzeba
dużo pracy włożyć by trwało, ale obie strony powinny chcieć.
Przymknąc oko, pogadać o wątpliwościach , zadeptać problemy.
To się dzieje wtedy, gdy zależy obu stronom na bliskiej ciepłej
relacji. A przyjaciele, znajomi - mniej w takich relacjach emocji,
nie zwraca się uwagi na pewne zachowania, bo zależy mniej, bo nie
ma to wpływu na nasze życie, To oni właśnie przychodzą odchodzą,
bo są bardziej obojętni niż partner, z którym buduje się wspólne
życie. Dlatego wydaje mi się, że facet, który podchodzi do relacji
jesteś to jesteś, jak Cię nie ma to też dobrze ( żony przychodzą
odchodzą) , mówi, że nie jest związany emocjonalnie i generalnie
to mała strata jak wszystko posypie się w kawałki, bo mu nie
zależy ...

[kookardka]

Ja myślę, że w przyjaźni czy w znajomościach mniej jest emocji,
które wpływają na sposób odbioru drugiej osoby. Takie osoby mają
mniejszy, emocjonalny wpływ na nasze życie - mają swoje życie,
swoje sprawy, od ich sposobu życia i podejścia do wielu spraw
nasze nie zależy ( a na pewno w mniejszym stopniu niż od podejścia
partnera ). Partner jest bardziej częścią naszego życia niż
przyjaciele, stąd też, tak jak napisałaś oczekiwania są większe.
Nawet nie wiem czy to dobre słowo "oczekiwania" - raczej chyba
chodzi o to, czy jego sposób na życie nam odpowiada i czy umiemy
to zaakceptować. A że nam zależy, to staramy się jakoś dopasować,
stąd więcej rozmów na tematy związane z byciem razem - co w
przyjaźni się nie zdarza. Dlatego jak słyszę, ze ktoś podchodzi do
bliskiej relacji na zasadzie - żony przychodzą odchodzą to mam
wrażenie, że traktuje kobietę, z którą jest jak parę butów - para
butów jest dopóki się jest wygodna i da się w niej chodzić , potem
kupię sobie nową ... bez emocji, lekko i bez żalu, gdy trzeba
wyrzucić na śmietnik.

[lacido]

zasada ograniczonego zaufania to podstawa
nie ufam tym których nie rozumiem, nie zna i na których choć raz sie zawiodłam

[mamba8]

HMmm o ukazywana nieustająco nieufność właśnie doprowadza do różnych
świnstw. Ja wole udawać, że ufam ale czasem inwigiluję po cichu i
nic nie daje po sobie poznać.

Ufać, ufać i jeszcze raz ufać

[wystep.goscinny]

Sparzyłam się kilkakrotnie, jak chyba każdy, i wiem jak to cholernie
potrafi boleć. Jednak czy rzucone z satysfakcją 'a nie mówiłam'
sprawi, że mój ból będzie mniejszy ?
Nie wyobrażam sobie życia w ciągłej niepewności, w atmosferze
podejrzeń, zatruwania swojego umysłu bezpodstawnymi domysłami. Nie
chcę angażować się w związek na pół gwizdka tylko dlatego, że on
któregoś dnia może odejść. Nie mam zamiaru aby brak zaufania
zniszczył szczęście, które jest tu i teraz.

[eeela]

Alez ja sie zgadzam jak najbardziej! Mowie tylko o trudnosciach, jakie czasem
wystepuja, ze wzgledu na przeszle doswiadczenia. Poza tym wlasnie, zakladajac
ufnosc, nie tylko wlasny komfort i wspolny komfort pozycia mam na mysli, ale tez
bycie w porzadku wobec partnera, bo nic nie daje mi moralnego prawa obarczac
tego, ktory niczym wobec mnie nie zawinil, ciezarem moich przeszlych
rozczarowan. Nie mam prawa obarczac go swoimi podejrzeniami dlatego tylko, ze
wiem, ze sa ludzie zdolni do klamstwa. Nigdy nie mialam zadnych przeslanek, ze
nie moge mu ufac, wiec tez nieufnosc wobec niego bylaby gleboko niesprawiedliwa.

Tylko niestety czasem wlacza sie ta swiadomosc, ze zawsze, ufajac, narazam sie
jednak na tej ufnosci zawiedzenie - zwlaszcza wlacza sie wtedy, kiedy czyta sie
swoje pelne ufnosci posty sprzed laty, przypadajace na dwa dni przed tej ufnosci
glebokim zawodem ;-)

[wystep.goscinny]

Ależ wiem, że się zgadzasz :D Zwłaszcza po tym fragmencie, pod którym sama mogę
się podpisać:
"Ja swiadomie w zyciu czynie mase zalozen o ktorych wiem, ze narazaja mnie na
bycie ofiara oszustw, i godze sie z tym. Z przyczyn pryncypialnych."
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=150&w=70266221&a=70277719
Uważam, że zaufanie (i to nie tylko do partnera, ale w ogóle do ludzi) jest
bardziej kwestią wyboru i przyjętych zasad niż przeżytych doświadczeń. Zawsze
wychodziłam z założenia, że ludziom trzeba ufać i chociaż niejednokrotnie się na
tym przejechałam, mam wrażenie, że bilans jest dodatni (mocno dodatni).
Zazwyczaj ludzie obdarzeni zaufaniem starają się tego zaufania nie zawieść.
Nigdy bym się o tym nie przekonała, gdybym nie zaryzykowała.

Jeżeli chodzi o chwile zwątpienia to oczywiście zdarzają mi się one jak chyba
każdemu. Wydaje mi się jednak, że jestem na nie uodporniona, gdyż wyobraźnia od
zawsze podpowiadała mi przedziwne rzeczy, spiskowe teorie dziejów, pomysły super
przekrętów, morderstw doskonałych i to w najbardziej nieoczekiwanych momentach
;) Gdybym choć cześć tego traktowała poważnie ... nie byłoby tego postu, gdyż
trudno coś napisać będąc zakutanym w kaftan bezpieczeństwa :D