Co sądzicie o "Wydaniu drugim poprawionym"?

[Gość: libi]

Witam!
Pytanie j.w. Interesują mnie Wasze opinie na temat tego programu.

Jakiś czas temu zaczęłam oglądać "Wydanie..." i od tamtej pory śledzę każdy
odcinek. Mili prowadzący, rzeczowe dyskusje bez psedoerudycyjnego wymądrzania
się, ale za to z humorem, i ciekawi goście.
Program ma jednak jeden wielki minus - jest stanowczo za krótki:(

A więc, zapraszam do dyskusji i proszę o opinie również na temat innych
programów o książkach aktualnie nadawanych. Który jeszcze wart jest uwagi, bo
nie za bardzo się orientuję?

błąd

[Gość: libi]

Oczywiście miało być: "bez pseUdoerudycyjnego..." :)

[kawa_malinowa]

Myślę, że gdybym miała oglądać tylko jeden program w tygodniu - to byłby to
właśnie program o który pytasz!
Podoba mi się to, że prowadzący naprawdę dyskutują (najlepsze jest jak Kazia
Szczuka pyta się współprowadzącego, czy on wie o czym jest omawiana książka) i
dochodzą do ciekawych wniosków.
Za króki i zbyt rzadko :)

[suka1]

ja tez uwielbiam ten program, a na drugi dzień chodze niewyspana bo wstaje o 6.
Tak wiec program jest ciekway,ale za krótki ,za rzadko i za późno!!!

[lavaris]

Wydanie drugie poprawione emitowane jest też na TVN24 w piątki o 17.00.

[Gość: livre]

Program oglądałam kilka razy. Szczuka była beznadziejnie nadęta. Nie trawię tej
kobiety i jej uporczywego przekonywania wszystkich jaka to ona mądra. Krytyka
musi mieć klasę i argumenty, a nie jedynie drwinę i wymuszony sarkazm. Czasami
mam wrażenie, że ona robi kiczowaty "samolans" i ten profesor to tylko tam
jest, aby jej przytakiwać.
Pora nadawania jest oczywiście idiotyczna.

[Gość: radek]

Mysle że własnie siebie Szczuka akurat nie lansuje w tym programie, takie jest
moje wrażenie i profesor tez ma swoje zdanie a czasami zdanie maja
podobne,program jest dobry i prowadzacy omawiaja ksiazki dokładnie i
ciekawie, podoba mi się ten program, ogladam zawsze.

[noc_walpurgii]

Program jest prowadzony w sposób interesujący. Zamiast pułapki głów gadających
do czynienia mamy z żywymi ludźmi prowadzącymi dyskusję z sposób ciekawy, lecz
nie przeintelektualizowany. "Wydanie..." oglądam z przyjemnością, ale...

Ale no właśnie. Mam poważne zastrzeżenie co do doboru omawianych książek. Nie
rozumiem po co na tapetę brane są książki-czytadła, nic nie wartościowe
pozycje, co do których od razu wiadomo, że to shit-hit.
Było tak w przypadku np. książki Wiśniewskiego (tego od "S@motności w sieci"),
czy "Zdesperowanych kobiet postępujących desperacko". Ktoś, kto ogląda program
o książkach oczekuje chyba omawiania wartościowszych pozycji niż powyższe,
oczekuje opinii, sugestii na temat książek, które potencjalnie kupi/przeczyta.
Widz oglądający program o książkach to, jak sądzę, widz już bardziej wyrobiony,
chcący w gąszczu DOBRYCH pozycji wybrać coś dla siebie, a nie
przeczytać "dzieło" z serii "Literatura w spódnicy"...
Postuluję więc rozmawiać tylko o książkach, co do których jest potencjalne
przypuszczenie, że to pozycje interesujące i wartościowe.

W przypadku rzeczonego Wiśniewskiego doszło w ogóle do paradoksalnej sytuacji,
kiedy to prowadzący zgodnie stwierdzili, że to g*** i nie ma o czy rozmawiać. A
potem jeszcze zaprosili autora do studia i pani Szczuka oświadczyła, że to jest
pozycja beznadziejna, chała i dno totalne. Gość miał nietęgą minę:)

[Gość: Dzikikamien]

nie lubie szczuki chociaz czasem cos ciekawego powie ... jest niestety za
bardzo zideologizowana- chwali beznadziejna ksiazke o gejach /trzech gejow i
kotka czy jakos tak/ tylko dlatego, ze mowi o czyms 'postepowym' ... ta ksiazka
jest tak zle napisana, ze sie niedobrze robi a jej nawet powieka nie
drgnela ... za takie akcje to tylko kosa ...

[Gość: libi]

Zgadzam się, że "Wydanie drugie poprawione" to w założeniu program dla
bardziej "wyrobionych" widzów i prowadzący mogliby sobie darować omawianie
bestsellerów o wątpliwej wartości literackiej. Przyznam, że pani Szczuka mocno
mnie zaskoczyła (negatywnie) w programie z Wiśniewskim. Z całym szacunkiem i
sympatią dla niej, "pojechała" po pisarzu za ostro.

Co do zideologizowania pani Szczuki... A może jej się akurat "Trzech mężczyzn w
łózku, nie licząc kota" (przepraszam, jeśli przekręciłam tytuł) zwyczajnie
podobało? I nie należy się doszukiwać w tym drugiego dna, że to dlatego, że o
gejach itp. Może jej zdaniem książka jest wartościowa, dobrze napisana?

P.S. I osobista prośba na koniec: proszę o krótkie streszczenie ostatniego
odcinka (jakie książki były omawiane, jakie opinie prowadzących i jacy goście),
bo nie było mi dane obejrzeć:(. Z góry dziękuję:).

[Gość: Dzikikamien]

ja bym sie naprawde nie unosil gdyby to bylo cos dobrego , ale ksiazka
zurawieckiego jest po prostu slaba ... nie, nie slaba, jest napisana
nieporadnie i bez cienia wzdzieku ...

tu fragment tej ksiazki

[Gość: Dzk]

Popołudnia pewnego, po pracy, w przypływie uczuć tkliwych i wzniosłych, z
odruchu serca i ze łzami w oczach postanowił obdarować chłopców ogromnym
bukietem kwiatów. Mijało właśnie półtora miesiąca, odkąd po raz pierwszy
wylądowali we trójkę w łóżku. Półtora miesiąca bez dwóch dni.
-Trzynaście szkarłatnych róż poproszę - rzucił w kwiaciarni. - Nie, lepiej
piętnaście. Żeby nie zapeszyć.
Sprzedawczyni pobieżała chyżo do wiaderka.
-Dla żony? - spytała z niedowierzaniem, dobierając co mniej rozwinięte.
-Nie mam żony - rzekł Michał dumnie.
-To dla ko... dla narzeczonej? - drążyła serdecznie.
-Nie mam... narzeczonej - głos mu nieco przycichł.
Sprzedawczyni zapatrzyła się na niego sceptycznie.
-Miałam na myśli dziewczynę.
-Nie mam dziewczyny... też.
-Każdy ma dziewczynę. Albo będzie miał - i w tym samym nakazoworozdzielczym
trybie oberwała zbędne listki - Pasuje?
-Nie może być inaczej.
-Dla matki?
-Nie mam... Nie, nie dla matki.
-To pewnie na ślub?
-Nie mam ślubu.
-To na grób?
-Nie mam grobu.
-To po co?
-Ja, wie Pani, tak dla siebie.
-Pan sam sobie daje kwiaty? - kobieta cięła końcówki - Szczęściarz z pana.

(…)Poszli razem na wernisaż wystawy "Niech nas zobaczą!" do niewielkiej galerii
na obrzeżach centrum. Ściany obwieszone były zdjęciami par homoseksualnych,
które posyłały radosne uśmiechy na tle łagodnej zimowej scenerii. Wszystkie
fotografie wyglądały dokładnie tak samo. Ich bohaterowie ujęci zostali
frontalnie, w pełnym planie, stali prosto, nie przeginali się. Trzymali się za
ręce. Mieli zawisnąć w większych miastach na billboardach, ale histeryczna
reakcja otoczenia pokrzyżowała im plany. I blokersi, i prezydenci projektowali
na te zdjęcia słodkie a la pocztówki UNICEFU swoje uprzedzenia i pokątne myśli.
Kontrast był uderzający, groteskowy, zostawiał daleko w tyle sławetne reakcje
na "Szał", "Śniadanie na trawie" i Duchampa. Był tak naprawdę kontrastem
kontrastu.
- W tamtych przypadkach - tłumaczył Michał - skandal wpisano w poetykę dzieła,
a tu wynikł on z użycia mieszczańskiej estetyki przez osoby, którymi odmówiono
prawa do posługiwania się nią.
- To mi przypomina scenę z "Widma wolności" Bunuela - dodał Paweł. - Małżeńska
para gorszy się i podnieca pocztówkami z widokiem zabytków i zachodów słońca.
- Bo oni wszyscy z miejsca wyobrażają sobie, jak ci grzeczni chłopcy z plakatów
się pieprzą. I nie mogą wytrzymać z tej ekscytacji. A przecież niektórzy z nich
nawet nie są sparowani. To modele.
- Jakże trywialne są nasze rozkosze!
W tym momencie przecisnął się do nich z plastikowym kubkiem w dłoni Wiktor.
Zapytał surowo.
- Dlaczego się nie sfotografowaliścieeeee?
- Och! Bo my jesteśmy ci rozwiąźli - odparł Michał. Adam roześmiał się w głos,
ale szybko się zasępił, bo uświadomił sobie, że jego nieobecności na zdjęciach
nikt nie dostrzegł i nikt już nie dostrzeże.
- Niemożliwe! - wykrzyknął Wiktor.
- A dlaczego? Czyżbyśmy uchodzili za wzorzec homomałżeństwa i winniśmy
upowszechniać swój wizerunek?
- Winniście upowszechniać pozytywny wizerunek. Wszyscy winniśmy.
- Jak następnym razem postanowicie upowszechniać pozytywny wizerunek seksu
analanego, to chętnie zawiśniemy. A ty gdzie wisisz? - Michał tknął Wiktora
palcem.
Wiktor wskazał na jedno ze zdjęć, nie odróżniające się od pozostałych. Michał
rzucił okiem.
- Jesteś na nim bardzo do siebie podobny.
Tout le monde przyszedł na ten wernisaż. Adam dostrzegł i Leona urzędnika, i
słynnych bywalców darkroomów, dziennikarzy prywatnie, parę osób gay friendlych,
nawet jakichś polityków. Gdzieś w tłumie mignął małolat ekskochanek z drugim
małolatem, pomachali Adamowi i przepadli. Adam snujący się i osamotniony jak
wtedy, na zebraniu OOGiLDZGiPD z klozetem w podwórzu, próbował wzbudzić w sobie
gay pride. Oto jest tutaj, robi coś dla sprawy, pije wino na wernisażu słusznej
wystawy, prowadzi nonkonformistyczny tryb życia, na pohybel betonowym
impotentom, udowadnia, że jest normalny, choć inny, inny, ale zwyczajny,
zwyczajny, ale niezwyczajny, niezwyczajny, bo inny, inny, ale taki sam. Ku..,
nie taki sam! Kręci mu się w głowie od tego wina w plastikowych kubkach,
podłego wina, jak zawsze na wernisażach. Spogląda na Michała, który rozjaśnił
specjalnie na tę okoliczność końcówki włosów, założył koszulę w delikatne
paseczki, chyba od Armaniego, koszula, nie paseczki, i chciałby go zerżnąć tu i
teraz, Michała nie Armaniego, kochać się na oczach tych wszystkich kochających
inaczej i niech nas zobaczą, niech nas powieszą na ścianach i billboardach. Ale
Michał rozmawia z Wiktorem, a teraz ze znajomą z telewizji, nie on nigdy tego
nie zrobi, nie straci nad sobą kontroli, choć tak prowokacyjnie mówi, choć taki
mocny w gębie, bo on jest tylko pośrednikiem idealnym, daje tyle, ile dostaje i
nie zatrzymuje niczego dla siebie.

Adam spojrzał na Pawła, zaaferowanego nagrywaniem gości, z których wypowiedzi
zrobi mały reportaż i będzie się użerał, by go puścili na antenie. Ale on,
Paweł, wierzy w sprawę, wierzy w skuteczność działania, pracy organicznej i
perswazji przez media. Spędził kilka lat w Stanach, gdzie ludzie potrafią się
skupiać i walczyć o polityczne cele i swoje interesy. On w to wierzy, nie - on
nie wierzy, bo nie jest skażony myśleniem religijnym, on wie, że kropla drąży
skałę, że nie ma skutku bez przyczyny, że kultura to coś, co sami tworzymy, nie
jakieś majaki pijanego Adama, ale proces, wieczny proces niczym u tego, jak mu
tam, Kafki.

Paweł spojrzał roztargnionym wzrokiem na Adama i Adam wiedział, że Paweł
skwapliwiej niż Michał podjąłby wyzwanie i dla dobra sprawy kochałby się z nim
na środku sali. Może rzucić mu się do ust? Albo rzucić się na przód, skłębić te
odstawione ciała niczym u tego, jak mu tam, Gombrowicza i tak pie..ć się bez
końca, aż przyjdzie Straż Miejska i w pocie czoła będzie rozdzielać, a może się
przyłączy. Adam zachichotał i odstawił kubeczek. Przerzedzało się na sali,
skończyło się wino, trzeba było wracać. Michał ujął Adama za ramię i
poprowadził go ku wyjściu.

[Gość: Zdanka]

No, nie powinno się chyba oceniać ksiazki po jednym fragmencie, ale jeśli
reszta jest w tym stylu...hmmm...no to chyba rzeczywiscie jest to kiepska
ksiazka, a raczej..bo ja wiem... Coś a`la manifest gejowski? Tak, chyba
manifest, czyli własciwie można by z tego zrobić felieton, bo
powieść "gejowska" zacznie zawsze pewnym momencie nudzić ...No chyba, że tam
się coś jeszcze dzieje oprócz tego, że są gejami, chodzą na wernisaże i
społeczeństwo z L. Kaczyńskim na czele ich nie lubi:)

[Gość: Dzikikamien]

no wlasnie o to chodzi- ta ksiazka jest slaba ... mozna by ja od biedy uznac za
cwiczenie stylistyczne - homogrochola- ale po co w takim razie wciskac to
maluczkim /szczuka, dunin, reszta ferajny/ jako 'dowcipna i lekka powiesc z
trafnymi obserwacjami obyczajowymi' .. ale zurawiecki jest tez slabym krytykiem
filmowym /wszedzie ukryci geje i zrepresjonowane lesbijki a do tego cytaty
z 'fuko'/ wiec w 'literacka igraszke' nie wierze ...

[Gość: libi]

>>>Coś a`la manifest gejowski?

Trudno jest mi ocenić wartość książki i zamysł autora po kilku krótkich
fragmentach, ale wydaje mi się, że nie do końca o manifest tutaj chodzi, tylko
o pewną zabawę, może nawet ironiczne potraktowanie tematu. O przedstawienie
kwestii gejowskiej z dystansem i przymrużeniem oka.
W programie "Wydanie..." sam Żurawiecki mówił o tym, że celowo użył konwencji
romansu, literatury "kobiecej", by nadać taki właśnie ton półserio swojej
powieści.
"Trzech mężczyzn..." nie wygląda mi raczej na kolejną książkę o dyskryminacji,
ani też o dumie wynikającej z bycia "gay", tylko, sądząc z przytoczonych
fragmentów i z dyskusji w programie - jest po prostu dowcipną próbą ukazania
codzienności pewnej pary czy też trójki bohaterów. A że oni są akurat
homoseksualni? Żadna chyba różnica.
Co do wartości literackiej tej książki... Musiałabym przeczytać więcej, by
ocenić.