To nie aborcja

[onika27]

Kochane Mamy. Tak Mamy pisane duzą literą. Dlaczego taki tytuł Aborcja.
Aborcja to coś strasznego to usuniecie ciąży niechcianej to po prostu
morderstwo. A mnie zdenerwowało to że tu odzywają się Mamy które według mnie
podjeły najtrudniejszą decyzję w swoim życiu. Ale nie zabiły swoich
niechcianych dzieci po prostu podjeły decyzje nie wiem jak to napisać ale te
dzieci nie miały szans na normalne życie i niech mi nikt nie mówi że
pozwolenie przyjścia na świad dziecku które w swoim życiu będzie znało tylko
cierpienie jest takie dobre.Ja uważam że pozwolić odejść to jest dobre ale to
nie aborcja . Ale piszę nieskładnie ale mnie to ruszyło.To nie aborcja!!!!!!!

[verdana]

To jest aborcja. Przerwanie ciąży to zawsze aborcja. Tylko nie zawsze aborcja
jest złem - jak widać.

[tygrysia_suka]

verdana napisała:

> To jest aborcja. Przerwanie ciąży to zawsze aborcja.




Przynajmniej w tym zdaniu mamy wspólny pogląd.




> Tylko nie zawsze aborcja jest złem - jak widać.




Chyba nie piszesz za mnie?
Aborcja jest zawsze złem, tylko niektórzy myślą że mniejszym…

[towita]

Nie chcę komentować, bo ja Tego nie zrobiłam. Zrobił to bliski mi człowiek - 10
lat temu. Ja chyba nie potrafię z nim żyć - normalnie żyć. Bo jak żyć z
mężczyzną, który chodził z panną do opery, patrzył w gwiazdy, jeździł w góry
podobno mieli wziąć ślub. Nie potrafili obronić własnego dziecka. Ile warta
była ta miłość, ile warte jest ich życie teraz. Odmawiając im prawa do
szczęścia odmawiam tego prawa sobie. Uważam, że tak być powinno!

[genepis]

onika27 napisała:

> A mnie zdenerwowało to że tu odzywają się Mamy które według mnie
> podjeły najtrudniejszą decyzję w swoim życiu. Ale nie zabiły swoich
> niechcianych dzieci po prostu podjeły decyzje nie wiem jak to napisać ale te
> dzieci nie miały szans na normalne życie i niech mi nikt nie mówi że
> pozwolenie przyjścia na świad dziecku które w swoim życiu będzie znało tylko
> cierpienie jest takie dobre.Ja uważam że pozwolić odejść to jest dobre ale to
> nie aborcja . Ale piszę nieskładnie ale mnie to ruszyło.To nie aborcja!!!!!!!

Nie będę się spierać o nazewnictwo. Chcę tylko wspomniec tu moją przyjaciółkę,
której dziecko (pierwsze, bardzo czekane i chciane) zaczęło się rozwijać bez
mózgu. Kiedy było juz pewne, że dziecko mózgu nie ma, lekarz (zresztą naprawdę
dobry lekarz, którego osobiście bardzo cenię) przekonał moją przyjaciółkę, że
należałoby ciążę zakończyć już teraz, bo dziecko w każdej chwili moze umrzeć w
jej łonie i wtedy mogłby się wywiązać komplikacje, w wyniku których mogłaby nie
móc miec więcej dzieci. A ona bardzo chciała mieć dzieci.
Lekarz przekonywał, że tylko podadzą jej coś w kroplówce i dziecko zaraz
wyjdzie, że ono właściwie nie żyje i nie czuje.
Uwierzyła mu, ze to nie aborcja, tylko konieczność.
Tymczasem okazało się ze pod kroplówką leżała tydzień zanim wreszcie dziecko
się urodziło.
Urodzilo się martwe, ale przez tydzień nie chciało umrzeć i nie chciało wyjść.
Dziecko odebrał mąż, mówił, że miało śliczną buźkę, ale dalej zupełnie płasko.
Był pogrzeb, Radek ma swój grób na cmentarzu. Po roku czy dwóch moja
przyjaciółka znowu zaszła w ciążę i tym razem urodziła zdrowego chłopaka.
W tej chwili ma dwójkę dzici, ale ciągle zastanawia się czy dobrze postąpiła z
tym pierwszym, czy nie powinna była jednak czekać aż samo zechce się urodzić,
moze choćby po to, żeby jego zdrowe przecież serduszko, czy inne narządy oddać
jakiemus choremu dziecku na przeszczep. Żyłoby choc trochę w innych dzieciach.
I mimo, ze minęło tyle lat jakoś ciągle tam jest niezagojona rana.
A ja czytałam historię małżeństwa, którym poczęło się takie samo dziecko jak
mojej przyjaciółce. I też byli namawiani na wcześniejsze zakończenie ciąży.
Ale ona postanowiła donosić tak długo jak się da. Dało się do końca.
Urodziła się dziewczynka, Marysia, została ochrzczona i po pół godzinie umarła
w ramionach rodziców.
Wszyscy wiedzieli, że umrze, ale cieszyli się, że dzieciątko może mieć piękną i
godną śmierć.
Nie pokazałam przyjaciółce tego artykułu.
Na pewno byłoby jej żal

[jagandra]

Aborcja to inaczej usunięcie ciąży lub sztuczne poronienie. Jak ją oceniamy, to
już inna sprawa. Większość osób uważa, że na aborcję decydują się kobiety,
które mają ochotę balangować albo pojechać na narty, a ciąża im to uniemożliwia
i traktują pozbycie się jej jak usunięcie polipa w nosie. Ty też tak myślałaś,
póki nie trafiłaś na to forum. W rzeczywistości większość kobiet decyduje się
na aborcję, ponieważ z jakichś przyczyn są w trudnej sytuacji. Dla wielu jest
to ważna decyzja ważąca na całym życiu. Na tym forum piszą głównie kobiety, dla
których przerwanie ciąży było wielką traumą, ale są i takie, które nie żałują
decyzji o aborcji.
A że to bardzo poruszający temat to fakt...
Pozdrawiam
Jagandra

[malpolid]

To bardzo trudna sytuacja, ale czy tego własnie chcemy ? To zdjęcia zrobione w
jednej z warszawskich klinik :www.nazaret.org.pl/index.html?
gal_id=1600&msg=1
Potwierdzam ich prawdziwość, bo sama jako położna byłam przy takim procederze.
Czy dziś gdy wykonuje się operacje w łonie matki nie można przeprowadzić
bezpiecznie przez ciążę kobiety, która nosi w sobie kalekie dziecko? Przecież
ono najpewniej umrze, więc czemu nie pozwolić mu umrzeć przy matce a nie
wyrywać je z łona i pozwalać na konanie w lodówce, czy zimnej misce?
Można to zrobić ale lekarze pewnie spytają PO CO ? Gdybym była w takiej
sytuacji chciałabym zobaczyć moje dziecko i choć ostatni raz je przytulić, a
nie żeby mi je zabrali , nie pokazali i wrzucili do słoja z formaliną jak jakiś
ODPAD.
Taka jest prawda.

[kimono24]

kochane, najgorzej ciagle mowic o tym i myslec
czy wazne jest nazewnictwo
to usuniecie ciazy, niektorzy mowia ze zabicie czlowieka
kwestia wiary, kwestia przekonan
i nie czuje sie na silach mowic o tym co mysle na ten temat, mimo ze jestem po

jesli chodzi o dzieci chore, kalekie
czy na prawde uwazacie ze nasz (wasz) brzuch jest odpowiednim miejscem dla
martwego dziecka, taka trumna ktora nosicie w sobie
wiecie ze urodzi sie jak w opisywanym przypadku bez mozgu ...
i co: chcecie nosic w sobie fasolke, ktora nie ma zadnych mozliwosci ani szans
juz teraz
to tak jak by brzuszek Mamy byl dla niego trumna ...
a Matka ma swiadomosc ze nosi pod sercem, kogos kto nie ma szansy zyc ...

mowie nie

m

[genepis]

kimono24 napisała:

> jesli chodzi o dzieci chore, kalekie
> czy na prawde uwazacie ze nasz (wasz) brzuch jest odpowiednim miejscem dla
> martwego dziecka, taka trumna ktora nosicie w sobie
> wiecie ze urodzi sie jak w opisywanym przypadku bez mozgu ...
> i co: chcecie nosic w sobie fasolke, ktora nie ma zadnych mozliwosci ani
szans
> juz teraz
> to tak jak by brzuszek Mamy byl dla niego trumna ...

Dopóki dzieciątko jest w brzuszku Mamy - żyje. (Piszę o dzieciach bez mózgu)
Brzuch nie jest trumną, kobieta nosi w sobie ŻywĘ i żyjące dziecko. Czasem
podczas ciązy dziecko umiera. Zdarza się to tak samo, jak fakt, że dziecko
umiera podczas zabawy na placu, albo w domu.
Czy to oznacza, że dom lub plac zabaw jest dla niego trumną?
Czy to oznacza, że należy je zabic wcześniej, aby je uchronic przed śmiercią?

Pisałam tu gdzieś na tym forum o mojej przyjaciólce, która nosiła takie
dziecko i o tych, którym było dane donosić takie dziecko do dnia, w którym
chciało się urodzić po to, by godnie umrzeć w ramionach rodziców.
Pozwólmy decydować dziecku kiedy chce odejść.
Poczytaj sobie forum "chore dziecko, strata dziecka" jak bardzo boli matki
chorych dzieci mówienie "i po co się pani tak stara, przecież z tego dziecka
już nic nie będzie" "po co operować, skoro i tak umrze?" A one cieszą się
każdym dniem, każdą godziną która była im dana by cieszyć się dzieckiem.
Moje kolezanki na wiadomość, że przyjaciólka straciła tamto dziecko mówiły "i
bardzo dobrze, nie dałaby sobie rady" a moja przyjaciólka mówiła
tylko "niechby był uposledzony, ale przynajmniej by żył..."

Nie możesz pisać "czy brzuch jest odpowiednim miejscem dla martwego dziecka"
dopóki dziecko żyje nie nazywaj go martwym, nawet jeśli rozwija się
nieprawidłowo. A jeśli umrze w łonie matki, wtedy po prostu wywołuje się
poród, albo też organizm sam to sygnalizuje poronieniem.

[kimono24]

genepsis nie mialam na mysli dzieci chorych
mialam na mysli dzieci martwe ..
przepraszam ...
oczywiscie jestem zdania, ze nawet chore powinno urodzic sie w tym momencie,
kiedy ONO jest na to gotowe, kiedy chce i nawet jesli to umrzec w ramionach
mamy, w jej cieple

m


> kimono24 napisała:
>
> > jesli chodzi o dzieci chore, kalekie
> > czy na prawde uwazacie ze nasz (wasz) brzuch jest odpowiednim miejscem dl
> a
> > martwego dziecka, taka trumna ktora nosicie w sobie
> > wiecie ze urodzi sie jak w opisywanym przypadku bez mozgu ...
> > i co: chcecie nosic w sobie fasolke, ktora nie ma zadnych mozliwosci ani
> szans
> > juz teraz
> > to tak jak by brzuszek Mamy byl dla niego trumna ...
>
> Dopóki dzieciątko jest w brzuszku Mamy - żyje. (Piszę o dzieciach bez mózgu)
> Brzuch nie jest trumną, kobieta nosi w sobie ŻywĘ i żyjące dziecko. Czasem
> podczas ciązy dziecko umiera. Zdarza się to tak samo, jak fakt, że dziecko
> umiera podczas zabawy na placu, albo w domu.
> Czy to oznacza, że dom lub plac zabaw jest dla niego trumną?
> Czy to oznacza, że należy je zabic wcześniej, aby je uchronic przed śmiercią?
>
> Pisałam tu gdzieś na tym forum o mojej przyjaciólce, która nosiła takie
> dziecko i o tych, którym było dane donosić takie dziecko do dnia, w którym
> chciało się urodzić po to, by godnie umrzeć w ramionach rodziców.
> Pozwólmy decydować dziecku kiedy chce odejść.
> Poczytaj sobie forum "chore dziecko, strata dziecka" jak bardzo boli matki
> chorych dzieci mówienie "i po co się pani tak stara, przecież z tego dziecka
> już nic nie będzie" "po co operować, skoro i tak umrze?" A one cieszą się
> każdym dniem, każdą godziną która była im dana by cieszyć się dzieckiem.
> Moje kolezanki na wiadomość, że przyjaciólka straciła tamto dziecko mówiły "i
> bardzo dobrze, nie dałaby sobie rady" a moja przyjaciólka mówiła
> tylko "niechby był uposledzony, ale przynajmniej by żył..."
>
> Nie możesz pisać "czy brzuch jest odpowiednim miejscem dla martwego dziecka"
> dopóki dziecko żyje nie nazywaj go martwym, nawet jeśli rozwija się
> nieprawidłowo. A jeśli umrze w łonie matki, wtedy po prostu wywołuje się
> poród, albo też organizm sam to sygnalizuje poronieniem.
>

[wlekliczka]

Aborcja to aborcja - bez względu na zdrowie dziecka w łonie matki.

Aby urodzić dziecko chore potrzeba odwagi, otwartego serca i otwartego umysłu.
To nie prawda, że dzieci urodzone z wadami przeżywają tylko cierpienie. To
bzdura. Twój brak wyobraźni, oniko27, zastanawia.

Co znaczy "normalne życie" dla ciebie?
Czy chore dziecko nie chodzi do przedszkola, nie ma grupy przyjaciół,
kochających rodziców? Czy nie wyjeżdża na wakacje? Czy nie walczy o każdy dzień
i nie uczy się czegoś nowego tak jak zdrowy człowiek? W czym my, "zdrowi"
ludzie jesteśmy lepsi?

Po prostu boisz się tematu, boisz się urodzić takie dziecko. To oczywiste, że
każda matka się tego boi.
Ale są takie, które jak sama piszesz: "podjęły najtrudniejszą decyzję w swoim
życiu" i są z tego dumne. Są szczęśliwe, że mogą widzieć swoje dzieci co dzień.
Potrafią żyć pełnią życia i nic ich w życiu nie omija, a ich chore dzieci żyją
bardziej normalnie niż ty: nie dzielą świata na chorych, których należy
zgładzić w łonie matek, i zdrowych, którzy mogą żyć.

I jeszcze jedna sprawa: Nikt z nas nie wie, ile będzie żyć. Nie wiemy, ile
będzie żyć nasze dziecko, nie ważne, czy zdrowe czy chore. Znam ciężko chore
dzieci, które dorastają i dożywają późnej starości. Są pociechą swoich rodziców.
Ja sama urodziłam zdrowiutkiego synka, pięknego i mądrego, który zginął w
wypadku, gdy miał półtora roku.
Ja w pełni rozumiem matkę, która nie zabija swojego dziecka, które ma Zespół
Downa albo inne schorzenie.

[wlekliczka]

Magdo_0609 dziękuję za miłe słowa. Masz rację, nie jestem w stanie w pełni
zrozumieć kobiety dokonujące aborcji.

Zwykle jednak pobudki, dla których to robią, wydają mi się błahe. Wydaje się,
że tracą głowę i nawet nie chcą dostrzec przed sobą przyszłości z dzieckiem.
Tam, gdzie zamykają się drzwi, otwiera się okno...

Rozumiem, że są różne powody aborcji. Kto wie - może gdyby ojciec dziecka
wyparł się go; mój ojciec gardził mną, bo zaszłam; a matka wzięła za rękę i
zaprowadziła na zabieg - dokonałabym aborcji w pierwszej ciąży?

Dlaczego ludzie nie rozumieją, że lekarze sami napędzają rynek - przecież
zarabiają na aborcji "kupę" kasy!?

A aborcja dziecka z powodu wad genetycznych? Dalej uważam, że to zwykłe
tchórzostwo. Znam osobiście mamy, które odważyły się urodzić i uważają, że to
najlepsza decyzja w ich życiu.
Lepsze jest zabicie dziecka w łonie, żeby się nie męczyło (diagnozy lekarzy
często okazują się błędne) czy pokazanie mu miłości, nauczenie kochania i
pożegnanie z szacunkiem, które należy się CZŁOWIEKOWI?

[smutna44]

Zrobiłam to i wiem, że przede wszystkim potrzebne jest wsparcie i chociaz jedno
dobre słowo...
Byłam w obcym kraju i porzucił mnie ojciec dziecka, ale do ostatniej chwili
wahałam się...
Trzeba było rzucić to wszystko i wracać...
Było więcej chwil, kiedy decydowałam się urodzić, ale jednak zawiózł mnie
tam..Nie, nie mogę nawet tego wspominać, bo to było straszne...

bardzo mi przykro

[wlekliczka]

bardzo mi przykro, że podjęłyście taką decyzję.
Żałuję, że nie każda z nas ma jasny wybór. Że nie każda wie, że ma wybór.
Właśnie... strach jest najgorszym doradcą.

Bliska mi osoba niedawno mocno zastanawiała się nad aborcją, stąd ten temat
tkwi w mojej głowie. Nie wiem, co zrobiła i boję się, że jeśli wybierze
aborcję, zrani się najbardziej na świecie, zniszczy jakąś część siebie, że nie
będzie taka jak dawniej. Kiedyś sama przekonywała mnie, że urodzenie dziecka to
najpiękniejszy moment w życiu. Że aborcja to zabójstwo. Nie rozumiem jej zmiany.
Dziwi mnie, że obserwując moje ciąże i rozwój moich dzieci, nie bierze pod
uwagę, że i ona może być szczęśliwa.

[onika27]

`Przepraszam wszystkich ktorych moj post poruszyl. Pisalam go pod wplywem
emocji w momencie gdy to forum dopiero zaczynalo dzialalnosc i bylo tylko kilka
postow w sumie od mam ktore podjely taka a nie inna decyzje ale w zwiazku ze
swoim chorym i nie majacym szans na wyleczenie dzidziusiem i to byl moj odzew.
Jestem zdecydowana przeciwniczka aborcji przepraszam pewnie znowu kogos uraze
ale uwazam ze lepiej zapobiegac niz usowac Ale niech mi nikt nie mowi zwlaszcza
jak nie ma chorego dziecka jakie to szczescie miec takie dziecko i codziennie
patrzec na jego cierpienie. Nie mam chorego dziecka ale w mojej rodzinie sa
dzieci z zespolem downa. Wiem ze sa kochane zyja w swoim swiecie i na szczescie
przynajmniej jedno z nich nie wie ze jest inne. Ja nie wiem czy zdecydowalabym
sie urodzic chore dziecko,nie musialam podejnowac takiej decyzji i nie umiem
postawic sie w sytuacji mamy ktora wie ze urodzi chore dziecko. Czasem
podejmuje sie takie a nie inne decyzje i nie wiem ktora jest lepsza pozwolic
urodzic sie samemu dziecku czy wywolac porod Aborcje. Nie wiem czy potrafilabym
nosic pod sercem dziecko ktore i tak po porodzie zmarloby. Dla mnie po prostu
to jest problemem pozwolis temu dziecku zyc jeszcze troche w brzuchu mamy czy
wywolac porod. Aborcja to dla mnie nie wywolanie porodu chorego nieuleczalnego
dziecka ale zabicie dziecka ktore mialo szanse zyc . Na pewno posypie sie na
moja glowe gromy przepraszam jeszcze raz, ale ja tak po prostu mysle

[natalya20]

jestem teraz w ciazy wiecej dzieci nie planuje no moze gdyby jeszcze jedno sie
trafilo ale wiecej na pewno nie, maz ma juz 2 dzieci wiec raczej tez nie
planuje kolejnych ale wiem ze do niczego by mnie nie namawial zawsze mowi ze
ostateczna decyzja i tak nalezy do kobiety, ja jednak wiem ze przy 3 ciazy
zdecydowalabym sie na to na pewno moze to i jest egoistyczne ale nic tego juz
nie zmieni. trzeba tez myslec o tym zeby zapewnic temu dziecku jakies warunki,
miloscia sie go nie nakarmi a nasz budzet nie zniosl by tego, nie chce by moje
dzieci zyly w nedzy chce im zapewnic dobre warunki. na urodzenie ciezko chorego
dziecka tez bym sie nie zdecydowala, dziecko ktore do konca zycia lezalo by
wlozku, nie mialo wogole kontaktu ze swiatem mysle ze i dla niego to by bylo
latwiejsze. jestem za to pewna ze pierwszej ciazy bym na pewno nie usunela, nie
poradzilabym sobie z tym, dlatego interesuja mnie opinie mam ktore maja juz
dzieci i niechcac miec wiecej dokonaly aborcji

[genepis]

poczytaj posty kizdam47, zresztą moze ona sama się odezwie.

[agacz2905]

Natalio, nawet sama chyba nie przeczuwasz, jak bardzo egoistyczne jest to, co
piszesz w swoim poście (choć użyłaś w nim tego słowa-egoistyczne). Cóż
pozostaje? Życzyć Tobie, abyś nigdy nie zaszła w trzecią ciążę. Posunęłabym się
nawet do zaproponowania Ci przysłowiowej szklanki wody zamiast - jeśli będąc w
ciąży (jak mniemem pierwszej lub drugiej) już teraz snujesz wizje aborcji
potencjalnego trzeciego potomka. Podczytuję czasem to forum i z reguły włos się
na głowie jeży od tego co można tu czasem przeczytać - toteż za często nie
czytam. Ale ad rem. Nie poddałam się zabiegowi aborcji, natomiast nieco innego
kalibru przeżyciem było (i jakoś jest) dla mnie strata dziecka w 18.t.c. - było
to prawie 7 lat temu. Jeszcze większą traumą było dla mnie odczuwanie dzikiej
tęsknoty za Nim i obwinianie się, ze własnym stresem....aż się pisać nie chce.
Mam nadzieję, że daleko mi do moralizowania. Jednak gdy czytam, że dwoje dzieci
jeszcze o.k., a przy trzecim nagle pojawia się nędza, głód, brud, smród i
ubóstwo - to ręce opadają. Co nazywacie nędzą, skoro dwojgu dzieciom jesteście
w stanie zapewnić godziwe warunki życia? Pytam z ciekawości. Miłością się nie
nakarmi - na płaszczyźnie "ciała" jasne, że nie. Ale jest jeszczeinny wymiar
życia ludzkiego i w tym wymiarze trzeba się karmić Miłością - między
małżonkami, rodzeństwem, rodzicami i dziećmi. Jak wielu aborcji by nie było,
jak wiele dzieci mogłoby żyć - gdyby nie ludzka niegodziwość, tchórzostwo,
wygodnictwo, czasem nawet zwykła podłość i...wszechogarniający konsumpcjonizm.
Po stracie tmtego Pierwszego wszłam za mąż i mam obecnie dwoje dzieci
urodzonych przez c.c. Sama jestem niepełnosprawna ruchowo i ciąże "kosztowały"
mój organizm (powiedzmy, żeby nie demonizować) ciut więcej niż przeciętnie
zdrową, sprawną kobietę. Absolutnie, zdaniem tak ginekologa, jak i ortopedy NIE
WOLNO mi być już w ciązy. Z miłych rzeczy - pamiętam ogromny szacunek, jaki
okazał mi pewien lekarz (i słowem, i całym zachowaniem) mówiąc, że
tym bardziej mi trzeba rozwiązanie ciąży ułatwić, skoro mając małego Szymka i
będąc osobą schorowaną - zdecydowałam się na II dziecko. Z niemiłych rzeczy -
pamiętam okropne, raniące słowa kiedyś przez kogoś wypowiedziane (nie chcę
pamiętać przez kogo), że takie jak ja (było to powiedziane w kontekście moich
chorych nóg) jestem nieodpowiedzialną kretynką i dzieci mieć nie powinnam. Ale
mam. I gdybym teraz zaszła w kolejną ciązę, nie znalazłabym w sobie NA TYLE
POWAŻNEJ przyczyny, aby zabić własne dziecko - tylko dlatego, że byłoby trzecim
dzieckiem moim i męża, że musiałabym mieć trzecią cesarkę, że stan zdrowia by
się jeszcze niewątpliwie pogorszyć. Pamiętam, jakie miałam straszne poczucie
winy. Już piszę dlaczego. Jeszcze przed planowaną II cesarką podjęliśmy we
troje (ja, mąż i lekarz) decyzję o wykonaniu podwiązania jajowodów. Uważam
jednak, że postąpiłam uczciwie i odpowiedzialnie - nikogo nie skrzywdziłam. A
nawet gdyby jeden z jajowodów się zrekanalizował (udrożnił - rzadkie, ale się
zdarza) nie wiem jakim cudem, ale bym ciążę donosiła, starałabym się. W jakiej
strasznej nędzy trzeba się znajdować, żeby zaprosić na ten świat dwoje dzieci,
a zabić trzecie? W czym ono gorsze/winne ? Bo trzecie? Czy bieda z nędzą to
niemożność zapewnienia dziecku: własnego pokoju, komputera, kursów
angielskiego? Wybaczcie, ale czytając niektóre wypowiedzi mam wrażenie, że TAK.
Nasze hipotetyczne trzecie dziecko nie miałoby swojego pokoju, komputera,
kursów... Jest słowo miłość i słowo odpowiedzialność - one są w życiu wbrew
pozorom najważniejsze (choć zestawione razem tworzą wymowny tytuł ciężkim
językiem pisanej książki K.Wojtyły). Więc zważmy wszyscy na znaczenie tych
słów, bo może są jednak w życiu ważniejsze niż wyprzedaż w hipermarkecie czy
szybka spłata kredytu mieszkaniowego. Bo jeśli nie to, to zostaje nam wszystkim
tylko owa nędza, której tak się boi Natalia w razie pojawienia się trzeciego
dziecka. Ale jak dla mnie - jakaś koszmarna ciasnota serca i nędza duszy,
niestety. Cóż jeszcze nam zostaje? Stan jakiejś przedziwnej schizofrenii, w
której na tym forum i jemu podobnych będą od czasu do czasu powstawać posty,
mające nas przekonać, że ... aborcja to nie aborcja. Pozdrawiam, miłych snów,
owocnych przemyśleń i (dla niektórych) zastanowienia się nad hierarchią
wartości.
Agnieszka