26, 27, 28 lat

[spytam]

ten wątek skierowany do kobiet właśnie w tym wieku 26, 27, 28 lat. Jak wygląda
wasze życie, co osiągnęłyście, do czego doszłyście... Wasze sukcesy zawodowe,
życie prywatne... Jestem przygnębiona, że coś mnie omija, ze jeszcze mam za
mało, i powinnam to szybko zmienić...

[jinx_jinx]

hm...wiesz jest ok, mam faceta,mieszkanie, prace, auto, przyjaciół,
rodzinę, ogólnie jest dobrze. Ale jakoś też dziwnie mam poczucie,
że....coś mnie omija..że to wszystko to jeszcze nie to....że coś się
jeszcze musi zdarzyć, bo moje zycie takie być nie może,...

[kitek_maly]

hmm a właśnie, czego brakuje?
masz wszystko, czego potrzeba. może brakuje Ci pasji? nie spełniasz
się zawodowo?

[marina111]

ja mam dopiero 23 lata ale doszłam do wniosku ze wszystko to
marność. Człowiek mysli ze jest zajebisty, wyjątkowy i osiągnie nie
wiedomo co a prawda jest taka ze wszyscy jesteśmy tacy sami, mamy
tak samo nudne zycie. Mamy pracować (wiekszość zycia robic to samo)
rodzić dzieci i brzydnąć. Szukamy super facetów ale szcęście nei
trwa wiecznie i itak kiedys nam się znudzi i bedziemy sfrustrowane
nim i zyciem jakie wiedziemy u jego boku.
Prawda jest taka ze nitk nic wielkiego nie osiągnie. Takie gwiazdy
filmowe maja tak samo gó..ane zycie jak my albo i jeszce gorsze.Jak
człowiek jest ograniczony umysłowo to chociaz sobie sprawy nie zdaje
ze wiedzie takie benadziejne zycie i się czuje bardziej szceśliwy a
kazdy kto umie myslec logicznie wie ze nic nadzwyczajnego go nie
spotka.Tak więc reasumując wasze uczucie ze cos was omija bedzie wam
powracało co jakis czas. Takie jest zycie. :(

[simply_z]

marina111 napisała:

> ja mam dopiero 23 lata ale doszłam do wniosku ze wszystko to
> marność. Człowiek mysli ze jest zajebisty, wyjątkowy i osiągnie
nie
> wiedomo co a prawda jest taka ze wszyscy jesteśmy tacy sami, mamy
> tak samo nudne zycie. Mamy pracować (wiekszość zycia robic to
samo)
> rodzić dzieci i brzydnąć. Szukamy super facetów ale szcęście nei
> trwa wiecznie i itak kiedys nam się znudzi i bedziemy sfrustrowane
> nim i zyciem jakie wiedziemy u jego boku.
> Prawda jest taka ze nitk nic wielkiego nie osiągnie. Takie gwiazdy
> filmowe maja tak samo gó..ane zycie jak my albo i jeszce
gorsze.Jak
> człowiek jest ograniczony umysłowo to chociaz sobie sprawy nie
zdaje
> ze wiedzie takie benadziejne zycie i się czuje bardziej szceśliwy
a
> kazdy kto umie myslec logicznie wie ze nic nadzwyczajnego go nie
> spotka.Tak więc reasumując wasze uczucie ze cos was omija bedzie
wam
> powracało co jakis czas. Takie jest zycie. :(

czytajac cie to tylko sobie w łeb strzelic ,fajne masz podejscie do
życia..albo to wynika z mlodego wieku albo faktycznie masz już starą
duszę .Rozejrzyj się swiat jest pelen mozliwosci ,a to ,ze beda cie
spotykac porazki ..to naturalne .

[sumire]

nie jest źle. mam fajne mieszkanie, fajną pracę, najlepszych
przyjaciół na świecie, podróżuję sobie, mam pasje, dzięki którym
czuję się spełniona... nie, nie mam poczucia, jakby cokolwiek mnie
omijało.

[mahadeva]

i jestes wredna i chamska :)

[agata2810]

Mam 27 lat.Mieszkam w domu rodzinnym z ojcem(rok temu zmarla mi mama)i jakos
czuje,ze nie powinnam sie jeszcze wyprowadzac.Koncze studia,to moj juz drugi
kierunek.Nie pracuje.Ale w ciagu dwoch miesiecy wybieram sie do pracy,nie
dlatego,ze sytuacja finansowa mnie do tego zmusza,po prostu mam juz dosyc
siedzienia w domu.Mam przyjaciol ale kilku-sprawdzonych.mam rowniez zlamane
serce przez faceta,ktory nie potrafil do konca byc ze mna szczerym.zwodzil mnie
najpierw dwa lata by ostatecznie mnie zostawic.I co tu wiecej mowic?Mam
nadzieje,ze w najblizszym czasie stane na nogi i zaczne czerpac z zycia co
najlepsze.Klopoty z facetem i smierc mojej mamy na jakis czas wylaczyly mnie z
zycia:(smutne ale prawdziwe.

[panna.sarabella]

mam 27 lat. Mam rodzinę, mieszkanie, samochód, oboje z meżem mamy
pracę, która pozwala nam na prowadzenie rodzinnego trybu życia (to
dla mnie bardzo ważne, ważniejsze niz wszelkie kwestie materialne
razem wziete). Nie mam poczucia niespełnienia. Jestem zadowolona z
mojego życia.

[jinx_jinx]

hm...czasami zobie myślę, że może za dużo wymagam od życia, ale
faktycznie - brakuje mi chyba takiego powera w kawestii zawodowej.
Bo w życiu prywatnym mój temperament nie pozwala na spokój i
stagnację ;)
Obiecałam sobie, że w tym roku zmienie prace....

[jinx_jinx]

..i może jeszcze brak mi dziecka bo zegar mi sie właczył.

[izabellaz1]

panna.sarabella napisała:

> Nie mam poczucia niespełnienia.

A ja jakbym miała poczucie spełnienia w życiu w tym wieku to co by mi zostało?
Spokojne czekanie na śmierć chyba;P

[sumire]

ano - coś w tym jest :) trzeba mieć do czego dążyć...

[dziewczynaartura]

wlasnie-najsmieszniejsze jest to ze wypowiadajace sie
w tym watku dziewczyny przyjely ton matron conajmniej
50 letnich.
poczucie spelnienia?w tym wieku?to co bedzie za 10 lat?
a tam,nie bede sie produkowac bo mi sie cisnienie
podnosi:P a watek i tak nie dla mnie[24 lata:))]

[sumire]

oj, bez przesady. ja nie twierdzę, że jestem spełniona na wszystkich
frontach, bo to byłoby cokolwiek nienormalne (chyba że miałabym
wybitnie niskie oczekiwania wobec życia), ale mam coś, w czym się w
150% realizuję, co mnie uszczęśliwia i dzięki czemu zdecydowanie
czuję, że żyję - mam temu zaprzeczać, bo mi nie wypada przed
siedemdziesiątką? bez sensu.

[jinx_jinx]

to nie o to chodzi - bo jak dla mnie ważne jest żeby mieć poczucie
spełnienia na kolejnych etapach życia - stawiasz sobie cele -
osiągasz je - masz poczucie spełenienia i...zaczynasz od nowa szukać
nowych wyzwań. Obecnie mam moment stabilizacji - po długich
poszukiwaniach i siebie i swojego miesjca. I czuję że się udało - a
teraz mam nowe cele, nowe wyzwania.
Chyba fajnie jest zamylać jakieś kolejne etapy życia w poczuciu
zrealizowania planu? a potem....zaczynac od nowa...

[izabellaz1]

dziewczynaartura napisała:

> wlasnie-najsmieszniejsze jest to ze wypowiadajace sie
> w tym watku dziewczyny przyjely ton matron conajmniej
> 50 letnich.
> poczucie spelnienia?w tym wieku?to co bedzie za 10 lat?
> a tam,nie bede sie produkowac bo mi sie cisnienie
> podnosi:P a watek i tak nie dla mnie[24 lata:))]

Ja się nawet łapię bo mam 26;)
A cele? Stawiam sobie nowe i staram się je realizować. Jeśli coś mi nie pasuje
dążę do zmiany tego. Jeśli czuję, że w czymś nie jestem dobra tak jakbym chciała
to staram się to doskonalić. Jeśli mi czegoś brakuje staram się działać tak aby
to mieć itd. itp.:)

I tak będę pewnie postępować tak długo jak będę mogła;)

[magnuna]

w wieku 26 lat mialam: meza, dom prace,dobra pozycje materialna.
W wieku 28 lat: rozwód, przeprowadzka, depresja
w wieku 29 lat: zaczynalam sie podnosic
teraz mam 31 lat: mam prace chociaz nie mam wlasnego mieszkania,
pozycja materialna rowna zero ALE KOCHAM i jestem kochana,jestem
bardoz szczesliwa, mam swiadomosc ze poradze sobie zawsze bo jestem
silniejsza.

[kitek_maly]

troszkę smutna historia, ale daje wiarę w to, że nawet jak jest źle
to kiedyś będzie dobrze, bo MUSI być dobrze :)
trzymam za Ciebie kciuki! :)

[mahadeva]

dokladnie :) pisza, ze maja 27 lat meza, mieszkanie i samochod, wiec
jest super :) cholera :) dla mnie to by byla porazka :)

[exclusively_bebe]

Dla mnie moj sukces to to, ze nie musze sie troszczyc o jutro. Mam
fajny zawod, wiem, ze zawsze bede miec prace. Nie czuje zagrozenia,
nie boje sie zycia.
Nie kupuje mieszkania, nie zapuszczam korzeni.
Auto kupilam sobie na studiach, pare ladnych lat temu, jeszcze
jezdzi.
Moj maz jest najblizsza mi osoba, razem mamy miliony pomyslow na
zycie, razem idziemy pod prad.
Nie podoba nam sie mala stabilizacja naszych przyjaciol "mieszkanie,
samochod, dzialka".
Mamy jeszcze dziesiatki lat na to, nie spieszy nam sie. Teraz sa
najfajniejsze lata naszego zycia.

[mahadeva]

ja jutro mam 28 urodziny :)
w zasadzie wszystko poswiecilam mitowi milosci, ktora nie
istnieje :) i teraz zaczynam od poczatku zyc :) wychodze z
depresji :)

[kobraluca]

do niedawna mialam takie samo uczucie pustki. Niby wszystko
swietnie, mam kochanego meza, dobrze zarabiam, ale czegos mi
brakowalo. No i zaszlam w ciaze. Wszystko sie zmienilo,czekam teraz
z niecierpliwoscia na to co bedzie, zycie znowu nabralo sensu i mam
po co zyc

[kaatteee]

Ja mam 27 lat i zyje pelnia zycia. Mam super prace, samochod, dobrze
zarabiam, chociaz mieszkam jeszcze z rodzicami. Zawodowo jest ok,
gorzej w sprawach sercowych...Za soba mam trzy rozstania, ale wierze
ze los sie jeszcze do mnie usmiechnie. Przeciez jestesmy takie
mlode! Kto wie co bedzie jutro?:)

[jamesford]

Jestem z moim mężczyzną od kilku lat, mam małe mieszkanko, pracę i... ciągle
wrażenie, że jeszcze wiele rzeczy przede mną i wiele się zdarzy.

[anisia25]

Mam 25 lat. Skonczylam studia mgr i mam 7 lat doswiadczenia
zawodowego. Miesiac temu: wlasny dwuletni samochod, fajne
mieszkanko, kilka razy w roku wakacje w dalekich krajach, ukochana
praca z cudownymi ludzmi na stanowisku kierownika w miedzynarodowej
firmie. Zostawilam to wszystko w kraju i wylecialam za ocean..
Dzisiaj: wynajmuje z moim menem 100metrowe mieszkanko polozene w
pieknym miejscu. Mam kierownicza posade, pensje o jakiej nigdy nie
snilam, sluzbowy samochod, jestem zareczona, ale nie jestem pewna,
czy to ten jedyny. Kocham zycie i staram sie brac z niego kazdego
dnia maksymalnie duzo.

[chosten]

mam 28... (o kurcze! już?)
i ciekawą pracę, managerskie stanowisko, dobre wykształcenie, mieszkanie,
samochód... mężczyzny brak, ale świadomie, mam za sobą burzliwe rozstanie i
chwilowo nie mam ochoty na związek
stawiam przed sobą wyzwania i je realizuję niektóre powoli inne nieco szybciej,
czasem dopada mnie poczucie samotności wśród zgiełku i znajomych, myślę, że
potrzebna mi jest również pasja...

a tak poza wszystkim to wątek jest ciekawy, bo miło poczytać co się dzieje z
innymi kobietami w podobnym wieku, tyle że to o czym głównie piszemy to dobra
materialne lub rodzina... nie piszemy o własnym szczęściu, czyt. poczuciu
szczęścia, które się dzieje w nas samych tu i teraz (praca dziś jest jutro może
jej nie być - to nie jest żadna miara sukcesu, to samo się tyczy samochodu,
mieszkania, męża)
polecam "przebudzenie" Anthony de Mello..jak przeczytacie, wtedy zrozumiecie o
co mi chodzi:)
nieśmiertelność jest tu i teraz!

[moniqkka]

No coz... Wyprowadzilam sie za granice, mam prace (do kitu ale za to
fajnego bossa:-)) i w planie zmiane kariery. Znalazlam milosc mojego
zycia! Nie mam ani wyjatkowo zasobnego konta ani zadnych dobr
materialnych ( z wyjatkiem samochodu). Na rozterki typu kim jestem,
i dokad zmierzam polecam podrozowanie. Dla mnie to najlepsze
lekarstwo. Tak wiec, ani wymarzonej kariery ani wymarzonego domu to
nie mam, ale za to najwspanialszego meza na swiecie. Moze kroczkami
malego dziecka ale ide do przodu. Jeszcze tyle przede mna!

[kajda28]

Mam dwoje dzieci, w trakcie rozwodu, samodzielna, mały handelek,
mieszkanko ( o które muszę powalczyć)- i ciągle nie wiem co będę
robić dalej, nie znalazłam swojej ścieżki.