Przyznać się, urodzic czy...

[mamarazydwa]

Moniko,
powiem szczerze, ze od wczoraj mysle, jaka dac Ci rade i chyba napisze tak: nie
usuwaj dziecka, porozmawiaj z mezem, wyczysc te sytuacje, powiedz, ze ostatnio
bylo Wam trudno, ale chcesz zaczac od nowa, dac Wam szanse, pojdz z nim do
lozka i powiedz za jakis czas, ze to jego dziecko. Wiem, ze to niezbyt uczciwe,
ale popatrz, ile jest dobrych stron: uratujesz dziecko, byc moze uratujesz
swoje malzenstwo, na pewno ochronisz swoje wszystkie dzieci i zachowasz w
sobie, to co najcenniejsze - dobroc i godnosc. Umowmy sie, przeciez zaden
mezczyzna nie polapie sie w obliczeniach ciazowych, zwlaszcza jesli jest to 3.
dziecko, a moze sie uda. Oczywiscie moze sie zdarzyc, ze Wasze malzenstwo i tak
sie rozpadnie, ale nie musi....... Napisz prosze, co zdecydowalac. Na tej samej
zasadzie matka Jana Pawla tez nie miala warunkow, zeby go urodzic, a jednak sie
zdecydowala - ile bysmy stracili, gdyby usunela te ciaze. Pomysl jeszcze raz,
jestem z Toba i calym sercem pomagam Ci w zmaganiu sie z ta trudna sytuacja,
buziaki

[kapyl]

Podpisuje sie pod postem mamy*2

[fiki24]

OBEJRZYJ ROZMOWY W TOKU DZIŚŚ JEST O TAKICH KOBIETACH JA TY. NIE USUWAJ CIĄŻY
TY NIE KOCHASZ MĘŻA GDYBY BYŁO ODWROTNIE TO MOGŁABYŚ SIE Z NIM KOCHAĆ BOISZ SIĘ
SAMOTNOŚCI BĘDZIESZ SAMOTNA JAK TO ZROBISZ........

DAJCIE SPOKÓJ DZIEWCZYNIE!!

[madzia1708]

nie wiem o co Wam chodzi, jak Monika może powiedzieć prawdę mężowi? nie moze i
koniec. Ona ma myśleć przede wszystkim o swoich dzieciach, a nie o sobie. Jak
wyzna prawdę rozwali życie swoim dzieciom. Zastanówcie się co jej radzicie...

[kapyl]

madzia1708 napisała:

> nie wiem o co Wam chodzi, jak Monika może powiedzieć prawdę mężowi? nie moze
i
> koniec. Ona ma myśleć przede wszystkim o swoich dzieciach, a nie o sobie. Jak
> wyzna prawdę rozwali życie swoim dzieciom. Zastanówcie się co jej radzicie...


Wychodze z zalozenia ze kazdy kto opowiedzial swoja historie na forum, czul
taka potrzebe i chcial uslyszec co inni maja do powiedzenia. No wiec wlasnie
owi "Inni" pisza co mysla na ten temat.
Wedlug Ciebie nalezalo zignorowac tego posta?
"Jezeli wyzna prawde rozwali zycie swoim dzieciom". To dziecko ktore nosi pod
sercem takze jest jej, i poki ono faktycznie jest trzeba myslec takze o nim.
"Jak Monika ma powiedziec prawde mezowi"? Po prostu. Bo czasem moze okazac sie
ze ktos ja moze w tym wyreczyc, a wtedy to juz naprawde bedzie klops.
Osoby ktore pisza w odpowiedzi na tego posta robia to w jak najlepszej
intencji, i nie chodzi im o to aby dreczyc Monike, decyzja i tak nalezy do niej.

[okruszek100]

wiesz, ja jestem trochę w innej konfiguracji, choc był moment,że mialam bardzo
podobne dylematy.Urodziłam dziecko , nie bedziemy mieszkac z jego tatą.Chocby
dlatego,że on.... mieszka juz z inymi dziećmi.bylo cholernie ciężko, naprawdę.
Myślałam o tamtch dzieciach i w ogole.Ale tak naprawdę dzieci wiele rzeczy
przyjmuja normalnie, to my sprzedajemy im nasze lęki razem z różnymi
historiami.Dziś jestem najszcześliwsza na świecie, choć nosiłam w kieszeni
wizytowkę do tego" lekarza".Dopiero kiedy zaszłam w ciąże zdałam sobie sprawę z
tego co narobilam Ale dziś nie moge sobie wyobrazić, że mogloby ne być teraz
tego szczęścia.Mimo cierpienia i bardzo podobnej sytuacji.Staram się wziąc to
na siebie i odciąć dziecko od tego,żeby mialo płacić za moje blędy.Bo niby
jak? !Z facetem się rozsałam, tamte dzieci chyba wiedzą, gdybym była ich matka
na pewno sama bym im powiedziała.Żeby mnie jakiś "życzliwy" nie
uprzedził.Myślałam, że dziecko z romansu a nie ze ślubu - to będzie mój koniec
świata.Totalny.Okaszało się ,że jest to poczatek świata.cudowny!!I jeszcze coś-
osoby o jakich myślałam,że mnie skreślą za to wszystko...bardz mi pomogly.Nawet
facet, z którym byłam( nie jest to ojciec dziecka() zachowuje się w sposob
budzący moje największe zdumienie.Zaakceptował wszystko, bawi się z dzieckiem!!!
A wcześniej dałabym sobie łab uciąć, że pośle mie po tym wszystkim dostu
diabłów.Nikt nie przewidzi teraz prawdziwej reakcji twojego męża.Ty tez...

Nie mam sił

[monikaaaaa]

Stały się dziś dwie rzeczy.
Odezwał się ojciec dziecka, zbyłam go jednak bo nie mogłam rozmawiac.
i
NIby nawiązując do "Rozmów w toku", Dziecko ze zdrady (chyba), zapytałam męza
co by zrobił w takiej sytuacji gdyby sie okazało , że to ja jestem w ciązy z
innym męzczyzną.
Zatkało go, powiedział ze to dla niego abstrakcja i nigdy się na ten temat nie
zastanawiał, więc nie ma żadnego zdania. Jednak zaczęłam go ciągnąc za jezyk i
powiedział, ze chyba by nie potrafił zakceptowac takiej sytuacji. Dziecko, to
dziecko, ale zdrady bym nie umiał wybaczyc. Ja przedstawiłam mu to w ten
sposób, ze to miałobyć jeden raz "przypadkowy", a ciąża miałaby byc tego
wynikiem. Powiedział, ze nie umiałby wybaczyc jeslibym się w kimś zakochała
zrobiła to z miłości, to by było najgorsze co mogłabym zrobic. "Wolałbym się o
tym wogóle nie dowiedziec i lepiej żebym "nie szalała".
I co Wy na to? Nie mogę, nie powiem mu prawdy! Nie oszukam go też, ze to jego
dziecko.
we wtorek mam usg, zobacze tą Drobinkę!!! Może to pomoże mi zmienić zdanie.
Jolu! Nie gniewam się Na Ciebie. Absolutnie!!!!
Wszyscy macie rację, powinnam urodzić to Dzieciątko, ale ja nie potrafię

[jol5.po]

Moniko ale Ty zaczęłas juz działać!!
Podpytanie męża to juz jest konkret.
> "Wolałbym się o tym wogóle nie dowiedziec i lepiej żebym "nie szalała".< ale to znaczy, że on dopuszcza możliwość Twojego "szalenia". Wiadomo, że taka wiadomość może być szokiem. Wiadomo, że nikt będący w związku, nie przywitałby takiej wiadomości od partnera z uśmiechem. Wypuściłaś balon próbny. odpowiedź dała do myślenia Tobie, ale tez może dac do myslenia mężowi. Może to pomóc mu przyzwyczaić się do nowej sytuacji.
Wiesz, ja myślę, że one tez mogą pomóc skojarzyć mu ewentualnie pewne fakty w przyszłości. Jesli zataisz, może sobie później odtworzyć tą rozmowę, dodac jeszcze jakies obserwacje.
teraz jest już trochę tak, że wiadomość żyje własnym życiem. Jeszcze nie dotknęła, ale mogła zapalić jakies lampki. Może być tak, że juz zaczęła pracować w jego głowie.
Może zaczęło juz się cos dziać. Może to poczatek drogi, żeby uzdrowić tą całą sytuację.
Moniko, myślę, że Ty sprobowałaś coś zacząć robić. Że to może być pierwszy krok, że to wszystko jest ogromnie trudne, jak ruszenie jakiegoś ogromnego głazu. Myślę, że to bardzo, bardzo odważne. Że to całe drążenie - jeśli wybierzesz tą drogę, będzie własnie tak wyglądać, nastawisz się na razy, ogromny wysiłek. Ale to jest konkretne zadanie, pójście do przodu. Może ostatecznie uzdrowi tą bardzo ciężką, także przez wczęsniejsze pogmatwania i kłamstwa sytuację.
(dziekuję, że się nie gniewasz - widziesz, nawet takie wirtulane kontakty potrzebują dobrego słowa, emocje potrzebują ujścia, mi ulżyło, że Ty się nie gniewasz, słowo może coś zmienić, uzdrowić. Może w Twoim związku z mężem przyszedł czas próby, może trzeba tutalnie obczyścić atmosferę. Może, może, odpowiedź mieszka głęboko w Twojej głowie)
Jesteś silną babką, trzymam kciuki jeszcze silniej niż wczoraj
Jola

[kapyl]

Moniko kochanie - trzymam kciuki za cala Twoja rodzine...
Trzymaj sie!!!

[arsena1]

Moniko!
czytam uważnie to co piszesz i wiem co teraz czujesz!
12 lat temu byłam w takiej sytuacji jak Ty teraz,motałam się między wyborem
prawdy lub kłamstwa - wybrałam kłamstwo!
Moja córka jest moim cudem któremu pozwoliłam żyć,niemogłam dopuścić aby moja
wina zabiła niewinną osobę.Mąż niezna prawdy,kocha córkę a ja po tylu latach
jestem gotowa na to że kiedyś i tak muszę mu wyznać całą prawdę.
Przez te wszystkie lata,od chwili urodzenia córki nigdy nie żałowałam swej decyzji.
Zawsze wychodziłam z założenia że dziecko jest najważniejsze,Ono zoataje ci na
całe życie a mąż? -czasami odchodzi z byle powodu np. inna kobieta
Na początku też się bałam ale gdy maleństwo rosło stało mi się obojętne co by
było gdyby mąż się dowiedział,wiedziałam że to dziecko bez względu na wszystko
urodzę i wychowam.

napisałam to dla tego abyś wiedziała że są takie kobiety jak TY

[jol5.po]

no własnie, ty Moniko już upersoniofikowałaś to dziecko,
myślę, że gdy go zabraknie, będziesz go opłakiwała, będziesz przechodziła żałobę - tak dziewczyny reagują po poronieniu niektóre, a po smierci już urodzonego dziecka wszystkie.
To taka niezatkana dziura w sercu i boli. A ten ból spotęgowany byłby jeszcze niodwracalnością sytuacji i przyczynieniem się do niej.
każde inne wyjście jest wyjściem otwartym. Bardzo trudne, są te inne wyjścia ale wpisane są w nie różne scenariusze, mogą zdarzyć różne rzeczy.
Arsenie się udało, ma przy sobie córkę już 12letnią. Ty też masz szansę

[monikaaaaa]

Podziwiam Cię arsena1 i zadroszczę sił

Ta wczorajsza teoretyczna rozmowa, uzmysłowiła mi, że nie mogę powiedzieć mu
prawdy. Te jego oczy zbitego psiaka, zdenerwowane, zszokowane: O czym ja
mówię?? On już wczoraj strasznie to przezył, że wogóle poruszam taki temat.
Okłamać go?! I potem bać się cały czas czy to nie wyjdzie na jaw?
Wiem , że ta dziecinka już jest, że już zyje we mnie. To okrutnie zabrzmi ale
wybieram toą straszniejszą wersję, bo nie będę widziała codziennie bólu na
twarzy mojego męża z pytaniem ;dlaczego???
Nie wybaczę sobie tego nigdy, wiem że będę tego gorzko żałować, nie wiem jak
będę potrafiła z tym żyć, ale czuję że tak musze postapić.

[maka25]

A może jednak spróbuj go oszukać. Wiem, że to trudne, tak samo jak każda Twoja
decyzja. Ja byłam w zupełnie innej sytuacji i nie wiem co mogłabym Ci mądrego
napisać... Rozumiem Twoje obawyi wiem czemu chcesz to zrobić, jednak z drugiej
strony szkoda, wielka szkoda... Po prostu wolisz nosić ból w sobie niż obciążyć
nim kogoś innego. Jedni mogą nazwać Cię egoistką, bo nie myślisz o tym maleńkim
życiu, ale z drugiej strony nie chcesz by bliscy cierpieli. W sumie reasumując
wiedziałaś co robisz zdradzając męża i nie jesteś już dzieckiem... wiesz czym to
mogło się skończyć. Nie chcę Cię przytłoczyć ani obrazić, jednak... Wiem, jednak
jestem z Tobą, cokolwiek postanowisz

[kapyl]

Sprobuj Moniko - sprobuj zrobic tak jak radzi Ci Arsena, Maka25
Uratujesz dziecko, sprobuj.

I jeszcze jedno

[blanqua]

Piszesz Monika, że zabiejsz dziecko aby nie widzieć bólu na twarzy męża.
Ale jednocześnie zadasz śmiertelny ból dziecku. Zniszczysz siebie.
jak chcesz potem patrzeć na dwójkę dzieci wiedząc, że było tzrecie?
Monika, powstrzymaj się przed tym, co chcesz zrobić.
Monika, są racje ważne i ważniejsze. Kwestia życia jest zawsze ważniejsza i
nieporównywalna z czyimś bólem czy zdziwieniem. bo z tym się zawsze człowiek
oswaja, uczy zyć. A zabicia dziecka nie odwrócisz.
Blanka

[arsena1]

Moniko!
Wydaje mi się że Ty już podjełaś decyzję,tutaj szukasz tylko aprobaty dla tej
decyzji.Wiedz tylko jedno że NIGDY nie będziesz szczęśliwa gdy usuniesz to
dziecko,po to żeby męża przysobie zatrzymać.Wcześniej czy później i tak to
wyjdzie na jaw a wtedy dopiero bedziesz żałować że tego MALEŃSTWA nie ma z Tobą.
Jest ciężko ale warto...

Do monikaaaa

[kuniza]

jest mi bardzo przykro, że znalazłaś się w takiej sytuacji, wiem, że jest Ci
ciężko bo sama do niedawna miałam podobną i żadna decyzja niewydawała mi się
dobra! więc w pewnym stopniu Cię rozumiem... z tą tylko różnicą, że Ty sama
mówisz już że je kochasz i myslisz jakbyś miała trójkę dzieci. Nie wiem więc
czy sobie poradzisz po aborcji??? ja jestem za aborcja i uważam że każda
kobieta powinna mieć prawo SAMA zdecydować czy urodzić dziecko czy nie??? Ty
chcesz je urodzić prawda??? więc musisz stawić czoła wszystkim i powiedzieć
prawdę! Rozmawiałam ze swoim mężem, który powiedział mi że nigdy by mi nie
wybaczył i niezakceptowałby tego dziecka, nie znam Twojego męża ale musisz się
na to również przygotować, pomyśl również o swojej rodzinie mówię tu o teściach
i swoich rodzicach! czy będą oni tak samo traktowali to trzecie dziecko jak
dwójkę pozostałych? Przecież ono nie może się czuś gorsze??? i co z ojcem tego
dziecka , ja bym mu powiedziała, to podstawa??? czy uzna to dziecko, będzie Ci
pomagał itd... jest wiele aspektów do przemyślenia! zeby potem ci dziecko nie
powiedziało że ono na świat się nie pchało... niestety ale to prawda , sama
doprowadziłąś do tej sytuacji... wiem że trudno... strasznie cię rozumiem ale
jeśli już kochasz to dziecko to po prostu chyba nie możesz usunąć...

Bardzo mi przykro , naprawde ale musisz sama podjąc te decyzję...życzę dużo
siły na najbliższe tygodnie

[madzia1708]

ale ładnie to napisałaś.....
podpisuję się pod tym całym sercem
Magda

[kapyl]

madzia1708 napisała:

> ale ładnie to napisałaś.....
> podpisuję się pod tym całym sercem
> Magda


Decyzja nalezy do Moniki.
Skoro jednak napisala swoja historie, my mamy prawo wypowiedziec swoja opinie.
Monika sama napisala ze juz kocha swoje trzecie dziecko (o nim takze powinna
myslec, ono takze juz zyje), a istnieje obawa ze swoim zachowaniem wzbudzi w
mezu podejrzenia (o ile juz nie wzbudzila) i prawda i tak moze sie wydac.
Kasia

[kimono24]

jestescie okropne - jak mozna oklamywac w ten sposob wlasnego
meza ???????????????????????

jaki by nie byl nie mozna w ten sposob postepowac
czytalam tutaj i takie posty kiedy podstepem ktora z nas chciala zrobic sobie
dziecko z wlasnym mezem, oklamac go i w ten sposob zajsc w ciaze !!!!

to niedopuszczalna sytuacja
a co jesli dziecko kiedys zachoruje, potrzebna bedzie krew
wszystko wyjdzie na jaw
co wtedy ????
jak mozna zyc ze swiadomoscia ze oklamalo sie wlasnego meza, dziecku nie
powiedziec prawdy ze mama przespala sie z kims kto ciebie nie chcial .....
nie rozumiem Was - jestescie bezwgledne

[kizdam47]

Nie denerwuj mnie Kimono.

Jaką proponujesz opcję:
a)powiedzieć mężowi prawdę - stracić jego i dzieci, załamać sie i pozostać
samej z dzieckiem,
b)po cichu dokonac aborcji i przeżywac to co my
c)odejśc od rodziny i zwiazać sie z biologicznym ojcem dziecka i równiez
stracic rodzinę,
d)byc bezwzględnyą i okłamac męża, urodzic utrzymujac, że to jego dziecko
e)inne rozsądne rozwiazanie, które nie istnieje.

Które rozwiązanie wg Ciebie jest najbardziej, a które najmniej bezwzględne?

[kapyl]

Ciesze sie kizdam ze nie uwazasz mojej propozycji za bezwzgledna.
Tak jak ktoras z dziewczyn wczesniej napisala sa rzeczy mniej wazne i wazne.
Zycie dziecka jest zawsze wazniejsze.
Dziecko to krew z twojej krwi.
Dziecko pozostaje twoim dzieckiem do konca zycia. Maz niekoniecznie zostanie
twoim mezem do konca zycia.
Jezeli Monika kocha to dziecko i kocha meza - jedynym wyjsciem aby te dwie
milosci byly nadal jest wlasnie klamstwo. To klamstwo.

Dla dobra mojego dziecka jestem gotowa zrobic o wiele wiecej niz tylko sklamac.

[kizdam47]

Nigdy nie uważałam, że kłamstwo jest dobre. Sa ludzie, którzy uważają, że to
najgorsza z rzeczy. Że zawsze trzeba mówic prawdę bez względu na okoliczności i
konsekwencje.
Staram sie poradzic Monice najlepsze w tej sytuacji i na ta chwilę rozwiązanie.

Wiem, że to podłe okłamywac w ten sposób męża. Ale przeciez chcemy wszystkie
apelowac za obronę tej najwyższej wartości, jaka jest tutaj życie dziecka.

Jak Monika będzie mogła w spokoju donosic i urodzic maleństwo, gdy w obecnej
chwili swoim szczerym wyznaniem zachwieje (a może nie tylko zachwieje)
fundamentami swojej rodziny?

Skąd wiecie, jak małżonek zareaguje? Bo po tym co pisała Monika włąsnie w taki
sposób, jak myślałam.

!!!

[monikaaaaa]

Jaką proponujesz opcję:

a)powiedzieć mężowi prawdę - stracić jego i dzieci, załamać sie i pozostać
samej z dzieckiem,

nie mogę mu powiedzieć, bo to by wisiało nad nami jak jakiś ciężar,
atmosfera nie byłaby najlepsza, a on by mi miał to zawsze za złe, jak mogłam
to zrobić. Jesli mu powiem, pewnie by chciał wiedzieć kto jest ojcem. Sądzę też
że by chciał, żebym tamtemu powiedziała prawdę. (to nienajlepszy pomysł, bo
wiązałoby się z dużymi problemami)

> b)po cichu dokonac aborcji i przeżywac to co my

zdecydowałam

> c)odejśc od rodziny i zwiazać sie z biologicznym ojcem dziecka i równiez
> stracic rodzinę,

to wogóle nie wchodzi w rachube, kocham go nadal ale czuję się wykorzystana i
oszukana

> d)byc bezwzględnyą i okłamac męża, urodzic utrzymujac, że to jego dziecko
kizdam47 napisała:

ciągły strach, że sie wyda?????!!!!!!

NIe wiem jak to zrobię i jak się będę z tym czuła. Teraz już jest fatalnie!!!!

[kizdam47]

Jezu, nie rób tego. Błagam Cię.

[madzia1708]

kimono24 napisała:

> jestescie okropne - jak mozna oklamywac w ten sposob wlasnego
> meza ???????????????????????


czasami nie ma innego wyjścia niz kłamstwo, w tym przypadku własnie tak jest,
albo aborcja albo kłamstwo, innego wyjścia nie widzę


> jaki by nie byl nie mozna w ten sposob postepowac
> czytalam tutaj i takie posty kiedy podstepem ktora z nas chciala zrobic sobie
> dziecko z wlasnym mezem, oklamac go i w ten sposob zajsc w ciaze !!!!


Ja na przykład włśnie to doradzałam Monice, mam nadzieje, że właśnie tak zrobi



>
> to niedopuszczalna sytuacja
> a co jesli dziecko kiedys zachoruje, potrzebna bedzie krew
> wszystko wyjdzie na jaw
> co wtedy ????


trudno trzeba czasami zaryzykować. Nie ma innego wyjścia, chybaże aborcja..jak
powie prawdę, facet odejdzie od niej, rozwali w ten sposób swoją rodzinę, a
dzieciom odbierze normalny dom


> jak mozna zyc ze swiadomoscia ze oklamalo sie wlasnego meza, dziecku nie
> powiedziec prawdy ze mama przespala sie z kims kto ciebie nie chcial .....
> nie rozumiem Was - jestescie bezwgledne


NORMALNIE!!
szkoda, że wcześniej nie byłaś taka święta. Daj spokój Kimono przemyśl sobie co
Ty niedawno zrobiłaś i przede wszystkim w imię czego.
Można okłamać męża, nie można powiedzieć dziecku, że jego ojcem jest ktoś, kto
nie chciał nim być. Z resztą ojcem jest ten mążczyzna, który wychowuje dziecko,
a nie ten, który zapłodnił jego matkę. Nawet w świetle prawa istnieje
domniemanie ojcostwa - ojcem dziecka jest mąż matki...

[kimono24]

ok, nie ma innego wyjscia
ale jesli Monika za przeproszeniem puscila sie z innym facetem "bo jej zwiazek
byl nie fajny przez pewien czas" to nie sadzisz ze powinna takze wziac na
siebie ciezar tego postepku i powiedziec mezowi cala prawde !!!!

nie mowie jej zeby usunela - to zadne rozwiazanie !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
nie doradzam jej zeby to zrobila
mowie tylko ze w takiej sytuacji jedynym dla mnie wyjsciem jest powiedzenie
prawdy mezowi - z calymi konsekwencjami tego czynu

tak, bardzo madrym rozwiazaniem jest oklamywanie meza i mowienie mu ze to jego
dziecka
a moze bedzie tak ze on go nie chce, nawet jesli Monika powiedzialaby ze to jego
ze nie chce juz dzieci
i ciagle bedzie patrzyl na to malenstwo ze zloscia
ze to za duzo, ze nie ma kasy, ze juz nie chcial
myslicie ze to lepsze rozwiazanie ?????????????????????????????????

przyznalam sie wszem i wobec do tego ze zabilam dziecko z czysto egoistycznych
pobudek
place za to bardzo wysoka cene, wierz mi i ciagle pamietam o tym co zrobilam
nie mowilam ze jestem swieta.. to jest moj punkt widzenia
ale znowu widze ze ta nasza solidarnosc polega na tym, zeby zawsze mowic to
samo co wszyscy

[madzia1708]

nie Kimono, nie o to chodzi, żeby mówić to samo co wszyscy.

Ja poprostu boję się o dzieci Moniki i jej męża, że kiedy powie prawde rozwali
tym dzieciom dom.

wiem, że płacisz za to, co zrobiłaś wysoką cenę, proszę pisz do Moniki to,
krzycz,że żałujesz, zeby tego nie robiła, a nie mówisz, ze prawda jest
najważniejsza, uwierz, nie zawsze tak jest...

wiadomo, że Monika zrobiła źle, bardzo źle, zdradziła męża, ale może poprostu
się zakochała, może mąż przestał się starać, zeby było dobrze między nimi,
czasami wystarczy tylko chwila, żeby zgubić gdzieś to coś, bez czego wcześniej
nie dało się żyć...miłość??

może zbiegły się te dwie sytuacje, z mężem nie za dobrze i jakiś mężczyzna,
który zaczął Ją traktować jak przed kilku laty mąż:
kwiaty,komplementy...zgubiła po drodze zdrowy rozsądek i stało się.

Super by było, żeby w tej całej sytuacji nie pojawiło się dziecko, ale się
pojawiło i pamiętaj, że poza tym dzieckiem, jest mąż, dwójka dzieci, dom.

Wiem, ze nie można budowac niczego na kłamstwie, ale czasami nie ma innego
wyjścia...najlepiej by było, żeby Monika powiedziała prawdę, mąż zaakceptował
Ją po zdradzie i Jej dziecko, ale dla faceta zdrada, to coś najgorszego i nie
znam takiego faceta, który by to wybaczył i mógł z tym żyć....

Tak naprawdę z tej sytuacji nie ma dobrego wyjścia, poprostu nie ma

[blanqua]

Monika
Myślę,że czas na trochę uczciwości. Są rzeczy ważniejsze i mniej ważne. Są
rzeczy o większym i mniejszym znaczeniu.
Piszesz, że chcesz zabić swoje dziecko bo nie możesz patrzć na smutną minę
męza. A to już demagogia dla mnie.
Dziecko powstało w taki sposob jak powstało, wtedy refleksji o minie męza i
smutnych oczach nie było... Teraz nagle kiedy to jest wygodniejsze dla Ciebie
to tak robisz...
Cóż, Twój mąż jest dorosłym mężczyzną, pogodzi się, przyjmie a na pewno
PRZEŻYJE to. Dla niego jest to może sprawa bólu, zdziwienia ale nie sprawa
śmierci.
Natomiast dla Twojego dziecka, które jest w Tobie, rozwija się, chce żyć jest
to sprawa śmierci.
I czy wolno zabijac dziecko tylko w imię tego aby podtrzymywać fałszywy swój
obraz?
Czyjeś samopoczucie, zranienie są rzeczą nieporównywalną, nieadekwatna pod
względem wagi do kwestii zycia dziecka...
Przemysl to Monika, nie rób tego. Jeszcze możesz się cofnąc.
Wiadomo, że po programie mógł być zdziwiony, nawet zszokowany.
Ale zupełnie inna byłaby reakcja w momencie jakbyś powiedziała, że to Ty jesteś
w ciaży, że to Ciebie dotyczy. Nie jest niczym nowym stwierdzenie, że inaczej
pojmujemy pewne rzeczt jeśli dotyczą bliskich czy znanych osób. Rozważanie
pewnych kwestii teoretycznie - tak jak tego programu o dzieciach ze zdrady -
może prowadzić tylko do ogólnych wniosków. Jeżeli powiesz, że Ty ejsteś w tej
sytuacji będzie inaczej.
Na tyle znamy siebie na ile nas sprawdzono - ot, i tyle.
I dlatego na pewno inaczej by zareagował jeżeli np pokażesz zdjęcia z USG,
pokażesz, że dziecko jest w Tobie, żyje. Wtedy już nie można uciec do formuł.
Monika, nie uciekaj w tchórzostwo. Bo w tym przypadku wybranie rzeczy
łatwiejszej, martwienie się o samopoczucie męza jest wyrokiem śmierci na
dziecko...
Blanka

[kapyl]

Masz w tej chwili trojke dzieci.
Mysl o trojce.
I mysl o sobie. Udzwigniesz swoje zycie potem? Bedziesz w stanie patrzec na
swoje dzieci i myslec o tym ktorego nie ma?
Poczytaj sobie watki na tym forum. Te kobiety zaluja. Chcialyby byc w Twojej
skorze by moc podjac inna decyzje... Dlatego prosza Cie bys nie przerywala
zycia swemu dziecku.
Jestes juz matka - wiesz ze dla dziecka matka gotowa jest zrobic wszystko.

monika COKOLWIEK sie stanie bedzie dobrze

[lemonna]

dajcie juz jej spokoj, monika, masz metlik w glowie, zrob jak czujesz.
twoj mąż jest kochany.
dziecko jest kochane.
nie wiadomo.
sa kobiety takie jak ty.
ale kazdy jest inny.

trzymaj sie.

Dajmy Monice czas czas na przemyślenia...

[maka25]

...bo się powtarzamy... I to te same osoby piszą niejednokrotnie to samo.
Niestety ona zrobi to co uważa za słuszne...

[lemonna]

dlaczego niestety?|||

> Niestety ona zrobi to co uważa za słuszne...

[maka25]

Tak mi się napisało Chodziło mi o to że ona sama podejmie decyzję, którą
będzie uważała za słuszną a my raczej(!) nie będziemy mieli na to wpływu.

[jol5.po]

własciwie to mąż Moniki jest osobą najbardziej ubezwłasnowolnioną w tej historii (chociaż dziecko bardziej - jego
zycie zależy od dorosłych, a własciwie od tego co przewazy w secu Moniki, zlituje się nad nim - przeżyje,
przeważą inne uczucia, nie przezyje).
Ale wracając do męża ta historia, ale i jej początek, czyli zdrada, wszystko rozgrywa się poza nim. Jego stan - zdenewrowanie,
ból oraz to co być może zrobi, jest wykorzytywane jako argument, ale paradoksem jest, że nikt się w rzeczywistości
o tym nie przekona - bo on się o niczym nie dowie (teoretyczie, bo ja myslę, ze musi coś już widzeć, albo zobaczy
zmianę w zachowaniu żony już po aborcji).
W sumie to dorosły człowiek - być może jest emocjonalny - wtedy pod wpływem impulsu zadziałałby w tej historii jak
większośc ludzi - newry, ból, itd. itp. być może jest inny, wtedy różne inne warianty są możliwe.
Nie znamy męża Moniki, nie wiemy jak by postapił, bo nie mamy najmniejszej wskazówki. To co wiemy to tylko
informacje przefiltrowane przez strach Moniki.

ale szczerze mówiąc ja też myślę, że w chwilach strachu i takiej sytuacji w jakiej jest Monika - ze przede
wszystkim ona boi sie odpowiedzialności za czyn, boi reakcji na to co zrobiła - niech i kłamstwo będzie, niech i
się ucieka do podstepu. To zawsze można odkręcić. A nawet niech się ciągnie, Arsena potwierdza, że może to trwać i
trwać - a dzięki temu dziecko jest, jest konkretny człowiek - i to jest wartość podstawowa.

[kasiar74]

super ale po pytaniach Miniki sprzed kliklu dni facet byłby chyba idiota jakby
sie nie domyslił niczego

[madzia1708]

faceci to przeważnie idioci ;O)
a na poważnie, to nie sądzę, z tego co Monika mowi, to uczciwy facet z Niego, a
każdy sądzi po sobie...tak myślę

[blanqua]

Ja nadal uważam, że powinna powiedzieć mężowi. DLaczego mąż ma być tak
oszukiwany?
I czy taka rodzina, w ktorej żona zdradza męża, prowadzi jakby podwójne życie
jest aż tak spojona, że ważniejsza niż życie dziecka?
Nadal myślę,że najlepsze byloby urodzenie dziecka ale żeby mąż znał prawdę.
Prawdę przyjmie łatwiej niż bycie okłamywanym..
Blanka

[kizdam47]

CZy naprawdę uważasz, że powinna dołożyc sobie tak ogromnego stresu na następne
8 miesięcy? Tak ważnych w jej i dziecka zyciu.

[blanqua]

Cóż... na razie najważniejsze aby przed tym dzieciątkiem było te 8 miesięcy i
całe dalsze życie...
Poza tym odbieram to w takich kategoriach:
1) powiedzenie męzowi o wszystkim = wielki stres przed i gwaltowna, silna burza
jeżeli mąż jest tak mądry to nie będzie krzywdzil kobiety w ciąży, znęcał się
2) zatajenie prawdy lub aborcja = długotrwały, rozciągnięty w czasie i
narastajacy nawet stres.
rozwiązanie 1 wydaje się trudniejsze ale bardziej korzystne. Poneiważ od
momentu kiedy mąż wie wszystko może być tylko lepiej, nie ma oczekiwania, że
tajemnica (albo zdrady albo zdrady i aborcji) wyda się
Blanka

Skonczmy juz ta dyskusje...

[kapyl]

Monika najwyzej podjela juz decyzje.
Zdecydowala sie na aborcje - trudno. Nie mozna jej na sile przekonac.
Juz nie chce slyszec o tym, ze kocha to dziecko, ale meza nie chce ranic itp.
To bolesny watek dla wielu kobiet - przezywaja od nowa swoja droge do aborcji i
po aborcji.
To boli - i ta decyzja podejmowana na moich oczach tez mnie boli.

Przepraszam Cię kapyl i Was wszystkich

[monikaaaaa]

[lemonna]

Monika, tak czy owak, swiat sie dalej kreci,
zyj dalej.

[kasiar74]

nikogo nie musisz przepraszać
to ty będziesz musiała się z tym zmierzyć
ale nie jesteś sama
pamietaj o tym

przepraszam

[kapyl]

mnie przepraszać nie musisz
nikogo nie musisz przepraszac
tylko Twoje dziecko - tylko Jemu sie to ewentualnie należy

[blanqua]

Żal...
Bo jak się domyślam obserwowaliśmy na bieżąco przygotowania do zabicia dziecka
smutno i żal dziecka
ale trzymaj się Monika
Blanka

[monika10001]

BYŁO POŚWIĘCIĆ CZAS MĘŻOWI I DZIECIOM RELACJE MAŁŻEŃSKIE BYŁYBY LEPSZE,CZYTAŁAM
UWAŻNIE RADY I WSZELKIE ROZWAŻANIA -PRZERAZIŁAM SIĘ JAK MOŻNA TAK PERFIDNIE COŚ
PLANOWAĆ A PRZEPRASZAM JAK MOŻNA BYŁO WMÓWIĆ MĘŻOWI ŻE TO JEGO DZIECIĄTKO JAK
NIE BYŁO WSPÓŁŻYCIA.KAŻDE WYJŚCIE Z SYTUACJI KOGOŚ ZRANI A SZCZEGÓLNIE W RAZIE
ROZPADU ZWIĄZKU WASZE DZIECI,DO TEGO "SZCZĘŚCIA" INFORMUJESZ IŻ KOCHANE JEST
MAŁO ODPOWIEDZIALNY JAK DLA MNIE TA CAŁA SYTUACJA TO NIC INNEGO JAK
PATOLOGIA.WASZE NAJMŁODSZE DZIECKO MA NIESPEŁNA 2 LATA I JUŻ COŚ SIĘ STAŁO ŻE
KOGOŚ POZNAŁAŚ,ZWIĄZEK TO NIEUSTANNA PRACA A NIE SZUKANIE WRAŻEŃ NA BOKACH DLA
MNIE TO KOMPLETNIE NIEREALNE A ZAPEWNIAM CIEBI ŻE NIE PROWADZĘ NUDNEGO STYLU
ŻYCIA.

[madzia1708]

na początek prośba o nie używanie CapsLocka.

A tak ogólnie: nie mów, że cos jest dla Ciebie nie realne, bo nie wiesz, co CIĘ
czeka za miesiąc, dwa, czy rok.

Ja nie widzę innego wyjścia z tej sytuacji, Monika powinna przespać się z
własnym mężem i powiedzieć, że to jego dziecko, coż jestem perfidna..


nie ma znaczenia ile ma najmłodsze z dzieci tego małżeństwa, popsuć się może w
każdym momencie związku, czasami nie ma już chęci na pracę nad związkiem, są
dzieci, praca, a czasami człowiek się poprostu zakocha i tyle. Wcale nie jest
to szukanie wrażeń na boku, czy jak to nazwałaś PATOLOGIA

Nie oceniaj Moniki, bo jej nie znasz i nie wiesz jaki dramat przeżywa od kilku
dni

no i co swiete ???

[kimono24]

i po co byla cala ta dyskusja
nie udalo sie uratowac zycia dziecka
bo matka wolala zabic niz powiedziec mezowi prawde

...

i tak to dalej zawsze bedzie sie krecilo
w takich chwilach trace wiare w to ze moje bolesne doswiadczenie, moj blad moze
komus pomoze, moze kogos skloni do refleksji
moze ktos zdecyduje ze nie, ze urodzi dzieciatko ktore w sobie nosi
teraz placze, jest mi b. smutno
i po co to forum
nie jestesmy w stanie zrobic nic ..

m

[madzia1708]

to dziecko ciągle żyje...

[kfef]

Przeczytałam wszystkie posty, na których radzicie Monice co ma zrobić.
Wyłania sie z tego okropny bałagan i mętlik. Myślę, że Monika nadal nie wie co
zrobić. Jest między młotem a kowadłem. Jest dokładnie w takiej samej sytuacji
jak my kiedyś: chciałabym, ale boje się.
Ja kiedyś parę miesięcy przed ślubem miałam przygodę i bałam się, że zaszłam w
ciążę. mówiłam wtedy mojemu przyszłemu mężowi, że chyba jestem w ciąży, ale nie
urodzę. On na to dlaczego, ja mu odp.:"bo tyle brałam tabletek przeciwbólowych
(cierpie na migreny) i bałabym się że to mogłoby zaszkodzić dziecku"
Potraktował tę odpowiedź za wystarczającą i nie drążył tematu. już wtedy
powinno zapalić mi się czerwone świtełko, że jemu takie rzeczy przychodzą z
łatwością. Alarm okazał się fałszywy.
Teraz, gdy 8 miesięcy temu dokonałam aborcji na jego żądanie, żałuję i okropnie
i cierpię i nie mogę sobie darować tego, że to zrobiłam i nie potrafię sobie
tego wybaczyć. Mam dwoje dzieci i trzecie już było za dużo dla mojego męża. Dla
niego to był wrzód, który wycięłam i nie ma po nim śladu, dla mnie ogromna
blizna. (czytaj moją historię na Blizna2-żałując aborcji).
12 lat temu z wielką łatwością mówiłam, że usunę, teraz po dwóch ciążach
przeżywałam największe katusze i nadal cierpię.Teraz nigdy bym tego nie zrobiła
drugi raz!
Nie chcę nic radzić Monice.
Ona musi sama rozwiązać swój problem, zgodnie ze swoim sumieniem.
Pozdrawiam Cię Moniczko i trzymam kciuki. Cokolwiek zrobisz ja to uszanuję.
Kfef

[monika10001]

Caps Lock-a użyłam świadomie.Jak można uważać że nie ma się wpływu na swoje
życie,to może niewiadomo czy kiedyś nie napadniecie na bank,czy nie
zdefraudujecie pieniędzy firmy ,co to choroba nowotworowa? Litości trzeba
odpowiadać za swoje błędy ,dziewczyna jest tchórzem a nie między młotem a
kowadłem,dobrze że niektórzy mężowie i partnerzy nie czytają tego
forum/zazwyczja/po chyba by padli.Jak czytam niektóre pomysły to mając synka
wolę żeby był geyem niż mieć takie synowe,chociaż do tego daleka droga bo ma
3,5rż.Może takie rozwiąznie to aby mąż się o wszystkim dowiedział odebrał
dziecia a pani ułożyła sobie różowe życie z nieodpowidzialnym kochasiem i
oczywiście musiała płacić w odpowiedniej wysokości alimenty.JAK SZKODA MI TYCH
DZIECI!Czy ktoś pomyślał o ich psychice?
Kfef-ty też jak widzę jesteś w "PARTNERSKIM" związku ,jak można wybierać sobie
urodzę czy nie szczególnie jak jest się już matką/wydaj mi się że trudniejsz
decyzja/szczególnie że ty tego nie chciałaś .Co znaczy troje za dużo,przecież
załóżmy że dziecko pierwsze rodzi się chore to więcej pracy niż troje
zdrowych,to co zostajecie sami na starcie?Ludzie na jakim gruncie te związki
zbudowane?
Co się dziwić ludziom ułomnym,biednym,upośledzonym bez dzieciństwa, bez
przykładu że dzieci do beczek wkładają,wasze porady,zamiary i decyzje są
bardziej ucywilizowane bo jesteście z innej grupy społecznej niż oni ale cel
ten sam.
Nie uważam się za sklerozę absolutnie święta nie jestem tylko odpowiedzialna i
zakochana w mężu,kocham jego tak samo jak synka .

[kfef]

Monika, co Ty tu robisz na tym forum. Czy wiesz co my przeżyłyśmy i nadal
przezywamy?
Jesteś w cudownym związku, kochasz męża i synka.
Czy przeżyłaś to, co my?
Przeczytaj sobie moją historię na Blizna 2, a potem mnie osądzaj.
Zdenerwował mnie Twój post.
Ile jest cudownych związków, bez problemów, kłótni i zadawania ran?

[kimono24]

moj taki jest ...
jest przez caly czas
nie zrobilam tego przez NIEGO
nie zrobilam bo zdradzilam
nie zrobilam ..
zrobilam/zrobilismy bo myslelismy ze nie wyjechalismy jeszcze tam gdzie
chcielismy, bo dziecko by przeszkadzalo
bo ja zaczynalam nowa prace
bo bylam tchorzem

teraz czesto ON ze mna placze
czesto ze mna jest - to on byl tym glosem wtedy kiedy podejmowalismy decyzje
zeby tego moze jednak nie robic, ze wlasciwie to juz jest fasolka kochana itd
to ja mialam opory - koniec koncow usmiercilismy nasze malenstwo ..
teraz jest duzo lez, smutku i strasznego zalu ze to sie stalo
ja przezywam teraz katusze - owszem, bo za dwa miesiace mialabym swojego
dzidziusia ktorego teraz bardzo pragne

przezylam koszmar i nadal przezywam
ciesze sie tylko ze moge razem z NIM

[kimono24]

a nie sadzisz ze powiedzial to bal sie ze moglabys urodzic chore dziecko ?

w ogole to mam wrazenie i coraz bardziej sie w tym utwierdzam ze KOBIETY SA
BEZWGLEDNE I KLAMLIWE ...
rady tyou - nie mow mu itd

-kurcze ale dziwna jazda
podobno jestesmy ten PUCH MARNY ...

dobre sobie

[lemonna]

laski przesadzacie z tym wjeżdżaniem na psyche, na serio.
trudno, stalo sie, nie jestescie w jej sytuajcii i nie wam ja oceniac.
nikt nie powinien nikogo oceniac.
ej monika, wyluzuj, tak naprawde ludzie czasem widza to co chcieliby widziec,
albv to czego sie boja:
z plodu może byc dziecko, ale przeciez to nie jest jeszcze do koncadziecko.
kobiety personifikuja plod, nadajac mu cechy dziecka, czlowieka, tego co
chcialby miec, a nie maja.
ludzie wyluzujcie, takich sytuacjiii jest cala masa na swiecie.

[lemonna]

poza tym macie żal do moniki ze zrobila to, czujecie ze " poco w takim rzie w
ogole pisala???'
haha to jest smieszne, pisala bo jej bylo zle, pomoglyscie przeciez tez jej
najbardziej tym ze pokazalyscie jej wasze drogi, wasze podejscie, samo to ze wy
tez to przezylyscie i z nia rozmawiacie jest juz pomoca, wiecta cala dyskusja
nie jest bezsensu jak niektorzy sugeruja.

LEMMONA

[madzia1708]

Monika jeszcze nic nie zrobiła. Z resztą nie Twoja broszka, wpadłaś tu jak
jakiś intruz i próbujesz uwiadamiać, że dziecko, to nie jest dziecko, to co to
jest?
A Ty masz dzieci? wiesz jak wygląda PŁÓD na USG w 6,7,8 tygodniu ciąży?

[lemonna]

a co zawsze trzeba sie ladnie przedstawic, zalozyc nowy watek, opowiedziec swoja
historie bla bla bla???

[madzia1708]

zadałm Ci pytanie, a właściwie dwa pytania, odpowiedz proszę

[lemonna]

nie mam dzidzi, wiem jak wyglada plod. i co z tego?

[madzia1708]

to z tego, że jak będziesz miała, to zrozumiesz, jak zobaczysz takiego
malutkiego ludzika na usg....

[martynka301]

Kobieto , przerwanie ciąży to nie wyrwanie zęba!
Jak możesz trywializować podobne postępowanie?
TAK, aborcji jest cała masa na świecie- niestety i zobacz ile z tego
"dobra".Sama słodycz, "szczęśliwe " kobiety, "zero" przemocy, "RAJ" na ziemi!
Widać,że matką nie jesteś i nie wiesz co to znaczy nosić pod sercem swoje dziecko.
Faza płodowa jest pewnym etapem w życiu człowieka, tak jak faza przekwitania,
dojrzewania itp. Życie zaczyna sie w momencie połączenia dwóch komórek i jak
sobie chcesz tej NAUKOWEJ PRAWDY nie zmienisz. Wszystkiego Dobrego !

[kasiar74]

kimono ty tez jestes kobietą
a tobie juz chyba calkiem grzeje dziewczyno

[madzia1708]

A Ty się jej uczepiłaś.........

[blanqua]

Monika
jeśli to dziecko jeszcze żyje - nie rób tego
jeszcze możesz się powstrzymać
nie ma takiej wartości dla której warto zabić człowieka
dla której warto zabić Twoje dziecko
Blanka

[mamaanieli]

Słowa mojego męża: "jednego zła nie naprawia się drugim". "Jest pewne że jak
usunie, rozwali sobie życie. Jak nie usunie - prędzej lub później życie sobie
ułoży. I nie jest powiedziane, że mąż ją rzuci". To tak w drugim skrócie.

Dlaczego człowiek może zostać zabity tylko za to, że ma "niewłaściwego" ojca?

border="0"
src="tickers.TickerFactory.com/ezt/d/1;20711;115/st/20050924/dt/6/k/77cf/
preg.png">Trzecia Dzidzia</a>

Jednego zła nie naprawia się drugim

[kapyl]

To był naprawdę najlepszy komentarz jaki można było znaleźć

[balbusia1]

Moniczko! Ja tez uwazam,ze nie powinnas tego robic! aborcja jest rozwiazaniem
tymczasowym, chwilowo zrzucisz z siebie odpowiedzialnosc, ale nie wytrzymasz,
nie poradzisz sobie z tym ciezarem i opowiesz sama wczesniej czy pozniej
wszystko swojemu mezowi, albo wpadniesz w depresje, albo maz sie po prostu
dowie.
Zabojstwo nie uratuje twojego malzenstwa, nie uratuje twoich dzieci.
Masz tak naprawde dwa wyjscia: wrobic meza w to dziecko lub powiedziec mu
prawde. Pewnie bedzie cierpial jak pies, ale mysle ze przetrzyma. Jezeli Cie
kocha, naprawde Cie kocha to przetrzyma. Gdyby nie bylo dziecka to uwazam,ze
lepiej jest zataic zdrade.
Ale ono juz jest i nie zbudujesz rodziny kosztem czyjej krzywdy, a teraz
jeszcze masz szanse, moze ta ostatnia...
Trzymaj sie
Balbi

[laura_ola]

Ja mam podobna sytuacje, albo i gorsza....
Zlożyłam juz pozew o rozwód moj mąz ze mna nie mieszka od około 3 tygodni, mamy
3,5 letnie dziecko. Mam faceta który jest bardzo dobry i kochany. Kocha mnie i
moojego synka. Właśnie zorientowałam sie ze jestem w ciazy. Boje sie bardzo,
chcialam miec drugie dziecko, ale jeszcze nie teraz... Jak ja pojde z brzuchem
na rozprawe sadowa? jestem tym przerazona...

[aa47]

napisz co u Ciebie? co postanowiłaś i jak się z tym czujesz? moze w taki sposób
komuś pomożesz.. pozdrawiam

[utka]

Straszne jest to, co chcesz zrobic z tym malenstwem.
Wybacz, ale w glowie mi sie nie mieszcza takie rzeczy.
Nie wiem, jak bedziesz potrafila z tym zyc - widziec na usg dzieciatko, jego
serduszko, raczki i nozki i na zimno decydowac o jego zabiciu.
Watpie czy Wam wszystkim wyjdzie to na dobre - tak jak juz ktos pisal jednego
zla nie zastepuje sie innym.

[poleczka2]

Ja mam już dwoje dzieci i w czwartek dowiedziałam się, że jestem w ciąży po raz
trzeci. Mąż chce abym usunęła ale ja wiem, że tego nie zrobię. Jestem tak
przeświadczona o tym, że wolę być samotną matką z trójką niż mężatką z dwójką,
raną w sercu i nienawiścią do męża. Wiem, mam inną sytuację. Mieszkam też za
granicą, tutaj dostanę zasiłki, opłaty też mi opłacą za dom, tak tutaj jest.
Nie chcę zostawiać męża i w duchu wiem, że się nie rozstaniemy, nawet jeżeli
będę musiała przechodzić przez fazę noworodkową sama bo mąż będzie miał
problemy z zaangażowaniem, że mogę to zrobić.
Wolę móc spojrzeć w lustro i widzieć siebie niż tę co zabiła własne dziecko.
Czuję się trochę tak jak musiał się czuć Oscar Schindler gdy uratował Żydów w
czasie wojny, tylko że ja ratuję moje dziecko.
Nie rób tego jeżeli masz wątpliwości.

[jol5.po]

Poleczko - dużo siły
wiem, że będzie dobrze - między Tobą i dzieckiem
mi trzecie dziecko przyniosło ogromnie dużo radości - zaraz po urodzeniu miałam poczucie, ze stres, który towarzyszył mi przy pielęgnacji wcześniejszych dzieci gdzieś uleciał
miałam wrażenie, że to mała laleczka, którą mogę się rozkoszować po raz kolejny, taki bonus od losu (bo jednak naokoło było 2 + 2 i mało która z koleżanke znała uczucia, które ja własnie miałam okazję odczuwać)
im więcej wysiłku tym większa nagroda
trzymam mocno kciuki za Twoją rodzinę i za Ciebie Jola

[mamaanieli]

I ja również trzymam kciuki, mocno!! Wszystko się ułoży Powolutku.

[olda_2]

poleczko2
ja nie byłam tak przeświadczona jak ty
jesteś silną kobietą!
byłam w identycznej sytuacji jak ty i dwa tygodnie temu usunęlam ciąże
równiez mam dwoje dzieci i mieszkam za granicą , bardzo tego żaluję

piszesz :"nie rób tego jezeli masz wątpliwości"
ja je mialam
silne argumenty męża za aborcją pokonaly moją słabość
dwa tygodnie temu usunęłam ciąże
żeby uratować moje dziecko jest już niestety za póżno
mogłam powiedzieć NIE a tego nie zrobiłam , czarna pustka...


poleczko2 podziwiam ciebie
chciałabym być taka silna jak ty

[olda_2]

lekarz psycholog wszyscy mnie do tego zachęcali
mówili : to jest dopiero szósty tydzień ...to jeszcze nic nie jest((
a po zabiegu : "dobrze zrobione"

dlaczego nie sluchałam siebie?? własnego serca??

totalna pustka
jestem w srodku pusta jak ta cała holandia ....

[kizdam47]

Ja też usunęłam w 6 tygodniu, może w 7.

Teraz jestem w ciąży i myślę, że ten fakt uratuje mnie od psychicznego
wyniszczenia.

Mam dwoje dzieci, do aborcji namawiał mnie mąż, teraz też nie jest
najszczęśliwszy z powodu ciąży, ale chyba zrozumiał, że już nie będę taka
głupia jak wtedy, w listopadzie.

Moje otoczenie też reagowało podobnie, że "trzeba cos wybrać", przedstawiało
wizję patologicznej rodziny z trójką głodnych i brudnych dzieci.

Błagam, nie przeliczajcie tego na pieniądze, bo nie da się i strzeżcie się
błędu w postaci aborcji, bądźcie silne - nie dajcie sie mężom, mamom,
teściowym, koleżankom pukającym się w głowę.

[jol5.po]

>Teraz jestem w ciąży<
Magda SERDECZNE GRATULACJE)))))))))))

>wizję patologicznej rodziny z trójką głodnych i brudnych dzieci<
bla, bla, bla
trójka to prześwietny układ rodzinny

do Oldy2

[mamaanieli]

Jestem przeciwniczką aborcji i wolę tego czyny niczym nie usprawiedliwiać,
jednak z tego co piszesz wynika, że ty naprawdę nie do końca podjęłaś własną
decyzję, że byłaś do tego wręcz przymuszana. Swoją drogą... co to za psycholog
od siedmiu boleści... Według mnie fakt, że mieszkasz w tak liberalnej, zeby nie
powiedzieć libertyńskiej Holandii mówi też sam za siebie. Byłaś w konkretnym
środowisku, które wrzeszczało zupełnie coś innego niż mówiło Ci sumienie.
Czasem tak jest, że mimo chęci zagłusza się i zrowy rozsądek, i prawdziwe
uczucia. I nie dzieje się to do końca z naszej winy.
Przeżywasz teraz żałobę i bardzo cierpisz. Mam nadzieję, że sobie kiedyś
wybaczysz. POzdrawiam ciepło

[olda_2]

dziękuje tobie mamoanieli , bardzo się ciesze ,że mnie rozumiesz ))
środowisko w jakim żyje bardzo bardzo miało na to wpływ
jestem pewna bardzo pewna ,że żyjąc w Polsce nigdy przenigdy bym tego nie
zrobiła ,bo w Polsce to jest nielegalne , a tutaj w Holandii szkoda pisać....
jeśli nie chcesz cierpieć przed śmiercią to też nie ma problemu , zastosują
eutanazję...
moze to głupie ,ale prawdą jest ,że gdyby tylko mój mąż powiedział mi : "chcę
to dziecko" to urodziłabym ...
teraz nie obwiniam jego tylko staramy się obydwoje sobie wybaczyć (nie
najlepiej nam idzie)
mam nadzieję ,że wszystko dobrze się ułoży...
zaczęlam powolutku zmieniać siebie i moje życie na lepsze czeka mnie dużo
pracy...
pozdrowienia

[jol5.po]

powodzenia Oldo

[olda_2]

wszystkim bardzo bardzo dziękuje za słowa otuchy
a tobie szczególnie jol5.po
byłaś ze mną przed i po...
masz naprawde wielkie serce
dziękuje

[jol5.po]

Oldo, jak będziesz potrzebowała, to wiesz gdzie mnie znaleźć)

[poleczka2]

Teraz jest już dobrze (prawie 15 tydzień). Powiedziałam mężowi, że nie ciąży
usunę i tyle. Mąż zaakaceptował moją decyzję i razem czekamy na narodziny
trzeciego dziecka. Strasznie mi przykro z powodu tego o czym piszesz olda_2,
bardzo mi przykro, naprawdę.
Ja wiedziałam, że mąż nie patrzy na sprawę długo-terminowo, raczej
krótkowzrocznie. Nie sądzę by był w stanie przewidzieć depresję w którą
wpadłabym, bycie mamą moim dzieciom jest bardzo dla mnie ważne. Teraz nie
rozmawiamy już o aborcji, to dziecko się urodzi, będzie jego i moje, częścią
naszej rodziny. Będzie dobrze bo i jest już dobrze.
Olda, wszyscy podejmujemy decyzje w życiu, czasami błędne czasami dobre. Takie
jest życie. Będzie dobrze, zobaczysz, trzymaj się cieplutko.

[olda_2]

witam poleczko2
dziękuje za dobre słowa

Mówiłam mężowi , że ciąży nie usunę przekonywałam go ,że razem sobie
poradzimy , chociaż miałoby być bardzo ciężko finansowo . Byłam nawet w stanie
zapomnieć o wyjeżdzie do Polski raz w roku . Sama miałam ciężko będąc dzieckiem
więc jestem przyzwyczajona. Poza tym również i moja mama miała pierwszą trójkę
w bardzo krótkim odstępie czasowym więc wiedziałam co mnie czeka. Niestety mój
mąż miał na wszystko odpowiedż . Podawał takie argumenty , że naprawde stałam
sie głupia...ciągle płakałam bo nie wierzyłam co mój mąż gada . Nie znałam go z
tej strony. On ciągle nalegał nalegał...Nie rozumiem jego . Chociaż widzę , że
dla naszej dwójki dzieci jest bardzo dobrym ojcem.
Smutne to i bardzo boli . Stchórzyliśmy oboje . On bał się biedy a ja bałam się
powiedzieć NIE mężowi. Bałam się i nie miałam oparcia , żadnego oparcia również
z zewnątrz...

Nie chce już więcej o tym pisać . Chce coś zmienić... Widzę teraz wiele rzeczy
w moim życiu których wcześniej nie widziałam ...

[olda_2]

tak na marginesie poleczko2 mamy dzieci w tym samym wieku ))
pierwszy synek 08. 2002
drugi 03.2004

pozdrowienia

[poleczka2]

Mój mąż jak dowiedział się, że jestem w ciąży to powiedział: "no to teraz nie
będziemy mogli nigdzie jeździć ani nic robić". Nawiązywał do namiotu który
zakupiliśmy kilka dni wcześniej. Powiedziałam mu jakie to głupie tak myśleć.
Pewnie, mamy samochód na 5 osób, będzie ścisk, w domu też ale przeprowadzimy
się do większego z czasem, samochód kupimy większy jak wrócę do pracy. Może
mnie pomogło to, że jestem z natury optymistką. Jestem szczęśliwą osobą i matką
i lubię taką być. Wiedziałabym, że aborcja by mnie zmieniła nie do poznania, że
on i dzieci by mnie już nie znali. Że i tak bym od niego odeszła, nigdy bym mu
nie wybaczyła. Chcę być położną lub pielęgniarką na oddziale noworodkowym,
pracuję aby zdobyć kwalifikacje i doświadczenie, chcę osiągnąć swoje marzenia.
Nie byłabym w stanie starać się o miejsce na takich studiach z wielkim ciężarem
tego rodzaju.
A w ogóle nie piszmy o tym. Trzeba nauczyć się znowu żyć i cieszyć się tym co
się ma. Daj buziaki swoim chłopakom i nie martw się, pozdrowienia.

[olda_2]

Witaj poleczko2
Myślę, że jesteś bardzo szczęśliwą osobą
Myślę również , że u boku swojego męża czujesz się jednak bezpieczna i masz
oparcie ...
u nas , pomiędzy nami , mną i mężem , w naszym życiu musiało już coś wcześniej
być nie tak skoro doszło do takiej tragedii ...
Oczywiście aborcja zmienia każdą z nas bo to tak jak zabicie cząstki siebie...

Życzę Tobie abyś osiągnęła swoje marzenia
powodzenia i pozdrowienia

[kizdam47]

To wszystko bardzo podobne Olda. Ja zastanawiam się codziennie, jak mam mu
wybaczyć, skoro nawet o to nie poprosił? Ale czekam, zawsze będę czekać.

I to co pisze Poleczka - nigdzie nie pojedziemy przez 10 lat, nic sobie nie
kupimy, sobie i dzieciom. Zazdroszczę Ci odwagi, bo ja bez większych problemów
potrafię zabronic mężowi wyjść na wódeczkę z kolegą (aż mnie ostatnio samą
zdziwił brak jego sprzeciwu) ale w tak ważnej sprawie, jaka jest życie naszego
dziecka nie potrafiłam obronić swojego stanowiska. I co to dało? To, że urodze
dziecko o pół roku później.
Ktos kiedyś napisał, że kobieta od poczatku kocha swoje dziecko (nawet jeśli w
danej chwili go nie chce) i instynktownie zaczyna bronic jego życia. Bo tylko
ona jest jego matką. A mężczyźni to często panikarze i histerycy.

Mój chyba coś tam zrozumiał, bo nawet kilka razy zapytał, czy Michał mnie
kopie

Pozdrawiam Was.

[madzia1708]

Madziu
) nie wiem co napisać....cieszę się, ze bedziesz miała BAMBOSZA ) i
wiesz.....chyba lubie TWojego męża..
Pozdrawiam Twojch Facetów i Ciebie...

[madzia1708]

TWOICH!!!!! ale ze mnie BAMBUCZA <lol2>

[monikaaaaa]

przesyłam Wam wszystkim serdeczne pozdrowienia, codziennie sobie obiecuję, że
przestanę tu przychodzic, ale nie potrafię i codziennie tu jestem.

[kizdam47]

To jak w końcu: Bambosza czy Bambucze)?

Dzisiaj jestem w lepszym humorze, chociaż wizyta u pana doktora nic nowego nie
wniosłą, prócz zwolnienia na miesiąc. Uff, odpocznę, poucze się, jak Bambucza
mi pozwoli.
Usg się znów psuło, nie liczyło terminu i w ogóle kupa kobiet w ciąży, bo
doktor pierwszy dzien po urlopie był.

Pozdrawiam.

[okruszek100]

chcialam sie dopisać, ale mnie wywalilo na początek postu, gdzieś na gorę nie
umiem tego przenieść, niestety..Ale wiem,że wszystko się jakoś da
poukladać.Jesli sie chce...

[aatoja]

Dziewczyny z Monika? Czy ktoras cos wie???????

[demoniczna27]

pewnie usunęła i już tu nie zagląda

[mama_kakaszka]

Zaglądała jeszcze nie dawno, mam nadzieję, że u niej dobrze tzn. że nie
wydarzyło się nic innego, że znalazła spokój

link do wątku, w którym ostatnio sie pojawiła


Moja druga połówka choruje - moje forum

jestem z Wami cały czas

[monikaaaaa]

jestem tu codziennie, usunełam ciążę, pisałam chyba, nie pamiętam. Jest
strasznie cięzko. Przyjaciel namawia mnie na wizytę u psychologa i jestem
zdecydowana skorzystać z tego. Ojciec dziecka nie kontaktuje się ze mną, a mój
mąż nadal nic nie wie. Mnie to z dnia na dzień coraz bardziej męczy, że nie
mogę mu tego powiedzieć. NIe jest między nami najlepiej. Mam wyrzuty sumienia
wzgledem dziecka, siebie, jego, moich dzieci. Czasem jak jest fajnie, to łapię
się na tym że nie powinnam sie śmiac po tym co zrobiłam. NIe umiem normalnie
życ. Popadam z (ze) skrajnosci w skrajność.Czasem myślę, że nic się nie
wydarzyło, że to tylko moja wyobraźnia, a zaraz potem przeżywam to znowu i nie
mogę zapanować nad emocjami.

[e2005]

Może rzeczywiscie psycholog by się przydał ale on za Ciebie życia nie
przeżyje,problemów nie rozwiąże, co najwyżej wróci wiarę w siebie i ludzi- ale
to bardzo duzo. Idź jeśli możesz i jeśli Cię stać.

[monikaaaaa]

jeśli on mi nie pomoże, to ja sama sobie nie poradzę. Chcę uratowac swoje
małżeństwo i może właśnie w ten sposób. Bardzo bym chciała.
To nie byłyby prywatne wizyty. Nie płaciłabym za nie, bo chyba o to chodziło.
Pozdrawiam

[madzia1708]

)

Do Monikaaaaa

[mamaanieli]

Koniecznie idź do DOBREGO psychologa - zrób to dla swojej rodziny - dzieci,
męża, no i siebie. Zepsułaś coś, ale nie pozwól sobie zepsuć do końca.
Serdecznie pozdrawiam i myślę. Agata

[aatoja]

Idz Monisia, idz. Napewno w jakis sposob Ci to pomoze, odnajdziesz siebie.
Trzymam kciuki!!

Monikaaaa

[madzia1708]

co u Ciebie? nic się nie odzywasz ostatnio...
pozdrawiam

do monikaaaaa

[ainoa]

Nie wiń się za tę decyzję. Ja jestem przekonana, że wybrałaś mniejsze zło.
Błędną decyzją było związanie się z tym mężczyzną i niefrasobliwe z nim
współżycie. Ciąża i jej przerwanie były jedynie konsekwencją tego pierwszego
błędu. Każda decyzja w tak trudnym przypadku jak Twój, wiązałaby się z jakimś
cierpieniem. Ty postanowiłaś walczyć o osoby, które kochasz. Wiem, że łatwo się
to mówi a dużo trudniej zrealizować w praktyce, ale nie powinnaś rozmyślać
teraz o tym co było, ale cieszyś się tym, że jesteście wszyscy razem i się
kochacie (mogło tak nie być...). Jesteś panem swojej przyszłości, teraz wiesz
jak sprawić, żeby podobna sytuacja nie miała już nigdy miejsca i możesz o to
zadbać.

[monikaaaaa]

dziękuję Ci. Staram sie pozbierać ale to trudniejsze niż myslałam. Nie umiem
sie cieszyć z niczego. A najgorsze jest to, że jak się śmieje, to potem mam
wyrzuty sumienia, bo nie powinnam. Mam siebie samej dość.

[jol5.po]

Monika, napisałaś na wątku obok:
>monikaaaaa 26.09.05, 20:01 + odpowiedz
>nie ma takich sytuacji, gdzie byłoby TYLKO jedyne wyjście. (...) Mówię tak, bo >kilka miesięcy temu myslałam tak samo jak Ty.

co się zmieniło, jak postrzegasz teraz Twoją sytuację, jak postąpiłabyś, gdybys mogła decydować raz jeszcze
co doskwiera Ci najbardziej, czy Twój mąż wie o sprawie czy nadal nie??

[monikaaaaa]

żałuję, ze od niego nie odeszłam. Doskwiera mi samotność, że cały czas kłamię,
że ludzie wokół uważaja mnie za dobra matkę dwóch dziewczynek, a to nie
prawda!!! jest strasznie

[jol5.po]

to znaczy, że kierowała Tobą raczej litość i żal, niż uczucie do męża, ze raczej nie jest to najlepszy ze związków dla Ciebie??
Że być może wtedy paradoksalnie była większa szansa uzdrowić sytuację niż teraz kiedy wydarzyło się tak dużo, że odkręcenie tego wydaje sie bardzo karkołomne?

Moniko trzymaj się
nie wiem nawet czy ten radzony psycholog może tutaj pomóc, bo jak obcemu facetowi opowiadać niuanse tej całej historii

a może zacząć od początku, poukładać sobie to wszystko tylko teraz na całkowice czystych i przejrzystych zasadach

[magjanic]

Ależ Ty na pewno jesteś dobrą matką!!!!!!!! Dlaczego to miałaby być nieprawda?

[monikaaaaa]

zaskoczyło mnie to tak bardzo, że nie wiem co bym powiedziała, gdyby to pytanie
było skierowane do mnie kilka miesięcy wcześniej. To byłoby wyjście z sytuacji,
ale bałabym się, ze nie potrafiłabym oddać tego dzieciątka, mojego przecież. To
jest trudniejsze z każdym dniem, sytuacja naprawdę mnie przerasta.

[gusia422]

Urodz a ja z mężem adoptujemy Twoje dziecko powiedz mężowi że zgodziłaś się
zostać mamą zastępczą dla swojej nie mogącej mieć dzieci przyjaciółki

[madzia1708]

czytałaś cały ten wątek? widziałaś kiedy był napisany pierwszy post?

[monikaaaaa]

tego sie nie spodziewałam...

[mysza64]

Kobieto, czy Ty nie przesadzasz?
Rozumiem, ze chcesz mieć dziecko, ale przynajmniej czytaj o co tu chodzi!!!
Musisz być baaardzo zdesperowana...