zagadka Tyrmanda

[anatol_ciekawski]

Leopold Tyrmand pisał w „Cywilizacji komunizmu” wydanej w 1972 cyt.:

... „Klasycznym przykładem tego typu kariery są koleje życia pewnego prezesa
Związku Pisarzy Polskich. Człowiek ten o nazwisku szlacheckim i talencie
lirycznego poety rozmiłowanego w urokach sensualizmu, wżenił się przed wojną
i przed komunizmem w bogatą rodzinę i otrzymał w posagu posiadłość ziemską.
Gdy komuniści opanowali Polskę, poeta postanowił uniknąć nędzy i
wywłaszczenia bez względu na cenę jaką miałby ewwentualnie zapłacić, za co w
10 lat potem otrzymał najwyższe odznaczenie państwowe od komunistów i
dożywotnią posadę bezpartyjnego reprezentanta polskiej literatury. W tym
czasie do jego obowiązków należało powtarzać publicznie, że cokolwiek
komuniści robią w Polsce i na świecie jest mądre jest mądre, słuszne, cenne i
stanowi błogosławieństwo dla narodu polskiego i reszty ludzkości, na co on —
poeta, szlachcic i dobry Polak — daje słowo honoru człowieka nie mającego nic
wspólnego z Partią”...

kon. cyt.
Prawdopodobnie chodzi o „Związek Literatów Polskich”.
Kogo miał na myśli? W grę wchodzą Przyboś, Iwaszkiewicz, Kruczkowski,
Słonimski i J. J. Szczepański.

Czy ktoś wie?

[mamarcela]

Pytasz, bo jesteś ciekawy, czy zagadkę na forum zadajesz? :-)

[anatol_ciekawski]

Zadaję bo nie wiem a mnie ciekawi.

[mamarcela]

To ja Ci odpowiem też trochę zagadkowo - "pan na Stawisku" :)
P;-)

[anatol_ciekawski]

Tak się domyślałem, tylko nazwisko wydawało mi się średnio szlacheckie. Ale w
końcu był najdłużej prezesem ZLP.
Dzięki.

[Gość: jot6]

w dodatku wymienianie nazwiska JJSzczepańskiego w tym kontekście świadczy o
braku rozeznania w realiach tamtego czasu i uwłacza temu szlachetnemu
człowiekowi! o czasach prezesowania napisał książkę pt "Kadencja".

[Gość: margota]

Szlachecki, drobna szlachata. Poczytaj opowiadania Iwaszkiewicz.
pozdrawiam

[mister1]

Oczywiscie ze Iwaszkiewicz - ozenil sie z Lilpopowna, zamieszkiwal majatek
Stawiska i wlazil w tylek komunistom.

[bdx65]

a powinna być zagadka Iwaszkiewicza, oczywiście słowo użyte w innym sensie...
Poszedł za komuchami, bo nie chciał już "wysługiwać się bogatym kresowiakom i
uczyć ich dzieci po dworach Ukrainy".
Najgorzej wspominam jego wiersz "Koroniarz", ileż w nim złości na tradycję
ugruntowaną w świadomości pokoleń Polaków po Mickiewiczu, a jaka wściekłość,
że "PT" taki ważny dla naszego języka, tak często cytowany. Dla niego
wartościowsze są klubokawiarnie na Mazowszu - ten wytwór polityki kulturalnej
PRL.
Młodziutkim przypominam, że w miejscu takim nie było kawy ani klubu, tylko
oranżada landrynkowa i 2-3 gazety sprzed kilku dni do pooglądania:
"Chłopska Droga"
"Zarzewie"
"Młody Rolnik"
Tak właził w 4 lit. panom prlu Iwaszkiewicz, marnował swój talent jak Żukrowski.
Nie potrafili być niezależni, zbyt dużo mieli do stracenia. Jeszcze, nie daj
Boże, wylądowaliby na poczcie jak Herbert, stemplujący listy datownikiem, żeby
miał za co przeżyć następny miesiąc...

Zagadki Tyrmanda

[Gość: Grzech]

No to może kolejna zagadka z dzieł Tyrmanda. O kim napisał Lolek w tym
fragmencie "Dziennika 1954"?

Po południu zebranie sekcji prozy Związku Literatów.
(...) Te zebrania mają cel dwojaki. Po pierwsze, mają pouczać pisarzy, jak mają
pisać. Zaprzedani konformiści mogą ewentualnie ciągnąć z nich korzyści
instruktażowe, ich usprawniony dydaktyzm może pomóc w konstruowaniu tekstów do
natychmiastowej sprzedaży. Po drugie, i to jest ważniejsze, pozwalają wygadać
się pisarzom trapionym przez obiekcje. W „swoim” gronie, przy drzwiach
zamkniętych. Bezpieczne wentylowanie smrodliwych frustracji bez zatruwania nimi
społeczeństwa, kanalizowanie i odprowadzanie nieczystości myśli w cuchnące
błotko izolowanej od narodu literackiej kloaki. (...)
Nigdy nie zabierałem głosu na tych zebraniach. Po co? Mówię innym językiem niż
stali bywalcy (...). Wypracowali oni pewien dworsko-kwiecisty żargon, w
którym n i e z a l e ż– n o ś ć nazywa się melancholijnie r o z t e r k ą.
Jest to narzecze tchórzy i totalniaków, cyników i głupców zbitych w jedną, dość
nową w dziejach kultury osobowość. Cokolwiek bym im powiedział, przyczyniłoby
się do mnie ze związku, a ja ciągle chcę jeść obiady za 7 złotych, potrzebne mi
są one do fizycznego przetrwania. Wobec tego siedzę i słucham. (...)
Już dziś chciałem wyskoczyć i krzyczeć: „Ludzie! Opamiętajcie się! Idiotyzm i
wazelina to magiczny preparat! Zamienia was w glisty!”.

Pastwiono się nad niejakim _____________ – młodym literatem, posłusznym i
oddanym członkiem partii i wszelkich jej młodzieżowych przybudówek. Napisał
opowiadanie o miłości. Ze wszystkimi akcesoriami jak trzeba: szlachetny oficer
UB, kochankowie pie.. się niemal pod kontrolą podstawowej organizacji
partyjnej, nigdy przeciw, zawsze za i ze Związkiem Radzieckim, w łóżku
nieustannie mowa o proletariacie. A jednak okazało się „nie takie”.

Ludzie w wieku przydrożnych kamieni, o powierzchowności karłów i maszkar –
Melania Kierczyńska, Adam Ważyk – informowali ludzi w średnim wieku i o
normalnym wyglądzie o tym, co to jest spółkowanie – dojrzałe, klasowo
odpowiedzialne, a nie animalistyczne, wynaturzone, amerykańsko-
imperialistyczne. Ta Kierczyńska, szara eminencja czerwonej literatury (...),
która przy swej urodzie, kutasa widziała chyba tylko w atlasie anatomicznym,
pouczyła, że zdrada małżeńska jest przeżytkiem kapitalizmu i zniknie w nowej
erze. Noweli ____________ już chyba nie wydrukują: twarze partyjnych wieszczów
i mędrców pokryły się starczym wypiekiem pod wpływem tematu, audytorium jakby
spuściło się przy pomocy branzlu o Wedekindach i Havelock Ellisach, odwiecznych
symbolach ich bezzębnej seksuologii, czyli _____________ niezdarny produkt może
iść na złom bez zatruwania zajętego odbudową Warszawy narodu. Litowałem się nad
sobą, nie nad _____________; ten ma w końcu, co sam chce, o co się stara i
walczy; zresztą odpowiednie komórki zawsze podsuną mu parę złotych, z głodu nie
zginie, póki ma partyjna legitymację w kieszeni (...).

[dzanet523]

Pisze o Konwickim