Moja samotnosc w sieci

[jogurtowocowy]

Od pewnego czasu mam swoja prywatna "samotnosc w sieci" Poznalam go przypadkowo na czacie, od tego czasu codzienie piszemy do siebie maile, gadamy, jestesmy przyjaciolmi. Znam dokladnie jak wyglada jego dzien, marzenia, wszytkie szczegoly, ale nigdy nei rozmawialismy przez telefon i nie widzielismy sie. Jestesmy odaleni od siebie ponad tysiac kilometrow. Nigdy nie przypuszczalam, ze czlowiek ktorego nie znam osobiscie, ktorego nigdy nie widzialam moze mnie tak zafascynowac, dodam ze to dziala w obie strony. W tej chwili jest chyba moim najwiekszym przyjacielem, pomaga mi w problemach, moge spokojnie wyplakac sie na jego ramieniu. Oboje mamy swoje zycie, ja rodzine, ktora strasznie kocham. On ma dziewczyne, za ktora zycie by oddal. A nam sie trafilo jak on to mowi braterstwo dusz.

[sweetsusana]

Jesli masz rodzine ktora KOCHASZ to zerwij ten kontakt. to bez sensu

[ag_07]

po co zrywać kontakt z bratnią duszą? póki co to tylko przyjaciel. należałoby
zadać sobie pytanie jak potraktować ewentualną zdradę w sieci.

[jogurtowocowy]

ale nasza przyjazn ma swoje granice, juz dawno je wyznaczylismy, zreszta nawet swoich zdjec nie w mamy

[polla.k]

...to może ja...zburzę trochę...a może ku przestrodze...mam rodzinę...chociaż w
naszym małżeństwie od jakiegoś czasu burzowo...potrzebowałam zwyczajnie z kimś
pogadać. Weszłam na jakieś forum, po jakimś czasie podczas jednej z dyskusji on
zapytał, czy możemy porozmawiać na gg. Zgodziłam się. I tak się zaczęło.
Rozmowy, maile, telefony, sms-y. On też związany węzłem małżeńskiem, teraz w
trakcie rozwodu. Okazało się, że mamy ze sobą tyle wspólnego. Razem śmialiśmy
się, razem smuciliśmy, podnosiliśmy na duchu. Potrzebowaliśmy siebie. w pewnym
momencie myśleliśmy o spotkaniu. Zaufałam mu, otworzyłam się, tęskniłam za nim.
Ja też byłam mu bliska, tak mi się przynajmniej wydawało. Aż pewnego dnia
napisał, żebyśmy zakończyli naszą znajomość...niby dla mojego dobra...To było
dwa tygodnie temu...od tamtej pory cisza...mnie boli...staram się
zrozumieć...przestać tęsknić...zapomnieć nie próbuję bo to niemożliwe...

[ag_07]

jak to jest zafascynować się drugą osobą przez internet? tym bardziej, że tak na
prawdę nigdy nie wiemy kto siedzi po drugiej stronie... zdarzyło mi się kiedyś
poznać kogoś przez gg (miałam już wtedy chłopaka). klikaliśmy przez kilka
miesięcy i ani razu nie pomyśleliśmy o spotkaniu (mieszkamy w tym samym
mieście). fajnie się z nim klikało, można powiedzieć, że dobrze się
rozumieliśmy, ale nic poza tym. po jakimś czasie ta znajomość umarła śmiercią
naturalną. (był taki okres w moim życiu, że nie miałam czasu na internetowe
pogaduchy... ech dawne dzieje).

[polla.k]

ag_07 napisała:

> jak to jest zafascynować się drugą osobą przez internet?

Ja chyba bardzo kogoś potrzebowałam...tak naprawdę cały czas potrzebuję.
Przyznaję, to w pewnym momencie wymknęło się spod kontroli. my wiedzieliśmy jak
wyglądamy, gdzie pracujemy, jak wygląda nasz dzień...

[ag_07]

każdy kogoś potrzebuje. takiej bratniej duszy. nie zrozumiem tego póki się sama
kimś nie zafascynuję korzystając ze zdobyczy technologicznych. a to sie chyba
nie stanie. aż taka ufna nie jestem.

[polla.k]

Twoje szczęście :) Ja dostałam nauczkę.

[ag_07]

czas pokaże czy to szczęście :) nauczki dostajemy na każdym kroku. to, że komuś
się nie udało, nie znaczy, że ktoś inny też odniesie porażkę. znam małżeństwo,
które poznało się przez internet. oboje potrzebowali bratniej duszy. i póki co
są ze sobą szczęśliwi od ponad 3 lat

[ehlanna]

doskonale Cię rozumiem-niestety.... Może to tylko tak nam się wydaje, taka osoba
jest dla nas bardziej kusząca, wydaje się idealna, jedyna w swoim rodzaju,
czujemy, że trafilismy w koncu na kogoś wyjątkowego,kto nas doskonale rozumie...
I pewnie wszystko by się pięknie ułożyło, bo poznaliśmy siebie naprawdę,
wiedzieliśmy o sobie wszystko, zwierzaliśmy się ze wszystkiego... Jednak to się
skończyło... Prysło... Nadal bardzo go kocham, zależy mi na nim, interesuje się
co u niego, a on jakby stracił zainteresowanie, jest chłodniejszy... Ja jestem
optymistka, mogłabym to ciągnąć i ciągnąć, pogrązona w nadziei-matce głupich,
ale nie zmienia to faktu-jesteśmy daleko od siebie i on chyba myśli bardziej
realnie ode mnie-to nie ma sensu, taka "miłość" na odległość, czasami tak bardzo
mi go brakowało, że pragnęłam wyjąć go ze swoich snów by go przytulić... Na
jawie to nie było możliwe...


:( No, nie poryczałam się :/

[ehlanna]

żeby ukazać kaprys losu-nie wierzyłam w tego typu uczucia (jak ktoś wyżej
napisał), to trzeba przeżyć, a gwarantuję, że jest intensywne jak cholera...

[polla.k]

...może nawet zbyt intensywne...bo bardziej niż w realu działa wyobraźnia,
marzenia...

[ehlanna]

właśnie...

[ag_07]

o tym, że miłość na odległość nie ma szans przekonałam się już daaawnoo temu,
gdy internet nie był tak popularny.

[polla.k]

...ja nie wiem co czuję...to teraz taki koktajl z tych bardziej wybuchowych -
żal, złość, upokorzenie, wstyd...tęsknotę...cały czas martwię się czy u niego
wszystko w porządku...miotam się

[ehlanna]

ja też, pytam, ale on odpowiada półsłówkami, szybko go denerwuję. Martwię się o
niego, co u niego, jak się czuję, o czym myśli, czy coś go boli, czy jest mu
ciężko... Wcześniej to wszystko wiedziałam... Sam przyznał, że gdybym mieszkała
tam gdzie on, albo on gdzie ja, pozwoliłby się ponieść temu uczuciu i pewnie
skończylibyśmy jako mąż i żona... Ale niestety...

--
Wolałabym raz powąchać jego włosy, raz pocałować w usta, raz dotknąć dłoni, niż
zaznać wieczności bez niego. Tylko raz..

[polla.k]

ja się nie odzywam...pousuwałam wszystkie maile, zostały tylko - chyba jestem
masochistką - adresy mailowe - widzę jak pojawia się na gg...wtedy serce
podskakuje mi do gardła...ale nie umiem wywalić go z kontaktów....a ostatnio
przyszła mi do glowy typowa myśl zranionej kobiety: ciekawe z kim on teraz
rozmawia :(

[ehlanna]

ja nic nie pousuwałam, regularnie zaglądam na jego bloga, regularnie obserwuje
go na gg, zastanawiam się co robi, z kim rozmawia, a jak go nie ma, to jestem
niespokojna, obsesyjnie myslę, gdzie się podziewa. Czasem aż mnie ciśnie żeby
się odezwać, spytać co i jak, mowi grzecznie ale tak chłodno, gdy jestem za
bardzo "ciekawska" mówi, że nie chce o tym rozmawiać, ze to nie moja sprawa, że
to nieistotne, i wtedy jest mi przykro... Coraz częsciej nasze rozmowy konczą
się niemiło. Kiedyś gdy tylko ktores pojawiło sie na gg drugie natychmiast je
gorąco witało, teraz się hamuje... Jednak gdy nie pisze parę dni, jemu zdarza
się do mnie napisać, zagadać miło, ale na ogół ta rozmowa szybko przechodzi na
niemiły ton, jakiś czas miałam pretensje, ale teraz przestałam je mieć,
zadowalam się chociażby taką formą kontaktu...

--
Wolałabym raz powąchać jego włosy, raz pocałować w usta, raz dotknąć dłoni, niż
zaznać wieczności bez niego. Tylko raz..

[polla.k]

...a może spróbuj przestać..wiem że to bardzo trudne...ale może tak trzeba

[polla.k]

ja wiem, zdaję sobie sprawę, ze to przez jakiś czas, zwłaszcza na poczatku było
jakieś szaleństwo, chcielismy sie spotkać, chcieliśmy czegoś więcej...potem
jakoś to poukładaliśmy...ja czuję, że tym zerwaniem kontaktu podeptał naszą przyjaźń

[ag_07]

z ziemi się nie podnosi. nie uczyli Cię tego? :)

[polla.k]

owszem :)

[kolorowaona]

mnie zafascynował kiedys w necie facet,z którym dzieliła mnie cała
Polska...bylismy w stałym kontakcie ponad 2 lata.do dzis nie wiem
kim tak napawde jest-2 razy rozmawialismy przez telefon-to
przynajmniej dowodzi,ze naprawdę jest facetem :))no i ze wogóle JEST-
gdyby chwilami wydawało mi sie,że snię....też nie należę do osób
łatwowiernych, a jego życie, to o czym opowiadał,sposób w jaki
reagował fascynowało mnie przez cały czas bo tak naprawde było
zagadką. nieodgadnioną do końca. chwilami tez prawie go czułam- jak
przy mnie jest, jak rozmawiamy, jak mnie dotyka....to było takie
wyraźne, ze az prawie realne...
niesamowite w tej znajomosci było jak mozna się dopasować z kims tak
dalekim,jak mozna się go nauczyć, jak z nim zżyć...
ale czas mija, wszystko powoli się rozpłynęło, choc wiem, że w
każdej chwili moge wysłać sms i otrzymam odpowiedź. od kogoś kto
mnie zna, kto wie czego oczekuję, co lubię :) to miłe
życzę wam takiego zakonczenia

[ehlanna]

A najbardziej boli mnie to (nie żebym była jakąś pesymistką i widziała wszystko
w czarnych barwach, ale czasem człowiekowi uruchamia się wyobraźnia i za dużo
myśli;) ) , że gdy jemu coś się stanie, trafi do szpitala, nie daj Boże będzie
miał jakiś wypadek (tfu! tfu!) ja się o tym nie dowiem, będę siedziała wpatrzona
w GG, a jego po prostu nie będzie... Albo ja, umieram, nie ma mnie, nie ma mnie
na GG, on początkowo się zastanwia, ale prędzej przyjdzie mu do głowy, że się
wyprowadziłam, wyjechałam, zmieniłam numer, żeby zerwać z nim kontakt, niż to,
że mnie nie ma... Teraz bo teraz jest GG, ale co będzie za kilka lat, wszystko
się zmieni... A on będzie tam gdzieś żył, a ja nie będę nic wiedzieć... Czy się
ożenił, czy ma dzieci... Wiem jedno jeśli kiedyś los okaże się być wyrozumiały i
pozwoli mi znaleźć się tam gdzie on mieszka, pierwsze co zrobię pójdę do niego,
prosto do niego. Dla tej jednej jedynej chwili warto, żeby go zobaczyć, poczuć,
dotknąć palcem i zobaczyć na własne oczy, ze to prawdziwy realny człowiek z krwi
i kości, a nie tylko słowa, zdania, wyrazy, emotki na GG...

--
wolałabym raz powąchać Jego włosy, raz poczuć Jego zarost na moim policzku, raz
pocałować Jego usta, raz dotknąć Jego dłoni, niż żyć wiecznie bez Niego...
Chociaż raz...

[kolorowaona]

i wtedy się pewnie rozczarujesz.....

[ehlanna]

jak to? :P

[kolorowaona]

on moze okazac się każdym...nie myslałas o tym? moze w necie to
tylko film jaki sobie ułożył, może to rola jaką sobie napisał? ja
wiele razy umawiałam się na spotkanie z moim wirtualnym mężczyzną i
zawsze bałam się rozczarowania,właściwie byłam pewna,że się zawiode
w realu tak bardzo idealny i pasujący do moich snów ON mi się
wydawał....

[kasiula-live]

spotykamy kogoś, klikamy dłuższy czas i wydaje nam się że ta osoba
to bratnia dusza. Bo nas rozumie, potrafi pocieszyc ma takie samo
poczucie humoru a w pewnym momencie odchodzi. Czy bratnia dusza może
odejść? zerwac kontakt? może nie była tą bratnią duszą jak nam się
wydawało. A teraz pewnie staje się nią dla innej i pewnie znów nie
jest to real.

[dorisja]

Nie wiem moze i kiedys sie spotkamy, narazie na drinka umawiamy sie na czacie;-)Czas pokarze jak potoczy sie dalej znajomosc.

[kolorowaona]

oj dziewczynki,gdyby oni tak naprawde kochali i czuli to co wy nie
znikaliby tak spokojnie...miłość nie zna odległości, granic. tak mi
sie wydaje

[polla.k]

kolorowaona napisała:

> oj dziewczynki,gdyby oni tak naprawde kochali i czuli to co wy nie
> znikaliby tak spokojnie...miłość nie zna odległości, granic. tak mi
> sie wydaje

pewnie masz rację...pewnie wyobrażamy sobie to czego pragniemy...

[kolorowaona]

dokładnie tak jest- facet z internetu nie ma wad.pokazuje nam same
swoje dobre strony, to-czego akurat pragniemy. nie widzimy jego
min,ruchów,nie czujemy zapachu,nie słyszymy głosu...byc moze cos by
nas w nim drażniło...taką znajomosc trzeba traktowac z przymróżeniem
oka, nie angazowac sie do konca. dla własnego dobra

[ag_07]

z obserwacji otoczenia wnioskuję, że natura obdarzyła nas sporą wyobraźnią.

[polla.k]

ag_07 napisała:

> z obserwacji otoczenia wnioskuję, że natura obdarzyła nas sporą wyobraźnią.

...i ta wyobraźnia bywa naszym przekleństwem, chociaż bez niej, przynajmniej w
moim przypadku - zodiakalnej, niepoprawnie romantycznej Ryby, jak bez ręki :)

[kolorowaona]

mój był od poczatku ostrym twardzielem, własciwie niebezpiecznym
gangsterem- jak z filmu,nie? ;)-tłumaczyłam sobie,ze przecież oni
naprawde istnieją. pociągał mnie odwagą,szybkim zyciem na
krawędzi.szarżowal.czytałam takie rzeczy,że nawet ich nikomu nie
opowiadałam,bo brzmiałyby jak scenariusz z hollywood a raczej z
ukrainy.ale dla mnie umiał być czuły, chwilami słaby choc z
zasadami. potem, niby dla mojego bezpieczenstwa pisał,że jest
listonoszem ha ha hah bawil się mną, badał mnie cały czas a ja
wpadałam z jednego serialu w drugi. ale był ze mną rano i wieczorem,
nocami,ciagle do mnie pisał.miałam wrazenie,ze znam kazdy jego
niebezpieczny krok. ze ide z nim,ze widzę świat jego oczami.opętał
mnie wtedy.przeżyłam fajną przygodę.nie żałuję tego dziś tylko
wspominam z usmiechem

[ag_07]

podoba mi się Twoje podejście :)

[kolorowaona]

może to dlatego,ze jestem już PO takich przejsciach,naprawde długo
to się ciągnęło i chyba sie uodporniłam na takie netowe jazdy ha ha
i teraz już żaden wirtualny macho mnie nie złamie ha ha ha ha

[milczucha1]

tez kogos takiego poznalam.
ale on nie chcial pokazac sie ze jest tym zlym:-)
tylko, ze jak sie dlugo pisze, to wiele rzeczy, slow sie wymknie, wiec ta prawda
o nim tez. jasne, ze czasem myslalam, ze moze to tylko fantazja i pisze sobie z
kims calkiem innym...
ale potem doszedl kontakt telefoniczny, intensywny.
to ja balam sie spotkac-z wielu powodow.
potem cos sie wydarzylo w jego zyciu i nie bylo mozliwosci kontaktu.
tak jest lepiej, szczerze mowiac chyba nie bylo szans na inne bycie razem niz
wirtualne.
glupie, ale ciesze sie ze choc tak kiedys bylo.
wiele rzeczy mi go do tej pory przypomina i dobrze o nim mysle.

wole myslec, ze podczas spotkania bylabym rozczarowana.

a autorce watku chcialam jeszcze powiedziec, ze ta wspolnota duchowa,
pokrewienstwo dusz czy jak to inaczej nazwac wcale nie jest bezpieczne dla
obecnych zwiazkow. gdy w zwiazku wszystko uklada sie dobrze, to nowe znajomosci
tak nie fascynuja, ma sie do nich calkiem inny stosunek i nastawienie.

polla.k, ehlanna....

[annna84]

Jak tak czytam to co piszecie to jakbym o sobie czytała... I też
cholernie żałuję, że On zdeptał naszą przyjaźń:( Po prostu nagle
przestał się odzywać. Od tego czasu minął ponad rok, teraz tylko
smsa napisze z jakichś tam okazji. Jeśli odezwę się na gg to nie
zareaguje. Wiem, że dużo w tym mojej winy. Wiedziałam, że ma
problemy, to cholernie ambitny facet, źle znosi porażki, a zawalił
studia na 4 roku. Miał cholernego doła i chyba wstydził się przyznać
co się stało bo dowiedziałam się przypadkiem. Nie chciał ze mną
gadać, a ja zamiast spróbować go zrozumieć to miałam pretensje, że
mnie olewa itp:(
Minęło już tyle czasu, byłam pewna, że uda mi się przestać "czuć to
coś". Uczucia do "realnych" facetów zawsze szybko mijały gdy się
rozstawaliśmy. To co czuję do Niego nie mija:( Jest tak samo silne
od 2 lat, gdy koleżanka odwołała spotkanie, a ja wkurzona i znudzona
weszłam na czata żeby się rozerwać. No to się rozerwałam...Nasza
rozmowa nie różniła się niczym od rozmów z facetami, których
wcześniej poznałam na czacie ( a lubiłam się wtedy "bawić" w
czatowanie), a jednak była w tym jakaś magia. Czułam, że ta
znajomość zmieni moje życie. No i zmieniła.
Najgorsze jest to, że mam dziwne przeczucie, że jesteśmy sobie
przeznaczeni, i że będziemy razem. Kiedy spotykam się z innymi
facetami to chce mi się plakać, mam ochotę uciec i coś we mnie
krzyczy, że nie mogę się angażować bo to ON jest mi przeznaczony.
Nie wiem czy to intuicja, której powinnam słuchać, czy po prostu
jestem jakaś nienormalna. Myślę jednak, że to drugie:D
Martwię się o niego, chciałabym wiedzieć czy wszystko u niego w
porządku. I wierzę, że jeszcze kiedyś uda nam się normalnie
porozmawiać.
I pomyśleć, że kiedy 4 lata temu moja kuzynka brała ślub z facetem z
netu, byłam w szoku i nie rozumiałam jak można spotykać się z kimś
poznanym w ten sposób.
eh....

[ehlanna]

Minęło już tyle czasu, byłam pewna, że uda mi się przestać "czuć to
coś".(--->nie udało się i ... ja chyba nawet nie chcę by się udało) Uczucia do
"realnych" facetów zawsze szybko mijały(-->dokładnie!) gdy się
rozstawaliśmy. To co czuję do Niego nie mija:( (---> ja WIEM, że nie minie...)
Jest tak samo silne
od 2 lat (---->u mnie od roku;), gdy koleżanka odwołała spotkanie, a ja wkurzona
i znudzona
weszłam na czata żeby się rozerwać.(---> ja wybrałam jego numer na chybił
trafił:) No to się rozerwałam...Nasza
rozmowa nie różniła się niczym od rozmów z facetami, których
wcześniej poznałam na czacie ( a lubiłam się wtedy "bawić" w
czatowanie), a jednak była w tym jakaś magia.(--> oj była... Potrafiłam gadać z
nim całą noc, miałam w sobie tyyyle energii i siły, miłość do iego dodawała mi
skrzydeł) Czułam, że ta
znajomość zmieni moje życie. No i zmieniła. (--->zmieniła diametralnie)
Najgorsze jest to, że mam dziwne przeczucie, że jesteśmy sobie
przeznaczeni, i że będziemy razem.(--> mam dokładnie takie samo przeczucie, ba,
ja nawet sobie nie wyobrażam, że mogłoby być inaczej, mówi się, że jak w coś
bardzo wierzymy to to dostaniemy... Tak czy siak mam nadzieję, może głupia
jestem, że ją mam... Ale wierzę, wierzę, że jeśli to "TO" to los nie będzie tak
podły by pozwolić mi zyć bez "TEGO", wierzę, że nie będzie...) Kiedy spotykam
się z innymi
facetami to chce mi się plakać, mam ochotę uciec i coś we mnie
krzyczy, że nie mogę się angażować bo to ON jest mi przeznaczony.
Nie wiem czy to intuicja, której powinnam słuchać, czy po prostu
jestem jakaś nienormalna.(--> a cholera wie...;( ) Myślę jednak, że to drugie:D
Martwię się o niego, chciałabym wiedzieć czy wszystko u niego w
porządku. I wierzę, że jeszcze kiedyś uda nam się normalnie
porozmawiać. (--->próbuję... bo zależy mi na nim, staram się jak najdelikatniej
wypytać, ale On już nie chce mi o wszystkim mówić, on nie wierzy... Mam
nadzieję, że moja wiara wystarczy...)
I pomyśleć, że kiedy 4 lata temu moja kuzynka brała ślub z facetem z
netu, byłam w szoku i nie rozumiałam jak można spotykać się z kimś
> poznanym w ten sposób.(---> no u mnie nikt nie brał ślubu, ale zdarzało mi się
śmiać z koleżanek, które opowiadały mi o kolesiu z Neta, no to los mi dał odczuć
na własnej skórze to czego nie rozumiałam i traktowałam niepoważnie)
> eh.... (---> ehhh....)



---> wyjęłaś mi to z ust, dokładnie to samo czuje... :)

Kiedyś jeszcze myślałam sobie, a raczej starałam się myśleć, że jak nie ten to
tamten, że jak z tym mi nie wyszło, to tak ma być, gdzieś czeka na mnie lepszy,
ten właściwy, a ten nieudany związek tłumaczyłam jako jakąś nauczkę, przestrogę,
abym była mądrzejsza i szczęśliwsza w tym "właściwym" związku. Tylko, że ja nie
potrafię i o Boże-nie chcę tak myśleć o Nim... Że Go stracę, że stracę z Nim
kontakt, że nie będę wiedzieć co u Niego, że nie mogę Go przytulić gdy jest Mu
smutno... Cholera jasna:/ Dlaczego nie możemy się teleportować, dlaczego jest
praca, rodzina, studia, dlaczego jesteśmy uwięzieni w danym miejscu i nie możemy
być zawsze tam gdzie naprawdę chcemy?!

[polla.k]

..i co nam pozostaje? Zapomnieć...i nigdy więcej nie pozwolić się tak zranić...
Tylko, żeby to takie proste było :(

[cienmotyla]

jogurtowocowy napisała:

> Od pewnego czasu mam swoja prywatna "samotnosc w sieci" Poznalam go przypadkowo
> na czacie, od tego czasu codzienie piszemy do siebie maile, gadamy, jestesmy p
> rzyjaciolmi. Znam dokladnie jak wyglada jego dzien, marzenia, wszytkie szczegol
> y, ale nigdy nei rozmawialismy przez telefon i nie widzielismy sie. Jestesmy od
> aleni od siebie ponad tysiac kilometrow. Nigdy nie przypuszczalam, ze czlowiek
> ktorego nie znam osobiscie, ktorego nigdy nie widzialam moze mnie tak zafascyno
> wac, dodam ze to dziala w obie strony. W tej chwili jest chyba moim najwiekszym
> przyjacielem, pomaga mi w problemach, moge spokojnie wyplakac sie na jego rami
> eniu. Oboje mamy swoje zycie, ja rodzine, ktora strasznie kocham. On ma dziewc
> zyne, za ktora zycie by oddal. A nam sie trafilo jak on to mowi braterstwo dusz
> .
Uwierz... Nie jesteś jedyna:)

[jasny_dzien]

Następna Emma Bovary.

[julliet444]

nie wiem co mogłabym dodać. czuję to samo co Wy :(
to jest tak piękne, że aż straszne.

[ehlanna]

tak...

[milczucha1]

jasne -braterstwo dusz..