finanse dzisiejszych... a pomoc rodziców

[jane-bond007]

Vandikia opisuje sytuację z kredytem itd. już nie wnikam w to czy
sama czy wspólnie z partnerem/ką ale zastanawia mnie jedno

rodzice wam nie pomagają? pytam dlatego że jest dla mnie czymś
naturalnymże rodzina pomaga dziecku, jak osoba mająca raptem kilka
lat pracy może bezstresowo pozwolić sobie na zakup mieszkania,
również mamy kredyt na iks lat ale rata trzycyfrowa więc dajemy radę
spłacać, odkładać i żyć normalnie tj bez wyliczania i rozliczania
a to dlatego że pomogli nam rodzice, inaczej byłoby nam ciężko

pewnie zaraz zaleje mnie fala: nie każdy ma, renta emerytura, w domu
nas było ośmioro itd
tylko ja nie piszę o takich sytuacjach bo rodzic który nie ma
pieniędzy pomoże inaczej np opiekując się wnukiem, dając wałówkę itp
to też jest dla "młodych" sporo

chodzi mi ogólnie o pomoc, nie pomagają Wam rodzice?

[vandikia]

może zacznę jako wywołana do tablicy... gdyby nie teściowie i moi
rodzice bylibyśmy w tym momencie obciążeni kredytem hipotecznym

to jest bardzo dużo, poza tym wałówki typu pierogi, kotlety itd..
gdy mam cięższy tydzień, to też bardzo dużo

no i faktycznie nie ośmioro, a troje i na dizeń dzisiejszy
chciałabym, żeby rodzice nie inwestowali we mnie, a w kogoś innego,
kto potrzebuje bardziej

[vandikia]

poza tym wolałabym, żeby wyjechali na miesiąc do Hiszpani i
wypoczęli niż jakby mieli się dołożyć do wyposażenia czy coś w tym
stylu..

pomoc dzieciom jest pewnie OK, ale osobiście uważam, że rodzice
wychowali mnie, wyedukowali, poświęcili wiele lat dla mnie, czas
żeby pomyśleli o sobie, o swoich marzeniach, potrzebach, zachciankach
bo jeśli nie teraz, to kiedy?

[jane-bond007]

pytałam ogólnie, a Twój nik wymieniłam bo poruszyłaś ten temat
nie bardzo wiem o co chodzi z ta Hiszpanią i innymi zachciankami...

bo nie pisałam żeby sobie do konca zycia odejmować od ust i gapic w
tv tylko o tym aby pomoc dziecku w konkretnej sytuacji

[vincentyna]

A dla mnie normalne jest, ze jak sie czlowiek dorosly wyprowadza z domu
rodzicow, to stalej pomocy finansowej nie utrzymuje. Co innego koperta na
urodziny ;)
Co wiecej, ja mam rowniez bardzo niepopularny poglad, ze to mlodzi, a nie
rodzicie powinni placic za slub i wesele! Chca byc zonka i mezem, niech sobie
sami fundna impreze!

[jane-bond007]

dla mnie tez normalne, nie pisałam nigdzie o stałej pomocy
finansowej comiesiecznych dopłatach czy cos takiego a o wsparciu -
konkretnym zastrzyku w momencie zakupu np mieszkania, a co do impr
to niekórzy młodzi chcą a nie kazdy rodzic na cos takiego pozwola ;)

[tarantinka]

nie,już mi nie pomagają - materialnie. Nawet na odwrót, reguralnie
robię mamie zakupy, w tym jaieś kremy i ciuchy. Wakacje z moją córką
itp. Mama robi mi przetwory na zimię, ciasto na niedzielę itp.
Mogłabym sama, ale wiem że dla niej to ważne czuć się potrzebną i o
nas dbać. A lat mam 37, sama wychowuję córkę ale odpukac finansowo
jest ok.

[abrakadabra-0]

Jeżeli chodzi o pomoc w kupnie mieszkania to rodzice mi nie pomogą.
Z prostego powodu: nie mają kasy. Mieści Ci się to w głowie? Po raz
kolejny spotykam się ze zdziwieniem "no jak to, rodzice nie mogą Ci
kupić mieszkania?" No nie, nie mogą. Ewentualnym przyszłym wnukiem
też się raczej nie zajmą bo oboje pracują. Wałówkę może dadzą od
czasu do czasu, ale też nie będą mnie cały czas żywić. I wyobraź
sobie, że ja to rozumiem. I nie mam im tego za złe.

[jane-bond007]

czy ja jestem dla Ciebie niemiła? to po pierwsze
a po drugie co złego jest w pytaniu czy rodzice pomagają?

[abrakadabra-0]

A czy ja jestem dla Ciebie niemiła? :)
W pytaniu oczywiście nie ma nic złego, natomiast dziwi mnie, że
uważasz za nietnaturalny brak pomocy ze strony rodziców.

[vincentyna]

Mnie tez dziwi, ze autorka watku uwaza za normalne zastrzyk gotowki przy zakupie
mieszkania. A powiedz jeszcze jaki ten zastrzyk ma byc? 5, 10 czy wiecej %
wartosci mieszkania?

[jane-bond007]

zależy od strzykawki ;)

[jane-bond007]

tak jesteś
skoro Cię dziwi to trzeba było to napisać bo mnie akurat nie dziwi

[lolcia-olcia]

Mnie to akurat nie dziwi, mi też nie pomogą,ani w kupnie mieszkania, opiece nad
dzieckiem czy wałówką.
To też uczy samodzielności i hartuje charakter:)

[zeberdee24]

Mnie pomagają, i dlatego mam ogromny szacunek dla ludzi którzy takiej pomocy nie
otrzymują a jednak dają radę zakładać i utrzymywać rodzinę. Ja bym się nie
podjął, otwarcie mówię.

[jane-bond007]

dziękuję za odpowiedź na pytanie, pierwszą zrównoważoną odpowiedź w
tym wątku ;)

[wanilinowa]

pomoc rodziców jest czymś normalnym, bo jeśli nie dzieciom to komu mają pomóc?
pomoc oczywiście jest na miarę swoich możliwości, jednych stać na zakup
mieszkania, inni się dorzucą, a jeszcze inni pomogą radą albo popilnowaniem
dzieci - to jest moim zdaniem normalne i tak też jest w moim przypadku. jeśli
chodzi o pomoc materialną to ograniczam ją do niezbędnego minimum, bo dziś
ludzie którzy uczciwie przepracowali całe życie nie mogą liczyć na godną
starość, ale wiem że świadomość pomocy swoim dzieciom na starcie jest dla nich
bardzo ważna. ja zresztą też nie wyobrażam sobie zostawić ich na pastwę losu
kiedy będą mnie potrzebować.

[83kimi]

Uważam, że nie należy oczekiwać pomocy przy zakupie mieszkania. Ja np. liczę się
z tym, że wezmę kredyt. Na razie wynajmujemy z chłopakiem mieszkanie, a po
ślubie weźmiemy kredyt i kupimy własne mieszkanie. A jakby nas nie było stać, to
będziemy dalej wynajmować. Nie stanowi to dla nas żadnego problemu. Rodzice nie
mają obowiązku pomagać dorosłym ludziom. Natomiast powinni zapewnić dzieciom
wykształcenie.

[wanilinowa]

heh :) to drażliwy temat forumowy i trzeba ostrożnie dobierać słowa bo zakrzyczą
żem pijawka
nie napisałam że rodzice mają obowiązek pomóc, ani że oczekuję prezentu w
postaci mieszkania.

[forumowiczka.to.ja]

Jesteśmy 6 lat po ślubie. Wesele wyprawiliśmy sobie sami, studia kończyliśmy już
po ślubie, przez 3 lata wynajmowaliśmy mieszkanie od znajomej po kosztach z małą
górką, teraz mieszkamy w swoim - na kredyt. Moja mama jest od dawna wdową,
pracuje, więc przy dziecku mi nie może pomóc, finansowo też nie, raz na jakiś
czas da np pierogi do domu albo zaprosi w niedzielę na obiad.
Teście oboje na emeryturze, dorabiają, od nich dostajemy też rzadko np słoik
bigosu albo sałatki lub też pójdziemy na obiad w weekend. Przy dziecku nie
pomogą, bo dorabiają. I pisząc, że dostajemy coś rzadko mam na myśli raz na
miesiąc-dwa. Ani jedni, ani drudzy nie mają kasy, więc od samego początku możemy
liczyć tylko i wyłącznie na siebie. Na szczęście oboje pracujemy więc jakoś się
udaje.
Wkurza mnie tylko jak znajomi, którzy wszystko: wesele, mieszkanie, samochód
dostali od rodziców, chwalą się jak to oni sobie dają radę, jacy są
samowystarczalni. Tacy mają najwięcej do powiedzenia na temat niezależności,
najczęściej jeszcze dziwiąc się dlaczego my jeszcze kredytu na mieszkanie nie
spłaciliśmy.
Nie mamy pretensji do rodziców, że nie pomagają nam finansowo ani w zasadzie w
żaden inny sposób, czasami tylko jest nam przykro, że nie mamy takiego spokoju,
że jakby nie daj Boże coś, to nikt nam nie pomoże.

[jane-bond007]

Wkurza mnie tylko jak znajomi, którzy wszystko: wesele,
mieszkanie, samochód
> dostali od rodziców, chwalą się jak to oni sobie dają radę, jacy są
> samowystarczalni.

albo wręcz przeciwnie - jęczą że mają źle

[colbie]

Doskonale Cię rozumiem...
Tak naprawdę dużo zależy od konkretnej sytuacji rodzinnej. Ja wiem, że moi rodzice nie będą mogli mi pomóc przy kupnie mieszkania, weselu, dzieciach itp. Uważam, że dostając od nich wychowanie i dobre wykształcenie dostałam wystarczający kapitał by pomnażać go sama...
Z kolei rodzice mojego chłopaka najchętniej wszystko by mu dali ("bo jak by to było jakby rodzice nie płacili za wesele, co ludzie powiedzą..."), ale też mają możliwości...
Wiem, że jest to też niewątpliwe kwestia wychowania. Ja mam zakodowaną zasadę, że "boso, ale w ostrogach", i nie lubię nic od nikogo dostawać, wszystko "muszę sama", nawet jakby rodzice mogli mi pomóc to bym nie chciała...
Z drugiej strony staram się rozumieć, że jeśli komuś rodzice chcą i mogą pomóc, to on z tej pomocy korzysta.
Nie lubię osób, które wiele zawdzięczają rodzicom, ciężką pracą się nie skalały, i powtarzają, jak bardzo są samowystarczalne, ale chyba jeszcze bardziej nie lubię tych "cierpiętników", którzy choć faktycznie mają trudną sytuację, powtarzają na każdym kroku jak im jest źle, jak trudno i pałają zawiścią do tych, których los potraktował łagodniej...

[blackcurrant82]

"Uważam, że dostając od nich wychowanie i dobre wykształcenie
dostałam wystarczający kapitał by pomnażać go sama...

"Ja mam zakodowaną zasadę, że "boso, ale w ostrogach", i nie lubię
nic od nikogo dostawać, wszystko "muszę sama", nawet jakby rodzice
mogli mi pomóc to bym nie chciała..."

Święte słowa :) Popieram

pomagamy sobie nawzajem

[yoko0202]

moi rodzice są na emeryturach od lat, może nie na głodowych ale bez rewelacji,
mieli troszkę oszczędności i z tego pomogli mi w remoncie nowokupionego
mieszkania, a resztę zainwestowali w mały rodzinny domek letniskowy pod miastem,
to było ich marzenie od lat.

teraz tak naprawdę moja kolej na pomaganie im - wiem, że mają krótko, ale
gotówki jakoś cholera nie chcą, więc kupuję bilety do teatru, czasami jakieś
zakupy itp., a Mama odwdzięcza się pysznymi obiadkami :)

myślę, że problem polega na tym, że tak naprawdę niewiele rodziców osób z
naszego pokolenia (czyli tak ok. trzydziestki) miało okazję dorobić się na tyle,
żeby teraz pomóc dzieciom. Lata ich młodości to inny system, inne zarobki, inna
relacja pieniędzy, kiepskie możliwości prowadzenia własnej działalności i
dorobienia się. Ja np. teraz kombinuję, jakby tu kupić małą kawalerkę, na razie
wynająć, a za kilka lat będzie dla córki - jest to dla mnie w miarę realne, a
moi rodzice takich możliwości kiedyś nie mieli.

[gazetowy.mail]

Czy rodzice mają pomagać dzieciom do usranej śmierci? Spełniać ich
zachcianki i ciągle je wspomagać... ze swojej biednej emerytury, bo
dziecko chce mieć lepsze mieszkanie a sobie odmawiając? Kiedyś
mieszkało się w 2 pokojach - w jednym rodzice, w drugim 2-3 dzieci.
Teraz kredycik na 2 pokoje dla singla bo musi mieć sypialnię? I
pomaganie "bo my mieliśmy ciężko więc niech ono ma"?

Rodzice mnie wychowali i wykształcili. Od 25 r.ż. kiedy mam pracę to
ja pomagam im. Są w wieku 50+ za ich czasow wiele nie było. Opłacam
im czynsz, płacę za wczasy. Własne mieszkanie kupiłam na kredyt,
mieszkania po nich w spadku nie odziedziczę. Wnuków do pilnowania
nie podrzucam bo to ich wolny czas i należy im sie odpoczynek.

[jane-bond007]

a kto tu pisze o zachciankach? chodzi raczej o chęć pomocy jeśli są
takie mozliwości
no i wspaniale że im płacisz czynsz, wczasy, cudownie naprawdę tylko
że ja nie o to pytam...

widze że niektórych b ten temat boli

[wanilinowa]

gazetowy.mail napisała:

> Czy rodzice mają pomagać dzieciom do usranej śmierci? Spełniać ich
> zachcianki i ciągle je wspomagać... ze swojej biednej emerytury, bo
> dziecko chce mieć lepsze mieszkanie a sobie odmawiając? Kiedyś
> mieszkało się w 2 pokojach - w jednym rodzice, w drugim 2-3 dzieci.
> Teraz kredycik na 2 pokoje dla singla bo musi mieć sypialnię? I
> pomaganie "bo my mieliśmy ciężko więc niech ono ma"?

szklankę wody polecam. powinno pomóc na omamy tych singli którzy wydzierają
starcom groszowe emerytury bo na wykończenie pałacu nie starczyło.

[sadosia75]

Owszem pomagali i nadal Tato nam pomaga. Nie finansowo bo to bylo
dla nas wyzwaniem. Na poczatku ledwo nam starczalo do
przyslowiowego 1-wszego. ale wsparcie mielismy zawsze od strony
moich rodzicow. teraz mamy niesamowicie duze wsparcie od mojego
Taty. i jestem i Mamie wdzieczna za pomoc a teraz Tacie za to, ze
jest przy nas i bedzie skoro dajemy rade w trudnej chwili dla nasz
wszystkich.

[jane-bond007]

:)

[sadosia75]

A kogo to me oczeta widza? Janeczka? To Ty???????? No co u Ciebie?
Dawno nie "widzialam" Twego oblicza paskudnego :D

[jane-bond007]

tak to ja :) Ty tez nic sie nie zmieniłaś :P
u mnie wszystko dobrze - od jutra zaczynam porządki w domu a głównym
celem jest poluzowanie szafy ;)
a czy Ty aby przypadkiem nie potrzebujesz wsparcia? ;) chodzi mi o
przyjazd teściowej na Święta hihi

[sadosia75]

Tesciowa ma pogoniona na jakis dluuugi czas :)
Luzowanie szafy to bzdura wyluzuj ;)
A wsparcie ofkors potrzebne. w innych tematach. to ja sie ciesze,
ze ma twarz nadal obrzydliwa. czyli nadal Cie pociagam :D

[jane-bond007]

nie kuś, nie kuś... ;P

wsparcie jest i będzie, głowa do góry :*

[jamesonwhiskey]

> rodzice wam nie pomagają? pytam dlatego że jest dla mnie czymś
> naturalnymże rodzina pomaga dziecku,

dla mnie zas naturalnym jest ze sam sobie pomagam,
jakies memeje oczekuja holowanie przez rodzicow , nie umiesz na siebie zarobic
trudno ale tez nie mysl , ze wszyscy tak maja

[jane-bond007]

kolejny mądry do kolekcji... :)

Nie.

[silic]

Za stary już jestem żeby mi pomagać. Rozumiem nagłe przypadki ale np. prośba o
pomoc w kupnie mieszkania nie przeszłaby mi przez gardło. Sam muszę na wszystko
zapracować. Pępowinę odciąłem już dawno, nie widzę powodu by ją reanimować.
Odwiedzam rodziców kilka razy w roku, czasem biorę trochę ciasta czy jakiś owoc
z własnej uprawy ale to wszystko. Nie mógłbym żyć za ich pieniądze.

[zbita_sucz]

Nie chca.. i juz, obojetnie czy finansowo czy zwykla pomoc.
Nie czuja takiej potrzeby, wrecz chca zeby im pomagac, rzucac
wszystko i lecimy ...
A tak nie mozna.

[mrsnice]

nie wyobrażam sobie pracując, żeby od mojej mamy brać pieniądze. To
ja jej kupuję rózne, potrzebne do domu rzeczy. Robię przyjemności.
Dla mnie ktoś kto pracuje, a bierze od rodziców (jeszcze w wielu
przypadkach na emeryturze) to zwykły pasożyt.

[jane-bond007]

ale o czym ty piszesz?

[83kimi]

Nie rozumiesz o czym piszesz mrsnice??? Dorośli ludzie, którzy pracują, powinni
liczyć na siebie, a nie na rodziców. I wiadomo, że są sytuacje, że rodzice
powinni pomóc np. w przypadku ciężkiej choroby. Ale w normalnej sytuacji, gdy
rodzice nie są milionerami, dorośli ludzie nie powinni brać od rodziców
pieniędzy. Ja bym wolała, żeby moi rodzice co roku spędzali wakacje na Hawajach
niż żeby dołożyli mi do mieszkania.

[83kimi]

* o czym pisze

[jane-bond007]

męczące to zaczyna już być ;)

1.kto i gdzie pisał o nieliczeniu na siebie a o liczeniu na rodziców?
2.piszesz że sa sytuacje gdy rodzice powinni pomóc np ciężka
choroba ... ciekawe - jako dorosli pracujący ludzie powinnismy
liczyc na siebie w różnych sytuacjach, nie? no i dlaczego w
przypadku ciężkiego kredytu już nie powinni pomóc? a jeśli taki
kredyt wpędzi w cięzką chorobę? napisz mi jak Ty to rozgraniczasz -
kiedy powinni pomóc a kiedy nie :)
3. kto i gdzie pisał o sytuacji brania pieniedzy od rodziców
niemilionerów?
4.co mnie obchodzą Hawaje Twoich rodziców?


dziewczyno cos Ci na oczy czy na coś tam padło, pytanie brzmi-
czy pomagają Wam rodzice?

[83kimi]

Jest różnica między ciężką chorobą (która np sprawia, że nie możemy przez
dłuższy czas pracować) a kredytem, bo kredytu brać nie trzeba, mieszkanie można
wynajmować. Rodzice powinni być wsparciem psychiczny, gdy mam problem, naturalne
jest dla mnie, że mogę się wygadać mamie. Gdyby mój mąż mnie pobił, rodzice
wzięliby mnie do siebie. To oczywiste. Wszyscy ludzie powinni sobie pomagać w
ciężkich sytuacjach, ale na pomoc finansową w przypadku gdy jesteśmy zdrowi i
możemy pracować, a rodzice są średnio zamożni, raczej liczyć nie powinniśmy.
Czym innym jest też prezent urodzinowy, a czym innym dołożenie do mieszkania. Ja
nie oczekuję, że rodzice mi kupią mieszkanie. Jeśli będę mieć dziecko, na pewno
wezmą je czasem do siebie, ale na co dzień będzie ono chodzić do
żłobka/przedszkola lub wynajmę opiekunkę.

[jane-bond007]

a ty dalej swoje...

skoro dla ciebie rodzce są wsparciem to napisz ze taka pomoc ci
oferują, po co sie tu kolejny raz rzucasz?

a co do choroby - pisalas wczesniej ze dorosly zarabiajacy czlowiek
powinien sam sobie radzic - ok
w sytuacji problemowej ziwazanej z zakupem mieszkania nie liczyc na
wsparcie - ok
no coz - jesli jest chory rowniez powinien sam sobie radzic, bo
skoro jest dorosly w miare inteligentny to porafi przewidywac i wie
ze nie zawsze moze byc tak rozowo, skoro pracuje to napewno ma
oszczednosci, powinien sobie poradzic a nie ogladac sie na rodzine,
to nie fair bo rodzina tez moze byc chora, moga miec problemy
finansowe wiec takie oczekiwanie na pomoc jest z jego strony
przeginką, nie można byc takim pasożytem, rodzice i tak na niego juz
duzo wydali ... itd itp

pomijam te placzliwe wtrącenia odnosnie sredniozamoznych rodzicow
oraz oczekiwanie na zakup mieszkania przez rodziców a takze
mozliwosc wynajmu zamiast zakupu

[83kimi]

Słuchaj, podam Ci jeden przykład zachowania, które jest dla mnie wzorem. Moja
siostra jest 10 lat. Cały czas mieszka w wynajmowanym mieszkaniu, ale ponieważ
ona i maż mają dobrą pracę, powoli zaczynają myśleć o kredycie na mieszkanie.
Jednak nie od razu tak było, początkowo było im ciężko, liczyli każdy grosz, a
mimo to nie oczekiwali, że rodzice będą ich wspierać finansowo. Za to otrzymali
od rodziców miłość, wykształcenie, zawsze mają w nim oparcie psychiczne, mogą
się wszystkim podzielić. Moja mama co roku zabiera córkę siostry na wakacje i to
jest wielką pomocą, ale też moja siostra nie oczekuje, że mama sfinansuje
wszystko, tylko sama płaci za pobyt córki i mamy w hotelu. I to jest prawdziwa
dorosłość.

A choroba jest inną sytuacją. Zdarzają się w życiu różne sytuacje, czasami życie
nas przerasta i wtedy dobrze mieć osobę, która nam pomoże. Ale gdy wszystko gra,
trzeba się starać być samodzielnym.

Jeżeli jakiś rodzic chce kupić dziecku mieszkanie, nic w tym złego. Ale
dziwienie się, że są ludzie, którzy sami radzą sobie z kredytami, bo rodzice
nie kupili im mieszkania, a mogliby, jest wg mnie dziwne. Finansowanie dorosłych
ludzi nie jest niczym obowiązkiem i nie możemy tego wymagać.

I jeszcze odnosząc się do Twojego postu - tak, moi rodzice pomagają mi, kochają
mnie, doradzają w wielu sprawach. Ale mieszkania mi nie kupią i wcale tego nie
chcę.

[83kimi]

*jest od 10 lat mężatką

[jane-bond007]

Słuchaj, podam Ci jeden przykład zachowania, które jest dla mnie
wzorem. Moja
> siostra jest 10 lat. Cały czas mieszka w wynajmowanym mieszkaniu,
ale ponieważ
> ona i maż mają dobrą pracę, powoli zaczynają myśleć o kredycie na
mieszkanie.
> Jednak nie od razu tak było, początkowo było im ciężko, liczyli
każdy grosz, a
> mimo to nie oczekiwali, że rodzice będą ich wspierać finansowo. Za
to otrzymali
> od rodziców miłość, wykształcenie, zawsze mają w nim oparcie
psychiczne, mogą
> się wszystkim podzielić. Moja mama co roku zabiera córkę siostry
na wakacje i t
> o
> jest wielką pomocą, ale też moja siostra nie oczekuje, że mama
sfinansuje
> wszystko, tylko sama płaci za pobyt córki i mamy w hotelu. I to
jest prawdziwa
> dorosłość.

nie no naprawde extra ale co to ma do rzeczy? kto pisze o
finansowaniu wszystkiego?
czy Ty czytałaś moj pierwszy wpis gdzie pisze konkretnie o co mi
chodzi? czy zobaczylas kredyt-rodzic-finanse i dorobilas sobie
ideologie? bo jesli tak to z ta dorosłościa krucho

Jeżeli jakiś rodzic chce kupić dziecku mieszkanie, nic w tym
złego. Ale
> dziwienie się, że są ludzie, którzy sami radzą sobie z kredytami,
bo rodzice
> nie kupili im mieszkania, a mogliby, jest wg mnie dziwne.
Finansowanie dorosłyc
> h
> ludzi nie jest niczym obowiązkiem i nie możemy tego wymagać.

pokaz mi gdzie cos takiego napisałam, nie potrafisz czytac, przykro
mi

I jeszcze odnosząc się do Twojego postu - tak, moi rodzice
pomagają mi, kochają
> mnie, doradzają w wielu sprawach.

no i swietnie, trzeba bylo tak napisac za pierwszym razem a nie za
entym, tylko zasmieciłaś moj wątek :P

Ale mieszkania mi nie kupią i wcale tego nie
> chcę.

boszszeeee to straszne

[zbita_sucz]

Piekne piszesz pierdoly, nic nie jest takie super. Fajnie jest komus
ladowac w dupsko kase za wynajem, przynajmniej te 10 lat mniej by
splacala raty. Bo rodzice moglby dolozyc dziecku do tych 10 %
wartosci mieszkania. zeby bylo latwiej.. Nie wiem ale pokolenie
dzisiejszych 55+ jest dla mnie z kosmosu, oni mieli przynajmniej
szanse na mieszkanie, poza tzw, minimalistami, nic nie bylo
potrzebne, tylko teraz kiedy sie ma kredyt wieloletni, to co mam
moze do siebie rodzine wziac? Za to ze nie chcieli wyksztalcic?
Teraz coz moga isc mieszkac do socjalnego, bo ja mam dziecko, ktore
dla mnie jest w tej chwili wazniejsze niz dobre samopoczucie mojej
matki..

[silic]

>Nie wiem ale pokolenie
> dzisiejszych 55+ jest dla mnie z kosmosu, oni mieli przynajmniej
> szanse na mieszkanie, poza tzw, minimalistami, nic nie bylo
> potrzebne, tylko teraz kiedy sie ma kredyt wieloletni, to co mam
> moze do siebie rodzine wziac?

Sama jesteś z kosmosu. Chcesz mieć szansę na mieszkanie taką jak mieli ludzie
55+ ? Poczekaj z 15 lat. Oni tak czekali. Reszta mieszkała z rodzicami.
Jeśli zaś twoje dziecko jest ważniejsze od twojej matki... cóż, obyś się nie
zdziwiła jak cię to ukochane dziecko kopnie tam , gdzie masz swoich rodziców.

[zbita_sucz]

to uwazasz ze jak ktos ma dzecko czy dzieci niepelnosprawne, to ma
je zostawic i nie rehalbilitowac, bo trzeba sie rodzicami zajac?
Bo oni sa wazniejsi?
Niz to ze trzeba dziecku pomoc odnalezc sie w zyciu i zeby potem nie
bylo od nikogo zalezne?
Mysle ze to jak wychowuje sie swoje dzieci takie sa potem efekty..
Nie mozna byc odpowiedzialnym za to ze rodzice, sami sobie
zniszczyli zycie..

[a1ma]

> Mysle ze to jak wychowuje sie swoje dzieci takie sa potem efekty..

Pewnie masz rację.
Ale czy chciałabyś wychować własne dziecko tak, jak Ty zostałaś wychowana?

[zbita_sucz]

mysle ze nie ma na to szansy, bo nie wychowuje dzieci tak jak oni
mnie..
Z roznych przyczyn, nie ma sensu opisywac tego.

[miss.mirabelka]

A nie sądzisz,że każda rodzina powinna sobie sama decydować o rozwiązaniu
kwestii finansowych? Pomoc rodziców to nie zawsze dawanie dzieciom 100 zł z
emerytury, która wynosi 1300. wielu rodziców to wciąż aktywni zawodowo ludzie,
którzy dorobili się, maja dobrą sytuację finansową. Co złego w tym, że jeśli
mają taką możliwość kupią dzieciom mieszkanie albo dorzucą się tak,żeby kredyt
był mniej obciążający? Do grobu i tak tych pieniędzy nie zabiorą... Wyobraź
sobie, że są rodzice, którzy chcą swoim dzieciom ułatwić start. Także często
dlatego, że swoją pozycję również zawdzięczają wcześniejszej pomocy rodziców. I
wolą, żeby ich dzieci mogły prowadzić spokojne życie, a nie zastanawiać się jak
po spłacie raty kredytu wygospodarować pieniądze na normalne życie.

[jane-bond007]

Panie dziękuję Ci za głos rozsądku ...

[d.o.s.i.a]

Rodzice nie sa od pomagania doroslym ludziom.

[zbita_sucz]

Tylko dlaczego Ci rodzice, co nie chca dawac, co zrobili dzieciom
pieklo od malego, tacy co oddali dziecko do domu dziecka, bo wodka
byla wazniejsza, te dzieci maja pomagac? w imie czego ? Milosierdzia
chrzescijanskiego ? Czy tego ze skoro bylo pieklo za zycia, to od
razu po smierci bedzie niebo ?
Nie kumam..

[ha_nuta]

Obydwoje z mężem jesteśmy na początku naszej kariery zawodowej. Wiąże się to z
tym, że kokosów nie zarabiamy.
2 lata temu, wzięliśmy kredyt na mieszkanie, w którego spłacie pomagają nam
rodzice męża (płacą połowę kwoty). Sami nam taką możliwość zaproponowali.
Zaznaczam, że stać ich na to i nie jest tak, że w tej sytuacji coś im zabieramy.
Wręcz przeciwnie, oni mówią, że dla nich to jest radość, że mają możliwość pomóc
dzieciom. Oczywistym jest dla nas, że jak zaczniemy normalnie zarabiać, nie
będziemy chcieli tej pomocy.
Moi rodzice są dużo mniej zamożni, ale również CHCĄ pomagać jak tylko mogą.
Dostajemy "wałówki" żywieniowe np. mama zamiast 20 pierogów ulepi 40 i połowę
daje nam, czasem środki czystości, ręczniki i tego typu rzeczy. Ale prawdę
mówiąc, my obojgu stronom też odwdzięczamy się jak możemy. Zapraszamy na obiad,
kupujemy drobiazgi, piekę dla nich ciasta.
Jest ok i nikt się (póki co) nie skarży :)

[jane-bond007]

u nas jest b podobnie ;) staramy się sobie pomagać na tyle na ile
możemy, dziękuję za wypowiedź

jane-bond007

[forumowiczka.to.ja]

Tak czytam te Twoje wypowiedzi i stwierdzam, że rozpoczęłaś ten wątek tylko po
to, żeby utwierdzić się w słuszności lub też usprawiedliwić w fakcie, że
bierzesz kasę od rodziców. Bo jak ktoś Ci pisze, że dorosły człowiek powinien
liczyć sam na siebie, czy że branie kasy od rodziców, nawet tych których na to
stać, nie jest ok, to Ty od razu przystępujesz do ataku. Pisząc na forum licz
się z tym, że nie każdy podziela Twoje zdanie i wypadałoby wykazać w tej kwestii
trochę taktu.
Pytasz jak osoba mająca raptem kilka lat pracy może bezstresowo pozwolić sobie
na zakup mieszkania? Wg mnie: albo nie może, ale bierze kredyt na siłę licząc na
pomoc rodziców, albo jeśli nie może a nie chce być na garbie rodziców, to czeka
aż będzie ją na to stać. Sorry, brutalna rzeczywistość.
Ale, jako że żyjemy w wolnym kraju, każdy ma prawo mieć inne zdanie. Ty nie
widzisz w tym nic złego, i masz do tego pełne prawo. Bierz od rodziców,
korzystaj z ich pomocy i alleluja. Są jednak tacy, którzy uważają to za brak
honoru i wolą być niezależni na swoim. Bo prawda jest też taka, że najczęściej
(nie zawsze) rodzice upominają się po jakimś czasie o odwdzięczenie za okazaną
pomoc, a to poprzez wtrącanie się do wychowania dzieci, a to poprzez rządzenie
co jak robić albo jeszcze inaczej. I widzę to bardzo wyraźnie u tych znajomych,
którzy takową pomoc otrzymali.
Więc ja wolę nie dostawać, ale też nie być zmuszana do pichcenia niedzielnych
obiadków, uśmiechania się i przytakiwania wszystkiemu, nawet temu co jest
niezgodne z moimi poglądami i zasadami.

[jane-bond007]

Tak czytam te Twoje wypowiedzi i stwierdzam, że rozpoczęłaś ten
wątek tylko po
> to, żeby utwierdzić się w słuszności lub też usprawiedliwić w
fakcie, że
> bierzesz kasę od rodziców. Bo jak ktoś Ci pisze, że dorosły
człowiek powinien
> liczyć sam na siebie, czy że branie kasy od rodziców, nawet tych
których na to
> stać, nie jest ok, to Ty od razu przystępujesz do ataku

raczej się mylisz bo wierz mi że nie mam z tym problemu - wręcz
przeciwnie, cieszę się że jedni jak i drudzy rodzice nam pomogli

i jeszcze jedno, nie biorę kasy od rodziców więc nie pisz tak bo to
sugeruje jakieś stałe kwoty itp, rodzice dołożyli nam do mieszkania
dzieki czemu możemy teraz "spokojnie" żyć

natomiast co do moich ataków - to owszem bronię tematu w momencie
gdy ktoś wmawia pasożytnictwo, pisze o tym że młodzi wymagają a
rodzice powinni oddać ostatnie pieniądze itp.
nie o tym jest ten temat a ja niczego takiego nie pisałam, zreszta w
pierwszym poscie nawet to zaznaczylam...

ja zadałam konkretne pytanie, opisałam pomoc jakiej udzielili nam
rodzice, zapytałam czy i Wam pomagają :)
a emocjonalne podejscie innych ktorzy nie do konca rozumieja o co mi
chodzi a przyszli tu sobie poszczekać... no cóż

Pisząc na forum licz
> się z tym, że nie każdy podziela Twoje zdanie i wypadałoby wykazać
w tej kwesti
> i
> trochę taktu.

jeśli byłam wobec kogoś opryskliwa to zdaje się że w odpowiedzi na
taki też wpis

co do reszty wypowiedzi ok: tylko ze raczej nadaje się do dyskusji -
czy powinnismy oczekwiac pomocy od rodzicow i czy powinnismy ja
przyjmowac

[anyx27]

Tak, moja mama nam pomaga - sama jeszcze pracuje, ale zajmuje sie często małą,
"roznosi" nasze reklamy, wspiera nasze działania, wierzy w nas, dopinguje,
zawsze możemy na nią liczyć wtrudnych chwilach. Nie jest zamożna osobą, nie
daje nam pieniędzy, nie wspomogła nas żadną większą kwotą. Tesciowe mieszkają
400km od nas, na wsi, nie pomagają w żaden sposób, choć finansowo lepiej stoją,
niż moja mama. Nie wymagamy tez tego.

Jesteśmy dorośli, umiemy na siebie zarobić. Na samochód, na mieszkanie, na
prywatne przedszkole, na zachcianki, na to, żeby nie musiec martwić się czy
wystarczy do 1szego. Rozwinęlismy jedną działalność, rozwijamy drugą. I jesteśmy
z siebie dumni :D

Dla mnie pomoc rodziców, to nie tylko pomoc finansowa, ale przede wszystkim ta
niematerialna. To jest dla mnie ważne. Nie lubię sępić kasy od innych, a
szczególnie od bliskich. Nie wyobrażam sobie, żebym miała wymagac jakiejś pomocy
od mojej mamy.

[martuha]

moi rodzice bardzo mi pomogli i nadal pomagaja jak moga, za co jestem im
niewymownie wdzieczna. kupili mi mieszkanie dokladajac pieniadze, ktore
odzedziczylismy po zmarlej bezdzietnej cioci. pomogli mi tez niezmiernie w
urzadzeniu mieszkania (zwlaszcza moja mama).
rodzicom nie powodzi sie super, ale nie mozna powiedziec, ze klepia biede.
dodatkowo moja mama wychodzi z zalozenia, ze dzieciom powinno sie pomagac, w
miare mozliwosci, oczywiscie. rowniez twierdzi, ze przeciez pieniedzy do grobu
nie zabierze.
ja niestety ze swoja bardzo niska wtedy pensja moglam jedynie pomarzyc o tym,
zeby ktorys bank przyznal mi kredyt, nie mowiac o tym, ze nie bylam w stanie
odlozyc wystarczajaco pieniedzy na wklad wlasny.
dzieki moim wspanialomyslnym rodzicom uniknelam koniecznosci wynajmowania
mieszkania, moglam skoncentrowac sie na rozwoju swojej kariery i dalszemu
ksztalceniu sie. obecnie nie powodzi mi sie zle, dlatego kiedys zaproponowalam
rodzicom, ze powoli i systematycznie bede im zwracala zainwestowane pieniadze w
moje mieszkanie, ale mama stanowczo odmowila.
coz, zycze kazdemu, zeby ich rodzice mieli taka sama mozliwosc pomocy finansowej
swoim dzieciom, gdyz to naprawe ulatwia start w doroslym zyciu. jednoczesnie
podziwiam te osoby, ktore wlasnie pomimo braku pomocy ze strony rodziny zdolaly
wyniesc sie na swoje, kupic wlasne M i posiadajac dzieci, badz dalej sie uczac
splacaja kosmiczne kredyty. do tego zdaje sobie sprawe, ze bede wdzieczna
rodzicom do konca zycia.
mam jedynie nadzieje, ze kiedys bede mogla im sie odwdzieczyc i bede w stanie
zapewnic im godziwa starosc pelna radosci i szczescia, na jaka niewatpliwie
zasluguja.

[pochodnia_nerona]

Należy powiedzieć, że nie każdy ma po równo :-)
Jedni dostają mieszkanie po babciach czy dziadkach, ciociach, pracują w firmie
rodziców, dostają od nich pieniądze w postaci bezzwrotnych pożyczek na remonty,
samochody, itp.
Jest jednak cała masa osób, które nie dostają nic, albo bardzo niewiele, te z
reguły usamodzielniają się w miarę prędko, choć niewątpliwie pozbawione są
wsparcia nie tyle nawet materialnego, co psychicznego, na zasadzie: w razie,
gdyby powinęła mi się noga, to rodzice mi pomogą.
Jeśli chodzi o mnie, to cóż, jestem dzieckiem samotnej matki, która, mimo
krzywych min rodziny wypieprzającej mnie w myślach z domu po 20 r.ż. dała mi się
wykształcić (co mi jednak niekoniecznie przyniosło wymierne rezultaty na chwilę
obecną, ale mam nadzieję, że to przejściowe), nie mam mieszkania, samochodu, nie
dość, że nie dostaję pieniędzy, to jeszcze dokładam połowę mojej lichej pensji
do utrzymania mieszkanka, w którym jeszcze mieszkam z mamą, choć niedługo to się
chyba zmieni. Za resztę, jaka mi zostaje, muszę kupić sobie to, czego
potrzebuję, co oznacza, że np. w jednym m-cu kupię bluzkę albo dwie, ale już
książki, na którą mam ochotę - nie, bo musiałam np. kupić szampon, podpaski,
krem jakiś do gęby (nie za 100 zł, tylko za ok. 20 ;-)) i 2 tygodnie czekam na
pensję jak na zbawienie. Nie odłożyłam dotąd ani grosza, bo też nie mam z czego.
Moja mama już wzdycha ze strachem na wieść o tym, że się wyprowadzam, komentując
"ojej, licho będzie z tymi pieniędzmi" ale nie czuję się winna, bo odejdzie jej
trochę z rachunków za wodę, prąd, gaz, jedzenie.
Podsumowując: każdy orze, jak może. Ja muszę liczyć na siebie, choć pojawia się
we mnie czasem iskierka żalu :-)jedyne, co mnie pociesza, że mama ma własne
mieszkanie i kiedyś ono będzie moje, a na razie będę coś wynajmowała.

[jane-bond007]

ta wyprowadzka to na bank? oczywiście ja Ci tego nie bronię ale nie
lepiej mieszkać z mamą - finansowo bedziesz zapewne mieć tak samo,
za stancję się płaci a u mamy może da się jednak coś odłożyć...

chociaż nie znam sytuacji

ciężko masz Pochodnio ale głowa do góry ;)

[pochodnia_nerona]

:-)
Już chcę mieszkać z moim Lubym, razem będzie nam raźniej. Przynajmniej będę
wiedziała, ile mam do dyspozycji. Z mamą już za długo mieszkam, za stara jestem
na to, teraz trzeba z chłopem :-)
Dziękuję za miłe słowa :-)

[a1ma]

Oczywiście, że normalne jest, że rodzice pomagają dzieciom. Z tym, że do pewnego
czasu.
Moim zdaniem wiek ok. 25-26 lat to najwyższy czas, żeby się usamodzielnić i
odwrócić sytuację - zacząć pomagac rodzicom.

My jeszcze przez trzydziestką, ale raczej to my pomagamy im, niż oni nam,
przynajmniej materialnie. Pewnie sytuacja trochę się zmieni, kiedy pojawią się
dzieci (jeśli się pojawią), rodzice chętnie pomogą zajmując się czasem wnukami,
ale na pewno nie oczekujemy od nich pełnoetatowej opieki. Oni już swoje w życiu
zrobili, czas, żeby inwestycja w dzieci zaczęła im się zwracać ;)

[erillzw]

Ja tylko nie rozumiem tego rozgraniczania "sztucznego". Dziecko ma
sie usamodzielnic, nie powinno liczyc na wspracie bo to znaczy ze
nie odcieło pepowiny.
A nikt z was nie wpadł na to, ze rodzice czesto chca (bo taka mają
potrzebe, checi, marzenie) pomagac swoim dzieciom?? I odmawianie w
imie kurtuazji "zeby nie bylo, ze nie jestem samodzielny/a" jest
smieszne i rani tych ludzi, ktorzy po prostu chca dac z siebie dla
dzieci jak najwiecej?
Nie popadajmy w paranoje bo zaraz sie okaze, ze trzeba zabraniac
rodzicom checi pomocy i dzialan z nia zwiazanych.

Moja mama mi pomaga. Podobnie jak ja jej. Tak jak mama mojego
Partnera i on jej. Bo kazde z nas (dziecko do rodzica i odwrotnie)
chca dla osob ktore kocha jak najlepiej. I te checi wyrazaja miedzy
innymi w pomocy, w checiach, we wsparciu.

Nie wyobrazam sobie odmawiac mojej mamie tego, ze chce mi pomoc bo
to absurd dla mnie.
Mieszkania to nie kupi ani mnie ani bratu bo nie bedzie ja na to
stac ale ja tez nigdy tego nie oczekiwalam. Predzej kombinowalismy z
bratem jej kupic mieszkanie bo mieszka z rodzicami swoimi a naszymi
dziadkami.

Tak, moja mama mi pomaga. Tak samo jak ja jej.
I uwazam, ze jest to naturalne, taka wzajemnosc wsrod kochajacych
sie ludzi.

[a1ma]

Masz rację, o ile dodasz to drugie zdanie:
> Moja mama mi pomaga. Podobnie jak ja jej.

Oczywistym jest, że w rodzinie i wśród przyjaciół ludzie sobie pomagają i to
działa we wszystkich kierunkach. I absolutnie nie mam tu na myśli tylko aspektu
finansowego.

Natomiast czym innym jest pomoc jednostronna, głownie finansowa, skierowana od
rodziców do dorosłych dzieci. To już moim zdaniem nie jest normalny ani zdrowy
układ. Dorosłość wymaga właśnie tego, żebyśmy potrafili poradzić sobie
samodzielnie i nie przekonuje mnie argument "bo oni chcą dać dzieciom". Rodzice
finansujący dorosłym dzieciom wesela, kupujący mieszkania i samochody to moim
zdaniem patologia, która prowadzi tylko do dalszych patologii - wychowuje całe
pokolenia niesamodzielnych, uwieszonych na rodzicach pseudo-dorosłych.
Wychowanie polega również na nauce samodzielnego życia w społeczeństwie, a
rodzice, którzy ten aspekt pomijają robią krzywdę przede wszystkim swoim dzieciom.

[wanilinowa]

> Natomiast czym innym jest pomoc jednostronna, głownie finansowa, skierowana od
> rodziców do dorosłych dzieci. To już moim zdaniem nie jest normalny ani zdrowy
> układ. Dorosłość wymaga właśnie tego, żebyśmy potrafili poradzić sobie
> samodzielnie i nie przekonuje mnie argument "bo oni chcą dać dzieciom". Rodzice
> finansujący dorosłym dzieciom wesela, kupujący mieszkania i samochody to moim
> zdaniem patologia, która prowadzi tylko do dalszych patologii - wychowuje całe
> pokolenia niesamodzielnych, uwieszonych na rodzicach pseudo-dorosłych.

to sprzeczność, jeśli pomoc od rodziców wyklucza jakąkolwiek samodzielność, to
nie będzie jak pomóc następnym pokoleniom. skoro wszystko co mieli mieli od
swoich rodziców, to co mają dać dzieciom? chyba że zakładamy, że ci pierwsi
rodzice byli obrzydliwie bogaci, a 10 następnych pokoleń na nich żeruje. tak czy
owak kupy się to nie trzyma

[a1ma]

> to sprzeczność, jeśli pomoc od rodziców wyklucza jakąkolwiek samodzielność, to
> nie będzie jak pomóc następnym pokoleniom. skoro wszystko co mieli mieli od
> swoich rodziców, to co mają dać dzieciom?

Odpowiedź jest prosta: wykształcenie.
Czyli wędkę zamiast ryby.

[wanilinowa]

a1ma napisała:

> > to sprzeczność, jeśli pomoc od rodziców wyklucza jakąkolwiek samodzielnoś
> ć, to
> > nie będzie jak pomóc następnym pokoleniom. skoro wszystko co mieli mieli
> od
> > swoich rodziców, to co mają dać dzieciom?
>
> Odpowiedź jest prosta: wykształcenie.
> Czyli wędkę zamiast ryby.
>

chodziło mi o model który Ty przedstawiłaś: dzieci przyjmujące pomoc rodziców
wyhodują kolejne pokolenia niezaradnych - to jest ta sprzeczność.

[a1ma]

A, o liczbę mnogą Ci chodziło?
Nie miałam na myśli kolejnych następujących po sobie, tylko równolegle
funkcjonujące w społeczeństwie grupy wiekowe - i po sprzeczności ;)

[skarpetka_szara]

Mi rodzice nie pomagaja. Finansowo nie pomagali mi odkad sie
wyprowadzilam od nich z 7 lat temu, a i wczeswniej jedyne co mi
pomagali to dali te lozko do spania i jedzenie w domu (zadnych
pieniedzy).

Moi rodzice finansowo sa sprawni, i mogliby mi dac duzo, ale chyba
ich celem jest to, zebym doszla sama do tego co dane mi bedzie
miec.

W dodatku wcale od nich nie wymagam aby mi w czymkolwiek pomogli.
Sama musze drapac sie po glowie jak mi do czegos brakuje. Nigdy o
nich nie mysle jak potrzebuje kase. Kupic mieszkanie.....
hehehe... to dla mnie jakies odlegle marzenie. Poki co,
wynajmujemy to, na co nas stac - jak miliony innych ludzi.

Jestem i tak dumna z moich rodzicow. Potrafili sie dorobic i
chociaz sa jeszcze w sumie mlodymi ludzmi to praktycznie zapewniona
maja godna starosc, z wygoda, z wakacjiami, bez problemow
pienieznych. Nie byliby w stanie sobie tego zapewnic gdyby np:
kupiliby mi mieszkanie. A ja wole juz sama sie dorobic niz martwic
sie przyszloscia rodzicow.

[justysialek]

Moja rodzina jest nadopiekuńcza i od dawna panuje w niej zwyczaj, że
się pomaga "dzieciom". "Dzieci" natomiast to nie tylko osoby poniżej
18 roku życia, czy uczące się ale wszyscy potomkowie danej osoby
niezaleznie od ich wieku. Tak więc np babcia uznaje nas wszystkich
za swoje "dzieci": mamę, moje go tatę (czyli swojego zięcia), mnie,
mojego męża i rodzinkę ze strony mojej cioci.
Wierzcie mi, że trzeba się naprawdę baaaardzo napracować żeby
cokolwiek babci dać. Prezenty przyjmuje tylko z konkretnej okazji i
jeden od pary - nie przyjmie np dwóch prezentów ode mnie i męża. Jak
zrobię zakupy, to nie weźmie jednego ziemniaczka ale jak ja od niej
wychodzę to dostaję całe wałówki (nie da się odmówić!), choć nasze
dochody przekraczają dochodzy dziadków wielokrotnie.
Tą przypadłość odziedziczyła moja mama, choć już prędzej da sobie
coś podarować. Natomiast mój tata potrafi nadal wciskać mi stówę do
kieszeni "na czekoladę", choć mam już 27lat, dobrą pracę, własne
mieszkanie i stoimy finansowo lepiej niż rodzice. Jak im
zaproponowałam składkę "na święta" (spędzamy razem) to się obrazili.
Jak zaproponowałam, że zrobię chociaż część zakupów, to usłyszałam,
że jeszcze nie biedują itd. Mogłabym wymieniać godzinami takie
sytuacje.
Rodzice zawsze mi pomagali, pomagają i zapewne pomagać będą, choć
nie jest to od dawna konieczne i oni o tym wiedzą. Uważają to za
punkt honoru. Może dlatego, że ich rodzice nie mieli tyle, aby im
pomóc a drudzy nie chcieli?... nie wiem. Wiem tylko, że odmowa ich
rani - a czasem odmawiam, bo przesadzają.

[a1ma]

> Tą przypadłość odziedziczyła moja mama, choć już prędzej da sobie
> coś podarować. Natomiast mój tata potrafi nadal wciskać mi stówę do
> kieszeni "na czekoladę", choć mam już 27lat, dobrą pracę, własne
> mieszkanie i stoimy finansowo lepiej niż rodzice. Jak im
> zaproponowałam składkę "na święta" (spędzamy razem) to się obrazili.
> Jak zaproponowałam, że zrobię chociaż część zakupów, to usłyszałam,
> że jeszcze nie biedują itd. Mogłabym wymieniać godzinami takie
> sytuacje.

Rozumiem, bo u nas podobnie.
Dlatego nie należy rodzicom "pomagać", a raczej po prostu dawać im prezenty,
przy różnych okazjach. Np. zafundować wakacje - nasi bardzo się ucieszyli :)

[leni6]

To niestety jest dość typowe. Moim zdaniem dobrym pomysłem rozwiązywanie takich
problemów są dość drogie prezenty dla rodziców - wyjazdy, sprzęt AGD, czy co tam
potrzebują - rodzice czują się potrzebni, a bilans finansowy jest zachowany ;)

[zbita_sucz]

i o to mi chodzi.

[wyssana.z.palca]

No to jestem z tych, co to jej rodzice mieszkanie kupili. Miałam to
szczeście, ale zaznaczam, ze to nie był moj pomysł, prośba- to oni
zadecydowali. Wiem, że mam ułatwiony start, doceniam to strasznie. Z
tym, że moi rodzice od kiedy sie urodziłam wiedzieli, ze dorosne,
pojde na studia.. Nie spadło na nich to jak grom z jasnego nieba po
mojej maturze, takze mieli szmat czasu na odkładanie kasy, trzymanie
papierow wartosciowych itp.. Nie było niespodzianki :) Dziwia mnie
rodzice, ktorzy sie budza, gdy ich dziecko skonczy 19 lat, a oni
zastanawiaja sie, za co im pomoc studia sfinansowac.. Pewnie wszyscy
teraz podejda, ze dorosły, ze moze pracować. Owszem, ale są takie
kierunki które nie zawsze na to pozwalają, nauka też jest ważna i
nie chciałabym zeby moje dziecko pracowało kosztem studiów.
Ale odbiegłam od tematu. Tak, rodzice mi pomogli, ciągle pomagają.
Nie mam postawy roszczeniowej, oni o tym wiedzą, wiedzą ze jestem im
szczerze wdzięczna. Ale mam też nadzieję, ze w przyszłości to ja
bede im pomagać i stać mnie będzie zeby np od czasu do czasu kupowac
im weekend w eurpejskiej stolicy.

[leni6]

Kwestia punktu widzenia. Dla mnie nie jest to nijak naturalne. Naturalnym jest
że dorosła osoba pomaga swoim rodzicom, jeśli są w potrzebie a nie odwrotnie.
Naturalne jest również to, że rodzice przez pierwsze 20 lat życia dziecka
starają się je wykształcić tak by dalej już sobie samo radziło. I tak jest u
mnie. Zdaje sobie sprawę, że w razie jakiś wielkich problemów mogę liczyć na
moich rodziców, jednak mam nadzieje, że do takiej sytuacji nigdy nie dojdzie.
Teraz to ja mogę sobie kupić mieszkanie, chociażby wciąć ten kredyt na 20 czy 30
lat, w końcu to ja będę w nim mieszkać, a moi rodzice niech korzystają z owoców
swojej pracy w inny sposób, podróżują, czy co tam kto lubi.

[czarnalampka]

Hej. Mam 21 lat, ponad rok temu kupiłyśmy z mamą na pół mieszkanko,
ja spłacam 70 % raty, mama dokłada mi resztę. Oczywiście studiuję.
Oprócz tego dorabiam na korepetycjach z ang, mam stypendium naukowe,
więc jakoś daję radę. Pewnie zaraz się lawina na mnie posypie,
że "kto by pomyślał że w wieku 20 lat już mieszkanie" itp, itd...
Akurat mnie to nie zdziwi.
W odpowiedzi na pytanie autora wątku - tak, mama mi pomaga (i też,
jak w przypadku jednej z osób odpowiadających, mama jest wdową). Mam
brata, który też studiuje i któremu też pomaga. I powiem szczerze,
że u mnie w rodzinie pomoc taka jest czymś zupełnie naturalnym! Jak
babcia/wujek/ciocia potrzebują to im się pomaga i to jest dla mnie
zupełnie normalne. Nawet jak czasem wiemy, że będzie ciężko a np.
babcia nie ma zupełnie kasy to jej pożyczamy. I co w tym dziwnego?
Tak samo to działa w drugą stronę.
Dodam, że nie pochodzę z super-bogatej rodziny, mama do wszystkiego
doszła sama. No, prawie - na wałówkę od babci zawsze mogliśmy
liczyć;)
Jestem nauczona, że w sprawach typu edukacja, jedzenie, mieszkanie
zawsze mogę liczyć na pomoc mamy. Natomiast nie ośmieliłabym się
prosić o kasę na ciuchy, kino itp.
I tak samo będę się starała postępować z moimi dziećmi.

[a1ma]

Ale dziecko, przecież Ty się jeszcze uczysz, Twoja mama ma wobec Ciebie
obowiązek alimentacyjny, więc co w tym dziwnego, że pomaga?
Wątek jest o dorosłych, samodzielnych ludziach, a nie o uczącej się młodzieży.

[aneta-skarpeta]

mi rodzice pomagali finansowo- w pewnym momencie bardzo pomogli-
teraz pomagają torbą pierogów domowych i zajmuja sie wnukiem jak
trzeba.

sama też będę pomagała synowi na tyle, na ile będę mogła (
mieszkanie czy pierwszy samochód)

w tej chwili pomocy nie potrzebuję- moi rodzice czy teściowie też
nie potrzebują obecnie wsparcia finansowego, ale pomagamy w inny
sposób. Jednocześnie wiem że każda strona może liczyć na drugą w
razie czego.

[varna771]

Rodzice kupili mi mieszkanie trzy lata temu jak jeszcze byłam
panienką :) przez 2,5 roku mieszkanie wynajmowałam, a od czerwca
tego roku jestem mężatką i wspólnie, pomalutku urządzamy się ...
bardzo jestem wdzięczna rodzicom bo dzięki Nim nie mamy kredytu.