z obcokrajowcem

[Gość: nebbia]

Co sądzicie o małżeństwie z obcokrajowcem? Np z Włochem, SZwedem czy
Hiszpanem? A jeśli żadne z Was nie zna języka ojczystego partnera? Można
próbować rozmawiać po angielsku, czy też niemiecku... ale podobno rozmowa to
podstawa związku, więc jak być z kimś, kto mówi innym językiem?

[tralalumpek]

wtedy BYC! a nie rozmawiac!

[Gość: nebbia]

no jak być i nie rozmawiać... z Włochem to niemożliwe, oni kochają mówić... ;)

[aankaa]

na migi

[tralalumpek]

zanam takie malzenstwa i przyznam wspolczuje serdecznie
mam przyjaciolke , dla obu j. niemiecki jest nabytym, kiedy dzieci sie
pochorowaly nie moglam sobie wyobrazic jak oni o szczegolach rozmawiaja,
tragedia....
jest tyle polslowek , nowopolskich slowek, gierek slownych, ktore tylko w j
ojczystym mozna dobrze przekazac

[Gość: nebbia]

no właśnie nad tym się zastanawiałam, jak jest w sytuacjach kryzysowch. A
przecież mimo wszystko istnieje wiele takich udanych małzeństw.

[tralalumpek]

czesto te malzenstwa zyja przekladnie obok siebie, dwoje ludzi poprawnie sie
zachowujacych, plodzacych dzieci (bo to robi sie najczesciej bez slow), kazdy w
swoim swiecie .....

[Gość: nebbia]

a jeśli jedna z osób jest zafascynowana kulturą drugiego kraju, językiem,
kuchnią, dosłownie wszystkim? Będą kiedyś w stanie naprawdę się zrozumieć?

[tralalumpek]

Gość portalu: nebbia napisał(a):

> a jeśli jedna z osób jest zafascynowana kulturą drugiego kraju, językiem,
> kuchnią, dosłownie wszystkim? Będą kiedyś w stanie naprawdę się zrozumieć?



nie wiem, nie jestem jasnowidzem (mimo ze czasem cos udaje mie sie
przewidzeic ;) )

[kicia_simba]

tralalumpek napisała:

> czesto te malzenstwa zyja przekladnie obok siebie, dwoje ludzi poprawnie sie
> zachowujacych, plodzacych dzieci (bo to robi sie najczesciej bez slow), kazdy
w
>
> swoim swiecie .....

A 'czysto polskich' małżeństw tego typu to oczywiście nie ma? Ludzie niby
mówiących tym samym językiem, ale nigdy tak naprawdę ze sobą nie
rozmawiających?
Ja jestem w szczęśliwym związku z obcokrajowcem od ponad 2 lat i powiem tyle:
bardzo dobra znajomość języka jest oczywiście podstawą, bo nie wyobrażam sobie
życia bez tego, zwłaszcza w tych wspomnianych szczegółach, sytuacjach
kryzysowych, itp. Dla nas obojga angielski nie jest językiem ojczystym, chociaż
z różnych powodów posługujemy się nim biegle. Dlatego każde z nas uczy się tez
języka tego drugiego. Myślę, że to jest bardzo ważne – nie wyobrażam sobie,
żeby on mówił kiedyś do naszych dzieci po duńsku, a ja nic bym z tego nie
rozumiała;)

Ale takie związki/małżeństwa są możliwe, tylko może wymagają czasami nieco
więcej wysiłku (np. nauka języka) i pójścia na różne kompromisy (np. kwestia w
którym kraju zamieszkać).
Pozdrawiam


>
>
>
>
>

gratuluje udanego malzenstwa...

[tralalumpek]

... i zycze powodzenia na dalsze lata

[kicia_simba]

Nie jesteśmy jeszcze małżeństwem, ale i tak dzięki;)

[j_u]

Gość portalu: nebbia napisał(a):

> no jak być i nie rozmawiać... z Włochem to niemożliwe, oni kochają mówić... ;)


Ale chyba niekoniecznie potrzebuja byc uwaznie sluchani ;)

[naux]

To zależy jak dobrze znasz nabyty. Ja znam drugi język (nabywany w późnych
latach bo od mniej więcej 14 roku życia) i mimo to nie ma dla mnie różnicy w
którym mówię / myślę / czuję. Wtedy wyobrażam sobie ten język może być
komunikatorem dla osób, które (obydwie) ten język nabyły.

[asica74]

z moim mozeprzyszlym mezem rozmawiam po angielsku. Nie moge powiedziec, iz jest
to uklad najdoskonalszy, ale tez nienajgorszy. Jest jakas sfera zycia, ktora
jest dla nas zamknieta, ale z drugiej strony otwiera sie duzo mozliwosci.
Ja nauczylam sie bardziej sluchac, nauczylam sie byc cierpliwa oraz mowic o
wszytskim prosto z mostu. wiece, czasami w milosci same slowa nei wystarcza...

[naux]

Hm. Kiedy ludzie się kochają to tworzą swój niepowtarzalny, intymny język,
zrozumiały tylko dla nich samych.
Czego Wszystkim życzę.

[tralalumpek]

naux napisała:

> Hm. Kiedy ludzie się kochają to tworzą swój niepowtarzalny, intymny język,
> zrozumiały tylko dla nich samych.
> Czego Wszystkim życzę.


masz racje
dlatego mowimy sobie : buziaczku moj ....czego za cholere nie idzie na
niemiecki przetlumaczyc

[tralalumpek]

...i jeszcze mi sie przypomniale ze mozemy tak sobie rzucac tekstami
Kaczmarskiego, z "Misia" .... i wszyscy wiedza o co chodzi

[naux]

W sumie myślę, że... "buziaczku mój"... jest już po niemiecku... :))))

[jazz_b]

Chetnie bym z wami pogadala na ten temat,bo niejako mnie dotyczy,ale cholera
jasna,na jutro musze oddac prace,nad ktora slecze non stop od dobrych kilku dni
a jak mi sie glowa kiwa ze zmeczenia to sobie klikam na forum by sie obudzic i
cos ciekawego poczytac!
Ale jutro sobie odbije.
Pozdrawiam cieplutko!

[mijaczek]

Fszystko się da! U mnie co prawda sprawa trochę inaczej, bo rozmawiamy w języku
mojego narzeczonego, ale znam kilka par, dla których np. angielski jest nabyty
w obu przypadkach. Wierz mi, że ludzie śmigają ze słownikami, szukają i uczą
się słówek jak mogą a jak nie mogą to na migi, kalambury, scenki rodzajowe,
słowem - wszystko. warsztaty artystyczne za darmo :o)
Pozdrafiam,
Mia

[Gość: nebbia]

a nie usłyszałyście (to pytanie do tych, które w takim związku żyją) "Chciałbym
CI tyle powiedzieć, ale nie wiem jak"?
A jeśli np rozmawiacie po angielsku, choć jest to dla Was obojga język nabyty,
a Wasze rodziny nie mówią po angielsku, jak zapatrują się na taki związek?
W ogóle to cały problem mnie nie dotyczy, ale moja przyjaciółka zakochała się
po uszy w fantastycznym Włochu i to włąsnie skłoniło mnie do założenia tego
wątku...

[kicia_simba]

Nie, takie stwierdzenie (chcialbym Ci tyle powiedziec, ale..) nigdy nie padło.
Ale dlatego podkreślam, że żeby taki związek miał szansę, to znajomość języka
musi naprawdę wychodzić poza wiedzę szkolną, czy też znajomość paru slowek.
Ale jeśli komuś naprawdę zależy i ma motywację, to nauka przychodzi dużo
łatwiej:)

Z rodziną faktycznie na początku może być trochę sztywno, te wszystkie polskie
święta, imieniny.. Ale o ile na początku sytuacja była może trochę dziwna (poza
moją mamą, ciotką, kilkoma młodszymi kuzynami nikt nie mógł się z nim dogadać),
o tyle teraz wszyscy go naprawdę bardzo polubili, zwłaszcza, że on naprawdę
stara się nauczyć naszego pięknego języka. Cóż, już przyzwyczaiłam się do roli
tłumacza;) Ja na szczęście nie mam takich problemów, bo cała jego rodzina mówi
po angielsku (z wyjątkiem może dziadka;). Chociaż i tak moja znajomość
duńskiego jest sprawdzana przy każdej wizycie w Danii;)