ZAMET

[Gość: mario2]

Było od światła ostrego duszno,
Jego wzrok jak promienne zorze
Drgnęłam, tak jemu będę posłuszna
Tylko on ugłaskać mnie może

Schylił się, zaraz o coś zapyta
Odpłynęła z twarzy krew cała
Gdybyś legła jak nagrobna płyta
Na mym życiu miłości trwała

Nie kochasz, patrzeć już nie możesz
Przeklęty, twa piękność to sidła
Nie mogę unieść się w przestworze
Chociaż od dziecka miałam skrzydła

Spojrzenie me, zza mgieł zasłony
Że ci ludzie mącą serce
I tylko tulipan czerwony
Tulipan w twojej butonierce

Jak dyktuje uprzejmość prawdziwa
Uśmiechając się podszedł w ustroni
Opieszale, na wpół, na wpół tkliwie
Pocałunkiem dotknął mojej dłoni

Zagadkowych, barwnych twarzy szereg
Na mnie oczy ich patrzą w pomroce
Dziesięć lat omdleń i rozterek
I bezsenne wszystkie moje noce

I włożyłam jedno ciche słowo
I na próżno wyrzekły je usta
Ty odszedłeś i stała się znowu
Moja dusza jasna i pusta

Szarooki król

[Gość: :))]

Duszny wieczór był barwy miedzi
mąż mo wrocił i spokojnie powiedział
wiesz znależli go wczoraj myśliwi
u stóp dębu leżał niezywy
fajkę swą na kominie odnalazł
do swej nocnej pracy,poszedł zaraz
ja coreczkę obudzę w nocy
i popatrzę w jej szare oczy................... :))