Dla tych zasmuconych...............

[Gość: lesio]

Nie boj sie smutku , serce me . Ha trudno.
Jakos bedziemy juz radzic .
Na grobie , co skryl milosci basn cudna ,
Mozemy krzewy roz sadzic .

Wszak mozna miedzy scianami czterema
Snic , jak z nia niegdys we dwoje ;
Po szczescia stracie zamiast mowic < nie ma >
Czuc : < bylo moje ,ach , moje > .

Miniona , dawna radosc nie umiera ,
Spowita w wierne wspomnienie ,
Choc jakos glebiej w glab serca sie wzera
Obecny bol i cierpienie .

Lecz czemuz nie snic majowego rana
W grudniu o chmurnym wieczorze ,
Kiedy ta zdana snow mocy przemiana
I tak nam nic nie pomoze .

Bo chociaz mamy , cokolwiek sie zdarzy ,
Bezdenny skarbiec marzenia :
Tysiac mydlanych baniek nie przewazy
Jednego chocby kamienia .


Bez komentarza............pozdrawiam kochani

lesio

PS:niestety nie mam polskiej klawiaturki ...przykro mi , ale mysle ze sobie poradzicie.

[jezz_]

Niech pociecha dla nas będzie to, iż żaden ból na świecienie trwa wiecznie.
Kończy się cierpienie, pojawia się radość - tak równoważą się wzajemnie.
Albert Camus

[kasia-s]

Smutek w sercu moim mieszka
I tak gryzie mnie jak weszka.
Gryzie duszę moją biedną,
O co? To już wszystko jedno
Przyczyn jest ogromnie wiele
Na duszy jak i na ciele.
Coraz rzadziej mi się zdarzy,
Bym uśmiechnął się na twarzy
Ciągle myślę aż do skutku
O moim dotkliwym smutku.
Boy
Katarzyna

[senne_marzenie]

Ech... Kochani, dziwny jest ten swiat... tylko tyle wam powiem.

Less:-)

[rena_pierwsza]

Cytuję ks. Jana Twardowskiego:

Oda do rozpaczy

Biedna rozpaczy
uczciwy potworze
strasznie ci tu dokuczają
moraliści podstawiają nogę
asceci kopią
lekarze przepisują proszki zebyś sobie poszła
nazywają cię grzechem
a przecież bez ciebie
byłbym stale uśmiechnięty jak prosię w deszcz
wpadałbym w cielęcy zachwyt
nieludzki
okropny jak sztuka bez człowieka
niedorosły przed śmiercią
sam obok siebie


Pozdrawiam, też bez komentarza
rena

[rena_pierwsza]

I znowu ja.. hihi... wieczorową porą. Winduję wątek cytując młodego poetę...
Mariusza Grzebalskiego:

STAN POŚREDNI
Dziwny czas.
Stare odeszło i nie nadchodzi nowe.
Nic w zamian.

Usadowiłem się
w liściu ostrokrzewu.
Zupełna roślina, milcząc i słuchając,
czy nie przechodzi,
czy nie mija mnie, tak upragnione.

Co rano
podnoszę głowę. Jeszcze przed świtem.
Ale nic, zwykłe rzeczy.
Mleczarz z wózkiem, deszcz, kolejowa linia,
o której nie wie się nic nad to,
że jest i toczy pętlę wokół osiedla.
Za drzwiami drzwi i obce myśli,
drogi i miasto z gnijącym śniegiem.

Tylko wieczorem
głowa nie słucha. Ułożona do snu
czuwa i chodzi, odbywa dalekie wędrówki.
Wraca nad ranem i przesypia dzień
na wpół żywa, na ostatnich nogach.

Czekam. Co ma przyjść,
przyjdzie ponoć zwyczajnie i prosto,
w sposób nie budzący wątpliwości.
Każdy się dowie i pozna.

Pozdrawiam wszystkich znajdujących się w stanie pośrednim
rena

[orissa]

A cos dla wesolych tez bedzie?;))))))