Barbara Winiarska

[Gość: Zamojszczanka]

Takich wspaniałych ludzi i organizacji jest więcej. Mimo
trudności finansowych robią tak wiele dla potrzebujących.
Zapraszam do ośrodka "krok po kroku" w Zamościu na spektakle
robione przez dzieciaki z porażenim mózgowym. Ale przeżycie.

[Gość: bacha]

To wspaniale, że redakcja pokazuje kogoś takiego. Kto umiał
zrezygnować z własnego życia, ambicji dla kogoś drugiego. Dosyć
mam już tych egoistycznych postaci, co to innym nie pomoże a
jeszcze się nad sobą poużala vide p.Łojewska jedna z
wcześniejszych bohaterek. Jeszcze na początku budziła we mnie
współczucie, ale po tych swoich wypowiedziach na forum jedynie
głęboki niesmak... A pani Winiarska. Cicha bohaterka. Serce
rośnie jak się o kimś takim czyta...

[Gość: Ewka]

Nie chce oczywiscie niczego umniejszac P.Basi, ale obok nas
(was) zyje wbrew pozorom bardzo duzo ludzi o podobnych zaslugach
dla dzieci wlasnych i cudzych. Rodzicow, walczacych z choroba
wlasnego dziecka, bez kontaktow, znajomosci i "Pawla, ktory duzo
zarabia", ktorzy podejmuja na prawde o wiele wieksze wyzwanie, a
jednak nikt o nich w prasie nie pisuje ... To troche jest tak,
ze nam samym dobrze czyta sie takie artykuly, podnosza na duchu,
ze oto jedna ze znanych osob zyjaca na granicy wytrzymalosci (w
pojmowaniu ludzi o przecietnym stopniu utrudnienia zycia)
wydawala sie (tudziez byla) taka pogodna, tak dobrze radzila
sobie i z problemem, i ze soba, i z zyciem w ogole. To jest tez
troche tak, ze poczytamy, wzruszymy sie (czasem nawet do zywych
lez) i czujemy wewnetrzny spokoj, ze oto sa ludzie, ktorzy
zajmuja sie tak powaznymi problemami i pomagaja tym, ktorzy w
potrzebie sie znalezli. A my sami, w dobrym mniemaniu o sobie
(bo przeciez wzruszylismy sie rzeczywiscie), nadal sasiada z
dolu czule (ale i ciekawsko) pytamy "taka sliczna dziewczynka,
ale juz duza, czemu Pan ja tak zawsze na rekach nosi, prosze
Pana?". Jestesmy nawet na tyle dobroduszni, ze okrzykujemy caly
rok rokiem niepelnosprawnych, tylko zapomoninamy w pogoni za
samorozgrzeszeniem dopowiedziec sensu i celu tych parad i
manifestacji dobra, akceptacji i otwartosci na troski innych,
scisle oczywiscie powiazanej z checia aktywnej pomocy.
W wielkim skrocie to tyle, co do wzruszenia postawa i sila Pani
Basi. Chcialam tylko dopowiedziec, ze Pan Bas sa tysiace i nikt
przed nimi nie przykleka, a wrecz przeciwnie, rzuca co sie da
pod nogi obarczone ciezarem dziecka, ktore przeciez dzwigac
trzeba ...

[Gość: Inka]

Bardzo mnie wzruszył artykuł o B. Winiarskiej, ale dziękuję Ci Ewka, że
pomogłaś mi przypomnieć sobie o wielu innych ludziach zmagających się z trudnym
losem, którzy nie mają nawet minimum tego co p. Winiarska. O nich tak rzadko
się pisze...

[Gość: a.lojewska]

Gość portalu: bacha napisał(a):

> Jestem dumna ze swego "egoizmu". Za mną pójdą inni bezdomni. I
może już kolejny "filantrop" nie będzie zbijal na ludzkim
nieszczęsci wiarygodności ani kasy.

> mam już tych egoistycznych postaci, co to innym nie pomoże a
> jeszcze się nad sobą poużala vide p.Łojewska jedna z
> wcześniejszych bohaterek. Jeszcze na początku budziła we mnie
> współczucie, ale po tych swoich wypowiedziach na forum jedynie
> głęboki niesmak... A pani Winiarska. Cicha bohaterka. Serce
> rośnie jak się o kimś takim czyta...

[Gość: a.lojewska]

Jestem dumna ze swego "egoizmu". Za mną pójdą inni bezdomni. I może już
kolejny "filantrop" nie będzie zbijal na ludzkim nieszczęsci wiarygodności ani
kasy. To przykre, że próbuje się pani jedynie litować, a nie samodzielnie
myśleć. Nie potrzebuję od nikogo litości, tylko szacunku do mnie i zrozumienia
mojej walki.

[Gość: Dana]

Nie przesadzajcie z tym uwielbieniem dla p.Winiarskiej tylko
dlatego że poswięciła swoja karierę dla dziecka
niepelnosprawnego.Może w tamtym środowisku to coś
nadzwyczajnego. Uważam , że p.Winiarska świetnie wykorzystuje
swoja sytuację aby o sobie mówić i tym samym wymuszać na
ludziach pochwały za swoją matczyną "działalność".Przypominam,
że wychowanie dziecka jest jej obowiązkiem a nie publicznym
cierpieniem tak chetnie demonstrowanym przy byle okazji!!!!!
Ja -wspólnie z mężem wychowuję córkę Anię( 22lata ) w
znaczniejszym stopniu upośledzoną niż córka
pWiniarskiej.Jednak w pierwszej chwili po urodzeniu Ani
postanowiłam że bedę ratować mojedziecko na ile będe
wstanie .Nikomu nie zawracałam głowy dyplomem odłożonym na dno
szuflady czy marzeniami , które nigdy się nie spełnią. POprostu
zaakceptowalam swoje dziecko ,czego niestety nie widzę u
p.Winiarskiej (inaczej nie wracałaby stale do początków i nie
podkreślałaby ile dla Ani zrobiła ).Przecież była już pani
kobietą dojrzałą(ja miałam zaledwie 21 lat ) ,gdy urodziła
Pani córkę, miała Pani oparcie w rodzinie ,pomoc ojca lekarza(
ja miałam przeciwko sobie całą rodzinę -i tak jest do dziś-
wstydza się nas) i mimio wszystko jest Pani niewyobrazalnie
cieżko. Chętnie oddałabym Pani trochę swojego hartu ,swojej
siły choć jestem tylko zwykłą , anonimową mamą bez mediów w
tle , bez uznania publicznego za to co robię ale za to
szczęśliwa ,spełniona, silna i z szczęśliwą Anią przy boku
(choć ona nigdy , nawet w jednej trzeciej nie będzie taka jak
Pani Ania ).Jedno muszę przyznać- nigdy nie będę mogła
spokojnie umrzeć. Chyba , że tak jak kiedyś powiedziała
p.Domagalik zwołają w niebie naradę i ustanowią cud i uzdrowią
Anię .Pozdrawiam.

[jafp]

Moje dziecko ma piec i pol lat. Nie ma porazenia mozgowego.
Urodzilo sie zdrowe, 10 pkt itd. Piekny, zywy chlopiec.
Nie mowi. Krzyczy, kiedy cos mu sie nie podoba. Nie mozemy sie z
nim porozumiec. Przeszlismy "droge przez meke" szukajac diagnozy
i pokierowania naszym dalszym dzialaniem. Nikt nie jest w stanie
okreslic dlaczego tak sie dzieje, czego mozemy sie spodziewac i
co mozemy zrobic, zeby pomoc sobie i naszemu dziecku.
Chcialaby miec tyle cierpliwosci i radosci zycia. Tyle zaparcia
i sily. Nie mam. I nie wiem, czy dam rade przezyc kolejny dzien.

[Gość: bea]

JAFP, widze ze bylas tu kilka dni temu. Jesli jeszcze zajrzysz, to odezwij sie
do mnie, chcialabym z Toba pogadac. Nie moge powiedziec, ze Cie rozumiem, bo
nie jestem w Twojej sytuacji, ale mnie tez nie jest lekko, wiec sprobujmy
sobie pomoc.

[czarna33]

To naprawde piekna charakterystyka p.Basi.Nie wiem czy ja bym tak potrafila i
nie mowie tu o rezygnacji z kariery.Zastanawiam sie czy umialabym tak zyc,na
przekor wszystkiemu i wszystkim.I wydaje mi sie,ze chyba nie ...nie do
konca.Czytajac wypowiedzi p.Basi na temat swojej corki,w ktorych nigdy w nia
nie zwatpila i nie poddala sie -jestem pelna podziwu dla niej i dla wszystkich
lobiet borykajacych sie z podobnymi trudnosciami.Nie ujmuje tu tez roli
p.Pawla .Naprawde musi byc ciezko wyjsc na scene i odgrywac komedie czy kabaret
majac tak ciezkie zycie osobiste.

[Gość: ted]

Pamietam "kilka" lat temu festyn z okazji 22go lipca (!!!!) -
wystepowaly Siostry Winiarskie, mialem jakies 10 lat i wydawalo
mi sie, ze jestem juz dorosly i takie wystepy to nie dla mnie,
ale przy scenie bawila tez niepelnosprawna dziewczynka. To byla
Ania, probowala tanczyc, smiala sie, wygladala na szczesliwa,
tak jak jej mama kiedy powiedziala cos do niej ze sceny, a Ania
jej pomachala . Dziwne jak to sie rozne rzeczy przypominaja...
Trzymam teraz kciuki za Anie i jej Tate!

[Gość: ttt]

Czy bedzie pani wspolpracowac z Fundacja im Barbary Winiarskiej? Mam nadzieje,
ze tak.

[_jana]

A wiecie ile jest takich bezimiennych matek,które na codzień zmagają się z
losem?
Czasem mają po kilkoro dzieci i nie mają Pawła,który dobrze zarobi.
Dlaczego tylko nieszcześcia osób sławnych mają rangę?
Koleżnka koleżance napisała.Tej bezimmiennej nikt nie napisze.

[pieskuba]

_jana napisał:

> A wiecie ile jest takich bezimiennych matek,które na codzień zmagają się z
> losem?
> Czasem mają po kilkoro dzieci i nie mają Pawła,który dobrze zarobi.
> Dlaczego tylko nieszcześcia osób sławnych mają rangę?
> Koleżnka koleżance napisała.Tej bezimmiennej nikt nie napisze.

Oj, Jana, Jana. Pytasz - ile JEST takich bezimiennych matek itd. Tutaj duża
część problemu opiera się na tym, że tej Matki już nie ma, bo jakiś czas temu
troszkę jej się zmarło. Nieszczęścia wszystkich mają rangę. Darujcie zmarłej
kobiecie i jej chorej córeczce, że jej mąż dobrze zarabiał. Wybaczcie to
niedopatrzenie,że skoro miała pieniądze, to próbowała pomóc nie tylko sobie.
Ludzie, jak Wam dogodzić? To co by Was, cholera, satysfakcjonowało, bo nie
rozumiem?

do p. Szczepańskiej-autorki

[Gość: Ulka]

czy w Teatrze Ateneum do pracy z dziećmi potrzebni są
wolontariusze?

[_jana]

Pieskubo:)))
Nie zrozumiałaś.
Żal każdego,kogo to spotyka.I całe szczęście ,że chociaż jej było łatwiej
finansowo.
Ale pochylamy się nad problemem na chwilę,bo to ktoś sławny.Jutro będzie coś
nowego i o tym zapomnimy.Itd, itd.
Myślę,że pani Winiarska by mnie na pewno zrozumiała.:)))

[Gość: bea]

Pani Winiarska byc moze by zrozumiala, ale ja nie rozumiem - o co Ci chodzi?
Pieskuba ma racje. Co to ma do rzeczy ze ona byla slawna a on duzo zarabial?
Nawet jesli w Twoim mniemaniu to sa grzechy, to oni zrobili z nich dobry
uzytek. Co proponujesz jana? Pisac o "tych bezimiennych", zeby bylo
sprawiedliwie, czy masz bardziej konstruktywne pomysly? A propos bezimiennych -
w Polityce byl artykul o biednych, wielodzietnych rodzinach, potem o
rodzinach wychowujacych dzieci z zespolem Downa. Zadna z rodzin nie byla
slawna ani bogata. Teraz czujesz sie lepiej? Tylko co to tak naprawde zmienia?

[_jana]

Jeśli z kimś rozmawiasz to nie wmawiaj mu rzeczy,których nie powiedział i
których nie myśli-to jest podstawowa zasada w rozmowie.
To,że nie rozumiesz tego, co napisałam nie upoważnia Cię do aż tak dowolnej
interpretacji.Zawsze lepiej spytać. :)))Zarzucanie komuś złych intencji,tylko
dlatego,że się samemu nie zrozumiało to naprawdę przesada.Używaj domniemania
dobrej wiary-to taka stara,poczciwa instytucja. :)))
Pani Winiarska by to zrozumiała, bo nie wiem, czy wyczytałaś w tekście, ona się
zaprzyjaźniła z ludźmi ,którzy nie mają funduszy,aby im pomóc.To ona
powiedziała:BIERZCIE,JA MAM,BO PAWEŁ DUŻO ZARABIA.
Swoim postem chciałam zwrócić uwagę nie na to,aby pisać o ludziach ubogich a
mających równie chore dzieci tylko na to,że JAK SIĘ COŚ WYDARZY OSOBIE SŁAWNEJ
TO ROBIMY Z TEGO DRAMAT,opłakujemy.Ja tymczasem,z całą sympatią do pani
Winiarskiej i jej rodziny, nie widzę czegoś WYJĄTKOWEGO wobec innych mam,które
mają te same problemy.One też tak postępują -heroicznie.Ale często różnica
polega na tym,że JAK ZAUWAŻYŁA ŚP.B.WINIARSKA im jest TRUDNIEJ , bo do tego nie
mają jeszcze środków na lepszą pomoc dziecku.Ale nie wszystkie , bo są tacy,co
sobie radzą równie dobrze.To jasne-SĄ RÓŻNE SYTUACJE W ŻYCIU.
Nie napisałam nigdzie,że to źle ,że powstał ten artykuł i ,że mam coś przeciwko
pani Winiarskiej (którą wolałabym widzieć na scenie,niż mieć świadomość,że
zmaga sie z takim cierpieniem)tylko wobec przesadnych reakcji wyraziłam sowją
refleksję nad innymi.Nikomu bez względu na status społeczny nie życzę takiego
cierpienia.
Jeśli teraz nie zrozumiałaś, to trudno,prościej wytłumaczyć się nie da.
Wiadomo,że przywilejem sławnych jest miłość ludu i jakiekolwiek nieszczęscie
odbieramy jako skaze na ikonie,ale czasem chyba przyda sie refleksja.Co w żaden
sposób nie ujmuje akurat tej osobie-z dystansem do siebie i miłością do innych.

Do Jany

[Gość: EwaM]

Droga Jano ja cie rozumiem! Moi drodzy na świecie jest tyle
nieszczęść chorób i bólu że nie czas na dysputy "racje i ja wiem
lepiej".I sławni i niesławni cierpią tak samo-bo nie ma
większego bólu dla matki jak choroba dziecka które jest
bezbronne.Co możemy zrobić-żyć tak aby choć zauważać i rozumieć
rozpacz innych.I jeszcze jedno "Spieszmy sie kochac ludzi tak
szybko odchodzą" Duuuuużo miłości!

[Gość: bea]

OK, wyrazilas ponownie swoja opinie. A gdzie odpowiedz na moje pytania?
:-)

[_jana]

Twoje pytanie było wynikiem niezrozumienia.
Skoro przedstawiłam Ci swoje zdanie, to nie bardzo wiem dlaczego mam Ci
odpwiadać na pytania,które są bez związku z moją wypowiedzią.
Jaki masz kolor włosów?

[Gość: max]

_jana napisał:

> A wiecie ile jest takich bezimiennych matek,które na codzień
zmagają się z
> losem?
> Czasem mają po kilkoro dzieci i nie mają Pawła,który dobrze
zarobi.
> Dlaczego tylko nieszcześcia osób sławnych mają rangę?
> Koleżnka koleżance napisała.Tej bezimmiennej nikt nie napisze.
Niech sobie gadają a ja ciebie rozumiem ,należę do takich matek
które nie mają bogatego męża i gdy muszę jechać z Magdą do CZD
nikt nie pyta czy nas stać . Latem nie było pieniędzy ,zwróciłam
się z prożbą do pomocy społecznej o bilet darmowy na przejazd do
Warszawy dla nas (wtedy bilety po genialnej decyzji senatu były
stuprocentowej odpłatności)otrzymałam odpowiedż :ma pani
meldunek i dochód (zasiłek pielęgnacyjny 135 zł) się pani nie
należy .To boli bo robimy wszystko by to dziecko było zdrowe i
kiedyś mogło pracować na takich ludzi jak ci z opieki
społecznej by mieli swoje ciężko wypracowane emerytury.Cześć.

[Gość: moboj]

nie rozumiem tych tekstów w rodzaju "to była znana osoba, jej mąż dużo
zarabia". i co z tego? od zarobków choroba nie znika. być może autorki tych
postów nie miały złych intencji, ale ja to odebrałam troszkę jak wypominanie.
ja kończę właśnie studia logopedyczne i staż odbywam w ośrodku, gdzie
rehabilitowane są osoby z porażeniem mózgowym, z zespołem downa, z autyzmem.
wierzcie mi, to jest ogormna fizyczna praca, bo np. część z tych dzieci ma
niedowłady i czasem trzeba je podnieść, przenieść. to ogromna frustracja, kiedy
ja się wysilam a dziecko nie rozumie, nie odpowie... ja pojawiam się w tym
ośrodku jedynie na parę godzin w ciągu dnia, a matki tych dzieci są z nimi całą
dobę i to jest ogromne bohaterstwo. może któraś matka się obruszy, że przecież
właśne dziecko się kocha, że to nie jest bohaterstwo. ale wydaje mi się , że w
przypadku dzieci upośledzonych jest inaczej. matka miała w czasie ciąży jakieś
wyobrażenia o swoim dziecku i nikt mi nie wmówi, że kobieta jest szczęśliwa, że
urodziła upośledzone dziecko. musi się nauczyć je kochać, jest cała przerażona
czy da sobie radę. a potem to jest normalna ciężka fizyczna praca i psychiczny
wysiłek. widzę czasem jak matki zostawiają te dzieci na te 5 godzin w ośrodku i
oddychają z ulgą, bo mogą odpocząć, bo mogą gdzieś pójść itp. i to nie jest
złe, to jest normalne. ja podziwiam bardzo takie matki, nieliczne potrafią się
uśmiechać do życia tak, jak barbara winiarska.

[Gość: Ewa]

Do Pani Joanny Szczepkowskiej
Zawsze chętnie czytam w Wysokich Obcasach to, co Pani pisze.
Reportaż o Barbarze Winiarskiej jest taki ciepły i jak każdy
Pani tekst pięknie napisany.Jednak po przeczytaniu pierwszym
moim odczuciem było - dlaczego dopiero po śmierci? Czy nie ma
Pani takiego przykrego uczucia, że trzeba było napisać o
koleżance kiedy Ona żyła i pokazać wszystkim, że nieszczęście
dotyka nie tylko Panią Zosię, czy też Panią Krysię, ale i tych
znanych, popularnych i lubianych i często od nich możemy wiele
się nauczyć i zrozumieć. Pozdrawiam serdecznie.

Barbara Winiarska

[Gość: Marta]

Przepiekny tekst i bardzo prawdziwy. Dal mi tyle nadziei! To
wlasnie z okruchow dobra rodzi sie cos, co jest naprawde wazne:
to, czego nikt nie oklaskuje, ale dzieki czemu widzi sie sens
zycia. Dziekuje...

[Gość: Dana.Wracaj do swo]

Dlaczego się poddałaś, tak się nie robi , nie porzuca sie
dzieci TAKICH dzieci .Widocznie nie miałaś wcale takiego
oparcia jak na to wyglądało!!!!! Żałuję ,że się nie
spotkałyśmy, ja naprawdę oddałabym Ci połowę swojej siły. Już
nie będę się wkurzać i napiszę do Ciebie czasami o mojej Ani i
bede się za Ciebie modlić .Kobieto, wracaj, nie jesateś
potrzebna w niebie tylko tutaj - Ani!!!!

[Gość: Maja]

Odczepcie sie w końcu od Jany!!!! Kobieta ma rację.Przestańcie
się podlizywać wazeliniarze paskudni.!!!

[razem2003]

A mi ten artykuł pozwolił zrozumieć teorię lustra w krainie czarów. O 7 rano
każdego dnia przechodzę na druga stronę lustra i żyję wśród ludzi nie mających
pojęcia, co to znaczy chore, upośledzone dziecko. Znają problem
niepełnosprawności z mediów, jest daleko, o tym się nie mówi , bo po co. Mnie
on nie dotyczy. Po tej stronie lustra jest mnóstwo spraw ludzi normalnych,
dążenie do sukcesu, ciekawa praca, wesołe rozmowy z ludźmi, rodziny modelowe
(mama, tata, syn, córeczka..). Zdjęcia na biurkach, roześmiane twarze. I
problemy : co zrobię, jak stracę pracę, czy będzie premia, termin zakończenia
projektu blisko, kolejna narada, delegacja itp. O godz. 18 wracam na tę moją
stronę lustra. Wita mnie ON(w tle są inni) : i jestem niezbędna, muszę
zrozumieć, wysłuchać, pomóc, być cierpliwa. I myślę, że nie dam rady. Marzę o
chwili ciszy. Buntuję się. Czasem krzyczę. A potem robię swoje i się cieszę,
przecież mam swoją drugą stronę lustra. Jutro też tam wejdę. Gdzie mi lepiej ?
Gdzie jest moje miejsce ?
Pogadajcie ze mną, proszę. podaję adres e-mail, który utworzyłam tylko w tym
celu : [e-mail]