CZY ISTNIEJA KOCHAJACE SIE RODZENSTWA??????

[Gość: Weronika]

Ciekawa jestem jak ukladaja sie wasze stosunki z rodzenstwem? Czy pomagacie sobie wzajemnie,
cieszycie sie swoimi sukcesami, odwiedzacie sie , czy tez jest na odwrot. ???? Jak jest w waszych
rodzinach??? Napiszcie.

[ignatz]

Nie wyobrazam sobie inaczej - ja z siostra odwiedzamy sie kiedy tylko mozemy,
pomagamy sobie, wspieramy i pocieszamy, choc mieszkamy 300 km od siebie.
Zreszta nie ogranicza sie to tylko do rodzonej siostry czy brata - podobnie
traktujemy rodzenstwo cioteczne czy stryjeczne. Czasami smiejemy sie, ze nasza
rodzina bardziej podobna jest do sycylijskiej albo do szkockiego klanu.

[kasiulek]

Ja i moja siostra jestesmy w bardzo dobrych ukladach, moze dlatego, ze jestem
od niej starsza tylko 1,5 roku, a moze dlatego, ze w naszej rodzinie w ogole
mamy wszyscy bardzo dobry kontakt i jestesmy ze soba bardzo zwiazani. Potrafimy
z siostra przegadac cala noc, wiemy o sobie bardzo duzo, chociaz moze nie
wszystko;))), chodzimy razem na imprezy, na zakupy - moja siostra jest moim
najlepszym doradca, nikt mi tak szczerze nie powie, ze cos mi nie pasuje, ze
wygladam w zielonym jakbym byla chora na watrobe na przyklad;)))), mamy podobne
gusta i zainteresowania i na dokladke jestesmy do siebie bardzo podobne. I
zaluje okropnie, ze jestem teraz tak daleko od niej i widzimy sie rzadko... Na
szczescie tylko na jakis czas...

BO GÓRY MOGĄ SIĘ ZACHWIAĆ I PAGÓRKI USTĄPIĆ...

[Gość: Melba]

A MOJA MIŁOŚĆ NIE ODSTĄPI OD NIEJ.
Jest sensem, życiem i bezgraniczną miłością.Nikt nigdy nie był i nie będzie tak
bliski. I żadna miłość nie będzie większa.

[Gość: Weronika]

To naprawde milo czytac takie listy. Ja myslalam, ze nie ma juz rodzenstw,
ktore sa sobie bliskie. Nigdy nie mialam siostry, ale zawsze o niej marzylam.
Mam brata, z ktorym w ostatnim czasie w ogole sie nie widujemy i chyba juz
nigdy wiecej nie beda dazyla do tego aby sie z nim spotykac. Rodzenstwa wiecej
poza soba nie mamy.Brat jest starszy ode mnie o dwa lata. Jako dzieci mysle, ze
sie kochalismy, chociaz moze to tylko ja go kochalam a wydawalo mi sie inaczej.
Mielismy normalny, dobry dom, kochajacych rodzicow, zadnych rozwodow, ani
innych wiekszych problemow. Mysle, ze bylam dobra siostra, zawsze gotowa aby mu
pomoc gdy mnie potrzebowal. Nasze stosunki popsuly sie wyraznie w momencie
kiedy sie ozenil. Bratowa zachowuje sie jakby byl jej wlasnoscia. Otoczyla go
swoja rodzina i swoimi znajomymi. Odizolowala od jego rodziny i nawet jego
kolegow. Ja wiem, ze on jest dorosly i dlatego nie winie tylko jej za ten stan
rzeczy. Obydwoje sa dosyc egoistyczni, moglabym na to przytoczyc wiele
przykladow. Poczatkowo bardzo mnie to bolalo, podobnie jak moich rodzicow.
Spotykalismy sie, ale to nigdy nie byly takie spotkania na luzie. Zawsze trzeba
bylo sie potwornie kontrolowac aby szczegolnie bratowej w czyms nie podpasc.
Wiele bylo tez momentow kiedy trzeba bylo polknac jakies docinki z jej strony w
imie utrzymania tych kontaktow. Najgorsze bylo jednak patrzec na to jak zle
traktuje moje dziecko. Kiedys bedac u nich moj wtedy 3.5 letni syn zobaczyl
ladna zabawke, duze auto, nie smial jej jednak dotknac bez zapytania, bo
wiedzial, ze moze za to od niej oberwac. Zapytal sie wiec "ciociu,ciociu czy
moge sie pobawic ta zabawka? Na co ona z wyrazem najglebszego oburzenia
odpowiedziala mu" alez dziecko ta zabawka 50 dolarow kosztowala" No i syn
odszedl a ja nie powiedzialam ani slowa.To tylko taki drobny przyklad. Po tych
wizytach dlugo czulam niesmak. Moj brat staral sie rowniez jak mogl aby jej
sprawic przyjemnosc docinajac nam wszystkim.Jakikolwiek nasz sukces, czy
wiekszy zakup oznaczal okres gniewania sie z ich strony. W przypadku samochodow
byl krotszy, a jak kupilismy sobie piekny dom to przez dwa lata nie chcieli nas
widziec (sami mieli go wczesniej). Oczywiscie o slowie pochwaly nie mozna bylo
nawet marzyc. Moj mlodszy syn skonczyl wlasnie 3 lata, brat go jeszcze nie
widzial, a mieszkamy okolo 5 km. od siebie. Smutne prawda? Ale tego sie juz nie
zmieni i tak musi zostac. Wracajac do waszych listow to naprawde wam
zazdroszcze.Miec taka siostre, ktora powie ci ze w czyms zle wygladasz to
skarb. A ty Ignatz przywracasz mi wiare, ze bracia moga jednak kochac swoje
siostry, ale moze ty zonaty nie jestes, chociaz tak z perspektywy to sobie
mysle, ze ten moj brat to moze nigdy nie byl dla mnie do konca szczery i zawsze
mi czegos tam zazdroscil. Chociaz z drugiej strony sadze ze gdyby moja bratowa
byla inna to te nasze stosunki bylyby bardziej poprawne a przede wszystkim w
ogole mialyby miejsce.

[Gość: trolka]

Ja mam żonatego brata, na którego zawsze mogę liczyć, który chętnie mi pomaga,
z którym wcale nie widuję się często(1 na 3 tyg). B. lubię bratową i ją widuję
dużo częściej(brat więcej pracuje). Rozumiem, że jest zaborcza ad. swojej nowej
rodziny np. przed moimi rodzicami, bo ja sama taka bywam względem teściów.Obie
jesteśmy młodymi matkami, mamy podobne problemy i uczucia. Rzeczywiście myślę,
że gdybyśmy się nie rozumiały, z bratem kontakt byłby mniejszy. Ale niezależnie
od tego zawsze by mi pomógł.To, co nas połączyło w dzieciństwie, to naprawdę
kapitał w dorosłe życie. Jest ktoś, kto mi pomoże( a ja mu), kto mnie rozumie
bez słów. Rodzice jedynaków, weżcie to pod uwagę. Pozdrowienia.

[ssaczek]

To ciekawy temat. Ja ze swojej strony mogę tylko powiedzieć, iż młodsze
rodzeństwo powinno się już w kołysce dusić. Dlaczego?
Takie przejścia, jakie potrafią zafundować młodsze siostrzyczki, to horror w
biały dzień.
Siostrzyczka "moja własna" bez mrugnięcia okiem załatwiła, iż muszę się wraz z
żoną i dzieckiem męczyć u teściów (na 12m/kw, gdy ona SAMA mieszka na dwu-
pokojowym mieszkaniu) a z drugiej strony siostrzyczka mojej żony z zazdrości o
kupioną dziecku zabawkę przez teściów potrafiła w szale przechodzić do
rękoczynów.
Młodsze rodzeństwo to krwiopijcze bestie!!!!
Pozdro

[Gość: kakadoo]

siostre mam
nie brata
wyprowadziła się 5 lat temu, ale mieszkamy w tym samym mieście
właściwie prawie codziennie mamy kontakt - głownie przez internet a rzadszy
telefoniczny. Jesteśmy na bieżąco ze wszystkim.
widujemy sie raz na tydz, na dwa tyg, nieregularnie.
ale cały czas jesteśmy w kontakcie

bardzo ja kocham a ona mnie

[ignatz]

Jestem mlodszy od mojej siostry o 7 lat, wiec w dziecinstwie nie zawze bylem
dla niej dobry. Teraz jednak jest inaczej (mam nadzieje). Masz racje, jestem
jeszcze kawaler (co za staroswieckie slowo), ale moja "prawie zona" ma z
siostra dobry kontakt (mniemam), kiedy sie widuja (niestety rzadko), zawsze
przegaduja ze soba sporo czasu. Oby bylo tak dalej. Zreszta moja familia jest
pojemna, lyknie wszystkich (prawie). Ostatnio bez jakichkolwiek oporow
lyknelismy 4 osoby (nowego wujka i jego 3 corki z pierwszego malzenstwa), z
czego wszyscy zainteresowani sie ciesza - lyknieci, bo to zawsze jakas odmiana,
lykajacy - bo dziewczyny mlode i wesole (az sie mlodszy czuje), a wujek rowny.

[Gość: aniutek]

TAK SA

[Gość: Julka]

[Gość: deska]

Pewnie, potwierdzam tytuł.
Mam brata (dwa lata młodszego) i siostrę (8 lat młodszą). Przyznaję, w
dzieciństwie z braciszkiem prałam się równo, dopóki byłam górą fizycznie.
Lubiłam wtedy siłować się z nim na rękę i zwykle wygrywałam potyczki na pięści.
Czasem i mnie się obrywało, potem już częściej (zaczął być silniejszy). Teraz
bardzo się lubimy, po prostu cenimy sie nawzajem jako ludzie. Mamy do siebie
zaufanie. Z moją siostrą kontakt w dzieciństwie opierał się na opiekuńczej
postawie starszej siostry. Potem wyjechałam z domu na studia; jakoś dziwnie mi
teraz patrzeć na dorastanie mojej Małej, kiedy nie widzę tego tak na codzień,
tylko z doskoku. Ale myślę, że wszystko jest OK. Moja siostrzyczka to
inteligentna osóbka, która ma wyczulony zmysł krytyczny i też powie mi wprost,
że w czymś tam wyglądam jak w worku na ziemniaki. W ogóle lubię moją rodzinkę,
pozdrowionka
de_ska

[Gość: donna]

No to zazdroszcze wam wszystkim tych kochajacych i kochanych braci i siostr. Az
jestem zdziwiona, ze jest tyle kochajacych sie rodzenstw. Od czego to zalezy,
ze rodzenstwo kocha sie lub nie?.... Ja niestety naleze do tej mniejszosci w
ktorej "siostrzana" milosc nie ma miejsca. Mam siostre o 4 lata starsza. Odkad
pamietam zawsze bylam "ta glupsza". Nasze stosunki ukladaly sie poprawnie do
chwili, kiedy nie doroslam i nie pozwolilam sobie na traktowanie jak "glupiego
Jasia". Nie widzialysmy sie juz 2 lata. Przez telefon rozmawialysmy przy okazji
Wigilii. Nasze kontakty ograniczaja sie tylko do tego.... A ja juz nie zaluje.

[Gość: ania]

Oczywiscie, ze tak. Nie wiem od czego to zalezy, ale mysle, ze obie strony
musza tego chciec. Moja siostra jest moja najlepsza, najszczersza przyjacolka.
Jak moge jej zazdroscic czegokolwiek jak dokladnie wiem ile pracy ja wszystko
kosztuje? Pewnie, ze czasami sie nie zgadzamy ale to jest wlasnie czesc bycia
rodzenstwem. Wzajemny szacunek i uznanie. Nie wiem czy to wynosi sie z domu.
Moj ojciec nigdy nie mial dobrych stosonkow ze swoim rodzenstwem. Moze do
pewnych rzeczy trzeba dorosnac i nie wszysca chca...?