Mąż i praca

[mamakrzysiuli]

Mam 38 lat mój mąż jest młodszy ode mnie 9 lat. Mamy dwoje dzieci (9 i 2
lata) a problem następujący: dwa lata temu mąż otworzył kiosk typu ruch i
poświęcił się mu całkowicie.
Wstaje o 4.30 rano i idzie do kiosku, o 11.30 wraca i idzie spać. Śpi do
15.00 lub 15.30. Następnie je obiad, który mu podaję, zamieni ze mną dwa
słowa lub pojedziemy do hurtowni po towar i znów idzie do kiosku na 18.00.
Wraca o 21.30 lub 22.00. I tak jest od poniedziałku do soboty. W niedzielę
robi wyjątek: idzie do kościoła na 6.30 a do kiosku na 8.45 kończy o 21.30.
Od poniedziałku do piątku zmienia go pracownica, w soboty i niedziele ja.
Jak widzicie wciąż się mijamy. Mąż tłumaczy, że musi się dorobić,
zwłaszcza,że przez 5 lat siedział w domu bez pracy. Ja jestem zdania, że
przynajmniej niedziele powinny być dla rodziny.
Od dwóch lat nigdzie nie chodzimy, nie mówiąc o jakichkolwiek wspólnych
wyjazdach. O moich wyjazdach z dziećmi nie chce nawet słyszeć. (Kto mu wtedy
pomoże w kiosku w sobotę i niedzielę jak mnie nie będzie?, kto mu zrobi
obiad?)
Jestem tym zmęczona zwłaszcza, że sama pracuję zawodowo od 8.00 do 15.00 plus
do tego cały dom na głowie. Teraz mam urlop. Nie docierają do mnie jego
tłumaczenia, że pracuje przecież dla nas zwłaszcza, że nie mogę go zmusić do
tego żeby odkładał pieniądze na wspólne konto.
Zarobione pieniądze odkłada na drugi kiosk. Czyli finansowo muszę i tak
radzić sobie właściwie sama (no może z małymi wyjątkami).
Wiem, że rodzina powinna być razem. Wiem też jakim zagrożeniem może być stała
jego nieobecność w domu. Wiem stąd, że nie jest moim pierwszym mężem.
Pierwszy mąż był naukowcem. Szedł na uczelnie o godz. 8.00 wracał o 21.00.
Też mówił, że pracuje dla nas...
Nie zdążył się niestety podzielić ze mną tym co wypracował...bo ja w czasie
tych wielu "wolnych" chwil poznałam obecnego męża, on zresztą też na uczelni
znalazł swoją obecną żonę. Też ma dwoje dzieci.
Nie chcę znów "powtórki z rozrywki". Jak mam wytłumaczyć mężowi, że to nie
praca a rodzina jest najważniejsza. Że przynajmniej niedziele powinny być
wspólne jeśli już więcej nie można.
Co o tym myślicie? Może macie podobne problemy? A może ja nie mam racji?
Napiszcie. Jestem ciekawa Waszych opinii i rad. Z góry dziękuję za odzew. To
naprawdę dla mnie poważny problem.

[tumoi]

Przypomnij mu jak się skończyło Twoje poprzednie małżeństwo...

[mamakrzysiuli]

to nic nie daje

Współczuję ci...

[aaliyah20]

Gdyby nie to, że masz trochę więcej lat, pomyślałabym, że mówisz o moim byłym
"Pseudo-pracodawcy". Po prostu identyczna sytuacja. Powiem ci tylko jedno, jeśli
jak najszybciej nie postawisz sprawy jasno, to zacznie się zatracać w pracy.
Widziałam jak to u mnie wyglądało, facet założy drugą firmę i będzie się uważał
za niewiadomo kogo. To jest u handlowców najgorsze, że po czasie stają się nie
do zniesienia, także jeśli będzie to wyglądało tak, jak do tej pory, to nie
wróżę ci rewelacji, niestety...

[dziejas]

hmmm... no coz. a moze dasz sobie wytlumaczyc, ze to jego praca jest jednak
wazna dla rodziny? poswieca jej duzo czasu i wysilku, ale im wiecej tego
wysilku wlozy teraz tym wczesniej bedzie mogl uruchomic drugi kiosk... zyski
wzrosna bedzie mozna zatrudnic ludzi i bedzie wiecej czasu dla rodziny. ja tak
to widze.

[tumoi]

Niestety się mylisz. Wraz z rozwojem "firmy", pomimo zatrudnienia pracowników,
pracy nie ubywa, ale przybywa. Tym bardziej komuś kto firmie poświęca tyle
czasu-bo albo jest zbyt zaangażowany albo niezorganizowany. Mój partner też
jest właścicielem prywatnej firmy, ktorej musi poświęcać dużo czasu ( późne
powroty,kilkudniowe wyjazdy, pracujące soboty, niekiedy niedziele), i pomimo,
że również "robi to dla dobra rodziny"wie jak wielkie znaczenie ma czas
poświęcony najbliższym. I choćby nie wiadomo jak był zmęczony, zawsze gdy jest
w domu choć kilka minut stara nam się poświęcić. Będąc w podrózy codziennie
dzwoni i interesuje się tym co słychać u nas. Tylko, że on ma 48 lat i
potrzebował czasu aby zrozumieć pewne rzeczy.
Każda kobieta wie, że jej mężczyzna tak ciężko pracuje dla rodziny - tylko, że
jeśli facet nie poustawia sobie priorytetów, któregoś dnia moze nie mieć dla
kogo pracować (Przepraszam zostaną przecież alimenty do płacenia)

jeszcze kilka lat

[kobieta_na_pasach]

i wcale nie bedzie cie chcial ogladac. nie zastanawialas sie, ze to byc moze
przez tak duza roznice wieku?

[scania81]

Jak zwykle musisz komuś dowalić, żeby zamiast użalać się nad sobą i swoją
rodziną jeszcze kobieta wpadła w depresje, anoreksje i całe te bagno.. Oj baba
na przejściu, jesteś constans....

[forumowy_nick]

Zgadzam się z kobietą na pasach. Taka różnica wieku kiedy ona ma już 38 na
karku a on 29 to jednak swoje robi. Nie rozumiem ludzi. Deklarują miłość niech
im będzie ale o ile masz 30 lat a on 20 to tej różnicy nie widać o tyle 10 lat
później ta różnica jest widoczna już. Niech tam sobie żyją szczęśliwie, ale
wiem że młody facet zostawi prędzej czy później.

[mamakrzysiuli]

No cóż mam nadzieję, że nie zostawi ani prędzej ani później. Znam kilka
szczęśiwych małżeństw takich jak moje i to do "grobowej deski". Różnica wieku z
pewnością odgrywa wielką rolę, nie mam złudzeń, choćby w tym, że on zaczyna
pracować, ja zaś już bym trochę poodpoczywała np. na wczasach.