26 maja

[8n]

nie smutno wam dzis, niedoszle mamy o krok głębiej niz na codzien?

[iskierka40]

yyyyyy
a czemu pytasz?

[8n]

zazwyczaj ludzie pytaja, kidy ciekawi sa odpowiedzi.
nie wyrozniam sie na ich tle.

[twoj_aniol_stroz]

Dobrze, wierzę, że to tylko ciekawość, więc odpowiem. To jest bardzo
smutne święto dla kobiety po aborcji. Smutne, bo przypomina własne
zło, które zostało wyrzadzone dziecku. To przypomnienie wywołuje
ból, smutek i cierpienie. A teraz pozwól, że ja zapytam Ciebie co
oznaczało ostatnie Twoje zdanie o jednym kroku głębiej?

[8n]

nie postawiłam przecinka między "mamy" i "o"
niedoszłe mamy, miało być wtrąceniem.

[twoj_aniol_stroz]

Nadal jednak nie rozumiem co oznaczało "o krok głębiej". Możesz mi
to jakoś wytłumaczyć?

[8n]

oznaczało "bardziej"

[twoj_aniol_stroz]

Tępa jestem, nic nie rozumiem przepraszam, ale możesz wyjaśnić tak
jak "chłop krowie na granicy" ?

[8n]

mogę. chciałam zapytać czy w dzień matki, (albo dzień dziecka) jest wam jeszcze bardziej smutno niż na codzień.

[twoj_aniol_stroz]

Dobra pojęłam, dzięki Mam koszmarnie ciężki weekend za sobą,
migrenę dzisiejsza, więc moje tryby w głowie w ogóle nie dzialają,
stąd chwilowy debilizm Dziękuję za wyrozumiałość

[iktoto]

to pytanie jakieś trudne, nie do końca je rozumiem.

Jak się czuję? Oczywiście że żałuję, tego co zrobiłam, jednak
wybaczyłam sobie i żyję dalej.
26 maja byłam na przedstawieniu przedszkolnym u mojego synka i
spędziłam ten dzień dobrze ciesząc się ze swojego szczęścia, które
biega i kocha mamę pomimo Jej niedoskonałosci.

pozdrawiam
Monika

[oliwija]

iktoto napisała:

> to pytanie jakieś trudne, nie do końca je rozumiem.
>
> Jak się czuję? Oczywiście że żałuję, tego co zrobiłam, jednak
> wybaczyłam sobie i żyję dalej.
> 26 maja byłam na przedstawieniu przedszkolnym u mojego synka i
> spędziłam ten dzień dobrze ciesząc się ze swojego szczęścia, które
> biega i kocha mamę pomimo Jej niedoskonałosci.
>
> pozdrawiam
> Monika



właśnie nie ma ludzi doskonalych. Każdy popelnia błey.... Trzeba
umieć sobie innym wybaczać. przez to stajemy sie lepsi ale nie
doskonalsi.

[iktoto]

Dlatego ja jestem niedoskonała )

pozdrawiam
Monika

a dzisiaj dzień dziecka, i jak?

[8n]

[iktoto]

taak, to rzeczywiście czysta ciekawość z Twojej strony, nie ma to
jak kopnąć leżącego, napewno pomoże to niejednej z tych, które
jeszcze leżą, gratuluję pomysłowości, życzę "więcej" tego typu
pomysłów, niejednej kobiecie będzie tu raźniej

[masskotka]

Ciekawość to pierwszy stopień do piekła podobno. Ale odpowiem, bo podobno kto
pyta nie błądzi. Dla mnie traumą był pierwszy listopada, wizyta na cmentarzu i
znicz postawiony pod zbiorowym krzyżem, rozmowa ze staruszką, kora przeżyła
swojego syna, wspólny kojący płacz.
Btw. teraz przy każdym rodzinnym święcie będziesz zaspokajać swoją ciekawość i
sycić się rozdrapując cudze rany, które czasem naprawdę źle się goją?

[twoj_aniol_stroz]

A wiesz, że byłam pewna, że dziś zapytasz o święto dzieci? Musisz
być bardzo nieszczęśliwym człowiekiem skoro w ten sposób próbujesz
podnieść swoją samoocenę. Bardzo Ci współczuję i naprawdę z całego
serca życzę abyś odzyskała radość i szczęście w życiu, abyś
zobaczyła piękno otaczającego Cię świata, a w drugim człowieku żebyś
zobaczyła dobro i miłość, żebyś zobaczyła w jego oczach Boga.

[8n]

nie miałam w sobie złości, nie wiem dlaczego na siłe jej szukacie. nie jestem na tym forum bez powodu.

zastanawiałam się, czy takie daty, święta w kalendarzu, sprawiają, że myslicie o tym co zrobilysmy inaczej niz na codzien, czy tez moze juz nic juz nie wplywa na wasze tamtego postrzeganie.

ja 2 tyg temu powiedziałam mojej mamie o tym co zrobiłam, teraz za kazdą okazją (np tymi pieprzonymi kalendarzowymi) pastwi sie nade mna, opowiada, ze ona nawet robali nie zabija, tylko przez okno wychodzi.. nigdy nie czulam takiego dystansu miedzy mna i moja mama. jest coraz gorzej. a te dwa swieta co miney.. nigdy nie były tak szorstkie.

[iktoto]

dokonałaś aborcji? dawno temu?

[8n]

9 miesięcy temu.

[iktoto]

i jak się czujesz psychicznie? Żałujesz? Nie pytam z ciekawości!

[8n]

a z czego?

[iktoto]

z troski, bo może potrzebujesz jakiegoś wsparcia, wyżalenia się?

[nati1011]

wiem, że oczekiwalas od swojej mamy wsparcia. przykro mi, z e sie
zawiodlas. Ale ona tez na pewno cierpi. pewnie, że nie poradziłą
sobie najlepiej z sytuacją i jej zachowanie nie jest najlepsze, ale
daj jej trochę czasu.

Odpowiem ci przewrotnie - to święto jest trudne dla każdego rodzica,
który stracił dziecko - obojetnie w jakich okolicznosciach. Jedni
przeżywają to bardziej inni mniej. Po jakimś czasie ból słabnie i
pozostaje tylko żal i tęsknota. Ja 5 lat temu poroniłam w dzień
matki. Ale nie cierpię i nie wspominam. Zaraz potem urodziłam synka,
którego nie byłoby, gdyby nie tamto poronienie. I też mam wyrzuty
sumienia, że tak łątwo przebolałam tamto dziecko. Ale może tak miało
być. Pamietaj, ze czasem trzeba jakiejś tragedii by z tego narodziło
się coś wielkiego i pięknego.

I pamietaj, twoja mama cie kocha. Gdyby tak nie było, twoja aborcja
by jej nie obeszła. Też ma pewnie wyrzuty sumienia, ze nie
zauważyłą, że nie potrafiła cię przed tym obronić.

[iktoto]

Miałabym żal do siebie gdyby dziecko nie zwróciło się z tak
dużym ""problemem"" do mnie, nie miałabym prawa wściekac się na
dziecko tylko na siebie, że nie zdołałam "utrzymać" dziecka przy
sobie, nie ufałoby mi, to jest duży ból dla matki.

Pozdrawiam
Monika

[8n]

nie wiem czy to żal. biła z niej złośc. nienawiść "JAK MOGŁAŚ MI NIE POWIEDZIEĆ?!"

nie powiedziałabym jej, kilkakrotnie się zastanawiałam, myślałam, że gdyby wiedziała, to... to ie wiem co, po kilkukrotnym przemyśleniu zawsze dochodziłam do wniosku, że to nie ma sensu. że może być tylko gorszej. niestety przez swoją głupotę stanęłam w sytuacji, w której musiałam jej powiedzieć, no i brzydko mówiąc - poszło.

ja sie boje mojej mamy. wiecie co jest w tym wszytskim najgorsze? chyba najsielniejszym czynnikiem, ktory wplynal na moja decyzje, strach sie przyznac, wstyd se przyznac - byla obawa przed reakcją mamy. balam sie jej powiedziec. dopisalam sobie cala ideologie, znalazlam mnostwo innych powodow i gotowe. po wszytskim.

moja corka miala by teraz 2 miesiace. ja za rok koncze studia, moj (teraz byly ) chlopak wlasnie konczy studia, pracuje, dobrze zarabia, ja w sierpniu odbieram SWOJE mieszkanie. wszytsko byloby do ulozenia. a ja sie balam powiedziec mamie. teraz kiedy mama krzyczy i mowi - jak moglas, przeciez bylo by tak pieknie, moze na poczatku byloby przez tydzie nnerwowo, ale teraz?! przeciez teraz wszyscy byli by szczesliwi.
teraz kiedy widze jak wielka to byla glupota... teraz jest najgorzej. mama, ktorej sie tak balam, ze zabilam swoje dziecko, mowi mi, ze bylo by dobrze. cala moja wymyslona mala ideologia sie sypie. zostaje z niczym. z bolem. a mama zawsze mowila, ze trzeba myslec. pewnie nikt, nie zrobil tego z takich pobudek jak ja. patrze za siebie i nie moge w to uwierzyc. nigdy bym sie tego po sobie nie spodziewala..

[nati1011]

Wiesz, dla mnie byłoby to najwiekszą porażką, gdyby dziecko z takim
problemem nie przyszło do mnie. Też jestem surowa, dużo wymagam od
dzieci i czasem, jak czytam wasze historie to przeszywa mnie lęk.
Idę wtedy do moich dzieciaczków - i chociaz są jeszcze małe to
powtarzam im, że nie ma takiej rzeczy, z którą nie mogą do mnie
przyjść. Czy do taty i tłumaczę, na spokojnie, że nie powinny się
bac naszego gniewu czy krzyku, bo to zawsze mija bardzo szybko, a na
pewno nie zostawimy żadnego z nich w potrzebie. Im mogę wybaczyć
wszystko, ale sobie bym tego nie wybaczyła. Myślę, ze troche
podobnie myśli twoja mama. Ta złość jest skierowana do niej samej.
Bardziej ma żal do siebie niż do ciebie. Spróbój z nią porozmawiać.
Na pewno bardzo cie kocha. I nie szukaj już winnych. Ty zwiodłaś ją,
ale i ona gdzieś zawiodła ciebie. Teraz cierpicie obie. I nie ma
sensu płakać nad rozlanym mlekiem. Czasu niestety nie cofniesz. Nie
pozwól, jednak, by to co się stało zniszczyło wasza przyszłość.

[iktoto]

Ale żeby dopisac sobie całą ideologię gdzieś musi tkwić błąd w
Waszych relacjach, to nie jest tak, że nagle Ciebie coś pomieszało i
bach, stało się, nie wiem jakie stosunki Was łączą, ale skoro się
Jej boisz, to coś jest nie tak, i to coś trzeba wyprostować, może
musiało się cos stać, żeby Was połączyć, szkoda że tak wiele, może
zdołacie naprawić Wasze relacje, poprzez szczerą rozmowę dojdziecie
do porozumienia, mama potrzebuje pewnie czasu na ułozenie tego w
głowie.
Moja mama często potwarzała, Ty dziecko nic nie wiesz, Ty jeszcze
panienką jesteś, doprowadzało mnie to do furii, czułam się jak małe
dziecko, które nie ma prawa głosu, no i niestety nie dałam rady
przebrnąć i nie powiedziałam. Dopiero po latach zaakceptowałam tę
sytuacje.

Jaka jest Twoja mama?

[8n]

nerwowa. nigdy z nią o niczym nie rozmawiałam. nigdy sie jej nie zwierzalam. myslalam ze to normalne. a jak ktos opowiadal mi o swoim dniu, mowil o tym ze rozmawial z mama - zawsze z zaskoczeniem pytalam - jak to?! o czym?! a one z mami o wszytskim, o chlopakach, o szkole. mame obchodzily oceny. ja z mojego zycia z mama pamietam tylko zlo. do dzisiaj dreszcze przechodza mi po plecach jak wspominam niektore historie.
kiedy jej teraz powiedzialam, 2 h pozniej wyjechala w gory. wrocila p otygodniu, i teraz nie dotykamy tematu, z drugiej strony atmosfera jest tak sztuczna, nerwowa i szorstka, ze czuje sie tu gorzej niz gdziekolwiek, na szczescie nidlugo sie wyprowadzam. mama powiedziala z epowie tacie, a nawet tego nie wiem. nie wiem cyz mu powiedziala. i boje sie zapytac. im jestem starsza tym przepasc miedzy nami jest wieksza. coraz gorzej.. czasami sa momenty ze mysle, ze to zniknie, ze bedzie lepiej, ale to zawsze tylko zludzenie.

wiem, powinnam sama zaczac rozmowe. ale nie moge. drżę. boje sie jej. to nie do przeskoczenia.

[iktoto]

ech, ja z moją mamą też nie umiałam rozmawiać, też było mi przykro,
kiedy inni mówili o swoich relacjach, jednak zawsze bardziej
brakowało mi taty niż mamy,z tatą relacje tez nie były ciekawe, bo
pił a ja Go z knajpy wyciągałam jako dziecko.
Nie rozmawiasz z Nią, ale wiesz, skoro jest aż tak źle, to napisz do
Niej list i wszystko w nim opisz, może daj go Jej? Może warto udac
się na dobrą terapię? Ja miałam terapię DDA.
Każde dziecko potrzebuje morza miłości od swoich rodziców, kiedy
tego nie dostaje to ginie w życiu dorosłym, ja zaczęłam wybaczać
rodzicom niedawno. Dla mnie bylo niepojęte, kiedy przyszłam do
rodizny mojego męża, a oni siedzieli przy stole i długo rozmawiali,
nie umiałam sobie z tym poradzić, było to niezrozumiałe dla mnie, że
rozmawia się o takich pierdołach, że się wspomina dzieciństwo, az do
znudzenia, zeby dziecko pamiętało do końca życia. Ja nie pamiętam
dzieciństwa, jak czarna dziura.

Oczywiście ja tez cię przepraszam, ale Twoje słowa były tak skąpe i
jednoznaczne, że łatwo dobudować mozna było całą historię, więc
oberwało Ci się niesłusznie.
Dlatego tak wazna jest wyczerpująca rozmowa, żeby nie było
niedomówień, bo łatwo kogoś zranić
Tyle, że jak rozmawiać skoro nikt tego nie uczył tego w
dzieciństwie (

[twoj_aniol_stroz]

> nie miałam w sobie złości, nie wiem dlaczego na siłe jej szukacie.
nie jestem n
> a tym forum bez powodu.

Ja jej szukałam i przepraszam.

> ja 2 tyg temu powiedziałam mojej mamie o tym co zrobiłam, teraz za
kazdą okazją
> (np tymi pieprzonymi kalendarzowymi) pastwi sie nade mna,
opowiada, ze ona naw
> et robali nie zabija, tylko przez okno wychodzi..

Ona nie umie poradzić sobie z bólem i poczuciem, że nie obroniła
Ciebie. Inna sprawa, że bardzo Cię przy tym rani. Kiedyś jedna mądra
zakonnica w sytuacji kiedy moja mama zachowywała się podobnie do
Twojej, poradziła mi, żebym jej za każdym razem mówiła, że mnie
rani, że to co robi buduje między nami mur. Wiem, że bardzo trudno
jest tak powiedzieć mamie, ale powoli moja zaczęła inaczej na
wszystko patrzeć. Niestety nacisk tu jest na "powoli".

Powtórzę swoje życzenia dla Ciebie jeszcze raz. Z całego serca Ci
życzę, abyś odzyskała radość i szczęście, aby Tobie także zaświeciło
słonko Chcesz pogadać to pisz na priv.

[iktoto]

napisałam na priv, odezwij się
pozdrawiam
Monika