aborcja a niepłodność

[jkl13]

chciałabym, aby kobiety, które stoją przed tą niezwykle trudną decyzją
spojrzały na aborcję od strony osoby, która nie może mieć dzieci. Może to Wam
pomoże w podjęciu decyzji

Wraz z mężem nie możemy mieć dzieci, zdecydowaliśmy się na adopcję i mamy
cudownego synka. Gdyby nie kobieta, która mimo wszeklich przeciwności losu
zdecydowała się go urodzić, nie moglibyśmy cieszyć się rodzicielstwem. I do
końca życia będę jej wdzięczna za to, że urodziła mojego syna i tak będa o
niej opowiadać synkowi - o jego pierwszej mamie i jej darze życia.
Teraz czekamy na drugiego adoptusia i z uwagi na nasz młody wiek i malutkie
dziecko wiemy, że będzie to niemowlę. najprawdopodobniej po raz drugi
zostaniemy rodzicami na początku 2008r. (taki jest okres oczekiwania na małe
dziecko w naszym ośrodku adopcyjnym). Wiem, że moje dzieciątko zagościło już
w brzuchu u swojej pierwszej mamy, może ona jeszcze nic o nim nie wie, a może
wie i teraz rozważa aborcję. I każdego dnia myślę o niej i proszę ją, aby
zdecydowała się urodzić moje dziecko, mojego synka lub córcię. Aby
zdecydowała się na ten dar życia, aby nasza rodzina mogła być pełna.

Jeśli któraś z Was rozważa - aborcja albo oddanie dziecka do adopcji, to
proszę Was, podarujcie swojemu dziecku największy z darów - dar życia, a
obcym Wam osobom - dar rodzicielstwa. Może do tego zostałyście w tej chwili
powołane, aby pomóc obcym Wam osobom, których zapewne nigdy nie poznacie.

Jestem przekonana, że żaden z rodziców adopcyjnych nigdy nie powie złego
słowa na pierwszą mamę swojego dziecka i nauczy go szacunku dla niej i dla
podjętej przez nią decyzji. A Wasze dziecko nie będzie długo czekało na
nowych rodziców, bo kolejka rodziców chętnych do adopcji (zwłaszcza
niemowlęcia) wydłuża się z roku na rok...

[margotka28]

Piękne jest to co napisałaś. Cieszę się, że są dobrzy ludzie. Ale napisz mi,
czy byłabyś skłonna zaadoptować niemowlę np: z zespołem downa lub porażeniem
dziecięcym? Albo jakąś inną ciężką chorobą genetyczną?

Niestety takie dzieci w większości przypadków skazane są na pobyt w placówce a
w starszym wieku w domu opieki.
Pozdrawiam

[jkl13]

Oczywiście, że w przypadku dzieci chorych sytuacja jest zupełnie odmienna. Mi
raczej chodziło o kobiety, których ciąża przebiega prawidłowo, dzieci rosną
zdrowo, a one zastanawiają się nad aborcją z przyczyn ekonomicznych, rodzinnych
lub gdy ciąża jest np. wynikiem gwałtu.
Przy kwalifikacji do adopcji zaznaczyliśmy z mężem, że dziecko ma być zdrowe (z
ewentualnymi lekkimi chorobami wykrytymi u rodziców biologicznych, typu
alkoholizm, lekkie upośledzenie umysłowe, alergia, wady wzroku). Tak z wyboru
nie chcieliśmy, aby nasze dziecko było chore, jak każdy z rodziców marzyliśmy o
zdrowym dziecku. Natomiast gdybym urodziła chore dziecko, to wiem, że
podjęłabym się trudu jego wychowania i opieki nad nim. Przy adopcji jednak się
na to nie zdecydowałam...

[nati1011]

Uczciwie ci powiem, że zarówno decyzja o adopcji, jak i oddanie swojego dziecka
innym rodzicom wymaga ogromnej odwagi i wielkiej miłości. To nie są proste
decyzje. dla żadnej ze stron.

W naszej (polskiej) sytuacji finansowo organizacyjnej (gdy rodzice chorego
dziecka nie moga liczyć właściwie na nic) decyzja o adopcji chorego dziecka to
już prawdziwy heroizm. Ale wielu rodziców podejmuje ten trud w odniesienu do
własnego dziecka. Na pewno wiesz, ale przeważnie o chorobie dziecka dowiadujemy
się już po jego urodzeniu. Czasami po kilku latach. nikt nie pomyśli nawet o
zabiciu chorego dziecka. I tylko nieliczni rodzice zostawiają te dzieci.
Większość z ogromnym poświęceniem stara się ulżyć ich losowi. Często też matki
zostają same z chorymi dziecmi, bo wielu panów nie wytrzymuje ogromnego cieżaru
i stresu jaki towarzyszy chorobie dziecka. Tym większy szacunek i podziw należy
się ludziom, którzy adoptują chore dziecko - a jest ich też sporo. Sporo tych
dzieci trafia tez do adopcji zagranicznej, co często też daje im szanse na
lepszy rozwój i lepszą opiekę medyczną.

Nie odważyłabym się powiedzieć kobiecie oczekującej na narodziny ciężko chorego
dziecka: "Musisz urodzić, a potem wszystko się ułoży". Jaką pomoc mogę jej
zaoferować? Nawet jeżeli otrzyma pomoc finansową, to ona będzie musiała całe
noce spedzać przy łóżeczku chorego dziecka, to ona będzie cierpieć patrząc na
wykrzywioną z bólu twarzyczkę. To ona będzie skazana na pracę 24 godziny na
dobę. Każda kobieta musi podjąć tą decyzję z pełną swiadomością. Mam jednak
świadomość, że tylko decyzja o przyjęciu chorego dziecka jest tą właściwą.
Tylko ta dzecyzja - choć czasem najtrudniejsza w życiu daje właściwe owoce.
Usunięcie ciąży nie rozwiązuje problemu. Rodzi tylko nowe. I nie jest prawdą,
że konsekwencje tej decyzji ponosi tylko matka. Decyzja o aborcji odbija się na
całej rodzinie i otoczeniu. wszyscy cierpią. Choć w różny sposób.

Jest jeszcze jedna - bardzo ważna kwestia. Diagnostyka prenatalna opiera się w
ogromnej mierze na przypuszczeniach - nie na pewności. Osobiśie przerabiałam
stwierdzenia lekarzy, że moje dzieci są chore. W pierwszej ciaży lekarz
stwierdził wręcz zamartwicę, przez 8 miesięcy wysłuchiwałam coraz gorszych
prognoz. Że dziecko się nie rozwija, że może ja ćpam, albo coś jeszcze
gorszego, bo ta ciąża to nic normalnego. w drugiej stwierdzono wadę serca u
synka. Oboje dzieci urodziło się zdrowych. Leżąc na patologi, spotkałam wiele
dziewczyn, które czekały na narodziny cieżko chorego dziecka, a rodziło się
całkiem zdrowe. U innych zaś mimo wielu badań nie zauważono bardzo poważnych
wad. Oczywiście nie zawsze można oczekiwać na cud czy błędną diagnozę, ale ile
kobiet zdecydowało się na przerwanie całkiem zdrowej ciaży?

Nie zawsze jest łatwo. Czasem trzeba się wspinać pod bardzo stromą górę, gdzie
każdy nieostrożny krok prowadzi ku przepaści. I nie zawsze pozornie łatwiejsza
droga jest tą własciwą. Ale wśród wielu dróg zawsze jest przynajmniej jedna
właściwa. Tylko my nie zawsze potrafimy ją dostrzec w ciemności. Każdy z nas ma
za sobą wiel niewłasciwych wyborów. czasem uda nam się wrócić na dobrą drogę, a
czasem - tuż za nami - wali się most, po którym włąśnie przeszliśmy i można juz
tylko iść dalej, mając nadzieję, że za jakiś czas znowu trafimy na swój szlak.
I wiem, że nawet jak się zgubię, to gdzieś na rozdrożu będzie czekał ktoś, kto
poda mi szklankę wody i podpowie gdzie iść dalej. Matka, przyjaciel, a może
ktoś całkiem obcy...

[jkl13]

nati1011 napisała:

> Uczciwie ci powiem, że zarówno decyzja o adopcji, jak i oddanie swojego
dziecka
>
> innym rodzicom wymaga ogromnej odwagi i wielkiej miłości. To nie są proste
> decyzje. dla żadnej ze stron.

A ja właściwie nie rozumiem, skąd bierze się pogląd, że decyzja o adopcji
wymaga wielkiej odwagi. Bo że wymaga miłości, to zrozumiałe, ale wcale nie
większej niż rodzic może ofiarować swojemu dziecku (także biologicznemu). Moim
zdaniem to decyzja o oddaniu dziecka do adopcji jest aktem odwagi, ale już o
adopcji nie.
Może na moim przykładzie... O tym, że nie możemy mieć dzieci dowiedzieliśmy się
już pół roku po ślubie (na szczęście). "Na szczęście" także nasze wyniki były
na tyle złe, że od razu było wiadomo, że tylko zabieg in vitro daje nam szanse
na biologiczne rodzicielstwo. Uniknęliśmy dzięki temu wielu niepotrzebnych i
kosztownych badań. Utknęliśmy jednak na badaniach genetycznych, które u męża
wyszły niejednoznacznie, trzeba je było powtarzać. Jednak nasza chęć posiadania
dziecka była tak duża, a in vitro nie jest zbyt pewną metodą, że zdecydowaliśmy
się na adopcję. Zresztą o możliwości adopcji dziecka rozmawialiśmy z mężem
jeszcze przed ślubem, nie wiedząc o naszych problemach.
I dla żadnego z nas nie był to akt odwagi, w ogóle nie rozpatrywaliśmy tego w
tych kategoriach. Po prostu chcieliśmy mieć dziecko, pełną rodzinę. I tyle.
Była to raczej naturalna kolej rzeczy, a że w naszym przypadku szansą na
posiadanie dziecka była adopcja, więc to był następny krok w naszym życiu.

Po prostu para, która spotyka się z problemem niepłodności, a do tego pragnie
dziecka dla samego dziecka, a nie dla tego, by zostawić po sobie następcę,
spełnić swoje ambicje, oczekiwania rodziny itp. dochodzi do takiego etapu,
gdzie nie liczy się sposób, w jaki urodzi się dziecko, ale sam fakt, że będzie
się miało dziecko, czy to biologiczne, czy adoptowane. I nie ma w tym ani
odrobiny odwagi. Przynajmniej tak to wyglądało u nas.
Podobnie decyzja o adopcji drugiego dziecka była dla nas oczywista i nawet się
nad nią nie zastanawialiśmy. Po prostu naszym marzeniem jest posiadanie dwójki
dzieci i to marzenie staramy się zrealizować w sposób, w jaki nam Bóg pozwala.
Bo ja wierzę, że w tym, że nie możemy dzieć dzieci biologicznych, jest jakiś
cel. Tak samo jak był nam przeznaczony Kuba, tak samo czekamy na drugiego
adoptusia. Do tego naprawdę nie trzeba odwagi, a jedynie miłości.

[nati1011]

> A ja właściwie nie rozumiem, skąd bierze się pogląd, że decyzja o adopcji
> wymaga wielkiej odwagi. Bo że wymaga miłości, to zrozumiałe, ale wcale nie
> większej niż rodzic może ofiarować swojemu dziecku (także biologicznemu).
Moim
> zdaniem to decyzja o oddaniu dziecka do adopcji jest aktem odwagi, ale już o
> adopcji nie.

Ja spojrząłam na adopcję z punktu widzenia osoby, kóra może mieć "biologiczne"
(nie cierpię tych określeń) dzieci. Od zawsze chciałam oprócz swojego dziecka
wziąć przynajmniej jednego malucha od innej mamy. Okazało się to nie takie
proste. W naturalnych warunkach rodzicem zostajesz nie do końca świadomie. Po
prostu zostajesz postawiony przed faktem dokonanym. Niby planujesz, chcesz, ale
nigdy nie wiesz, kiedy TEN moment następuje. Decyzję o adpocji trzeba już
podjąć całkiem na trzeźwo. I mając już swoje dzieci, wiesz co cię czeka. Jakie
problemy, kłopoty.... Jak pomyślę ile błędów wychowawczych już popełniłam.
Dodatkowo w polskich warunkach jest to decyzja o założeniu rodziny
wielodzietnej. A temu nie sprzyja ani sytuacja materialna, ani społeczna. Jak
mi powiedziano jakie warunki musze spełnić jako rodzina zastępcza, to myślałam
że śmiechem zabiję te urzędniczki. Naprawdę nie rozumeiem, dlaczego adoptowane
dziecko nie moze byc w jednym pokoju z moim własnym.

Nie da sie rozwiązac problemu sierot społecznych bez udziału rodzin, które mogą
mieć swoje dzieci. Przynajmniej w najbliższym czasie. jezęli chcemy, by
zniknęły domy dziecka, musi się zmienić nastawienie całego społeczeństwa.


> Podobnie decyzja o adopcji drugiego dziecka była dla nas oczywista i nawet
się
> nad nią nie zastanawialiśmy. Po prostu naszym marzeniem jest posiadanie
dwójki
> dzieci i to marzenie staramy się zrealizować w sposób, w jaki nam Bóg
pozwala.
> Bo ja wierzę, że w tym, że nie możemy dzieć dzieci biologicznych, jest jakiś
> cel. Tak samo jak był nam przeznaczony Kuba, tak samo czekamy na drugiego
> adoptusia. Do tego naprawdę nie trzeba odwagi, a jedynie miłości

Widzisz, a ja już mam dwójkę. Kolejne dziecko byłoby trzecie. A należałoby się
liczyć, że będzie mieć jakieś rodzeństwo (Ja myślałam o kilkulatku. A u nas nie
rozdziela się rodzeństw i często dzieci są "do wzięcia w pakiecie"). No i musze
się liczyć, z możliwościa pojawienia się jeszcze jednego
dziecka "bilogicznego". W końcu zostąło mi jeszcze prawie 20 lat "okresu
produkcyjnego". A to już tworzy rodzinę z 5-6 dzieci. Nie musze jeździć na
kanary, ale jeść trzeba dzieciom dać. A w polskich realiach nie jest to takie
proste zadanie. Właśnie wczoraj oglądałam reportaż o rodzinie, której zabrano 2
dzieci "zastępczych", bo ojciec stracił pracę. Matka zrezygnowała z pracy, bo
jedno z wziętych dzieci było specjalnej troski. To jest dopiero dramat. Łatwiej
dzieci umieścić w domu dziecka, niż pomóc rodzinie.

Nie chcę nikogo zniechęcać do adopcji. Raczej jest to krzyk rozpaczy pod
adresem naszych władz. Bo to nie prawda, że dzieci są prywatna sprawą rodziców.
Tylko draństwem i podłością można nazwać system podatkowy, który rodzinę z 3
dzieci i opiekującą się nimi matkę karze 30-40% podatkiem dochodowym, bo jako
jedyny w europie nie pozwala na rozliczanie dochodów z uwzględnieniem liczby
osób w rodzinie. Przedszkole jest czynne do 16. Ostatnio mój 3-latek wylądował
po raz 6 w szpitalu z powodu duszności przy zapaleniu krtani, a pani doktor
stwierdziłą, że to jeszcze nie jest stan przewlekły i za leki mam zapłacić
100%, bo nie należy mi się recepta dla osób przewlekle chorych. Mimo iż
przypisąła mi leki, które daje się tylko w przypadku napadów astmy. Niedawno w
moim mieście otwarto piękny ogród, z placem zabaw, a jakże. Tylko że dojście i
alejki mają po kilka schodków. nikt nie zrobił podjazdów, więc matki jeżdzą
bokiem i wydeptują alejki. I wiecie co napisał dziennikarzyna? Nie, ze znowu
jakiś matoł z urzedu zapomniał o dzieciach i niepełnosprawnych, tylko oburzył
się na kobiety, bo przecież przeniesienie wózka na tych kilku stopniach to nie
jest takie skomplikowane. To tylko kilka takich kwiatków z najbliższego
podwórka.

Zgadzam się z tobą, że do adopcji potrzeba przede wszystkim miłości.
Rodzicielstwo nie jest prostym zadaniem. I wymaga odwagi. Obojętnie czy dzieci
są "swoje" czy adoptowane.

[jkl13]

nati napisała
Rodzicielstwo nie jest prostym zadaniem. I wymaga odwagi. Obojętnie czy dzieci
są "swoje" czy adoptowane.

Pod takim rozumieniem rodzicielskiej odwagi podpiszę się ręcami i nogami )
Podobnie jak pod całym twoim postem. Ja też marzyłam o byciu wielomamą,
posiadaniu gromadki dzieci, czy nawet o byciu rodzicem zastępczym
(także "zawodowym"). Jednak nasze polskie realia skutecznie odstraszają
potencjalnych ochotników. Jak nie dobije cię biurokracja, to finansowo życie
cię wykończy. W końcu nie każdy z nas zarabia miliony, a takie oczekiwania
zazwyczaj przejawiają urzędnicy.

My na szczęście w ośrodku adopcyjnym za pierwszym razem trafiliśmy na super
babkę, która nie wybrzydzała zbytnio co do warunków mieszkalno - finansowych.
Co prawda mieliśmy własne mieszkanie, ale zarobki już poniżej średniej
krajowej. Wtedy nie było to problemem.
Ale gdy złożyliśmy wniosek o drugie dziecko, to sytuację mieliśmy nieco inną,
bo mieszkamy u teściów (mamy dom w budowie). I tu już pani się od razu
zapytała, czy to sytuacja czasowa, bo przecież najlepsze jest oddzielne
zamieszkiwanie. I nie miało dla niej znaczenia, że dom teściów jest duży,
zajmujemy górę domu (3 pokoje, łazienka), do dyspozycji mamy ogromny ogród. Do
tego Kuba ma codzienny kontakt z dziadkami, co jest dla niego bezcenne. Dla
niej najważniejsze było osobne mieszkanie. Na szczęście u nas taka sytuacja
jest chwilowa, ale nie wyobrażam sobie, aby z takiego powodu nas
zdyskwalifikowali. To tak jakby dzieci w domach dziecka miały zapewnione
luksusowe warunki, osobne pokoje itp., a do tego miłości wbród - do wyboru do
koloru.
Podobnie pani kręciła głową, gdy dowiedziała się, że oboje pracujemy, a w tym
czasie synkiem zajmuje się niania. I ja rozumiem, że dziecko powinno być z
mamą, ale dotyczy to wszystkich dzieci ("swoich" i adoptowanych). Niestety, w
naszym kraju niewiele osób może pozwolić sobie na niepracowanie. Ja nie mogę,
choć wolałabym spędzać całe dnie z Kubą. Mój mąż jednak nie zarabia tyle, aby
nas utrzymać na przyzwoitym poziomie (także nie chodzi mi o Kanary kilka razy w
roku, ale też życie nie polega na wegetacji i czekaniu od pierwszego do
pierwszego).

Mam wrażenie, że w tym chorym kraju nikt nie myśli o najważniejszym - o
bezbronnym dziecku, które już na stacie dostało od życia w kość. Każdy tylko
patrzy w papierki, paragrafy i cyferki...
Smutne to wszystko

My także przeżyliśmy chwile grozy, zanim mogliśmy zabrać Kubę do domu. Jego
sytuacja prawna nie była uregulowana, bo matka co prawda zrzekła się władzy
rodzicielskiej, ale pozostała kwestia męża matki, który choć nie był ojcem
dziecka, to zgodnie z prawem w akcie urodzenia figurował jako ojciec. Sędzia,
który miał nam powierzyć pieczę nad dzieckiem na czas trwania postępowania
wpadł na genialny pomysł, aby Kubę umieścić w jedynym w naszym regionie domu
małego dziecka. Nawet nie chcę tu opisywać, jakie warunki tam panują
(przepełnienie o 300%, brak opiekunek, pieluch, ubranek). I nie było dla niego
ważne, że matka zdecydowanie odcina się od dziecka, że my jesteśmy gotowi wziąć
go do domu mimo nieuregulowanej sytuacji. najważniejsze były paragrafy. Wtedy
po raz pierwszy wykorzystałam swoje kontakt w sądzie i zrobiłam wszystko, aby
móc zabrać synka do domu. I tak odebraliśmy go ze szpitala, gdy miał 4
tygodnie, a sprawa o przysposobienie zakończyła się, gdy Kuba miał... półtora
roku. Nawet nie chcę myśleć ile by przeżył, gdyby został skierowany do domu
małego dziecka.
I znowu wychodzi na to, że wszystko zależy od ludzi. Jedni wykażą dobrą wolę i
troskę o drugiego człowieka i znajdą luki w przepisach, które można wykorzystać
z korzyścią dla dziecka, a inni sie nie ugną i zgodnie z prawem wyrządzą wielką
krzywdę...

[nati1011]

w sumie boli nas to samo )

I wiele z tych trudności nie rodzi się wcale z braku pieniędzy, kórym
najchętniej zasłaniają się urzędnicy. Mnie zawsze do szału doprawodzają
informacje, że koszt utrzymania dziecka w domu dziecka wynosi ok 3500 zł. To
dajcie mi prosze połowę i biorę od razu dwoje. A równocześnie urzędnicy
potrafią zabrać dzieci rodzicom, którzy są za biedni. To ja się pytam: nasze
państwo stać na płacenie 3500 zł za pobyt dziecka w domu dziecka, a nie można
dac 2000 zł rodzinie by wychowywało się z rodzicami? W tym roku dostaliśmy
prezent: 10 zł miesięcznie ulgi podatkowej na dziecko. ja przepraszam, ale ktoś
tam w sejmie to sobie chyba kpi z nas rodziców.

A wymogi stawiane rodzicom zastępczym - przynajmniej tym nie spokrewnionym - są
absurdalne do bólu.

Ale przeprasza. Starczy. W końcu twój post miał zachęcić do adopcji, a nie
odstraszyć )) Tyle rzeczy już udało sie zmienić, to i o to warto powalczyć.
Podobno mają zniknąć domy dziecka wogóle. Oby.

Pozdrawiam cię gorąco i życże byś już niedługo poznała swoje dziecko.

[aronia12]

My tez chcielismy zdecydowac sie na drugie dziecko-adoptowane. Pierwsze-
coreczka, jest dzieckiem 'naszym'. Pomysl adopcji powstal w sposob bardzo
spontaniczny-chcemy miec jeszcze jedno dziecko, ale ja nie chce go urodzić.
Pobudki nieco egoistyczne, ale tak zalozylismy. Nasza coreczka ma roczek i jak
na razie nie zanosi sie na to,zeby chciala miec drugie dziecko 'zaraz',
zwlaszcza,ze zalezy mi na dizecku malym, niemowleciu. Zdecydujemy sie pewnie za
jakis czas. Aborcja nigdy nie bylam przeciwna, nawet w tej sytuacji. Jestem za
wolnym wyborem i prawem do niego.

[jkl13]

Dzięki nati.
Mam nadzieję, że wszystko dobrze się ułoży, i już w styczniu będziemy cieszyć
się drugim bąblem.