Dystans do siebie.

[fale_morskie]

Co to znaczy mieć taki prawdziwy dystans do siebie wg Was?

[makalatka]

Wg mnie to znajomość samego siebie, swoich zalet i wad, co pozwala z kolei na
przekraczanie granic, które mogłyby je ujawniać:)

[manka_swojska]

To trudny temat, ja tez nie moge nabrac dystansu do siebie. Jestem
najlepsza i szanuje tych, ktorzy maja o sobie to samo zdanie, tzn.
tych niezdystansowanych

[mskaiq]

Nie utozsamiac sie z samym soba, tzn nie utozsamiac sie z wlasnymi
emocjami, strachem, zloscia, zalem, itp. Nie utozsamiac sie z
wlasnymi myslami, nauczyc sie myslec o mysleniu. Nie utozsamiac
sie z wlasnym cialem, z bolem, odczuciami sommatycznymi.
Serdeczne pozdrowienia.

[wen_yinlu]

Nic dodać, nic ująć.
Pojawia się uczucie, obserwuj uczucie. Pojawia się myśl, nie zawieszaj się na
niej i nie krąż wkoło niej. Ktoś robi ci krzywdę, spróbuj zastanowić się
dlaczego. Dystans to taka przerwa między tym co do ciebie dociera, co cię
spotyka, a twoją reakcją (wydawałoby się czasem - instynktowną i nie do
powstrzymania) na to. W tej przerwie jest świadomość i obserwacja.

[papapapa.poker.face]

moze brzmi troche paranoicznie, ale dotyka istoty rzeczy. doskonale
ujete.

widzieć rzeczy w odpowiedniej proporcji

[solaris_38]

widzieć rzeczy w odpowiedniej proporcji
z daleka widać jak rzeczy małe są małe
a te same rzeczy przed oczami zdają się wielkie ogromne
z pewnej oddali tylko widać rzeczy naprawdę duże

a jest jeszcze całość

[manka_swojska]

A rzeczywistosc sklada sie z detali. Moja babcia mowila po slasku,
ze ze mnie czorcica i miala racje

[nothing.at.all]

To znaczy, że potrafimy zarówno cieszyć się z sukcesu swojego, jak i wyciaganć
wniosek z porażki, to znaczy, że umiemy śmiać się z siebie i przyznać do błedu.
To również znaczy, że staramy się obecniać rzeczy obiektywnie.

[annataylor]

śmianie sie ze swoich wad :)

[klosowski333]

Mysle, ze dystans do siebie zwiazany jest nierozerwalnie z tzw samoakceptacja,
ktorej nie nalezy mylic np z narcyzmem. Dystans do samego siebie to tez wyzsze
stadium dojrzalosci, wieksza zdolnosc do autorefleksji, pewna pokora,
umiejetnosc smiania sie z samego siebie, oraz uczenie sie na swoich bledach.
Dystans do siebie to swoisty spokoj wewnetrzny, nie zaburzony zanadto fobiami i
kompleksami...

[aneckey]

klosowski333 napisał:

> Mysle, ze dystans do siebie zwiazany jest nierozerwalnie z tzw samoakceptacja,
> ktorej nie nalezy mylic np z narcyzmem. Dystans do samego siebie to tez wyzsze
> stadium dojrzalosci, wieksza zdolnosc do autorefleksji, pewna pokora,
> umiejetnosc smiania sie z samego siebie, oraz uczenie sie na swoich bledach.
> Dystans do siebie to swoisty spokoj wewnetrzny, nie zaburzony zanadto fobiami i
> kompleksami...

doskonale ujęte! a najbardziej podoba mi się "wyższe stadium dojrzałości" super

[skarpetka_szara]

Dla mnie dystans do siebie to swiadomosc. Np: jaka jestesmy mrowka
mala i niewazna na tym swiecie, jakie nasze problemy w proporcji do
innych sa blache. Ego zdecydowanie limituje dystans do siebie.

[opcja-0]

to znaczy znać swoją wartość i nie brać wszystkiego do siebie

[arfeniks]

Dystans do siebie, to nie utożsamianie swojego" ja" ze swoim zachowaniem.

Co to oznacza ?- Ano to,że jeśli w jakiejś sytuacji się źle zachowałem,to
nie oznacza,że jestem złym człowiekiem.Jeśli popełniłem błąd,to zawsze
mogę go poprawić.Jeśli zachowałem się głupio,to nie oznacza,że jestem
głupcem.
To jednocześnie przyznanie sobie prawa do błędu.Uznanie,że nie jestem
idealny i mam prawo się pomylić.
Mam prawo,czegoś nie wiedzieć,jak również do przeżywania wszystkich
ludzkich uczuć (również tych nieakceptowanych, negatywnych),bo jestem
człowiekiem,a nie chodzącym po ziemi aniołem,który został tu zesłany za
karę ,albo może by odpokutować za grzechy innych.

Takie rozdzielenie, pozwala dostrzec swoje błędy i nie bronić się przed
krytyką,uniezależnić sie od niej.
Pozwala też śmiać się ze swoich błędów.
Człowiek ,który utożsamia się ze swoim zachowaniem, wszelką krytykę
przyjmuje jako atak na siebie i odrzucenie jego osoby,dlatego trudno mu
właściwie ocenić swoje zachowanie.
Taki człowiek, będzie zaprzeczał swoim błędom i idealizował obraz własnej
osoby,przy jednoczesnym projektowaniu na innych, swoich nieakceptowanych
uczuć,emocji,zachowań.W sytuacjach konfliktowych, wtedy to zawsze winni są
Ci inni,a nie on.
Taka skrajną postawę, braku dystansu do siebie, prezentuje jeden z
czołowych naszych polityków,który na pytanie dziennikarki ;"Ile w panu
jest dobra,a ile zła ?" odpowiedział;"We mnie jest czyste dobro".