Witam

[matylda26]

Hej
Od dluzeszgo czasu zagladam na to forum i dlugo zbieram sie na odwage zeby
napisac moze w koncu teraz mi sie uda bo przyszedl wlasciwym moment.
W 2000r. dokonalam usuniecia ciazy pod silna presja moich rodzicow i mojego
chlopaka. Teraz mamy 2005r. mam 11 miesiecznego syna i moj byly chlopak jest
teraz moim mezem a ja mam zrujnowana psyche.
Sa takie dni ze nie moge na siebie patrzec w lustrze nie wspominajac o moim
mezu. Bylam w spowiedzi ale nie wiele mi to pomoglo poprostu nie potrafie
sobie przebaczy nie mowic juz o tym ze mojemu mezowi chyba nigdy tego nie
wybacze. Nie wyobrazam sobie dalszego zycia z nim, ostatnio rozmawialismy na
ten temat i powiedzialam mu ze go nienawidze za to co mi zrobil i ze nasze
malzenstwo jest jedna wielka pomylka. Nie wiem co sie ze mna dzieje. Czy to mi
juz tak zostanie?? Nie chce tak zyc.

[kizdam47]

Kochana,
no to jest nas juz dwie

[madzia1708]

Trudno, co się stało, to sie nie odstanie...
Teraz musicie myśleć o dzieciach, które macie, Ty Matyldo26 i Ty Kizdam47. A
obwinianie męża? nie wiem, czy to ma sens,cięzko żyć, z kimś kto namawiał do
zabicia własnego dziecka, ale w końcu Wy ostatcznie podjełyście tę decyzję.
Siebie obwiniać tez nie ma sensu, bo jak funkcjonować normalnie?
Zrobiłyście źle,popełniłyście błąd, żałujecie,ale tego sie nie cofnie i koniec.
Nie ma co tego roztrząsać. Trzeba żyć dalej i nie popełniać więcej takich
błędów. Skupcie sie na swoich dzieciach, które są z Wami, one Was kochają,
potrzebują )

[kizdam47]

Dziękuję Ci

Również Cię przepraszam za słowa, którymi Cię kiedyś poczestowałam.

Kizdam47

[madzia1708]

kizdam47 napisała:

> Dziękuję Ci
>
> Również Cię przepraszam za słowa, którymi Cię kiedyś poczestowałam.


nie masz za co przepraszać,to ja powinnam Ciebie przeprosić, co czynię: bardzo
Was wszystkie przepraszam. Powoli zaczynam rozumiec Wasze rozterki i powiem Ci,
że dziś już powiem, że NIGDY nie dokonałabym aborcji.

Pozdrawiam raz jeszcze, Magda

[matylda26]

Jak reaguje??? Nie jest z tego powodu szczesliwy powiedzmy sobie szczerze.
Powiedzial mi ze bal sie zostac ojcem, myslal ze go wrabiam w dziecko i dlatego
nie chcial go. Teraz bardzo mnie kocha i maluszka naszego tez ale ja nie wiem
czy potrafie pozytywnie do tego podejsc. Przez ostatni czas chodze wiecznie
zdolowana na nic nie mam ochoty i nic mi sie nie chce, poprostu nic tylko walnac
sobie w leb. Od tych wszystkich mysli mam tak ciezka glowe ze nie dlugo jej nie
uniose.

[matylda26]

Nie uwazam zeby bylo to wygodniejsze chyba ze dla moich rodzicow dla ktorych byl
to wielki wstyd ze corka jest w ciazy a nie ma meza. Jesli wlasni rodzice chca
cie wyrzucic z domu, robia ci pieklo i do tego Twoj kochany chlopak okazuje sie
dupkiem nie wiesz co robic?? Nie chce sie usprawiedliwiac i nic nigdy nie
usprawiedliwi mojego czynu. Zachowalam sie jak glupia c.... i czuje sie fatalnie.

[kizdam47]

Jejku, wiem, że to niełatwa sytuacja.

Okropnie miec u boku człowieka, którego uważasz za nieodpowiedzialnego,
wygodnego tchórza.

I tak - tu planujesz z nim przyszłośc, a tu - na samo wspomnienie tego, co
zrobił lub czemu nie zapobiegł szlag trafia i patrzeć na niego nie możesz.

Pewnie wychodząc za niego myślałaś, że razem bedzie wam łatwiej znieść ten ból
i zbudować cośnowego

[kizdam47]

Może jednak jeszcze nie wszystko stracone.

Ja właśnie przed chwila powiedziałam mojemu, że zabił nasze dziecko.
Odpowiedział mi bardzo nieładnie

[reniatoja]

kizdam47 napisała:

> Może jednak jeszcze nie wszystko stracone.
>
> Ja właśnie przed chwila powiedziałam mojemu, że zabił nasze dziecko.
> Odpowiedział mi bardzo nieładnie

Jezu, dziewczyny, wspolczuje Wam i Waszym meżom również. To jest okropne, życ z
kimś, kogo obwinia się o cos takiego. Nie wiem, ale wydaje mi się, że to mimo
wszystko jest niesprawiedliwe, Magdo, zrzucać wine tylko na jedną strone. Bo w
koncu nie zwiazał Cie, ni uśpił i nie zaciagnął koniem do ego gabinetu, tylko
ostatecznie poszłaś tam dobrowolnie i o wlasnych silach. Sama piszesz, że
odpowiedział Ci bardzo nieładnie - bo przecież on też się przed tym broni. Nikt
nie chce być wiinny, a zwłaszcza winny sam jeden w takiej sytuacji. I prawda
jest taka, ze to nie tylko on jest winny, nie mozesz czegos takiemu mowic mu,
ani sama życ w takim przekonaniu. Po pierwsze on cie za to znienawidzi, jeśli
bedziesz go obciązac całkowitą odpowiedzialnościa, po drugie Ty go
znienawidzisz, tkwiąc w przekonaniu, ze to on jest katem i mordercą.
Dziewczyny, ja myślę, ze trzeba w takiej sytuacji ustalic jedną sprawę: Stało
się, Oboje jestesmy winni, nieważne są proporcje. Po połowie. I przede
wsyzstkim - jeśli mamy dalej funkcjonować jako małżeństwo, to warunkiem
podstawowym jest: NIGDY WIĘCEJ NIE WRACAMY DO TEGO TEMATU. A juz na pewno nie w
takiej formie - oskarżycielskiej. Słuchajcie, moze to okrutne, co powiem, ale
moim zdaniem jedynym lekarstwem na ten ból jest zasypanie tego tematu kurzem
milczenia i niepamięci. Usuniecie ciaży było po to, żeby tego dziecka nie bylo.
I go nie ma. I przestańcie ciagle o tym mówić. Bo się wykończycie. Ciągle
wypominanie sobie tego moim zdaniem do niczego nie prowadzi. W slepy zaułek
prowadzi. Mysle, ze jedyna forma wspominania tego dziecka moze byc wspolna
modlitwa(kto wierzy) za to dziecko, za siebie nawzajem, wspolny placz, wspolny
zal tego, co sie stalo, ale nie mozna siebie oskarzac, bo zrobicie ze swojego
zycia pieklo gorsze niz to, w ktorym teraz tkwicie. Dziewczyny stalo sie. Czy
wzajemne oskarzanie sie zmieni cokolwiek na lepsze? Mysle, ze na lepsze w
Waszych relacjach wzajemnych, w waszych rodzinach i sumieniach, moze zmienic
tylko wzajemne wybaczenie sobie, powrot do milosci, rozpoczecie wszystkiego od
nowa i uznanie, ze to byl wasz wspolny blad, wasze wspolne nieszczescie, w
ktorym wspolnie bedziecie sie wzajemnie wspierac, a nie oskarzac. To chbya
jedyna droga do naprawy Waszych zwiazkow. I chyba dopiero wtedy, gdy pokochacie
sie na nowo, zaakceptujecie i wybaczycie sobie NAWZAJEM, swiadomie i szczerze,
dopiero wtedy mozna myslec o kolejnym dziecku, bo teraz Magdo, wg mnie,
zachodzenie w ciaze byloby kolejnym bledem bardzo powaznym. Serio. Trzeba
stworzyc dziecku gniazdo, kołderkę z miłosci, a nie kłąść je na kolcach.
Wszystko jest mozliwe, powrót do miłosci jest też mozliwy, ale musicie sobie
wybaczyc, naprawdę wybaczyc, na zawsze wybaczyc.

[kizdam47]

Tylko jak Renatko to zrobić?

Jak on w ogóle nie czuje sie winny. Uważa dalej, że to było słuszne, bo za 2
miesiące mielibyśmy następne dziecko! Trudno to sobie wyobrazić, ale ja chcę,
zeby żałował. Żeby to okazał. Żeby mi powiedział, że mnie kocha i bedzie ze mna
na dobre i na złe. Na tym chyba polega małżeństwo.

Po 12 latach wspólnego życia można czegoś oczekiwac prawda?

Bez gadania i wypominania tych studiów, pracy i Bóg wie czego.

[reniatoja]

Magda, moze sprobuj napisac do niego list? Ja raz zaczelam ukladanie stosunkow
z jedna osoba od listu, w ktorym napisalam co czuje, co mysle, jak to widze. Bo
pogadac sie nie dalo, kazda proba rozmowy konczyla sie awantura. Potem bylo juz
tylko lepiej. Ponadto w liscie latwiej jest wyrazic swoje uczucia, ujac to
wszystko co czujesz w slowa, zwlaszcza osobie takiej jaka Ty na pewno jestes -
humaniscie. I napiszto wszystko co czujesz, o co masz zal, jak Ci jest zle, jak
go potrzebujesz i jak potrzebujesz odnowienia waszego malzenstwa, ale postaraj
sie, zeby mimo wszystko, to byly dobe slowa, z akcentem na to, ze go przede
wszystkim kochasz. Sprobuj.

do Onkubus i nie tylko

[blanqua]

Pojawiam się na tym forum raczej jako obserwator
Ale regularnie - problem aborcji jest mi bliski.
Choć sama tego nie popełniłam.
Co do Onkubus to szkoda mi, po prostu przykro, że tak się skończylo. CHoć było
do przewidzenia. Ale nie o to chodzi, niewczesne żale. Muszę CI powiedzieć, że
śledziłam Twój wątek, bardzo mnie poruszyło jak wiele osób chciało CI pomóc,
aby Kubuś żył...
Chciałabym spytać co konkretnie można zrobić aby dziewczyny w takiej sytuacji
jak Twoja, jak innych osób z forum nie podejmowały decyzji o aborcji?
Muszę się przyznać, że bardzo podbudowana jestem. Moja 16 letnia uczennica jest
w ciąży. Utrzymuje się z renty po zmarłym rodzicu, nie wyjdzie za chłopaka z
którym jest w ciąży, ma złą sytuację ale urodzi dziecko. Tydzień temu mi to
powiedziała - ze mimo wszystko urodzi to dziecko. Bardzo mnie to cieszy.
Zresztą wiele naszych uczennic rodzi dzieci. Wiem na pewno, że niektóre oddają
dzieci do adopcji. Nikt nie ma tego za złe, wiadomo, że nie każdy ma siłę
wychować dziecko a dziecko idzie do rodziny adopcyjnej. Wiele z nich jednak
wychowuje swoje dzieci, kończy szkoły.
CO mogę robić aby takich pozytywnych zakończeń - donoszonych ciąż - było
więcej, aby nie popełniały błędu?
Muszę dodać, że nie jestem fanatykiem religijnym. Nawet wcale religijna nie
jestem.
Blanka

DO BLANKI

[ja.niebieska]

To wspaniałe,że wiele tak młodych kobiet decyduje się na urodzenie i wychowanie
nieplanowanego dziecka.Myślę,że wsparcie psychiczne,rozmowa,dyskusja typu "co
by było gdyby" bardzo pomoże takim dziewczynom.Mnie nikt nie wspierał
duchowo,byłam zupełnie sama ze swoim problemem i dziś bardzo żałuję tej
decyzji.Mimo problemów,konfliktów w domu,złej sytuacji finansowej-urodziłabym i
wychowała to dziecko.A tak do końca życia bedę myśleć o moim nienarodzonym
Kubusiu.

Po rozmowach i naprawdę różnych wypowiedziach dotyczących aborcji, zmieniałm
nieco zdanie na ten temat.Wiem,że co się stało to się nie odstanie,a blizna,a
właściwie dziura w sercu pozostanie na zawsze.Ale wsparcie jakie dają mi
niekture osoby z tego forum (np.IRKA30) bardzo pomaga mi normalnie
funkcjonować.Szkoda,że przed zabiegiem nie uczestniczyłam w tym forum.

[ja.niebieska]

Ale byk!Niektóre pisze się przez "ó".

[matylda26]

Wtedy bardzo go kochalam. Po usunieciu ciazy przestalam sie z nim widywac nie
chcialam utrzymywac z nim zadnych kontaktow. Staralam sie spotykac ze znajomymi
i jakos o tym zapomniec. Ale on musial do mnie zadzwonic nie wiem po co, w
kazdym razie spotkalismy sie raz i znowu do niego wrocilam i tak zostalo do
dzisiaj. A czy to milosc ???? nie wiem. Strach??? pewnie tak ze zostane sama z
tym wszystkim i gdzie na ulicy.

[matylda26]

Nawet nie wiem co mialabym mu napisac bo cala niechec jaka czuje mowie mu prosto
w twarz.

[reniatoja]

To ja zaproponowalam list, Magdzie. Zeby próbowac ratowac (naprawiac) jeszcze
to małzeństwo, jeśli chociaż ona tego chce. Nie wyobrażam sobie takiego życia -
kiedyś miałam poważny kryzys w małzeństwie, ale to było o pierdoły
(przynajmniej w porównaniu z aborcją) a i tak nie byłam w stanie funkcjonować.
Nie wiem jak można żyć z kimś, kogo sie nienawidzi, do kogo ma się wieczny
nieznikający tak wielki zal. To marnowanie sobie życia, trzeba to albo
naprawic, albo skończyć, nie mozna tak tkwic. I mój pomysł z listem (nie wiem,
czy dobry, staram sie pomóc, coś doradzić) jest dla osób, które chca, a nie
moga sie dogadac, bo czasem naprawde nie potrafimy ze soba rozmawiac, chociaż
obojgu nam zalezy. JEśli jednak nie ma w tobie uczucia, pragnienia, zeby
naprawic ten związek, to nie pomoże nawet żaden list, to oczywiste.

[blanqua]

No i znowu to ja.
Cóż, ja niewiele mogę zrobić dla tych moich dziewczyn, moich uczennic.
Ale trzeba im powtarzać, że aborcja nie ejst rozwiązaniem żadnym. Że nie
udźwigną tego.
Że tylko się wydaje, że to najłatwiejsze. I trzeba tłuc do glów - dziecko
zawsze mozna zostawić do adopcji. Efekty tego są - w naszym miejskim szpitaliku
jest sala gdzie leżą te dzieci i często łózeczko jest pełne
Tu nie ma co dywagować czy dziecko będzie szczęśliwe idąc do adopcji czy nie -
dla każdego dziecka jego zycie to sto procent, jakaś szansa a co z nią zrobi -
zalezy od niego. Ważne, że ma możliwość.
Więc tak się ciesze jak kolejna uczennica mówi mi, że jest w ciąży. ja wiem, że
16, 17 lat to za wcześnie, to brak wykształcenia, często samorne macierzyństwo.
Ale to także szansa dla dziecka - zawsze
I dlatego staram się pomóc - na ile to możliwe w ramach moich uprawnień.
Wybacz mi Onkubus, że tak strasznie mi Twoja sytuacja zapadła w serce. Ale
najbardziej przykre było dla mnie patrzeć, ze dla nic niewartego faceta,
związanego z inną, gdzie związek beznadziejny Ty poświęcasz życie dziecka. To
było jasne, że ten związek sie rozwali po takim czymś - wiadomo, że facet taki
nie jest więcej warty...
Wybacz mi, że to pamiętam ale mam uczulenie na takie związki - z przyczyn
bardzo osobistych...
Nie umiem o Tobie i Kubusiu zapomnieć
Pozdrawiam
Blanka

[reniatoja]

Blanko, wybacz, ale pewnych rzeczy nie rozumiem. Piszesz, że wiele waszych
uczennic rodzi dzieci i ze jestes podbudowana, gdy kolejna uczennica mowi Ci,
ze jest w ciaży i nie usunie (to akurat dobrze, ale ja nie o tym chciałam).
Cieszy Cie to, że łóżeczko w szpitalu dla dzieci pozostawionych do adopcji
czesto jest pelne. UWazasz, ze trzeba tłuc do głów: dziecko zawsze można
zostawić do adopcji. Cieszy Cię, ze kolejna uczennica mówi Ci, że jest w ciazy,
chociaż doskonale wiesz, że 16 czy 17 lat to za wczesnie.


Ok, zgadzam się, ze to dobrze, że nie usuwają. Zdecydowanie lepiej, niz gdyby
usuwaly.


Ale poza tym, to Twoja postawa jest dla mnie dziwna.

Czy nie sądzisz, ze jako pedagog powinnas przede wszystkim tłuc do głów, że
seks nie jedla dzieci? Ze jak juz zabieraja sie do tego to na milion procent
muszą sie zabezpieczyć przed ciażą? Czy nie to powinnaś im powtarzac
znudzenia, zamiast to, że dziecko zawsze można oddać do adopcji? Czy Ty zdajesz
sobie sprawe, co to jest oddać dziecko do adopcji??? JAk to rozwali ich zycie?
Przeczytaj na tym forum co czują kobiety, ktore oddały dziecko do adopcji, jak
nie moga sobie s tym poradzic. Dlaczego Cię to cieszy, ze to łózeczko jest
pełne? Za każdym pełnym łózeczkiem w szpitalu kryje się tragedia, byc moze
dziura w sercu na cale zycie takiej kobiety, ktora musiala to zrobic, to nie
jest nic radosnego. JEsli juz Twoje uczennice tak licznie zachodzą w ciaze, to
moim zdaniem nie powinnaś im tłuc do głów, że mozna oddac do adopcji, tlko tłuc
im do głów, że można dać sobie rade, przyjąc i wychować każde takie dziecko.
Powinnaś moim zdaniem, jako nauczyciel z poowłania, którym najwyrzźniej jestes,
zrobic wszystko, żeby rodziny tych dziewczyn pomogły im, żeby z jednej tragedii
(ciąża w wieku szkolnym) nie było nastepnych (np oddawania do adopcji).

Mam wrazenie, ze skoncentrowałaś się tylko na jednej sprawie: Nie wolno usuwać
ciąży. Ale uważam, że zaczęłaś niejako od pisania wypracowań nie znając
alfabetu. Bo powinnaś moim zdaniem skoncentrować się nie na tym, że nie wolno
usuwać ciaży, tylko przede wszystkim, że nie wolno w te ciąze zachodzić. I
mozna, naprawde można tego uniknać nawet wtedy gdy dzieci biora sie do seksu,
ale może włąśnie w tym powinnaś im pomóc, uswiadamiac, powtarzac do znudzenia,
ze sa prezerwatywy, tabletki, ze nie wolno bez zabezpieczenia chodzic z nikim
do lozka, chocby sie miał świat zawalic.

[blanqua]

No cóż, co do mnie i mojego nauczania...
Mój przedmiot jest taki, ze nie mogę mówić o antykncepcji.
Natomiast treści jakoś związane z wychowaniem dzieka udaje się przemycać.
Poza tym uczennice mają spotkania z ginekologiem, przychodzi do szkoły
poza tym jest pedagog i psycholog
jeżeli wiemy, że dziewczyna jst w ciąży to otaczamy ją troską, wsparciem.I
jasne,że pedagog, psycholog stara się aby przyjęła dziecko, wychowała. Ale nie
każda chce, nie kazda daje rade. Wiec ważne aby wiedziala, że zawsze może
zostawić dziecko w szpitalu.
Jasne,że pełne łózeczko dla zostawionego dziecka jest znakiem tragedii matki.
Ale także jej mądrości i wyboru dobra. Bo przecież to wielka szansa dla dziecka.
Onkubus, nie mogłaś nie zapaść mi w pamięć. Żal mi,że taką głupotę strzeliłaś,
teraz miałabyś fajny brzusio i miłego lokatora w nim. A ten facet nie był tego
warty. Jak gościu umie zdradzać żonę, oszukiwać ją i dzieci to nie ma co się
spodziewać, że w stosunku do kochanki będzie lepszy... Nie ma co liczyć, że on
miałby Ciebie powstrzymać przed aborcją - w końcu miał co chciał a obowiązków
nie było bo sama "posprzątałaś" dla jego wygody.Smutne takie historie i
szkoda,ze chwila przyjemności kosztowała życie dziecka.
Blanka

I ZNOWU TO SAMO!!!

[irka30]

Kto chce nas jeszcze bardziej zdołować,przygnębić,rozdrapać ranę niech lepiej
daruje sobie teksty typu "szkoda,że chwila przyjemności kosztowała życie
dziecka".

Blanka,nie dołuj nas takimi tekstami.Po co?Lepiej Ci z tym?Ciesz się,że ty nie
stanęłaś przed takim wyborem!Jesteś pedagogiem,szkoda,że BRANDY35 się nie
odzywa-może powinnaś z nią pogadać,ona jest psychologiem...

[ja.niebieska]

Irka,nie denerwuj się.Ja już panuję nad sobą gdy czytam kolejny beznadziejny
tekst kogoś kto tego nie przeżył.Oddać do adopcji czy usunąć-ile razy będziemy
to przerabiać??????

A poza tym ja także zgadzam się z oknobus,że Blanka powinna lepiej skupić się
na uświadomieniu tym młodym kobietom,że istnieją środki antykoncepcyjne.Skoro
tak wiele uczennic w jej szkole zachodzi w ciążę to być może brak im po prostu
edukacji seksualnej...

P.S.Blanka,gdybyś miała ochotę poznać moją historię to zapraszam na zamkniete
forum B2,którym opiekuje się kizdam.

[ja.niebieska]

Onkubus,źle napisałam twojego nicka.Sorki.

[blanqua]

Jest to trochę drażniące, że każdy mail, który nie jest pochwałą czyjegoś
działania i stanowi spokojną ocenę faktów jest nazywany beznadziejnym.
Otóż ja też stałam przed taką decyzją kiedyś...
Bylam na pierwszym roku studiów, sądziłam, że jestem w ciąży a facet już ode
mnie odszedł... Powiedziałam siostrze mamy i jej mężowi, że chyba jestem w
ciąży. No i od razu powiedzieli, że pomogą mi zrobić aborcję, że mają
nadzieję,że nie będę miala problemów. Czyli wiem co znaczy stać przed taką
decyzją, wiem to...
Ciekawa jestem w jaki sposób miałabym na prowadzonym przeze mnie przedmiocie
mówić o antykoncepcji. Mogę mówić o dojrzałości, odpowiedzialności. Jest
pedagog, psycholog, ginekolog. Są ciagłe spotkania z nimi. Naprawdę, w ramach
swojego przedmiotu nie mam możliwości o tym mówić.
Blanka

do blanqua

[e2005]

Jak to jest teraz, mam jeszcze małe dzieci więc nie wiem. Czego uczy sie w
szkole dorastająca młodzież na tematy seksu i zwiazanej z tym
odpowiedzialnosci. Piszesz, że jest psycholog i ginekolog ale co oni mówią, co
robią?

[blanqua]

Hm to zależy od nauczyciela. Nie wolno zapomnieć, że w Polsce to rodzice maja
prawo decydować całkowicie o tej sferze wychowania. Szkola nie może dawać zbyt
wielu technicznych wskazówek, na każde spotkanie z edukatorem z życia w
rodzinie musi być zgoda rodziców. Poza tym rodzice podpisują konkretne kartki,
że się zgadzają. M.in dlatego nie mogę za bardzo wprowadzać treści związanych z
antykoncepcją na własny przedmiot - zwłaszcza, że ta treść nie pasuje tam. Nie
macie pojęcia jak duża jest ingerencja rodziców w programy - rodzice potrafią
przychodzić z wielka awanturą, że dzieckos ię uczy głupich, albo
niepotrzebnych, albo niezgodnych ze światopoglądem rzeczy. Poza tym sfera
antykoncepcji jest dość delikatna i trudno tu wpośrodkować światopoglądy. Nie
mówiąc już o tym, że wiele rodziców jest całkiem naiwna i ślepa - są
przekonani,że wiadomość o antykoncepcji zbulwersowałaby ich dziewczętam,
zdemoralizowała podczas gdy one już dawno prowadzą życie seksualne. Psycholog i
pedagog prowadzą konsultacje indywidualne, służą pomocą. Oprócz tego robią oni
lekcje, spotkania w całych klasach - antykoncepcja, depresje, rak piersi itd.
Spotkania z ginekologiem są załatwiane także, no i lekcje biologii. Niestety
jest tu takie ograniczenie (powtarzam) że na wszystko teraz zgodę muszą wyrażać
rodzice, bez tego trzeba straszliwe wykręty. Nie mówiąc o tym, że jeżeli np ja
powiem coś o antykoncepcji na lekcji a komuś się to nie spodoba to ma prawo i
możliwość złożyć na mnie skargę. To brzmi absurdalnie ale w rzeczywistości
kuratorium jest zawalone skargami na nauczycieli...
Blanka

[e2005]

Nie sądziła, że to tak wygląda myślałam , że jest jakiś program dostosowany do
wieku uczniów i jakieś obowiązkowe pogadanki. Z tego, co piszesz to należałoby
edukację rozpocząć od rodziców.
Bo widzisz napisałaś, że dużo uczennic zachodzi w ciążę i rodzi, więc stąd moje
pytanie czego ten ginekolog i psycholog uczy.

[blanqua]

No cóż, taka jest prawda,że edukację należy zacząć od rodziców.
Ale z drugiej strony nic dziwnego, że chcą wychowywać dziecko zgodnie ze swoimi
poglądami - mają do tego prawo
Ginekolog, pedagog, psycholog regularnie pracują.
W sytuacji jeżeli ciąża się pojawia prowadzi się rozmowy, dostosowuje plan,
pomaga w problemach, wspiera i pokazuje możliwości pomocy.
Co do zapobiegania ciążom to lekcje religii (katechetka bardzo sensowna - wbrew
pozorom), lekcje wychowawcze, przygotowanie do życia w rodzinie, psycholog,
pedagog, ginekolog - spotkania
Blanka

[e2005]

Przygotowanie do życia w rodzinie- robiłam kiedyś analizę treści podręczników-
żenada!!!
Dużo jednak zależy od nauczyciela, pamiętam, że ja w liceum też miałam na
lekcjach wychowawczych poadanki o ciążach, antykoncepcji itp. prowadziała je
pani od rosyjskiego, stara panna z dzieckiem, zgorzkniała, surowa i niedostępna
dla uczniów. Chichotaliśmy wszyscy po cichu a ona się denerwowała, ale wiesz o
czym ona nam czytała?- o tym, że robić tego nie można, bo aids.Spora część
dziewczyn w klasie maturalnej opowiadała sobie na przerwie o seksie z
chłopakami, ale o antykoncepcji mowy nigdy nie było.
A co do rodziców, to pewnie mają prawo zakazywac różnych tresci, ale niektórzy
mają klapki na oczach i nie znają swoich dzieci.
Byłam niedawno u znajomych mają syna 10 letniego, który ojcu podkrada różne
pisemka. Zapytałam, czy gadali z nim na te tematy. A oni- że się wstydzą, niech
weźmie poogląda taki CKM czy Playboy i juz wszystko będzie wiedział.Ludzie z
wykształceniem wyzszym, matka nauczycielka, ojciec muzyk.
Tak więc rodzice zrzucają odpowiedzialność w tych sprawach na szkołę, co pewnie
nie jest złe pod warunkiem, że się to w szkole robi. Bo jednak wolałabym, aby
moje dziecko, jeśli nie ode mnie- to w szkole dowiedziało się o sprawach seksu
i odpowiedzialnosci z tym związanej, a nie od mniej, czy bardziej
doświadczonych koleżanek i kolegów.

[genepis]

A co to za szkoła do której przychodzi ginekolog?
Jeszcze takiej nie spotkałam, serio!
Zaintrygował mnie przedmiot, którego uczysz, że nie można na nim mówić o
antykoncepcji. Ale zawsze możesz im przecież powiedzieć, że seks nie jest dla
dzieci, że rozpoczęcie współżycia to wzięcie na siebie wielkiej
odpowiedzialności, do której po prostu trzeba dorosnąć. I myslę, że o tej
odpowiedzialności trzeba wbijać do głów równie mocno jak o tym, że dziecko
można oddać do adopcji.
Bo poczucie odpowiedzialności ostatnio jakby zanikało, wystarczy popatrzeć
na "górę"

Uśmiecham się smutno

genepis

[blanqua]

Cóż, jest to szkoła średnia (ponadgimnazjalna)
Nic dziwnego, że przychodzi ginekolog - zapraszamy co jakiś czas. Ma spotkania
z klasami dziewczęcymi. Dzięki temu obiektywnie dowiadują się dużo o własnym
organizmie, antykoncepcji.
Ja uczę języka więc nie bardzo mam możliwości aby w ramach tego mówić o
antykoncepcji - nie lączy się to z programem. Adopcja, odpowiedzialność
niekiedy da się poruszyć przy okazji tekstów.
CO do zaczynania współżycia - o czym tu mówić jak większość naszych uczennic
już po inicjacji...
Blanka

[polka33]

Nigdy sie tu nie odzywam. Ten jeden raz zrobię wyjatek,ponieważ uderzyła mnie
jedna rzecz w tym wątku.Mianowicie jest to wątek Matyldy,która poprosiła o rade
wsparcie.Przeczytałam wszystkie posty i widze, że tak naprawdę pojawiło się tu
kilka innych watków,a głos Matyldy gdzieś zaginął.
Nawet List ,który Matylda odebrała dla siebie, nie był do niej skierowany.
Jakos mi smutno....
wątek jest juz stary,może nieaktualny,niemniej jednak pozdrawiam Cie Matyldo i
mam nadzieje,że trzymasz się a sprawy z mężem mają się lepiej niż kilka tygodni
temu...
Jeżeli kogos uraziłam tym postem, przepraszam-nie to było moim zamiarem...
Pozdrawiam Was wszystkie...

[matylda26]

Hej
Dziekuje bardzo za pozdrowienia. Czy lepiej nie wiem, moze troszke.
Dzieki przyjacielowi ktoremu moge sie wyplakac na ramieniu.
Niestety nadal nie potrafie sobie tego wybaczyc, Ksiadz powiedzial mi ze w
pierwszej kolejnosci musze sobie wybaczyc abym mogla tez wybaczyc mezowi.
Najlepiej jak mam duzo zajec wtedy nie mam czasu nad tym wszystkim myslec.
Pozdrawiam i jeszcze raz dziekuje.

[polka3]

Jeżeli masz takie możliwości to myśle że bardzo pomogaby CI np.terapia
małzeńska.To sposób na rozmowę szczerą i bezpieczną dla dwóch stron ,bo
kontrolowaną przez osobę neutralną-terapeutę.Mogłabyś powiedziec mezowi co Ci
lezy na sercu, a w sytuacji terapeutycznej jest szansa,że postarałby sie Ciebie
lepiej zrozumieć.W ogóle rozmowa to klucz do sukcesu-choć często bez wsparcia
nie jest ona konstruktywna i kończy sie zawsze tak samo,kłótnią,obwinianiem
siebie wzajemnie.I po to jest właśnie terapeuta,zeby nie było kłotni i zeby
zobaczyc wiele spraw w innym świetle.
Ja na swojej drodze spotkałam terapeutów,którzy mi pomogli,a jednocześnie
takich, do których nie mam za grosz zaufania,dlatego ważne jest by dobrze
wybrać.
Jeszcze raz życzę Ci żeby było coraz lepiej, na wielu frontach....

[amina9]

Matyldo, jeśli mogę coś podpowiedzieć, może twój mąż się zgodzi, żebyście w
jakiś sposób pomagali kobietom w ciąży, które dzięki rzeczowej pomocy innych
nie decydują się na aborcję. Ja zaczęłam to robić, i dzięki temu jeszcze nie
zwariowałam. To naprawdę cudownie pomaga, jak balsam na ten ból i wyrzuty
sumienia. Ja wyszukuję takie dziewczyny i staram się je wspomóc materialnie,
zbierając i przekazując im ubranka i inne rzeczy. Przynajmniej nie robią
aborcji z powodów ekonomicznych. Zdarzało mi się też uświadamiać rodziców
młodych dziewczyn, że nie powinni myśleć "co ludzie powiedzą", i "co się stanie
jak nie skończy studiów" tylko co może stać się z ich córką, jeśli przerwie
ciążę. Bo studia można skończyć zawsze, a zdrowie jest jedno, i sumienia też
się nie da wymienić. Potem ci rodzice szaleli ze szczęścia już jako dziadkowie,
więc warto było.
Nie jestem jakąś fanatyczką religijną, nie chodzę do kościoła, ale jednak
czasem się modlę i myślę sobie, że przynajmniej duszyczka mojego dziecka, a
właściwie dzieci, może mi wybaczy, bo ratuję przed zabiciem inne dzieci.
Spróbujcie, zobaczysz, że może będzie to przełom.