opóźnienie

[izzy69]

Opóźnienie w rozwoju - Taki wyrok w środę usłyszałam. Narazie o 4 m-ce. Jest
na poziomie półrocznego dziecka,a ma prawie 10. Rehabilitant mówił,zę ćwiczył
wiele dzieci , ale z żadnym mu tak opornie nieszło. Odcinek lędźwiowy i nogi
nie chcą puścić.
A więc miałam rację. Czułam ,ze jest nie tak. To nie była moja chora ambicja,
tylko intuicja,że coś jest nie tak. Co do opóźnienia to niestety, ale jest i
to widoczne bez tabel. Amelka nie raczkuje,nie siedzi pewnie, nie siada, nie
stoi z podparciem. Tzn. nie robi nic :(

Dostaliśmy dodatkow masaże i ćwiczymy od 3 dni z super rehabilitantką.
Ćwiczyć mamy przez 15 dni codziennie,po min.1 godz. a potem 2,5 m-ca
przerwy i znów. Ćwiczy Vojtą. Powiedziała,że niedotlenieinie musiało być
duże i pewnie uszkodzony jest mózg, ale zwykłe usg przezciemiączkowe tego nie
wykarze. A wszytsko przez nieprawidłowo poprowadzony poród. Co tu dużo mówić
jest cięzko. Napięcie nie puszcza.

Najbardziej jestem zła,ze nie zauważyłam wszytskiego od razu. Gdybym
wcześniej zwróciła uwagę na to,że jest źle a rehabilitacja nie przynosi
efaktu, może już by było po sprawie. Lekarze mówili,że jest dobrze. Konowały.
Teraz dziecko jest już duże i mało można zrobić. Jestem wściekła i bardzo mi
źle.

Przepraszam musiałam się wygadać.

[makma1]

wiesz co- tak sobie myślę, że dasz radę, czuję, że jesteś silną osobą, która
tylko musi się wygadać, żeby ulżyć sobie, a co najważniejsze: dziecko nie jest
jeszcze takie duże. wiem, że najlepsze efeky uzyskuje się do 6 m-ca, ale przy
intensywnej terapii, a taką planujesz szybko wyjdziecie na prostą. ludzie
wychodzą z gorszych rzeczy- jak słyszę w TV. trzymam kciuki i powodzenia, na
pewno będzie dobrze

[hanya00]

wiecie co dziewczyny,uwazam,ze to lekka przesada.przestancie patrzec w tabele i
porownywac rozwoj dziecka z innym dzieckiem.sama to robilam i przez 1,5 bylam
zestresowana.przeszlo mi i z moim malym jest wszystko ok.dlaczego twoja corcia
mialaby stac,siadac.przeciez ogladalam zdjecia i wizdialam,ze siedzi.ze staniem
ma troche czasu,raczkowac nie musie,przeciez przemieszcza sie.poczekaj,nie
stresuj sie bo tak jak ja bedziesz pozniej zalowala.zobaczysz,ze nic jej nie
jest.ona widocznie pozniej do wszystkiego dochodzi.nie patzr w rehabilitantow
jak w obraz.rehabilituj ja bo to nie zaszkodzi ale uwazam,ze mowienie ze jest
cofnieta o 4 miesiace jest chore.nie kazde dziecko w wieku 6 miesiecy
siedzi,stoi,siada,raczkuje.moj starszy syn taki byl i dlatego na mlodszego
patrzylam ze strachem.a maly w wieku 6 miesiecy tylko pzrekrecal sie na bzruch
i odwrotnie.i wyobraz sobie co pzrechodzilam.i zaluje tego bo szkoda bylo
nerwow.poczekaj zanim uwierzysz w opinie lekarza.ja owazam ze w 100% bedzie
ok.i ty tez tak mysl.a jeszcze ci tylko powiem,ze kuzynki dziecko w wieku 10
miesiecy nawet nie siedzialo.dzis jest fenomenem.

[iza_luiza]

Dziewczyny, wybaczcie ale mnie najbardziej irytuje takie pisanie komuś, że
wszystko będzie dobrze i żeby się nie przejmować opiniami rehabilitanta. I że
ktoś żałuje, że się martwił bo wszystko się dobrze skończyło.
Cieszę się, że u Was wszystko się dobrze skończyło ale pomyśl, czy gdybyś
zignorowała opinie rehabilitantów a jednak okazałoby się, że dziecko ma poważny
problem, to czy miałabyś satysfakcję ?
Matka ma intuicję i najlepiej wie, czy powinna się przejmować czy nie. Zgadzam
się, że dzieci nie powinno się porównywać, ale opóźnienie jest sygnałem,
którego nie wolno zignorować.
Mój Maciuś skończył właśnie 2 lata. Nie siedzi jeszcze samodzielnie, nie siada,
nie mówię o staniu bo to kolejny etap. Czy też byś mi napisała, że nie powinnam
porównywać dzieci ? A też na początku wiele osób pisało mi, że będzie dobrze.
Bo to najłatwiej napisać. Neurolog powiedział, że jest długi i to pewnie
dlatego, żeby się nie przejmować i poczekać. A czekanie to najgłupsza rzecz,
jaką można zrobić w takiej sytuacji. Czy uważasz, że lekarz ma zawsze rację ?
Lekarze nie kończą kursów rehabilitacji, bardzo często nie są w stanie nawet
wyłapać nieprawidłowości w rozwoju ruchowym. A czas ucieka.
Co do ćwiczeń, my ćwiczymy codziennie z rehabilitantem, wydaje mi się, że jeśli
jesteś zaniepokojona stanem dziecka, to powinnaś zintensyfikować ćwiczenia,
może skonsultuj się z innym rehabilitantem, który będzie miał pomysł na twoje
dziecko ? zainteresowałabym tez się na twoim miejscu terapią SI.
Trzymaj się i nie martw na zapas, teraz najwięcej można zrobić pracując z
dzieckiem, jest jeszcze malutkie i wszystko jest do nadrobienia :)

[iza_luiza]

Chciałabym tylko dodać, że niestety życie to nie bajka i nie wszystkie historie
się dobrze kończą. I dlatego warto być czujnym, a mamy powinny wspierać się
nawzajem a nie uspokajać i zagłuszać głos intuicji tymi opowieściami w
stylu: "mój też nie siedział jak miał 10 miesięcy a teraz biega jak szalony",
bo to nie znaczy że tak będzie u każdego. Trzeba brać odpowiedzialność za
słowa, bo jeśli przez Was mama zignoruje opinię rehabilitanta i postanowi się
nie przejmować, a dziecko nie wyjdzie samo na prostą, to weźmiecie za to
odpowiedzialność na siebie ?

[joanna273]

Popieram cię całkowicie Iza.Ja rozumiem że każdy chce usłyszeć słowa że będzie
dobrze i żeby się nie przejmować ale tak się nieda.Ala jest też dosyc mocno
opożniona i jedyne co możemy robić i robimy to INTENSYWNA rehabilitacja.Każde
dziecko jest inne i mówienie że "mój mały jak miał 10 miesięcy jeszcze nie
siedział a teraz śmiga aż miło" trochę mnie denerwuje.Bo co mają sobie w tym
momencie pomyśleć matki takie jak my których prawie dwuletnie dzieci jeszcze
nawet samodzielnie nie siedzą.Przykro mi jest jak czytam takie posty,ale mimo
to wiem że nasze dzieciaczki również kiedyś będą śmigać aż miło.

[iza_luiza]

Ja nie naskoczyłam, tylko próbuję ci pokazać, że nie każda historia się tak
optymistycznie kończy, że nie mamy prawa przez internet ferować wyroków, od
tego są lekarze i rehabilitanci, których ty zalecasz traktować z przymrużeniem
oka, bo piszesz: "nie patrz w rehabilitantow jak w obraz.rehabilituj ja bo to
nie zaszkodzi", czyli tak jakby rehabilitacja małej była kaprysem mamy, który
od biedy można zrozumieć. Chociaż wiem, że chciałaś dobrze, ale nie wszystkich
trzeba w ten sposób pocieszać. Chciałabym żebyś na drugi raz się zastanowiła
nad tym co piszesz.
Napisałaś: "ja uwazam ze w 100% bedzie ok.i ty tez tak mysl."
Ciekawa jestem skąd masz taką wiedzę na podstawie zdjęć w internecie ?

I to, że ja miałam diagnozę nie zmienia zbyt wiele. Bo znam dzieci z taką samą
diagnozą jak mojego dziecka, które się rozwijają książkowo. Więc też miałam
prawo myśleć, że u niego tak będzie. Ale nie jest, tylko ja na szczęście
wszystkie scenariusze od początku brałam pod uwagę i teraz mogę patrzeć na
siebie z czystym sumieniem, że nic nie zaniedbałam.

[hanya00]

jeju iza nie rozumiesz mnie.uwazam,ze rehabilitant nie mial prawa wydawac
wyroku jezeli jeszcze nic nie jest pewne.i tylko o to mi chodzilo.dobrze wiesz
co sie w tym momencie przezywa i ja tez wiem.moje dziecko ma padaczke wiec
wyroki nie sa mi obce.i tylko o to mi chodzi.jasne ze rehabilitacja jest
super.caly czas tak uwazalam i uwazam i wiem ze czyni cuda.a jezeli chodzi
o "wydanie diagnozy" przeze mnie to przeciez nie robie tego.chodzilo mi o to,ze
dziecko siedzi,przemieszcza sie itp.a dziecko 6 miesieszczne nie koniecznie to
robi i porownalam to z moim malym,ktory w wieku 6 miesiecy nie robil tego.sorry
ale zle mnie zrozumialyscie.

[iza_luiza]

Myślę, że nie ma sensu tego dalej roztrząsać. Chodziło mi o to, że rehabilitant
może i nie ma prawa wydawać wyroku, ale warto ten jego wyrok dokładnie
sprawdzić. Kiedy mój Maciek miał 2 miesiące trafilismy do poradni
neurologicznej, gdzie usłyszałam (i to nie od lekarza), że dziecko ma
obustronne połowiczne porażenie mózgowe. Byłam oburzona, że u tak małego
dziecka nie można wydać jeszcze takiego wyroku, że do roku życia nie mówi się o
mpdz tylko o obniżonym bądź wzmożonym napięciu itd. Wtedy wierzyłam, że to
bujda i jak Maciek będzie miał rok to ja z nim tu przyjdę na własnych nogach i
im pokażę, co oni mi za banialuki opowiadają. I niestety nie przyszłam,
diagnoza się potwierdziła. Tak więc czasem naprawdę, co przyznaję z żalem,
rehabilitanci wiedzą co mówią.

[osmag]

Przede wszystkim musisz ćwiczyć intensywnie pod okiem dobrego rehhabilitanta.
Nie bardzo rozumiem po co będzie ta przerwa i to aż 2,5 miesiąca. Powinnaś z
rehabilitantem spotykać się co najmniej raz w tygodniu. Dzieci szybko uczą się
ćwiczeń i robią uniki. Trzeba to wychwycić i nie powielać złych zachowań
ruchowych.
Nie piszesz konkretnie co Amelka robi. Jeżeli jest na poziomie 6 mies. dziecka
to rozumiem ,że obraca się na brzuszek i podpiera na prostych rączkach. A jak
wyglądają odruchy neurologiczne?

[hanya00]

ja nie pisalam,ze ma machnac na to reka.pisalam,zeby cwiczyla ale oczywiscie
ale poki co nie ma brac takich opini zbytnio do serca.u twojego malego byla juz
diagnoza a poki co u malej sa wyniki ok.nie wiem po co naskoczylas.

[hanya00]

boze dziewczyny po pierwsze nie mialam zamiaru w zaden sposob was urazic,nie
chwalilam tez mojego malego bo nie mam tego w zwyczaju.chcialam,zeby dziewczyna
nie traktowala slow rehabilitanta jak wyrok.bo to czy jest opoznione to trzeba
konkretnie stwierdzic i przebadac.przeciez wiecie o tym.i w zaden sposob nie
probowalam jej sugerowac zeby odstawila rehabilitacje!!!przestancie sie czepiac.

[arleta.kamilek]

Moj synek też ma/miał (sama teraz nie wiem czy jeszcze ma) opóźnienie w rozwoju
ruchowym o 4 miesiące. Zaczął siadać jak miał 9 miesięcy, raczkować jak miał 11
miesięcy. A chodzić jak skonczył 15 miesięcy. Tearz ma 20 miesięcy i wszędzie
go pełno. Kamil ma obniżone napięcie mieśniowe.
Nie porównuj z innymi dziećmi, bo oszalejesz. Ja też porównywałam, jeszcze
teraz mi się zdarza. Ale cieszę się z postępów synka i staram się nie okazywac
mu mojego lęku.
Zaraz wybieramy się po raz pierwszy na basen. Trzymajcie kciuki!
Pozdrawiam
A.

[mdorota11]

moja córka miała duze obniżenie napięcia mięśniowego. W tej chwili ma 16
miesiecy i jej stan jest określany na lekko sredni (to lekko po to, zeby mi
było leżej :) tak myślę). W wieku 9 miesięcy zaczęła sama siadać. Troszkę
później raczkować. Wstawać dość długo nie chciała. Jak na taką wiotkość fajnie
sobie radzi.
Nieraz byłam załamana i byłam bliska histerii, tak juz jest. Ale na samym
poczatku rehabilitantka powiedziała mi, ze to nie jest tak, że Ola nie będzie
czegoś robiła, będzie, później niż rówieśnicy, ale będzie. Tylko trzeba
ćwiczyć, żeby robiła to dobrze. No to ćwiczyliśmy i cwiczymy.
A czy Tobie rehabilitant powiedział, że Twoje dziecko nie będzie siedzieć, stać
i chodzić? Bo jeśli to tylko kwestia opóźnienia...

[hanya00]

wiecie co,ja czasami nie wiem co rozumiecie przez opoznienie rozwoju.moj maly
zaczal siadac jak mial 9,5 misiaca od razu z raczkowaniem.wczesniej sam
siedzial.stawac jak mial 11 miesiecy,chodzic 15 ale do tego czasu raczkowal jak
torpeda.tez byl opozniony?moze ja co innego przez to rozumiem

[iwpal]

Hanya, Izzy wyraźnie pisze o napieciu, które "nie chce puścić", a nie
puszczającego napięcia nie ma w żadnych tabelach norm, jakkolwiek szeroko byśmy
je traktowali i ile czasu dawali dzieiom na nadrobienie.
Opóźnienie to nie wyrok i można na luzie nadrabiać, ale już napięcie, któr
epostępuje to znak, że ptrzebna jest intensywna rehabilitacja,a być moze
dodatkowe badania, np. beurologiczne lub metaboliczne; zmiana rehabilitanta tez
czasem bywa pomocna.

[iwpal]

te badania "beurologiczne" to miały być "neurologiczne"

[hanya00]

sorry moze faktycznie do konca nie rozumiem problemu.jeszcze raz przepraszam.i
iza-luiza nie wkurzaj sie bo naprawde nie chcialam nikogo urazic.

[iza_luiza]

Izzy, i teraz żeby nie było, że ja uważam że twoja córeczka jest w złym stanie,
bo tak to może wyglądać a to nie prawda. Jak napisałam, nie nam tu ferować
wyroki, bo nie jesteśmy od tego. Jesteśmy tu po to aby się wspierać.
Chciałam więc napisać jak wcześniej, żebyś może jak radziła Osmag
zainteresowała się zwiększeniem częstotliwości ćwiczeń z rehabilitantką, może
popytała o SI, bo skoro to co jest nie skutkuje jak należy to może trzeba
szukać dalej.
Ściskam cię mocno, głowa do góry !
samo opóźnienie to nic takiego, ja martwię się czy mój synek wogóle kiedyś sam
usiądzie...

[beataklaudia]

popieram..ize_luize...cwiczyć ...ćwiczyć,,nie słuchac osób, które ignoruja
problem...szczególnie, że to związane z napięciem mięsniowym...ja niestety
nauczona złym doświadczeniem.,..jestem wręcz za przeforswaniem dziecka niz
zdaniem sie na łaske losu i czekanie aż dziecko samo dogoni..u nas było onm..i
tez opóźnienie iles tam miesięcy...najpierw 4..póxniej 6...póxniej niedowład w
nóżkach..a teraz mpdz...i tez słyszałam pocieszenia w rodzaju.."nadgoni..mój
syn/córka zaczeli chodzić jak mieli 15 mies itp" ..owszem Klaudia nagania, robi
ogromne postepu ..ale nie chdozi..ma 2l i 4 mies i nie wiem kiedy chodzic
będzie..
Pozdrawiam,

powodzenia :))))

[hanti]

kochana bieżcie się do pracy i to bez żadnych przerw, moja córka ma
rahabilitację cztery razy w tyodniu, mam mpdz 2 lata i chodzi !!!!!!!!!!!!!
Przed Wami ogrom baaaaardzo ciężkiej pracy, więc do boju !!! Nie poddawaj się ,
nie załamuj, tylko ćwicz, ćwicz, ćwicz !!!!

[mdorota11]

nie daje mi spokoju ta przerwa w ćwiczeniach. Po co? Czemu ma słuzyć? Trening
czyni mistrzem, ale przerwa w ćwiczeniach?

[izzy69]

No toście mnie ładnie pocieszyły z tym siadaniem i raczkowaniem w 9 m-cu. Moja
ma prawie 10 i nie robi nic. Z tą przerwą to nie wiem jak będzie .Wiem jedno -
ta kobieta jest jedyną osobą w Cze-wie ,z którą można wogóle rozmawiać na temat
rehabilitacji. Mam nadzieję,że małej pomoże, bo niestety,ale ona nie robi nic.
No leży i obraca się na brzuch i na plecy.
Ja jestem coraz bardziej bezsilna. Zała jestem ,że wzięłam się za ten cały
BURDEL (tzn.lekarzy) tak późno. Jeszcze parę tygodni i dziecko by się na wózek
nadawało.
Nie wiem może będzie kiedyś chodzić. Do wtorku wszysscy twierdzili,że mam
zdrowe dziecko i wydziwiam, jak się trochę podszkoliłam w temacie i zaczęłam
drążyć , to się towarzystwo zmieszało i okazało się,ze jest problem.
Ćwiczymy na okrągło i ćwiczymy i ćwiczymy i ćwiczymy i ...NIC .

[beataklaudia]

izzy...nie wpadaj ze skrajności w skarajność...z tym wózkiem to w tym momencie
troche przesadzasz...to pewnie nie będzie pocieszeniem..ale przynajmniej
inaczej niz pisały koleżanki..moja Klaudia zaczęła sie obracać jak miała 11
mies, ale póxniej była chora i wszystko zapomniała i umiejętnosć przewracania
wróciła dopiero w wieku ok. 15-16 mies, siadać i stawac na nogi i do
raczkowania zaczęła jak miała 18 mies..no i tak to trwa do dziś..teraz ma
prawie 2,5 roku i jeszcze nie chodzi samodzielnie. Ale walczymy żeby było
dobrze. Największym problemem i tu Cie swietnie rozumiem, twój żal do służby
zdrowia, jest systematyczna dobra rehabilitacja..nam niestety pierwszy ośrodek
rehabilitacyjny NFZ bardzo zaniedbał małą i gdyby nie to to pewnie juz by
Klaudia biegala...jakies pół roku temu zmienilismy miejsce rehabilitacji , do
tego dokupilismy rehabilitacje prywatnie...i widać ogromne postępy przy
intensywnym ćwiczeniu. Dlatego spróbuj poszukać dobrego rehabilitanta...na
pewno powinna być więcej niz jedna osoba w takim dużym mieście...
Jeśli chciałabys skonsultowac małą w Krakowie - mogę dać namiary na bardzo
dobrego lekarza od rehabilitacji medycznej..z Instytutu w Prokocimiu.
Pozdrawiam,
Beata

[hanti]

Izzy to nie jest „pocieszanie” każdy sukces naszych dzieci jest okupiony ciężką
pracą. Ja zaczęłam pracować ze swoją córką kiedy miała 3 miesiąca, pracuję cały
czas i pracować będę już zawsze. Moja Karolka zaczęła raczkować kiedy miała
15miesięcy, pierwsze niepewne kroczki postawiła mając 20 miesięcy, ok. 4-5
metrów zaczęła przechodzić mając 2 lata. Teraz z 2,4 i dopiero mogę powiedzieć
że chodzi, ale na bardzo krótkie dystanse. Oczywiście nie utrzymuje równowagi i
często się przewraca, ale potrafi już samodzielnie wstać. Ale tak jak już nie
raz pisałam to baaaardzo ciężka praca (4 razy w tygodniu jeździmy na
rehabilitację, od maja będzie 5). Bez żadnych przerw, no chyba że Karolka była
chora wtedy na tydzień odpuszczaliśmy. Pracuję z nią codziennie w domu, masuję
stopy i nogi (groch, fasola, kasza-różne faktury) . Oczywiście wykonujemy różne
ćwiczenia pomagające w utrzymwanieu równowagi i wzmacniamy mięśnie. Codziennie,
rysujemy, malujemy, lepimy z ciastoliny, żeby nie zaniedbać rączek. No i
oczywiście dużo czytamy, no ale te ostatnie zajęcia to już zabawa, w której
uczestniczy Kubuś.
Także zabieraj się do pracy i wierz że będzie dobrze :) Odnajdź w sobie cel dla
swojej córeczki (u nas było to chodzenie) i powtarzaj codziennie jej i sobie że
uda Wam się wspólnie ten cel osiągnąć :) Dacie radę !!!

[helutek1]

niestety..ael mam już trochę wprawy w wędrówkach po lekarachi
rehabilitantach...co du usg..to z reguły jest mało dokładne...polecałabym
zrobienie rezonansu...to chyba najbardziej dokładne badanie..moja Helenka
najpierw miała tomografię, która nic nie wykazała...a wynik rezonansu był
szokujący..polecam i życze dużo zdrówka , siły i wytrwałosći
to stronka mojej Helenki: www.helenka.kom.pl
[e-mail]

[aaga8]

Ależ piękne zdjęcia !
A w temacie - może pomyśl nad pojechaniem do jakiegoś specjalisty na konsultację
- ja mimo, że mieszkam w Warszawie, to dopiero po wizytach u kilku różnych
lekarzy i rehabilitantów, mam w miarę orientację, w tym co sie dzieje.
Dużo siły!

[izabela1976]

Izzy, opóźnienie w rozwoju to nie koniec świata. Czy to, że twoje dziecko nie
będzie robiło postepów tak szybko jak inne dzieci, będzie oznaczało że
przestaniesz ją kochać? Że przestaniesz ją rehabilitować? Wiesz, że przecież to
nieprawda. Będziesz ją kochać caly czas a nawet więcej. I zrobisz dla niej
wszystko co się da.

Więc nie miej pretensji do siebie.

Jeszcze jedno. Opóźnienie ruchowe to jedno, to łatwo zauważyć, bo jak piszesz
nie siedzi, nie chodzi itd. Myślę, że powinnaś też dużo uwagi poświęcić
rehabilitacji intelektualnej. Bo ona tez jest bardzo ważna.

[tolka11]

Ja spróbuje napisać tak: mój syn miał 10 m-cy i nie robił NIC. Nawet się nie
przewracał. Wcześniak, częsciowa agenezja ciała modzelowatego, retinopatia V
st. oka lewego. Rehabilitowany i nic. do tego jeszcze ciągle operowany. I nagle
ruszyło!!!!!!!! W wieku 14 m-cy chodził sam. Oczywiście najpierw siadał, a
potem raczkował. A wszystko w skróconym tempie. Coś zaskoczyło. A wydawało się,
że nie ma na niego siły. Cwiczyć i wierzyć, że się uda. Wiem, że to trudne. Ale
warto. Pozdrawiam.

[kamma3]

Takie głosy naprawde podtrzymuja na duchu.
Dzięki.

[mdorota11]

napisałam, że moja córeczka w wieku 9 miesięcy zaczęła siadać, raczkować...ale
to był wieeeeelki skok. Bo do tego czasu robiła niewiele. Przekręcenie z boczku
na boczek to do 9 miesiaca była rzadkość. I nagle ruszyło. Ćwiczyć zaczęliśmy
kiedy miała 4,5 miesiaca, późno, bo neurolog czekała. Na coś tam, ja nie wiem
na co. Ćwiczyłam sumiennie i to zaprocentowało. Ale kiedy widziałam, jak po
kilku minutach siedzenia główka opada jej na klatkę piersiową i po chwili z
trudem dźwiga ją do góry, to ryczałam jak bóbr. No ale udało się. Z dużego ONM
przeszła do średniego, a nawet lekarz określił na lekko sredni (może się mnie
bał, bo łypnęłam na niego ;)
Myślę, i to jest pocieszanie ;), że jeśli w perspektywie masz ćwiczenia, które
pomogą osiagnać twojemu dziecku sprawność, nawet jeśli to dość odległa
perspektywa, to jest to pocieszajace i optymistyczne.
Tylko po co ta przerwa w ćwiczeniach, co dziecko ma w tym czasie osiągnąć?
Jestem ciekawa jak uzasadnia to rehabilitantka...
Ja myślę, że warto szukać rehabilitanta, Ośrodka Wczesnej Interwencji (w dużym
mieście powinien chyba być)
I ważne jest to, co było we wcześniejszym poście, rozwój intelektualny.
Dziecko, które nie przemieszcza się, nie dotrze do pewnych interesujacych
rzeczy. Trzeba dawać do rączki różne faktury, rzeczy ciepłe i zimne, miłe i
szorstkie, dać kwiatka do powąchania, mówić rymowanki itp Mi sporo pomógł
psycholog z ośrodka wczesnej interwencji.

[tolka11]

Ja jeszcze do rozwoju intelektualnego: dziewczyny mają rację! To jest
najwazniejsze. Pracuję w szkole integracyjnej i wiecie czego się najbardziej
bałam? Niepełnosprawności intelektualnej mojego dziecka. Strasznie się bałam,
że będzie upośledzony w stopniu zmacznym [lekkie upośledzenie daje sznsę na
samodzielne życie]. Uczę dzieci niepełnosprawne ruchowo w różnym stopniu [do
MPDZ czterokończynowego], takie dzieci dobrze sobie radzą w kontaktach z
innymi. natomiast z upośledzeniem umiarkowanym i znacznym mają kłopot i to
ogromny - prawie niemożliwy kontakt z rówieśnikami [pracuję w gimnazjum]. I coś
optymistycznego: mózg dziecka jest najbardziej plastyczny do 3 roku życia,
potem mniej ale też. Tak więć od naszej stymulacji zależy wiele. Życzę
wytrwałości.

[izzy69]

Dziewczyny nie mam już siły. Amelcia ma wiązane nóżki w deseczki. Powinna tak
wytrzymać ok.6 godzin, a z trudem wytrzymuje 3. Nie chce mi jesć, a kiedyś to
nie było problemem, rzuca się w czasie snu i krzyczy. Wogóle bardzo spoważniała
i posmutniała.
Wściekła jestem na siebie,że wcześniej nie zwróciłam uwagi. Niepotrzebnie
słuchałam lekarzy. Nie wiem czy teraz będzie cokolwiek z tych ćwiczeń.

[monzaw.3]

To cie pociesze ,ze moj Kuba ma juz nózki w gipsach 4 tygodnie,a jeszcze bedzie
miał gipsy przez 2 tygodnie.
Pozdrawiam Monika

[beataklaudia]

izzy...nic bardzo pocieszające Ci nie napiszę..bo sama wiem , że sa sytuacje z
którymi trudno jest sobie poradzic i żadne dobre rady i pocieszenia na
odleglośc nie pomagają...bo to Ty jestes z dzieckiem 24/h i to Ty non stop
widzisz jego problemy. Myślę, że każda z nas...na początku, po diagnozie, po
niepowidzeniach w ćwiczeniach przechodziła taki kryzys wątpiąc w sens ćwiczeń,
widząc przed sobą i dzieckiem przyszłość w ciemnych kolorach..Ja też maiłam
takie dołki kiedy po pierwsze zdałam sobie sprawę jak wiele rzeczy zostało
przez lekarzy zaniedbanych..a uświadomiło mi to właśnie to forum...a póxniej
jak klaudia mimo intensywnych ćwiczen włsciwie stala w miejscu...niestety
często własnie takie syuacje powdują, że musimy zacząć patrzec inaczej na nasze
dziecko, zmienic tryb życia i pogodzić się z tym ,że jest tak jak jest i
walczyć, czerpiąc radośc i siłe nawet z tych maleńkich postepów naszych dzieci,
na które matki zdrowych maluchów nawet nie zwróciły by uwagi..Twoja córeczka na
pewno będzie robiła postępy...pewnie nie tak szybko jak bys sobie
wymarzyła...ale zobaczysz..będzie poprawa...tylko trzeba więcej czasu i
cierpliwości....
POzdrawiam,
Beata

[tolka11]

I ja życzę ci wytrwałości, i dużo wiary, że się uda. Wiem,że bardzo trudno nie
rozpamiętywać tego, co było, nie gdybać. Dużo siły dziewczyno, dasz radę.
Będzie ci ciężko, ale dasz radę. pozdrawiam

[mdorota11]

trzymaj się Izzy :)

[come_back]

Nie powiem "wszystko bedzie dobrze", bo tego nie wiem, ale zycze zeby wszystko
skonczylo sie najlepiej jak to mozliwe!! Z calego serca Wam tego zyczymy:-)
POzdrawiam

[izzy69]

Już,już myślałam,że tak jakby trochę drgnęło, że jest ociupinkę lepiej, a tu
dzisiaj dramat. Normalnie gorzej jak przed miesiącem.
Nie chce mi się już tych ćwiczeń robić. To nie ma sensu. Jak już pisałam
dziecko jest za duże i po faworach.
Nie chce mi się nic. Kończę z tą całą beznadziejną rehabilitacją !!!

[hanti]

jeśli chcesz żeby ktoś Cię teraz pogłaskał po główce i powiedział ze jesteś
dzielna, to chyba troszkę się pomyliłaś, jesteś leniwą egoistką, zachowujesz się
jak dziecko nie ma efektów więc ja już nie chcę się w to bawić. A pomyślałaś w
tym wszystkim chociaż przez chwilę nie o sobie tylko o swoim dziecku ???? Które
poprostu skazujesz na zależność od osób trzecich ???? Ćwiczyć Ci się nie chce a
będzie Ci się chciało zmieniać pieluszę 20-sto latce, czy łatwiaj bdzie oddać ją
do domu opieki ???? Weź się w garść kobieto i przestań myśleć tylko o sobie !!!!!

Przepraszam za mocne słowa, ale każdemu czasem przydaje się wiadro zimnej wody....

[iza_luiza]

Najgorsze co możesz zrobić to się poddać w tej chwili. Pomyśl, jak kiedyś
będziesz mogła spojrzeć sobie w twarz ? Kiedy dziecko będzie naprawdę duże i
okaże się, że zaprzepaściłaś jego szansę ?
Każda z nas przechodzi chwile załamania, sama wiem najlepiej, ile łez wylałam,
ile razy miałam ochotę rzucić to wszystko, ale potem kiedy spojrzałam na moje
dziecko, które całe swoje zaufanie, całą miłość pokłada we mnie, jak mogłabym
mu to zrobić ?
Też przeszłam regresy, po szczepieniu na polio Maciek się cofnął o jakieś kilka
miesięcy, cała rehabilitacja musiała zacząć się od nowa praktycznie. Już
wreszcie łączył rączki i znowu przestał, okazało się że napięcie się pogłębiło
i wszystkie umiejętności, które zdobyliśmy przepadły. Ćwiczyliśmy i ćwiczyliśmy
aż w końcu niedawno znowu zaczął łączyć rączki, teraz bije brawo a mi się chce
płakać jak to widzę, bo wiem ile go ta umiejętność kosztowała wysiłku. Nikt nie
mówił, że będzie łatwo. Każdą umiejętność musimy wyćwiczyć, wydzierać mu po
kawałku gdzieś tam z jego świadomości, ale jaka satysfakcja kiedy niemożliwe
staje się możliwe. Wiem, że jeszcze długa droga przed nami, ale wiem też, że
gdybym się poddała Maciek by leżał i patrzył w sufit, on sam z siebie nie ma
motywacji do tego, aby się rozwijać. A tak już siedzi troszkę posadzony, ładnie
się podpiera, coraz bardziej interesuje się zabawkami i światem, bo to zupełnie
inaczej wygląda z pozycji dziecka leżącego a inaczej jak się człowiek podniesie
i chociażby usiądzie. A mój Maciuś ma już 2 lata.
Nie poddawaj się, jeśli nie dajesz rady poszukaj wsparcia, może porozmawiaj z
mężem, przyjaciółką, mamą, niech ktoś ci pomoże i cię wspiera. Pomyśl o
turnusie rehabilitacyjnym, ja byłam z Maćkiem w Stobnie i jestem zachwycona,
dziecko ma wszystko w pigułce, przez dwa tygodnie będzie ćwiczone na wszystkich
frontach: rehabilitacja, ugul, logopeda, terapia ręki, hipoterapia, masaże,
hydromasaże, medycyna naturalna, terapia czaszkowo-krzyżowa, zajęcia grupowe
(Sherbourne, muzykoterapia i inne), a ty zobaczysz ile rzeczy możesz robić ze
swoim dzieckiem i jak radzą sobie inne mamy, często naprawdę walczące o dzieci
w dużo gorszym stanie niż nasze.
Pamiętaj, że ty jesteś jego jedyną nadzieją, ono samo nie jest w stanie walczyć
o siebie.
Ściskam Cię mocno, pamiętaj że jest nas więcej :)
Iza

[nunu]

Izzy,
musisz znalezc sile, motywacje. Najtrudniejsze w tym wszystkim jest to, ze
dziecko doskonale wyczuwa nasze nastroje... Amelka musi sie czuc bezpieczna i
kochana. Szukaj pomocy u rodziny, znajomych gdzie sie da. Niech ktos inny zajmie
sie troszke coreczka, ktos kto bedzie umial beztrosko sie z nia pobawic i posmiac.
Musisz uwierzyc, ze bedzie dobrze i cwiczyc, cierpliwie czekajac na efekty.

[uma76]

Iza, ponawiam propozycję - zadzwoń!

[come_back]

Wiem, a raczej domyslam sie jak Ci jest ciezko, sama mam dzisiaj megadoline i
wczoraj i przedwczoraj tez, ale walczyc trzeba. My tez myslelismy, ze po
asymetrii ani sladu, jezyczek juz ekstra caly czas w buzce, a tu po 2 m-cach:
jezyk z buzki, qasymetria nadal widoczna i nozka skreca do srodka! Tez mi rece
opadly, cos usiadlo na mozgu i racjonalnie nie umiem myslec, ale trzeba, na
prawde:_)
Jka brzmi to glupio, to sorry, nie chcialam pocieszac na sile, tylko pokazac,
ze wszyscy mamy jakies dramaty i cholera trzeba sie z nimi zmagac- bo to
przeciez Dzieciaszki nasze ukochane!
Pozdr

[beataklaudia]

Izzi..walczyć trzeba i tyle..i trzeba znaleźc w sobie siłe..a dołki psychiczne
to też norma :) nie tylko Ty tak masz ... po to są m.in. fora żeby postawic Cie
znów na nogi :)
Czy probowałas zmienic metode rehabilitacji? Może ta ,która ćwiczysz nie jest
akurat dla Was...
..ja miałam takie dołki pól roku temu, kiedy zwatpiłam że cos
osiagniemy...dołki przeszły...wprawdzie z delikatnym wsparciem
farmakologicznym ..ale przeszły..i walczymy..Ty też musisz walczyć..
Pozdrawiam,
Beata

[igge]

ja też regularnie się załamywałam i nie widziałam postępów małej ani sensu
dalszej rehabilitacji. Wydaje mi się że ćwiczyłam z nią za mało ale to było
maksymalnie tyle ile umiałam z siebie dać nie tracąc poczucia normalnego w
miarę funkcjonowania całej rodziny.Nienawidzę tych ćwiczeń ale są w naszym
życiu obecne (w mniej lub bardziej intensywny sposób, z przerwami na moje
zniechęcenia i infekcje dziecka) już 6 lat, od samego urodzenia mojego
wcześniaczka. Wydaje mi się, że nie wszystko zależy od rehabilitacji - duże
znaczenie ma samo uszkodzenie maluszka, mpdz nie jest jakąś postępującą chorobą
ale spustoszenie wywołane niedotlenieniem przy porodzie może być większe lub
mniejsze. Moja córka ma to szczęście, że świetnie mówi, bawi się, załatwia
samodzielnie swoje potrzeby fizjologiczne, nie ślini się, etc ale mimo
regularnych rehabilitacji nie zaczęła chodzić i stać w wieku 2 czy 3 lat.
Właściwie przestawałam mieć nadzieję kiedy zrobiła pierwsze samodzielne kroki i
potem miesiącami uczyła się pokonywać coraz dłuższe dystanse. Dzisiaj
praktycznie nie chodzi już wcale na czworakach ale chodząc czasami traci
równowagę i upada lub podpiera się ( o ściany ale też drzwi i miewa
przytrzaśnięte palce). Wózek inwalidzki nas ominął, mała nie potrzebuje też
kul, balkonika itp Na turnusach rehabilitacyjnych inne mamy często mi mówią, że
marzyłyby by ich dzieci były w takim stanie jak moja córeczka. Pozdrawiam
serdecznie i życzę wytrwałości.