Trudne wybory.

[dela22]

Chciałam się kogoś poradzić, a to moje ulubione forum,chociaz ja nie
pisze,tylko regularnie śledze wątki.Czy gotowi bylibyście do
poświęcenia.Załóżmy,że wasza rodzina znalazła by się w cieżkiej
sytucji.Czy zostałybyście z wasza matka,gdyby waszego ojca
zabrakło,gdyby umarł lub był w śpiączce.Zostałybyście w domu, zeby
wasza matka nie była sama.Ma oczywiście przyjaciół,ale to co innego
niż pusty dom na co dzień.Zrezygnowałybyście z zycia w innym
mieście,za pare lat rodziny, żeby zostać z nią?
Przecież was wychowywała,łożyła na was a teraz mielibyście ją
zostawić samą,chociaz waszym marzeniem byłaby przeprowadzka za
granicę po studiach?Nikt nie spodziewał się tego,co sie
stało.Myślał,ze jak skonczy te 25 lat to wyjedzie a rodziców bedzie
odwiedzał tak często jak się da,ale zacznie żyć własnym zyciem.Z
drugiej strony nie chce być egoistą.Małe miasto,brak perspektyw,brak
rozrywek i marzenia,by zobaczyć cały świat odchodzą na dalszy plan.W
końcu to nie jest najważniejsze w życiu,mąż i dzieci też nie,ale
chciałoby się zrobić cos więcej niz praca w budżetówce i zwycajn
życie.Jednak to wszystko nie ma szans na realizacje,bo nie zostawia
się drugiego człowieka samego, czy zgadzacie się ze mną?

[prom_do_szwecji]

Nie.
Każdy ma swoje życie. Matka też. Niech sobie ułoży życie z jakimś
miłym panem a nie grzęźnie w sosie które tworzą dwie rozgoryczone
kobiety w jednym domu.

[dela22]

A co w sytuacji,kiedy musi się opiekować mężem w stanie wegetatywnym?
Dzieci chyba też muszą zostać i się opiekować,bo czego się nie robi
z miłości?Nie można zostawić człowieka samego,zwlaszcza w
sytuacji,kiedy był obecny przec całe twoje zyćie i to on kiedyś
zmieniał ci pieluchy,nie można tak po prostu odejśc i zająć się
własnym życiem...

[prom_do_szwecji]

pisałas, ze ojciec umarł. Zmarłemu nie zmienia się pieluch

[dela22]

Nie napisałam,że opisuje swoja sytuację to po pierwsze a po drugie
tutaj jest wyrażnie napisane:
"Czy zostałybyście z wasza matka,gdyby waszego ojca
zabrakło,gdyby umarł lub był w śpiączce"

[prom_do_szwecji]

nie pomyślałam, ze piszesz o swojej sytuacji.
Ja natomiast opisałam z perspektywy osoby, która się w takiej
sytuacji znalazła

[strawberryfield]

nie zostawiłabym rodziców samych sobie (czy to jednego czy
drugiego), ale też liczyłabym, że samotny rodzic w potrzebie
dostosuje się do mojej sytuacji (przeprowadzi bliżej mnie etc.)...
rezygnowanie ze swojego życia nie wchodzi w grę. rodzice nie
chcieliby za nic widzieć mnie nieszczęśliwej.

[strawberryfield]

często o tym myślałam. mam na szczęście rodziców bardzo blisko, ale
gdybym na przykład była daleko... nie wiem czy wróciłabym, zwłaszcza
do małego miasta. mamę spokojnie mogłabym wziąć do siebie,
gdziekolwiek bym była, nawet za granicą, ona już taka jest... z tatą
byłby problem... nie wiem co bym zrobiła.

[misia12347]

To są napradę trudne wybory. A co w sytuacji gdy rodzice na starość
zniedołężnieją i nie będą w stanie mieszkać bez opieki?
Zastanawiałam się nad tym nie raz, mam fantastycznych rodziców i
będę się czuła w obowiązku zająć się nimi, przy czym raczej
chciałabym zgarnąć ich do siebie, niż przeprowadzić sie do nich. Mi
się wydaje, że jeśli rodzic był w porządku, to my mamy powinność się
nimi zająć, tak jak oni zmieniali nam pieluchy, gdy byliśmy
dziecmi :)

[prom_do_szwecji]

To nie są trudne wybory. To oczywiste, ze rodzicami, rodzeństwem i
przyjaciółmi należy sie zająć, kiedy tego potrzebują.
Nie rozumiem tylko, dlaczego trzeba rezygnować z własnego życia,
zeby komuś w domu nie było smutno i miał sie do kogoś odezwac. To
bez sensu. Myślę, ze nikt nie wymaga takiego poświecenia. Ja od
swoich dzieci bym nie wymagała dotrzymywania towarzystwa

[misia12347]

> Nie rozumiem tylko, dlaczego trzeba rezygnować z własnego życia,
> zeby komuś w domu nie było smutno i miał sie do kogoś odezwac.

Nie "komuś" tylko mamie albo tacie. Myślę też, że samotność może być
równie bolesna jak bycie niedołężnym. Na szczęście, nie zawsze
konieczna jest rezygnacja z własnego życia i jest mnóstwo rozwiazań
pośrednich :)

[niunka24]

To są bardzo trudne wybory, ale ktoś, kto nie był w takiej sytuacji nie może o
tym wiedzieć ani rozumieć...sytuacja nigdy nie jest prosta i jednoznaczna...
a mówienie "ja bym na ich miejscu" kiedy się nawet nie ma dzieci
jest...niepoważne co najmniej;)
bo nigdy nie wiesz, co Ty byś zrobiła póki w jakiejś sytuacji nie będziesz.

[prom_do_szwecji]

ja byłam w takiej sytuacji, zrezygnowałam z własnego zycia i drugi
raz bym tego nie zrobiła. To bez sensu

[prom_do_szwecji]

zrobiłam tak kiedyś. Żeby dotrzymac towarzystwa mamie po śmierci
taty zrezygnowałam z własnego życia. Potem mama wyszła za mąż, a ja
zostałam sama. Dopiero teraz powoli zaczyna mi sie coś układać.

[beau13]

nie,

jestem w podobnej sytuacji, nie wyobrażam sobie, że mama oczekiwałaby ode mnie,
że porzucę swoje życie i będę się męczyć na jakimś zadupiu, nie zmienia to
faktu, że bardzo często ją odwiedzamy z siostrami
( mieszkam 130 km )

moim zdaniem, jeśli zostaniesz będziesz żałowała,

zorganizuj mamie jakieś wyjazdy, aerobic itd.. :)