Przyznać się, urodzic czy...

[monikaaaaa]

Nigdy nie myslałam, że znajdę się na tym forum. Mam dwoje dzieci, wczoraj
zrobiłam sobie test, wyszedł pozytywnie. Wszystko byłoby ok, gdyby nie to, ze
od kilku miesięcy nie współzyję z męzem. Mam romans, a właściwie miałam, bo
rozstaliśmy się 2 tygodnie temu. Co mam robić? Nie mogę sobie z tym dać
rady!! Wczoraj pisałam o tym na emama, dziś tutaj...

[madzia1708]

Ojoj, to masz problem. Cholera, nie wiem, naprawdę nie wiem.
Musisz sobie wszystko przemyśleć, wypisać na kartce za i przeciw, co zayskasz i
co stacisz, gdy urodzisz/nie urodzisz.
Kurcze, ale sytuacja....

pisz co się dzieje, pisz co myslisz, łatwo jest popełnic błąd, kótrego nie
będzie można naprawić. Trzymaj się.

Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło )

[monikaaaaa]

myslę o tym, że nie chcę urodzić, mój mąż gdyby się dowiedział, by tego nie
przeżył, załamałby się.Ale jak ja będę żyć z tą świadomością, że to zrobiłam?!
Wczoraj zrobiłam test, myślę o tym aby iść do lekarza i...., ale jednocześnie
złapałam sie na tym, że odmówiłam sobie kawy, bo może zaszkodzić dziecku, nie
wzięłam tabletek uspokojających też z tego powodu. Jestem rozdarta na pół.
Kompletnie niewiem co robić!

[madzia1708]

monikaaaaa napisała:

> myslę o tym, że nie chcę urodzić, mój mąż gdyby się dowiedział, by tego nie
> przeżył, załamałby się.Ale jak ja będę żyć z tą świadomością, że to
zrobiłam?!
> Wczoraj zrobiłam test, myślę o tym aby iść do lekarza i...., ale jednocześnie
> złapałam sie na tym, że odmówiłam sobie kawy, bo może zaszkodzić dziecku, nie
> wzięłam tabletek uspokojających też z tego powodu. Jestem rozdarta na pół.
> Kompletnie niewiem co robić!


myslę, że poczekamy na odpowiedzi kobiet, których faktycznie dotyczy to forum,
są tu spoko kobietki, więc poczekajmy.

[monikaaaaa]

dziękuję Ci

[madzia1708]

nie ma za co, trzymaj się, ściskam Cie z całych sił

[blanqua]

Witaj
Twoja sytuacja nie jest łatwa ale nie jest także bez wyjścia.
Przecież Ty już jesteś Mamą, już myślisz o maluszku, odmawiasz sobie kawy itd.
I to jest właściwa droga, którą sumienie Ci podpowiada, tym się kieruj.
jesteś już mamą dwójki dzieci, w jaki sposób usprawiedliwiłabyś przed sumieniem
zabicie trzeciego?
Poza tym podjęcie romansu było Twoją decyzją, nie można za to karać dzieciaczka
niczemu niewinnego. Ewentualne konsekwencje należą do Ciebie i nie powinno
płacić życiem dziecko.
Głowa do góry, jesteś już Mamą, będzie tylko lepiej. A dostaniesz od
dzieciaczka tyle miłości, że nie wyda Ci się to wysoką ceną.
Pozdrawiam
Blanka

[monikaaaaa]

i pozostałaby mi tylko miłość jego , bo napewno zostałabym sama, sądzę że mąż
zabrał by mi moje dzieci. Nie mogę zebrać myśli i spokojnie tego przemyśleć,
tak bardzo się boję. Boję się podjęcia decyzji, wiem że żadne wyjście nie
będzie dobre. Jesli urodzę, to zranię całą moją rodzinę, jeśli usunę, to nie
bee potrafiła z tym żyć

[jol5.po]

Moniko to co piszę, to na podstawie kilku informacji, które mozna wyczytać z postów, być może nie mam racji, bo przede wszystki nie wiem wszystkiego
, ale kilka rzeczy mi się narzuca
w Twoim małżeństwie od jakiegos czasu nie było dobrze. Wiesz to Ty i wie to Twój mąż. To nie tak, że wiadomość o dziecku coś mu uświadomi, ona ewentualnie potwierdzi - będzie się musiał z tym zmierzyć. Ale tak czy siak, u Was zdaje się, że trzeba się zmierzyć z czymś w zwiąku.
Rozeszły się z jakiegoś powodu Wasze drogi już wcześniej.
Tobie też się pokiełbasiło. Wkradł się w Twoje zycie straszny haos - może na złość mężowi, może z jakiejś innej przyczyny. Myslę, że to trzeba poskładać na nowo.
Musisz sobie najpierw odpowiedzieć na pytanie, który meżczyzna jest dla Ciebie wazny, jak w ogóle z tymi mężczyznami chciałabyś załatwić sprawy.
Może to dziecko to impuls, który pomoże Ci sie pozbierać na nowo.
Jeśli teraz w Twoim życiu dominuje haos, żeby wyjść z matni, musisz dążyć do harmonii. Harminią będzie ułożenie tak klocków, żey dało się żyć, żeby być jak najbliżej szczęścia. Harmonii nie przyniesie Ci aborcja, bo byłoby to kolejna nierozwiązana sprawa Twojego życia, która ciągnęła by się za Tobą.
Jesteś osobą może na ten moment nie do końca poskłAdaną, ale ogromnie wrażliwą, czujesz się już faktycznie mamą trzeciego dziecka. Z tego co obserwuję na forum, ciężko przeżyłabyś aborcję. Twój haos pogłębiłby się, a przecież sama już wystarczającą się wkręciłaś w haotyczne historie, żeby ciągnąć to dalej.

Myślę, ze musisz wyprostować maksymalnie ile się da. Powiedzieć prawdę mężowi, kochankow. Na podstawie tego budować potem coś nowego. Może ktoś z najbliższych, może własnie mąż, będzie w stanie zaakceptować nową sytuację. Może nie, zobaczysz co powie. Napewno ulży Tobie.
Życzę, żeby się ułozyło, trzymam kciuki
Jola

[monikaaaaa]

Nie sądzę , że potrafiłby mi to wybaczyć. nie wyrzuciłby mnie z domu ani nic z
tych rzeczy, jeśli już to szybciej by sam się wyprowadził. Jednak nie mogę
wymagać od niego , żeby zakceptował sytuację i mi pomógł.
Ojciec dziecka nie jest zbyt odpowiedzialną osobą i jeszcze nic nie wie. Dwa
tygodnie temu rozstaliśmy się, wyjechał teraz do swojej byłej dziewczyny i
prawdopodobnie zostanie u niej.
Jestem taka głupia, jak mogłam mysleć, że mi się uda, ze wszystko będzie ok?!
Rozważam wszystkie "wyjścia" i patrząc względem innych, to żeby nikt się nie
dowiedział to myślę o usunięciu ciąży, co ja piszę????? To jest zabicie
dziecka. Moja młodsza córeczka niedługo skończy 2 latka. Jejku jakie to
wszystko jest trudne. Jeśli bym chciała urodzić to wszystko by się wydało i
zostałabym prawdopodobnie sama. A jesli nie, to jak sobie dam radę z tym
wszystkim. Nie jestem na tyle silna! Moja druga ciąża była zgrożona, wchodząc
do łazienki tak bardzo bałam się że zobaczę że znowu krwawię, tak bardzo bałam
się o dziecko. Teraz jest odwrotnie, chciałabym, żebym jednak dostała okres!!!
Jak można nie chcieć mieć dziecka, jeśli już ono we mnie jest?!?!?!

[jol5.po]

Moniko, co on zrobi, wie tylko - to bedzie jego decyzja.
To co Ty możesz teraz zrobić, to tylko wyprostowac swoje zycie.
jeżeli weźmiesz się powaznie za bary z problemem, czeka Cię ogrom pracy, ale może się uda. Będziesz harowała jak wół, ale może wyprowadzisz to wszystko na prostą. Teraz się tak wydaje, że to przerasta Twoje mozliwośći, bo jesteś na samym dole góry i patrzysz się na szczyt - prawie go nie widać. Po prostu zaczniji i idź do przodu.
Tutaj jest duzo silnych babek, miały swoje plany, robiły karierę. Kiedy przerwały ciążę, zaczeły się dziwnie zachowywać - zaglądają do wóżków, chcą mieć dziecko, którego już nie ma w ich brzuchu, bardzo, bardzo cierpią, chociaż się tego nie spodziewały.
Ty masz możliwość wyboru drogi, którą pójdziesz, jedna jest cholernie trudna, ale tam na końcu jest światełko w tunelu, druga jest wikłaniem się coraz większym (udawaniem, ze się nic nie stało, chociaż się stało) i brnięciem w sprawę, w której najbardziej bolesne będzie, ze nie ma już od niej odwrotu

[monikaaaaa]

Jolu!
Wiesz dlaczego myślę o aborcji?! bo wtedy będę cierpiała tylko ja i tak chyba
powinno byc. Tylko, że ja już kocham to maleństwo...

[jasama3]

[blanqua]

Monika
cały problem w tym,że już jesteś matką. Już nosisz w sobie dziecko. I zdajesz
sobie z tego sprawę.
W jaki sposób wytłumaczyłabyś sobie patrząc każdego dnia na swoje dzieci, że
nie pozwoliłaś żyć ich rodzeństwu? Każdy widok dwójki dzieci nasuwałby Ci myśl
o tym trzecim...
Poza tym wchodząc w romans sama pokazałaś, że drogi Twoje i męża rozchodzą się.
Myślę,że dziecko nie zniszczy wiecej niż jest zniszczone. Może za to zachęcić
do odbudowania czegoś. Jasne, teraz jest początek drogi, całość jest mglista,
wygląda na nie do zdobycia. Ale jest do zdobycia. Tylko trzeba pierwszy krok.
Powiedzieć mężowi.
Jasne, że przyznanie się do zdrady będzie ciężkie, będzie boleć. Ale to jedyna
szansa aby oczyścić relacje.
Poza tym dzięki aborcji nie odyskasz miłości męza ani nie utrzymasz rodziny.
Możesz jedynie pogrążyć samą siebie. Wydaje się, że sam fakt zdrady świadcył o
tym, że odchodziłaś od męza.
Przyznanie się do sytuacji, szczere wyznanie może wiele między Wami oczyścić,
odbudować rodzinę. Aborcja pozostawi Ci kolejny problem rzutujący na całą
rodzinę.
ABorcja byłaby tylko płaceniem konsekwencji Twoich decyzji przez Twoje dziecko.
Blanka

[monikaaaaa]

siedzę dziś cały dzień i czytam, już teraz jest mi tak bardzo ciężko. Na samą
myśl, że mogłabym to zrobić....
Jeśli powiem mężowi, nie moge tego zrobić. nie pamiętam czy już o tym pisałam
ale niedawno zaproponowałam mu rozstanie, a on na to, że przeczeka, że nadal
mnie kocha i nie wierzy, że chcę odejść. Jak mogłabym mu powiedzieć teraz że
jestem w ciąży??? Już całkiem zgłupiałam, nic nie wiem!!!! Chciałabym zasnąć i
się nie obudzic, to byłoby takie proste. Wiem jednak , że musz eto wszystko
udźwignąć, tylko jak?????

[spokofacet]

moniczko,
mysle, ze jesli twoj maz czekal na ciebie i zachowal zimna krew to przejdze
probe przyjecia dziecka. znam przynajmniej 1 faceta ktory to przeszedl i nadal
sa szczesliwi, mimo wszystko! ...czyz dzieci sa nasza wlasnoscia? wg. mnie
dzieci nie wlasnoscia rodzicow, my tylko je przyjmujemy, kochamy, uczymy kochac
itd. ja to tak po chlopsku rozumuje... dla mnie rodzina to rodzina, kochamy sie
nie ze wzgledu na geny, ale ze wzgledu na relacje maz-zona, tata-mama-dzieci
itd... zobaczysz ze twoj maz przyjmie to wszystko tak jak jest! jak nie mozesz
mu powiedziec, bo emocje itd.. to mu napisz! list mu napisz! fakty i to co
czujesz! bez ocen, bez samobiczowania, bez obietnic, deklararcji; tylko sucha
prawda: fakty i uczucia. jestem z toba! dasz rade!

[kizdam47]

Widzę, że w obozie kobiet po aborcji cisza.

To ja będę pierwsza.
Moniko, nie pogniewaj sie na mnie, nie znam dokładnie Twojej sytuacji, więc
opieram sie na swobodnej jej ocenie.

Piszesz, że mąż powiedział, że Cię kocha. W związku z tym wydaje mi się, że
szukałaś mocniejszych wrażeń poza może nie idealnym ale całkiem poprawnym
małżeństwem i oto konsekwencje. Wiem coś na ten temat (szukania przygód, a
nawet miłości), ale co do Ciebie mogę się mylić.

Masz bardzo skomplikowana sytuację. Mąż będzie pewien, że to nie jego dziecko,
bo pisałaś, że nie współżyjecie od kilku miesięcy.

Nie napisę, co bym zrobiła w takiej sytuacji. Wiem, że jak urodzisz to stracisz
(możesz stracić) rodzinę. Nie znam osoby, która w takiej sytuacji by podjęłą
takie ryzyko i okazała swą siłę i nieugiętość. Bo w konfrontacji z
rzeczywistością okazuje się, że nie jesteśmy ani twardzi, ani silni.
Przynajmniej ja.

Nie potrafię odpowiedzieć na Twoje pytanie i nic sensownego Ci doradzić. Wybacz.

[monikaaaaa]

Dziekuję Wam wszyskim, ze piszecie do mnie. To bardzo pomaga.
Jesli chodzi o mojego męża, to owszem poweidział, że poczeka, ale nic nie wie o
tym, że go okłamywałam. Mysli, że ja mam jakiś przejściowy stan mysląc o naszym
rozstaniu i dlatego powiedział, że poczeka. On mi ufa bezgranicznie. Nie wiem
co mam napisać.To tylko moja wina, mojej głupoty. Owszem zakochałam się ale to
niczego nie tłumaczy. Miałam kiedyś na to czas, nie teraz. Teraz mam dwoje
dzieci, męża który mnie kocha. Moja miłość do niego nie wiem czy jeszcze
istnieje, trudno to określić, ale ta wiadomość, napewno by go bardzo zraniła.
Nie mogę wymagac od niego, żeby został ojcem nie swojego dziecka. Tym bardziej,
że jak urodzę biologiczny ojciec nie weim jak on zareaguje. Ma 1000pomysłów na
sekundę i tyle samo sopsobów na zycie. Boje się samotności. Wszystkiego się
teraz boje. Jeśli dokonam aborcji, inaczej na siebie nie będe umiała powiedzieć
jak tylk morderczyni. Czy ja jestem wogóle matką, jeśli rozważam taką
mozliwość???? Dwójka moich dzieci była planowana, a teraz???

[madzia1708]

jak zaawansowana może być ta ciąża?

[monikaaaaa]

początek 4 tygodnia

[madzia1708]

jak masz dd to zapraszam 5896964, powiem Ci co o tym myslę....
Magda

[madzia1708]

GG oczywiście...

[blanqua]

Monika, wierzę,że podejmiesz dobrą decyzję.
Jesteś już Matką i nic tego nie zmieni.
Poza tym dziecko nic złego Ci nie zrobiło więc dlaczego ma płacić najcięższą
karę - zabicie - za to, że szukałaś sobie miłych wrażeń?
Myślę,że nie znasz swojego męża do końca, zresztą nigdy do końca nie znamy
najbliższych nam ludzi. W imię miłości mogą zrobić wiele. I myślę,że przyjęcie
tego dziecka jest jak najbardziej możliwe.
Aborcja byłaby najgorszą rzeczą. Bo nie rozwiązałaby problemu.
Monika, nie daj się głupim myślom, myśl o maleństwu, które w sobie nosisz,
które już jest z Tobą.
Może jak najszybsze wyznanie winy mężowi przyniesie ulgę. Przynajmniej poznasz
jego stanowisko, będziesz wiedziała jak jest. Zrobiłaś co zrobiłaś- oszukałaś,
zdradziłaś więc nie licz na to, ze dziecko ma zaplacić Twoje rachunki. Teraz
czas na Twoje działanie, wysiłek.
Wierzę,że Twój mąż CI pomoże
Blanka

[kizdam47]

Mężczyźni w takiej sytuacji nie bywają wspaniałomyślni. Chyba że ja znam tylko
takich.

[monikaaaaa]

nie potrafiłabym żyć z nim po tym wszystkim

[demoniczna27]

monikoo mężczyźni naprawdę potrafią zadziwić
byłam w ciąży i mąż wiedział że dziecko może nie być jego
powiedział że bez względu na to czyj jest plemnik
dziecko i tak jest jego i że chce zebym je urodziła
bylismy wtedy w separacji
po tym zrozumiałam jak bardzo mnie kocha ten moj maz
jak bezgranicznie
teraz jestesmy razem
a ja zaluje ze uzunęłam ciaze
tym bardziej ze przy badaniu u lekarza okazalo sie ze dziecko było męża

[madzia1708]

moze i Monice przyniesie ulgę, ale nie jej mężowi. Moim zdaniem nie powinna
obarczac męża tym, za co tylko ona jest odpowiedzialna i marnować zycia swojej
rodzinie.
Ale to jest moje zdanie

[blanqua]

Ale szanse na to, że po zdradzie, aborcji wróci do męza i nie będzie mieć do
Niego żalu są chyba jeszcze mniejsze.
poza tym czy wolno niszczyć życie dziecka własnego dla zatarcia śladów swoich
czynów?
No i swoje życie też tym zniszczy
Blanka

[jol5.po]

no własnie, bo nie wiem czy mozliwe jest zatrzymanie ciepienia tylko dla siebie (>bo wtedy będę cierpiała tylko ja i tak chyba powinno byc<, Moniko ono i tak się rozleje i dotknie i męża i dzieci, a przede wszystkim Ciebie, no i malucha (także dlatego, że: >Tylko, że ja już kocham to maleństwo...<
masz cholernie trudną sytuację, ale ona już i wcześniej nie byla łatwa, wykorzystaj ją na wyprostowanie tego wszystkiego,
tak bym chciała, zeby Ci się udało,

[monikaaaaa]

boję się, bo to już nie bedzie nigdy tak samo. Nigdy nie wiadomo jaka będzie
reakcja drugiego człowieka. Myślicie, że bbędzie mnie wspierał? Mi się wydaje,
że nie, nie będe umiała spojrzec mu w oczy, lepiej życ w kłamstwie. Całkiem sie
już pogubiłam

[blanqua]

No i jeszcze jedna sprawa. Tak myślę,że to dziecko jest nieprzypadkowo. Może
ono własnie ma ważną rolę spełnić - jakoś rozwiązać Twoja sytuację rodzinną,
ponownie zbliżyć rodzinę. to może brzmieć paradoksalnie ale często bywa tak, że
to, co widzimy jako sytuację beznadziejną, bezsensowna i straszną z upływem
czasu widzimy jako błogosławienstwo.
Rodziny nie ocalisz aborcją, swojego małżeństwa też nie. Możesz mieć tylko
potem wyrzuty sumienia, cierpieć i mieć poczucie winy - to Cię do męża nie
zbliży. Myślę tak też dlatego, że już czujesz się matką - czemu wyraz dajesz.
Więc pomyśl o maleństwu i o tym, że ono jest tu w jakimś celu, jest Ci potrzebne
pozdrawiam
Blanka

[jol5.po]

Moniko, jednak to i tak sie odciśnie na Twoim zachowaniu, dziewczyny tutaj zaczynają czasami obwiniać podświadomie swoich mężczyzn, że zrobiły co zrobiły, odruchowo sie odsuwają
różnie bywa z tymi mężczyznami
nie przewidzisz co zrobi Twój mąż, faktem jest, że czeka Was bardzo powazna rozmowa, reakcja jego może być różna
może będzie potrzebowała czasu, może się faktycznie zatnie

tak czy siak mleko się rozlało, tak czy siak, wcześniej już się pokiebasiło

z informacji w postach wychodzi, że Twój mąż to dobry człowiek, może można bedzie zbudowac coś od nowa

uporządkuj najpierw swoje mysli względem niego, wzgledem rodziny, potem zbierz się na odwagę i obgadaj z nim problem
potem zobaczysz, jeśli będzie bardzo zraniony, jeśli powie, że tak nie może bedziesz szukała następnego wyjśćia

[monikaaaaa]

wtedy będzie już za późno. On jest bardzo wrażliwy i wiadomość o zdradzie
bardzo by go zraniła, a co dopiero ciąża. Chyba Go jednak kocham, bo cały czas
mysle o Nim, i boję się i nie chcę zadawać mu bólu.

[jol5.po]

Gdybyś usuneła ciążę, po to by ponieść sama skutki swoich czynów, sakzałabyś się na ogromną szrpaninę wewnetrzną, chodziłabyś z bólem pod sercem, za kilka miesięcy ogromnie tęskniłabyś za tym dzieckiem i chciałabyś jednak je mieć,

przy tym wszystkim nie mogłabyś sie podzielić swoim smutkiem z mężem, ale stopniowo dzień po dniu odsuwałabyś się od niego
stałabys sie drazliwa, odbiłoby się to na dzieciach, każdy momet zdenerwowania oderagowałabyś najpierw na nich (bo wiadomo, dzieci umieją w całkiem nieodpowiednim momecnie zadawac tysiące denerwujących pytań, nie mogą znaleźć skarpetek, bluzeczki) dzień codzieny niósłby Ci wielki stres - a do tego kołatałoby Ci się po głowie, że to nieodwracalne

drugi wariant jest taki, że najpierw stajesz przed niewiadomą, będziesz siedziała na przeciwko człowieka i będziesz wiedziałą, że zaraz zadasz mu ból
będziesz musiała mu powiedzieć raniące słowa
potem historia potoczy się dalej, będziesz odpowiadała na setki gorzkich pytań, do tego cały czas musicie zajmować się domem dziećmi, trudy ciąży
a jak to będzie z tym trzecim, wychować, dac radę, w jakich warunkach
troje dzieci to dużo, czy mąż zostanie, czy bedziesz musiała wychowywać dzieko (dzieci) sama
ale w tym wariancie zawsze jest szansa, że będzie tak jak pisze Blanka
tu może się cos zmienić, tu sytaucja, która już wcześniej była zagmatwana znajdzie jakies swoje konsekwencje
w pierwszysm wariancie, zostaniesz z dziurą w sercu, nadal niezałatwionym problemem (tak czy siak sprawy muszą zostać jakoś rozwiązane, a przez aborcje haos przede wszystkim Twój wewnętrzny pogłębiłby się)

Moniko, zastanawiaj się tutaj głośno
widać już kilka rzeczy z tego zastanawiania, widać, że tym którego częścij wymianiasz jest mąż, a nie kochanek, widać jaki jest Twój stosunek do dzieci i tego malucha w brzuchu

będziemy czytać co piszesz
może taki porządkowanie przez pisanie na forum, pomoże uporządkować Ci spawy w głowie

[monikaaaaa]

KOchane moje, jak dobrze, że tu trafiłam!!!
Dziś rano zrobiłam sobie test w laboratorium, po 15 będe miała 100% pewności,
tylko że czuję, że usłysze tylko potwierdzenie. Czytam to wszystko co piszecie
i nadal nie wiem co zrobie. Wychodze teraz na spacer, moze troche rozjaśni mi
się w głowie. Zaczynam wariowac. Odezwę sie napewno, i będe pisac, bo to dużo
mi pomaga. Dziekuje Wam, ze jesteście przy mnie.

jestem w ciąży na 100%!!!!!!!!!

[monikaaaaa]

[spokofacet]

bedzie dobrze, zobaczysz. nie ma nic lepszego dla faceta jak list od zony, bo
wtedy filtrowane sa jej emocje. przeczyta to co faktycznie chcesz mu przekazac.
moze nie zareaguje od razu, moze wyjdzie i trzasnie drzwiami, moze zapije, a
moze cie przytuli... ale na pewno przemysli, pouklada sobie w glowie, odpowie. A
skoro mowil, ze POCZEKA to oznacza ze traktuje cie bardzo serio, bardzo cie
kocha i zalezy mu!!!!!!!!!!!!!!!

[kizdam47]

Ale na pewno nie oczekuje takich rewelacji.

[spokofacet]

znajoma mi mowila, ze dzis krecony byl kolejny odcinek "My Wy Oni" nt zdrady w
malzenstwie. nie wiem kiedy bedzie zmontowany material, ale podobno wypowiadaly
sie pary m.in. o takich sytuacjach jak moniki i jej meza. decyzje par po
zdradzie sa rozne, jedne zostaja ze soba "dojrzalsze" o kolejne doswiadczenie
inne nie wytrzymuja proby i rozchodza sie. oczywiscie "ludzie sa rozne" i nie
wiadomo jak ktos zareaguje na takie REWELACJE, ale chyba kazdy ma za soba
przemyslenia (chocby krotkie) dotyczace roznych spraw: smierci wspolmalzonka,
trwalego kalectwa, czy bezplodnosci... no samo zycie. i tak mi sie wydaje, ze
nie wszyscy faceci sa swiniami, warto czasem walnac kolesiowi prawde w oczy i
przekonac sie potem, ze jest cos wart!

[kizdam47]

No tak, przecież Ty jesteś Spokofacet. Ja jednak nie znam takich spokofacetów.
Szkoda, może wtedy zmieniłabym zdanie.

Napisze na priv do Ciebie.

[kizdam47]

Przepraszam, ale piszecie jakbyście sie z choinki urwali. Chyba że - powtarzam -
ja znam nieodpowiednich facetów - wyjątki.
Jak waszym zdaniem kobieta ma powiedzieć mężowi że nosi nie jego dziecko?!
Więcej - jakiej oczekiwac odpowiedzi?

Nie chcę, żeby Monika usuwała ciążę. Ale co do Waszych rad o szczerości wobec
męża - jestem realistką. To wyznanie zniszczy tą rodzinę. Monika straci męża i
być może dzieci.

[madzia1708]

jestem dokładnie tego samego zdania. Powinna szybko pojsc do łóżka z mężem i
liczyć na to, ze nigdy to się nie wyda.

[pestka_wp]

Zgadzam się w 100%. To jest 4 tydzień idz do łózka z mężem i zachowaj reszte w
tajemnicy wczesniej sie urodzil i już: popularne rozwiązanie za czasów naszych
babć. Miałam podobną sytuację, żałuję że w ten sposób tego nie rozwiazałam.

Pzdr
Dorota

[blanqua]

Monika gratuluję ciąży - mimo wszystko.
Dziecko to zawsze dziecko... W końcu samo na świat się nie prosiło.
Trzymaj się ciepło. Przed Tobą trudne - ale chyba tylko rozmowa z mężem może
pomóc.
Może będę nieprzyjemna ale miałaś myśleć przed zdradą o tym, że go kochasz, nie
chcesz ranić. Już teraz zranbilaś, zdradziłaś.
Aborcja byłaby tylko nieudolnym zacieraniem śladów.
Czy myślisz, że po aborcji spokojnie wrócisz do męża jak gdyby nigdy nic. Tak
nie będzie. Mąz ma prawo wiedzieć co się dzieje, co się stało. Dlaczego, w imię
czego ma żyć w kłamstwie, oszukiwany jeszcze bardziej.
Myślę,że rozmowa może wiele dobrego przynieśc. Z tego co piszesz jest
człowiekiem dobrym.
Poza tym nawet obawa przed odrzuceniem Ciebie nie może byc powodem zabicia
własnego dziecka...
Pozdrawiam
Blanka

[blanqua]

Monika, zostałaś obdarowana skarbem - Onkubus ma rację. Nie zmarnuj tego
skarbu. Życzę Ci siły do rozmoy z mężem. Aborcja nie uzdrowi Twojej rodziny.
Życzę wiele siły
Blanka

[monikaaaaa]

byłam u lekarza. Dał mi tabletki na wywołanie okresu.Powiedział, że test
robiony w domu nie daje pewności, badanie krwi wykazało, ze mozna mówić o ciązy
ale trzeba się tego jednak jeszcze upewnic. Jesli nie dostanę okresu, to w
poniedziałek, za tydzień mam mieć usg.
poszłam dziś pochodzić po mieście, wiecie wszystko działo się jak na zwolnionej
tasmie w kinie. Ja już zaczynam wariować, do jutra muszę się pozbierać bo
wracają od babci. Trzymajcie za mnie kciuki, proszę.
Jesteście tacy dobrzy dla mnie, a ja przecież na to wogóle nie zasługuję.

[spokofacet]

fajni sa ci "lekarze". przychodzisz w dobrej wierze a oni ci aborcyjke
farmakologiczna funduja, normalnie rece opadaja! i jeszcze jak pieknie to
nazwali: "wywolanie okresu..." jakby okes sie mogl odwolac... okres sobie na
weekend pojechal.... nic tylko kasa kasa kasa kasa!!! prowizja!... co za tępota
z tych lekarzy !
nie bierz tego swinstwa!!!!!!!!!!!!!
Ale biorac pod uwage rozumowanie tego lekarza(tfu!) to "po jednej wizycie nie
mozna powiedziec ze bylo sie u ginekologa, dopiero po drugiej wizycie mozna tak
powiedziec"... lepiej isc do prawdziwego lekarza niz do prwizjobiorcow-aborterow!

[monikaaaaa]

to nie jest aborcja, powiedział, że jak nie dostanę i nie będe chciała donosic,
to wtedy mogę się umówić na zabieg. Najdziwniejse jest to, że to odniego padło
pytanie: czy chcę donosić ciąże. To był kiedyś ordynator oddzaiłu
ginekologicznego, nawet przez mysl mi nie przeszło, żeby go zapytac o aborcję.
ON MI TO SAM ZAPROPONOWAŁ!
Wyobrażasz sobie??

[monikaaaaa]

zapłaciłam tylko za wizytę, tabletki mi dał za darmo. Teraz to już niewiem co
mysleć po przeczytaniu Twojej wiadomości.

[monikaaaaa]

wydaje mi się, że te tabletki maja byc po to, zeby jeśli mi sie okres tylko
opóźnia, to żebym nie czekała jeszcze nie wiadomo ile. One mają chyba tylko
ptrzyspieszyć go o ile nie jestem w ciązy. Mam rację?

[spokofacet]

jaka nazwa tych tabletek ?

[monikaaaaa]

zabij mnie nie pamiętam, odsypał mi z pudelka, chyba coś na L, dopochwowe.

Levonorgestrel

[spokofacet]

jest preparatem o działaniu wczesnoporonnym (D-norgestrel), zarejestrowany w
Polsce pod nazwą handlową Postinor-Duo. Produkowany jest przez węgierską firmę
Gedeon Richter. Levonorgestrel ma silne działanie progestagenowe,
antyestrogenowe i antygonadotropowe. To syntetyczny progestagen w wysokiej
dawce, który oddziałuje na błonę śluzową macicy, nie dopuszczając do
zagnieżdżenia blastocysty, czyli poczętej istoty ludzkiej w zarodkowym okresie
życia. Pewne znaczenie ma również jego wpływ na błonę śluzową pochwy i jakość
oraz skład śluzu szyjkowego. Środek ten opóźnia także proces jajeczkowania,
jeśli ono jeszcze nie nastąpiło i w związku z tym plemniki mogą nie zdążyć
dotrzeć do jajeczka w odpowiednim do zapłodnienia momencie. Levonorgestrel
zagęszcza także śluz w szyjce macicy, co blokuje drogę plemnikom. Producent
dopuszcza stosowanie tego preparatu do 72 godzin po stosunku płciowym, w wyniku
którego mogło dojść do poczęcia. Producent zastrzega także, że preparat nie jest
skuteczny, jeżeli proces implantacji zarodka już się rozpocząl.

[monikaaaaa]

to nie może być to!! Powiedziałam mu, że to jes początek 4 tygodnia
kazał mi to brać trzy razy dziennie przez pięć dni. Jesli by to było to o czym
mówisz, musiałabym napewno za to słono zapłacic , a nie zapłaciłam ani grosza.

[jol5.po]

Monika, a jak nie dostaniesz zadnego okresu, a Twój 4-ro tygodniowy dzieciak zostanie uszkodzony przez te tabletki i urodzisz potem chore dziecko, pan doktor nie pomoże w wychowaniu. Przecież prawie każde tabaletki szkodzą w ciązy, tym bardziej taka co to ma wywołać okres. Tym bardziej, że po zapłodnienu nie jest 72 godziny, a 4 tygodnie

[monikaaaaa]

nie wiem.dziś ich nie wzięłam, musze to przemyśleć jeszcze,dobranoc

ciaza na 100%

[spokofacet]

jesli to jest 4 tydzien liczac od miesiaczki, czy nawet od poczecia i do tego
test ciazowy + badanie krwi daje ci pewnosc ciazy to po jaka cholere wywolywac
miesiaczke ????!!! jestes w ciazy na 100%. A wywolywanie miesiaczki lekarze
nazywaja tak sprytnie zabieg aborcji farmakologicznej. ten maly czlowieczek w
tobie ma juz bijace serce (ok.20 dzien po poczęciu), to po co mu tam w jego
swiecie wywolywac miesiaczke i robic katastrofe w macicy ?
ten ordynator dobrze wie ze jesli ten specyfik nie zadziala to pojdziesz do
niego za pare dni i on ci powie ze np. moglo dojsc do uszkodzenia plodu, bo
zapomnial ci powiedziec o skutkach ubocznych... i bardzo chetnie "pomoze
rozwiazac ten problem", zreszta oferte juz dostalas.

a wogole jak mozna cos "ODSYPAC"!!!!!!!!!!!!
to juz aptek nie ma ?
taki ordynator to kawal swini!

[monikaaaaa]

to jest luteina

[mareszka5]

monikaaaaa napisała:

> to jest luteina


Witaj Tabletki które dostałaś z pewnością nie będą działały poronnie.
Rzeczywiscie wywołują one miesiączkę, jeżeli jej brak jest spowodowany
czynnikiem innym niż ciąża. Jeśli jesteś w ciąży, nie zaszkodzą one dziecku, o
ile będziesz je brała tak, jak zalecił Ci lekarz.
Kiedy ja zaszłam w ciążę, dostałam podobne tabletki, tak jak i kilka moich
koleżanek. Okresu nie dostałyśmy, tabletki odstawiłyśmy, urodziły nam się
zdrowe dzieci...
Śledzę Twoją historię i bardzo mi przykro, że musisz się zmierzyć z takimi
problemami. Uważam, że aborcja wcale nie rozwiąże problemu i z pewnością nie
będziesz się po niej czuła lepiej...
Wiesz, może nie powinnam tego pisać...ale jakbyś zaczęła teraz współzyć z mężem
i potem powiedziała mu, że to jego dziecko? Wiem, że to niemoralne, ale skoro
nie chcesz mężowi powiedzieć prawdy (a to by było najuczciwsze)i wolisz usunąć
ciążę, to może to by było najlepsze wyjście dla wszystkich ?
Tylko, że kiedy mąż się zorientuje też będzie dramat...
Oj, nie ma łatwego rozwiązania tej sytuacji, każde z nich będzie dla kogoś
bolesne...

[monikaaaaa]

wogóle nie daję sobie rady, nie potrafię zapanowac nad emocjami, co będzie jak
wróca? co będzie jeśli...
Dlaczego byłam taka głupia i mu zaufałam, dlaczego jestem taka beznadziejna??
Mam takie straszne myśli

luteina

[spokofacet]

uffff. ja chyba jakis przewrazliwiony jestem. luteina to spoko, tak jak
mareszka5 juz napisala. byle nie za duze dawki 2x50mg i spoko .

[maka25]

Ja brałam luteinę na podtrzymanie ciąży zagrożonej. Jeśli jest się w ciąży -
okres nie wystąpi, jeśłi nie - odwrotnie. 100% daje USG. Powodzenia.

[ja95]

moniko! jestem farmaceuta. doksztalcam sie jeszcze w tym kierunku. to sa
tabletki wczesnoporonne.to sie tak ladnie nazywa "wywolywanie okresu" a chodzi
o to ze zabijasz dziecko i dlatego dostajesz okres.to tak w uproszczeniu. nie
rob tego nie bierz tych tabletek.bo wtedy popelniasz aborcje. przeciez nie
napisza ci w ulotce z leku "ten lek powoduje przerwanie ciazy " czy " jest to
tabletka wczesnoporonna".jeswli chcesz napisz na gg 6343734 wytlumacze ci
dokladnie chemiczne dzialanie tej tabletki.moze to cie przekona ze zabija
dziecko.

[ja95]

nie doczytalam reszty watku ale w razie jakichs pytan pisz. a po czym jestes
pewna ze3 to luteina?czy lekarz ci tylko powiedzial czy pisze na tabletce
ulotce itp? a i jeszcz jedno.ktos zapytal czy juz nie ma aptek z=tylko lekarze
odsypuja. niektorzy lekarze zawieraja umowy z hurtowniami i dostaja leki ( kasa
kasa..) itp.ale nie wolno odsypywac nie dajac ulotki . a tym bardziej jestli
nic nie pisze na tabletce

[clit1]

tak , to sa tabletki na wywolanie okresu.Na jego przyspieszenie.

[jol5.po]

Moniko, ja tez gratuluję,
zyczę Ci teraz dużo siły i mądrości
trzymam kciuki za pomyślne zakończenie spraw

[blanqua]

Hej Monika

Nie załamuj się... No coż, już się stało. Teraz jesteś w sytuacji, że musisz
coś zrobic. Aborcja naprawdę nic CI nie pomoze. Nie poskleja Twojej rodziny,
nie poskleja związku z męzem. Najwyżej wpędzi Ciebie w problemy i rozpacz i
jeszcze bardziej oddali od męza. Czy wrabianie męza w dziecko jest w porządku?
Czy nie lepiej aby znał prawdę?
Jeżeli jesteś mu bliska - a na to wygląda - to będzie w porządku. Wygląda na
faceta w porządku.
Myślę,że wiedział o Twoim romansie albo domyślał się go. Raczej to widać po
prostu. Poza tym sama piszesz, że od iluś miesięcy nie współżyłaś z męzem - a
to o czymś świadczy.
Może teraz jest czas na Twoja rozmowę z mężem?
Nie ma co ukrywać - romans i spanie z innym nie miały na celu zbliżenia CIebie
do męża i rodziny. Nie można tak się okłamywać. Nie można zatem oczekiwać aby
rachunek za Twoje postępowanie zapłaciło Twoje dziecko
trzymaj się
Blanka

[kizdam47]

Pewnie, że wrabianie męża w dziecko nie jest w porządku, ale nie widze innego
wyjścia. Dla ratowania rodziny.

[lemonna]

kochana droga moniko!!!
czytam twoj post, pewnie jak wiele osob i czekam...
nie mam tak naprawde nic do poradzenia, nie mam zyciowego doswiadczenia, ale
widzisz, moze to zabrzmi dziwnie, ale internet wychowuje i w sumie duzo osob
moze kiedys sobie o tobie przypomniec kiedy beda w podobnej sytuacji i zrobic to
co ty zrobisz. jezlei poradzisz, jezeli bedziesz odważna duża dziewczynka, bog
da ci sile i odwage i wszystko bedzie dobrze!!
wiem ze moze pisze glupoty.tak po krotce chce ci dodac sil monika i powiedziec
ci ze tak naprawde sa rzeczy wielkie, o ktorych nie mamy pojecia.
trzymaj sie, to wazny dla ciebie moment, pomysl co bedzie w jednej i drugiej
wersji zaq 10, 20, 50 lat.. ale tak naprawde nic nie da sie przewidziec.

wszystko ma dwie strony.

[blanqua]

Co do ewentualnego wrabiania to mam dwie kwestie. pierwsza z nich, że musiałoby
minąć mało czasu, jak najszybciej aby rzecz była prawdopodobna...
Druga z nich - czy szczęście rodziny zbuduje się na kłamstwie i czy własnie
taka konstrukcja nie runie podobnie jak runie wizja szczęścia rodziny budowana
na aborcji. W obydwu przypadkach koszty mogą być bolesne i długofalowe
Wydaje się, że szczera rozmowa z mężem, przyznanie się do wszystkiego, rozmowa
bolą jednorazowo najbardziej, są najcięższe ale dają szansę.
Blanka

[monikaaaaa]

nie mogę przestać o tym mysleć.
Mówicie, że mój mąż jest dobrym człowiekiem i powinnam mu powiedzieć. a ja
myślę, że dlatego że jest dobry, to nie mogę mu powiedziec. On wiele przeszedł,
wszystkie problemy dusi w sobie, nie umie z siebie ich wyrzucić. Wiem o tym, ze
sobie z tym nie poradzi. Nie będzie umiał zaakceptować sytuacji. I tak się
czuje odrzucony przeze mnie. Nie mogę mu tego zrobic.
Z drugiej strony to ja niechcę żeby zmienił zdanie o mnie. Wiem, jestem
zakłamana i cały czas udaję. W jego oczach jestem dobrą matką, nerwową kobietą,
żoną która według niego ma przejściowy gorszy okres. To egoizm, ale niechcę
żeby się dowiedział o mojej zdradzie.
Dlatego tak dużo myślę o tym najgorszym wyjściu. Ale to dzieciątko jest mi juz
tak bliskie. Boję się, tak bardzo się boje.
Chciałabym , żeby te tabletki podziałały i wywołały opóźniający się okres. To
jednak byłoby zbyt proste.

[blanqua]

Monika, są rzeczy ważne i ważniejsze. Cóż, dobre imię miła opinia i słodkie
pozory są ważne. Ale jak się poczujesz jeżeli zabijesz własne dziecko po to aby
utrzymać pozory? W jaki sposób będziesz na siebie patrzyła codziennie pod
lustrem, jak uciekniesz od sumienia?
Zadaj sobie pytanie czy warto poświęcać dziecko, które już jest w Tobie,zabijać
swoje dziecko tylko po to aby okłamywać męża?
Sama zdecydowałaś się na zdradę, sama go okłamałaś. A teraz nagle byłabyś
gotowa zabić swoje dziecko, drugiego człowieka aby tylko efekt Twoich kłamstw
nie wyszedł na wierzch?
Zastanów się. Są różne motywacje zabicia, aborcji. Ale czy ta aby uniknąć
wyjścia efektów kłamstwa na wierzch jest dobra, czy jest wystarczająca?
Jesteś już matką, wiesz czym są uczucia macierzyńskie. Sama czujesz się matką
tego maleństwa, które jest w Tobie.
Jak mozesz do kłamstwa dorzucić zabicie niewinnego dziecka?
Na takim złu nie zbudujesz dobra.
Tak się rozczulasz nad swoim mężem, piszesz o jego dobroci. Ale jednocześnie
nie piszesz, że w tym momencie chcesz zabić jakby z litości nad męzem, po to
aby nie robić mu przykrości. Ty to już zrobiłaś, zdradziłaś, to był Twój wybór.
Nie można zabić dziecka aby nie robić przykrości dorosłemu mężczyźnie. On to
zniesie, da rade. A dla Twojego dziecka to kwestia życia.
Egoizm jest rzeczą ludzką, zrozumiała. Ale nie moze usprawiedliwić zabicia
własnego dziecka. Które już jest CI bliskie.
Trzymaj się Monika
Blanka

[jol5.po]

Myślę, że po aborcji prawda wyszła by na jaw - i to prędzej niż później.
Myslę, że mąż nie wybaczyłby Ci wtedy i to na 100%. Bo poczułby sie dotkniety, że nie potrafiłas mu zaufać, że potraktowałaś go przedmiotow, nie wiem, czy zaufałby Cio jeszcze kiedyś.
Myslę, że gdy zdecydujesz się na powiedzenie wszystkiego, powiedz także o tym, że myślałaś o usunięciu, że chciałaś go chronić - po prostu wszystko, wszystko.
Co do tabletek, tak czy siak to tabletki, uważaj na nie. Lekarz odsypał z pudełka, ja bym mu nie ufała tak od razu. Pamiętam, ze bedąc w ciązy, przez dziewięć miesięcy analizowałam moje postępki z samych poczatków - a czy ta choroba, katar, czy wódka, wino, drink taki a taki nie zaszkodził. Oczywiście nic się nie stało, ale i tak się denerwowałam.
Jeśli wszystko jest w porządku, to po co brać tabletki.

jeszcze co do nerwów i rozchwiania - Moniko, to bardzo typowe stany w początkach ciąży, nie ułatwią Ci one trzymania nerwów na wodzy i opracowania sobie sensownej strategii postępowania,
ale może być tak, że dodatkowo Cię dołują i zamazują jasny obraz sytuacji - trudna jest, to prawda, nie ma co gadac, ale Twój stan może dodatkowo powiększać strach

no i pamietaj, że piszesz o tym co sądzi mąż na podstawie tego co sama myslisz, może on wie więcej, może on już wie, może on jest inny niż myślisz i myśli inne rzeczy niż się Tobie wydaje, tym bardziej, że pisałaś, ze jest zamknietym człowiekiem

trzymaj się bo kończy się długi weekend, zaraz wróci rodzina od babci
ja życzę Ci odwagi
jakakolwiek byłaby reakcja męża zrzuciłabyś z siebie ciężar
powodzenia

[blanqua]

Aborcja to nie jest zdarzenie, po którym spokojnie wrócisz do roli matki i
żony. Weź pod uwagę,że inna jest sytuacja kobiet, które nie uznaja dziecka od
poczęcia za dziecko, dla których ta ciąża nie kojarzy się z dzieckiem. Ale u
Ciebie tak nie jest, jesteś przywiązana do swojego maleństwa. Nie można zatem
sądzić abyś po aborcji spokojnie nie dała po sobie nic poznać.
Czy myślisz, że Twój mąż, ojciec Twoich dzieci umiałby przebaczyć,że Ty zabiłaś
dziecko? Na pewno nie...
Łatwiej wybaczyć żone zdradę, łatwiej widzieć w niej dobrą matkę jeśli potrafi
przyjąć swoje dziecko.
Ale co do kobiety po aborcji zwłaszcza jeżeli nie zaufas,z nie powiesz, trudno
to wytłumaczyć, pzryjąć, przebaczyć
Jola ma rację - tylko rozmowa. Szczere wyznanie wszystkiego, łącznie z myślami
o aborcji, chęciami chronienia...
Wyznaj wszystko
bo sama aborcja naprawdę nie uchroni nikogo a może Ciebie zniszczyć. I zabije
dziecko
Blanka

[monikaaaaa]

w jaki sposób się może dowiedzieć????

[spokofacet]

monikaaaaa napisała:

> w jaki sposób się może dowiedzieć????

po co sie nad tym zastanawiac?! moze sie dowiedziec: a. od ciebie; b. od twojej
najlepsszej przyjaciolki; c.znajdzie jakies "dziwne leki" d. mozesz miec
powiklania "niwiadomo skad" i lekarz/pielegniarka mu wykabluja w szpitalu etc...
ty sie laska nie zastanawiaj jak tu jeszcze cos zmalowac tylko wez sie odnajdz w
doroslym zyciu i konkretnie zadzialaj! albo z nim gadasz, albo mu piszesz, albo
rzucasz mu sie na szyje i do lozka (opcja ze sciemka)- wszystko zalezy od
ciebie, sama wiesz co byloby najlepsze. nie martw sie tak o NIEGO!
ktos juz tu pisal o tym zebys wyobrazila sobie was WSZYSTKICH za 5 10,20 lat, to
bylby najlepszy punkt wyjscia.
acha, nie łudź sie ze wywolasz te miesiaczke, jak badanie krwi wykazalo to
wlasciwie jest niewielka szansa, no chyba ze dojdzie do naturalnego poronienia...

sorki, ale siem troche wkurzylem, moze przez te pogode...

[jol5.po]

monikaaaaa napisała:
> w jaki sposób się może dowiedzieć????

Moniko, on pozna po Twoim zachowaniu

[blanqua]

No cóz, tylko rozmowa, przyznanie się daje szansę na całkowite zycie w prawdzie.
Pytasz jak może się dowiedzieć. No i tu coś dziwnego - z jednej strony
piszesz,ze kochasz, że jest Ci drogi, że chcesz być blisko, że chcesz go
chronić, A czy wyobrażasz sobie, ze można być naprawdę blisko z mężem, kochać
go, być dobrą żoną zatajając informacje o aborcji?
Aborcja spowoduje wkręcenie Ciebie i całej Twojej rodziny w spiralę kłamstw, z
ktorej nie ma wyjścia.
Raczej nie da się abyś dokonała aborcji i po niej wróciła jak gdyby nigdy
nic... Ona dopiero zacznie piekło.
Blanka

[monikaaaaa]

jestem na granicy obłedu, szaleństwa, niewiem czego
JA CZUJE RUCHY TEGO DZIECKA!!!!!!!!!!!

[jasama3]

raczej ruchy jeli to nie jest mozliwe żebyś czuła ruchy dziecka swoja drogą nie
mogę się doczekać jak to bedzie może wtedy bedzie lepiej jak moje dzieciątko
bedzie dawał o sobie znać
Pozdrawiam

[maka25]

Moniczko......
Ty już kochasz to dzieciątko. Ono ma tylko Ciebie... Jeszcze przedwczoraj też
miałam dylemat... co zrobić... ale sytuacja sama się wyjaśniła ... dostałam
krwawienia... do lekarza idę jak najszybciej, ale w sumie... chyba nie miałabym
sumienia... nawet nie wiesz jaka potem jest pustka... psychika wysiada, a
zwłaszcza w tak trudnej sytuacji... Zobaczysz...Ja męczyłam się 4 lata, aż do
zajścia w ciążę... tak wyczekiwaną. Nie ma lepszego lekarstwa niż przytulenie
dziecka, nawet tego którego miało nie być...ZWŁASZCZA TEGO!!! Głowa do góry,
jestem z Tobą

[verdana]

Rozumiem, że jest Ci bardzo ciężko. To niestety sytuacja, jak z tragedii
greckiej - nie ma dobrego wyjścia i nie ma możliwości nie skrzywdzenia nikogo.
Mam wrażenie, ze powinnaś - wybacz - mnie myśleć o mężu i o sobie, a wiecej o
dzieciach - także tych urodzonych. Prawdopodobnie, jesli urodzisz dziecko
stracą jedno z rodziców - bo albo mąż odejdzie i zostawi cię z dziećmi, albo
zabierze dzieci. Czy zastanowiłas się, czy jesteś w stanie utrzymać troje
dzieci? Czy ,o ile mąż zostawi Ci dzieci (a rozwód niestety będzie z Twojej
winy), utrzymasz cztery osoby z pensji i alimentów? czy Twoje dzieci będa miały
co jeść?
Czy jesteś gotowa na rozstanie się ze starszymi dziećmi - i czy będziesz w
stanie utrzymać najmłodsze z pensji minus alimenty na dwoje dzieci?
Czy rodząc najmłodsze nie zniszczysz życia starszym?
A z drugiej strony czy masz prawo usuwac ciążę, o ile czujesz, że to już jest
Twoje dziecko?
Wydaje mi się, że musisz wybrać rozwiazanie nie tyle najlepsze dla Ciebie, co
najlepsze dla dzieci - a jakie ono jest, wiesz tylko Ty - bo my nie znamy
Twojej sytuacji, ani Twego męża.

[blanqua]

Monika
nawet nie myśl o aborcji. W Twojej sytuacji to byłoby rowne utracie przez
Ciebie wszelkich sił i zdrowia. Pomyśl o dziecku, jest Twoje, ma Ciebie, będzie
CIę kochać. Powiedz męzowi o wszystkim, bo Ty potrzebujesz oparcia a myślę,że
maż nie odrzuci w tej sytuacji
pozdrawiam
Blanka

Przyznać się

[malpolid]

Moniko!
Na Twoim miejscu przyznałabym się . Na kłamstwie nic dobrego nie zbudujesz. To
będzie bolesne ale potrzebne. Piszesz , że mąż Cię kocha - to dobrze. Cokolwiek
się stanie powiedz mu prawdę, że zbłądziłaś, tylko proszę nie podejmuj decyzji
sama. Kłamstwo ma krótkie nogi i zawsze kiedyś się wyda. Szkoda nerwów i
zdrowia. Modlę się za Ciebie. Pozdrawiam.

[mamaanieli]

Trudna sprawa... Czytam i czytam, i dopiero teraz postanowiłam do Ciebie
napisać. Wydaje mi się, że nawet w małżeństwie, które nie jest ze sobą blisko,
przechodzi ciężkie chwile, nie da się ukryć czegoś takiego jak dokonanie
aborcji. No niby teoretycznie tak, ale prędzej czy później prawda wyjdzie na
jaw. Jestem pewna. I wtedy Twój mąż dowiedziałby się jednocześnie, że żona go i
zdradzała, i oszukała. I to w sprawie tak poważnej...
Pomijam całą kwestię moralną o której tu dużo...Pomijam ewentualne skutki
uboczne - fizyczne i psychiczne... Wiesz pewnie o nich.
Myślę o Tobie bardzo ciepło, życzę Ci mądrej decyzji i odwagi, bo jest ci
bardzo potrzebna.
A kłamstwo rodzi kłamstwo.AGATA

[monikaaaaa]

chciałabym Wam powiedzieć, że tabletki podziałały i dostałam okres. Jednak tak
się nie stało.
chciałabym powiedzieć, ze powiedziałam prawę męzowi, ale to też się nie stało.
Cały czas stoje nad przepaścią! Juz niedługo w nią skoczę, bo musze podjąć
decyzję.
Boje sie powiedzieć prawdę, ale wiekszy strach powinnam czuć przed zabiciem
tego maleństwa.
Psychicznie się czuję coraz gorzej, z dnia na dzień coraz paskudniej. Boję się,
strasznie się boję. Już niewiem gdzie lepiej w pracy czy w domu. Nie przestaję
nawet na chwilę o tym myślec. W pracy dopytują co mi jest. Co ja mam im
powiedzieć, że chce zabić własne dziecko???
Ten cholerny lekarz powinien wyrzucić mnie z gabinetu, a nie "wypadki chodzą po
ludziach", "nie Ty pierwsza i nie ostatnia", miły, serdeczny. Jakby się chciał
zareklamować, że do niego mozna przyjść. On zawsze "pomoże".
Wszyscy mnie namawiacie do utzrymania ciąży, ale ja na dzień dzisiejszy myślę,
ze jednak to zrobię. Wstyd się przyznac, ale strach przed odrzuceniem jest
sliniejszy niż podarowanie komuś życia.
Tak nie dawno urodziłam, to wszystko jest takie świeże i dlatego jest mi tak
trudno. Przychodzą do mnie i mówią, ze mnie kochają, wtulają sie. Czy kiedyś
zmieniłyby zdanie, gdyby dowiedziały się co zamierzam zrobić?? z ich siostrą
lub bratem???
Teraz siebie nienawidzę, za to że do tego wszystkiego dopuściłam. Co będzie
jeśli to zrobię?
Dziękuję , że piszecie

[lemonna]

monika, mysle o tobie i jestem z toba, cokolwiek sie stanie.

[madzia1708]

juz Ci mowilam NIE MÓW MĘŻOWI!

[mamaanieli]

A jaką masz pewność, że po zabiciu własnego dziecka nie zostaniesz odrzucona?
Już znałam dziewczyny, które chciały dokonać aborcji (i dokonały, niestety) ze
względu na faceta... PO to, żeby nie odszedł, żeby się nie dowiedział itd. No i
z tego wiem, te pary nie są już razem. I tak się rozstały - powodów 1000, ale
pewnie i ten, że nie potrafiły (czy też ona nie potrafiła) sobie poradzić z
ciężarem zabicia dziecka... Czytam twoje listy i widzę, że jesteś bardzo
wrażliwa i uczuciowa. Tym bardziej będzie Ci ciężko - nie będziesz chciała i
umiała sobie tego wybaczyć. POmyśl czy Twój późniejszy, prawdopodobny stan
będzie się odbijał na dzieciach i mężu. Sama wiesz, że będzie. I to bardzo.
Słyszałam o podobnej historii - kobieta zaszła w ciążę w wyniku zdrady, miala
już jedno dziecko i męża. Ciężko było, wręcz dramatycznie, ale przez to
przeszła. I są razem. Dziecko oddali do adopcji. Dziś ma pewnie około 7 lat.
pozdrawiam serdecznie i myślę o Tobie.

[mamaanieli]

Wiesz, podobno co dziesiąte dziecko nie jest dzieckiem biologicznym własnego
ojca... No, ale ja chyba nie umiałabym. Jeszcze raz pozdrawiam.

[blanqua]

Moniko
jesteś na początku ciązy, to burza hormonów i dlatego też złe myśli przychodzą
nie daj się im
Temu lekarzowi nie zależy na Twoim dobru. Jasne, ze będzie Ci mówił, że to nic
takiego ale robi to po to aby kosztem zabicia Twojego dziecka zyskać kasę.
Nie daj sobie wmówić. Cóż, wypadki chodzą po ludziachj - to hasło można odnieść
do złamania nogi albo drobnej pomyłki. Ale nie do zabicia dziecka!
\To dziecko nie pojawiło się samo z siebie. to Ty je otrzymałas, to dar dla
Ciebie ale w powołaniu go na świat Ty uczestniczyłaś świadomie tak więc to nie
jest wypadek, który nagle Cię spotkał.
Monika, jest to konsekwencja Twojego działania
Nie zabijaj tego dziecka, ono nie jest winne. Jest niewinne, chce żyć
jeżeli zabijesz to dziecko to nie będziesz miała żadnego poczucia ilgu. Tym
barrdziej, że masz dwójkę dzieci, będziesz sobie codziennie zadawała pytanie o
to jakie byłoby to dziecko, kim byłoby. Będziesz widziała trójkę dzieci choć w
domu będzie dwójka.
Już teraz jesteś w stresie, nerwach -= aborcja może odebrać Ci resztki równowagi
Nie daj sobie tego zrobić.
Nie daj sobie wmówić, że zabicie własnego dziecka to zwykła rzecz. Lekarz chce
zarobić pieniadze na naiwności i lęku.
Ale TY bądź silna. Nie ma wyjścia.
Przyjmij to dziecko, ono będzie dla Ciebie darem. Monika, nie załamuj się.
Mówisz, że boisz się odtrącenia. Ale cóż, czasu nie cofniesz, dziecko już jest.
A Ty myślisz o nastraszniejszym "odtrąceniu" - o zabiciu. Mogą być różne
motywacje zabicia dziecka ale ta egoistyczna nie jest chyba warta.
Nie daj się złym myślom, na pewno otrzymasz wsparcie i pomoc
Pozdrawiam
Blanka

Blanka

[monikaaaaa]

We wszystkim się z Toba zgadzam, masz rację.
Ale jesli wypomnę to kiedyś mojemu dziecku, nie wiadomo jak potocza sie nasze
losy, gdybym sie przyznała. Moze mój mąż tak jak mówicie zrozumie i zaakceptuje
sytuacje początkowo. Potem moze jednak sytuacja go przerosnąc i zaczną się
wspólne oskarżenia, nienawiśc. Czy on będzie wstanie pokochac to dziecko?
Wychowywac bez miłości, czułości? Może czuc sie przez niego odtrącone,
niechciane, moze je inaczej traktowac niż pozostałe. Myslicie, ze moja miłość
mu wystarczy, przecież nie bedzie rozumiało dlaczego się tak dzieje?! Czy bedę
w stanie uchronic je przed tym??
NIe wiem co się stanie, jesli zabiję dzeiciątko, ale napewno nie przyniesie mi
to ulgi. To wiem napewno.Ja już widze troje swoich dzieci, na zdjęciach widze
puste miejsce,gdzie mogłoby sie pojawic.
Lekarz mi nic nie wmówi, zdaje sobie sprawe i wiem, ze to nie jest "nic
takiego" Boje sie, ze mąż gdyby sie dowiedział, zabierze mi dzieci.
Najgorsze jest to , że nie mogę spokojnie sie nad tym zastanowic. Cały czas
panikuję i wiem, ze bedzie jeszcze gorzej.
We wtorek próbowałam posłuchac jednej z Waszych rad i póśc z nim do łózka. Nie
byłam z nim od ok. 3 miesięcy. NIestety, nie odwazyłam się, nie umiałam, nie
zrobiłam tego.
KOcham to dziecko, nie wiem co będzie dalej. Z każdym dniem czuje do siebie
coraz wiekszą nienawiśc.

[jol5.po]

Monika, zdaje mi się, że Ty się przygotowujesz na wizytę u lekarza. Tak trochę wątek przypomina mi ten który kiedyś pisała Onkubus. On tez się wahała, ale wracała ciągle do tego, że jednak musi to zrobić. I w koncu zrobiła. Znajdź sobie ten wątek i znajdź sobie jej odpowiedź w Twoim wątku, zobacz co pisze. Pamiętaj tylko, że ona nie znała wcześniej smaku macierzyństwa, Ty znasz i to dwukrotnie.
Monika napisałaś:
> Ale jesli wypomnę to kiedyś mojemu dziecku, nie wiadomo jak potocza sie nasze
> losy, gdybym sie przyznała. Moze mój mąż tak jak mówicie zrozumie i zaakceptuje
> sytuacje początkowo. Potem moze jednak sytuacja go przerosnąc i zaczną się
> wspólne oskarżenia, nienawiśc. Czy on będzie wstanie pokochac to dziecko?
> Wychowywac bez miłości, czułości? Może czuc sie przez niego odtrącone,
> niechciane, moze je inaczej traktowac niż pozostałe. Myslicie, ze moja miłość
> mu wystarczy, przecież nie bedzie rozumiało dlaczego się tak dzieje?! Czy bedę > w stanie uchronic je przed tym??

wiesz, życie to taka układanka, gdzie klocki stare już są ułożone, a na przyszłe nie za bardzo mamy wpływ teraz - mamy tylko na daną chwilę.
teraz to możesz brać się za bary z problemem, który możesz rozwiązac dzisiaj i jutro. Nie martw się teraz tym co będzie za kilka i kilkanaście lat. Tamtymi problemami zajmiesz za kilka i kilkanascie lat - będziesz się brała z nimi za bary, ale potem.
Teraz masz załatwić co innego.
Planowanie wychodzi Ci tak sobie - może Twój błąd polega także na tym, że nie bierzesz dostatecznej odpowiedzialności za dzień dzisiejszy.
Więc usiąć i podejmi męską decyzję
jeżeli jednak masz już gotowa odpowiedź, wiesz co powiesz lekarzowi, a nas zwodzisz, to uważaj, bo my już zżylismy się z tym dzieckiem, ono dla nas istnieje - nie baw się więc naszym kosztem

przepraszam, że ostro, wiem, że Ci ciężko, ale...

tak naprawdę trzymam za Ciebie kciuki i czekam, czekam, czytam co piszesz i staram sie być obok
jola

Zawiodłam! Wybaczcie mi!

[monikaaaaa]

jeżeli jednak masz już gotowa odpowiedź, wiesz co powiesz lekarzowi, a nas
zwodzisz, to uważaj, bo my już zżylismy się z tym
dzieckiem, ono dla nas istnieje - nie baw się więc naszym kosztem

Jolu! Uważasz, ze Was zwodzę? Bawię się Waszym kosztem? NIe pamiętam czy to Ty
mi napisałaś, zebym "myslała" głośno, żebym pisała.
Jesli tak, to zawiodłam Was i zdecydowałam sie.
NIe wiem jak bedzie, napewno nie lepiej. Wiem też , ze jestem nie
odpowiedzialna. Nie umiem znaleźć się w tej sytuacji w inny spsosób. Jestem
słaba i nie potrafię powiedzieć prawdy. Dziękuję, że byliscie ze mną, teraz już
musze sobie radę dać sama.

[kapyl]

Moniko - pewnie sie zdecydowalas, ale posluchaj jeszcze mnie. A co bedzie
jezeli usuniesz te ciaze, a Twoje malzenstwo i tak sie rozpadnie? A jezeli Twoj
Maz i tak sie dowie o tej zdradzie? Bedziesz zyla z dwa razy ciezszym
brzemieniem. Mowisz ze Twoje doswiadczenia macierzynskie sa swieze - wiec miej
na uwadze to ze gdy bedziesz patrzec codzien na Twoje dzieci, bedziesz myslec o
Tym, ktorego juz nie ma. I moga ucierpiec takze te dzieci, mozesz zmienic do
nich nastawienie (nie przestac kochac, ale zmienic sie - rozpamietywac to czego
juz nie ma).
Tak jak jol5 powiem, ze dla mnie Twoje dziecko juz istnieje i mysle o nim i
modle sie abys dala mu szanse...
Powiem Ci tylko tak - ta aborcja nie przetnie wezla problemow. Jezeli po
aborcji bedziesz umiala zyc jak dawniej, byc zona dla swojego meza to ok. Ale
czy bedziesz umiala zyc jak dawniej? Czy bedziesz umiala zatrzymac to co sie
stalo w tajemnicy?
Ja cala swoja ciaze trzymalam w tajemnicy przed wszystkimi, o urodzeniu dziecka
moja rodzina dowiedziala sie tydzien po fakcie. I to ukrywanie doprowadzilo
mnie na skraj wytrzymalosci psychicznej. i nie wiem co byloby dzisiaj ze mna,
gdybym oddala jednak dziecko do adopcji, a nikomu o nim nie powiedziala.
Zagryzlabym sie sama ze soba i zadreczylabym wszystkich moich bliskich.

[jol5.po]

Moniko, przepraszam, to faktycznie tak mocno zabrzmiało. Nie wcale nie myslę, że zwodzisz i że bawisz się, tylko skojarzyło mi się to co piszesz bardzo mocno z refleksjami Onkubus.
Chciałam napisać coś widocznego , coś żeby ruszyło, otrząsnęło.
Tak twardo to zabrzmiało przepraszam
Nie wcale nie chciałam, żebyś nie pisała - dlatego napisałam na końcu, że tak naprawdę słucham cały czas Ciebie.
Myślę, że bardzo, bardzo sie boisz, też bym się bała, jestem straszny bojak, do tego na kilometr odbieram nastroje innych i jak wiem, że mogę dotknąć kogos słowami, to przezywam. A Ty nie dość, że jesteś bardzo wrażliwą osobą, to jeszcze cały problem jest bolesny dla innych. Gdybyś powiedziała, to wiesz na pewno, że zraniłabyś męża.
Chciałam napisac coś co Cię może zdenerwuje, ale trochę wytrąci ze strachu.

No i jeszcze ten lekarz podający rozwiązanie na talerzu(. On tak spokojnie pokazuje tą swoją propozycję, że faktycznie jawi się ona jako wyjscie najlepsze, najspokojniejsze - taka przeciwwaga do tego co może się stać gdy dziecko zostanie.
Chciałam jakoś zakłócić tą logikę.

Dziewczyny, które przerwały wracają tutaj i potem cierpią, naprawdę. I już widziałam Cię fiksującą za kilka tygodni, kilka wątków do przodu.

Wybacz mi nieprzychylne słowa, to dlatego, że zzyłam się juz trochę z Tobą tak nmi żal tej sytuacji i tak mi żal Ciebie. Mysle, ze najlepsze co mozna zrobić, to podjąć już decyzję i nie nosić ciężaru niepewności.
Tak bym chciała, zeby to była decyzja ta cięższa z pozoru, ale niosąca w sobie możliwość zmiany, ogromnie ciężkiej pracy, w przeciwieństwie do tej niby łatwiejszej, ale zamykającej cos na amen.

Nadal jestem obok, nie gniewaj się
trzymam kciuki cały czas Jola

Jeszcze nie ejst za późn

[blanqua]

Monika
mam nadzieję,że nie jest za późno
nie rób tego, jeszcze masz szansę
daj szansę swojemu dziecku
o to, czy będziesz chować je z mężem czy nie... nie martw sie teraz. Odpowiedź
n ato pytanie przyniesie Ci życie. Jeżeli Ty je będziesz kochać - to wyustarczy
Monika, jeśli je zabijesz to zabijesz część siebie. Sama piszesz, że już
będziesz widziała trójkę zamiast dwójki - tak się nie da żyć. Prędzej Ty
zwariujesz niż będzie z tego coś dobrego.
Monika, sama wiesz, że Twój mąż jest człowiekiem dobrym. Jak mógłby nie przyjąć
dziecka? Miłość do dziecka przychodzi sama, czasem właśnie jest tak, ze to
dziecko niechciane, nieplanowane rozbudza największą miłośc.
Z Tobą też tak jest
Jeżeli Ty pozwolisz mu żyć, pokochasz je to ono będzie szczęsliwe
Nie zabijaj tego dziecka, nie pozwól aby Twoje strachy przeważyły nad
macierzyństwem
nie daj się Monika, nie rób tego
wiem, że to się wydaje prostsze ale skutki będą dla Ciebie gorsze
Blanka

I jeszcze jedno

[blanqua]

Monika, nie ma możliwości aby mąż odebrał Ci dzieci!
Zdrada nie jest żadną przyczyną do odebrania matce dzieci...
Nic się tym nie martw
Pomyśl o swoim maleństwie, które jest w Tobie, które chce żyć i ktore odczuwa
Twój strach, boi się razem z Tobą
poza tym sama nie wiesz co może przynieść przyszlość tak więc nie martw się tym
co może się stać ale nie musi
najważniejsze teraz abyś podjęła decyzję, urodziła, dała mu szansę
Miłośc obudzi się sama, daj jej na to czas
trzymaj się
Blanka

[verdana]

A dlaczego zdradzony mąż ma tracić jeszcze dzieci? To jakaś okropna
niesprawiedliwość! Niestety, a może nie niestety, sady w takich wypadkach coraz
częściej przyznają dzieci ojcu - sama znam takie dwa przypadki.

I jeszcze jedno

[blanqua]

Monika,
napisałaś, że kochasz to maleństwo. Jeżeli je kochasz - wszystko będzie dobrze
Miłość matki naprawdę czyni cuda. A tym, co będzie kiedyś - nie martw się
Nie ma co snuć czarnych wizji. A na pewno nie wolno zabijać dziecka tylko
dlatego, że boisz się, co może stać się kiedyś
Dziecko będzie miało Ciebie a to już wiele
MOnika, powtarzam raz jeszcze - dostaniesz pomoc, nie bój się, nie będziesz sama
ale nie rób tego, nie zabijaj dziecka
bo to się na Tobie samej zemści
Blanka

!!!!

[kimono24]

Jesli napisalas kocham je - nie rob tego
to Ty mialas romans, to Ty zdradzilas ..
dzieciatko nie jest niczemu winne

czuje, ze jesli urodzisz to dziecko twoje dotychczasowe zycie legnie w gruzach -
przepedzilabym faceta, gdyby powiedzial mi ze ma dziecko z inna kobieta
bez wzgledu na to w jakiej sytuacji bym sie znalazla

konsekwencje podjecia decyzji w obu przypadkach beda na pewno duze
ale pamietaj - jesli usuniesz - zabijesz
jesli urodzisz - ....

[kasiar74]

a ja rozumiem tą kobietę
tez bałabym się rozstać sama z TRÓJKĄ dzieci
nie popieram takiego rozwiązania ale w tej konkretnej sytuacji rozumiem

NIE MOŻNA

[martynka301]

Nie można budować życia na kłamstwie.
Jaka to matka która zabija własne dziecko , bo nie potrafi przyznać się do błędu?
Moniko nie rób tego ! Jak spojrzysz w oczy swoim dzieciom? "Tylko prawda was
wyzwoli" tak mówi Jezus. Gdybyś przyznała się mężowi cierpiałabyś tylko parę
chwil, a tak wolisz cierpiec całe życie?

[pinip]

Sorry, ale skąd wiesz, ze jak sie przyzna to bedzie cierpiała tylko kilka chwil?
90%mężczyzn nigdy nie zapomina o zdradzie, niewielu wybacza. Małe są również
szanse, że zaakceptuje dziecko. Jeżeli nawet zaakceptuje to też będzie to
kłamstwo, bo przecież on nie będzie jego ojcem. A jeśli od początku będzie
mówił maluchowi, że ma innego tatę to jak dziecko bedzie sie czuć. Co pomyśli
pozxostała dwójka o swojej mamie. jak długo można ukryć w sekrecie to, że nie
jest to jego dziecko. Zastanówcie się. Spytajcie swoich mężów co oni by zrobili
w takiej sytuacji. Mój chłopak powiedział, ze zdradę może by wybaczył, ale nie
taką z której jest dziecko. I nie chowałby nieswojego dzieciaka.