psycholog

[angka2]

Hej!
Czy ktoś chodzi do psychologa i czy to coś daje. Jakoś nie mam przekonania do
tego żeby rozmowy z kimś mogły mnie "uleczyć" ale może coś w tym jest. Jak
zasadniczo przbiega taka terapia?
Angka2

[horlaa]

hej

witaj :)

ja moge ze swojej strony gorąco polecić terapię. choruje od wielu lat a od ok. 2 miesiecy chodze do psycholożki. widze dobroczynne skutki, i mimo ze jest na razie ciężko jak było, to pojawiaja sie momenty ze jest b. dobrze, a to juz coś :) wiem, ze terapia powinna troszke potrwac tak ze w sumie nie wiem jak to sie skonczy :) ale jestem dobrej myśli bo trafiłam na dobrą terapeutkę.

terapia wygląda tak (przynajmniej u mnie): przez godzinę rozmawiacie sobie o różnych rzeczach. obojetnie o czym - twój wybór. bo najważniejsze jest to, co sie na codzień z tobą dzieje - jedzenie to tylko objaw tego, ze ta rzeczywistość jakoś cię przerasta i radzimy sobie żarciem.
więc psychoterapia to w sumie praca nad tym, zeby nauczyć się jakoś radzić sobie z problemami w inny sposób, ale też inaczej siebie pojmować itp.

rozmawiamy, ona pyta o coś, podsuwa możliwe rozwiązania, pomaga, wyciąga wnioski, ale też nie narzuca niczego i nie każe nic robić. mam wolność wyboru we wszystkim. to jest fajne, a nie tego sie spodziewalam po tym jak ogladalam rozne filmy schematycznie przedstawiajace terapie ;)

więc: namawiam. jeśli czujesz, że coś jest nie tak, to idź nie krępuj się.

acha:

angka2 napisał(a):
>Jakoś nie mam przekonania do
> tego żeby rozmowy z kimś mogły mnie "uleczyć"

wiesz, to nie tyle "leczenie" co pomoc. od leczenia są lekarstwa :) dobra rozmowa potrafi zdziałać cuda - np. z przyjacielem itp. a psycholog jest w tej kwestii prawdziwym znawcą :) i tylko on w pewnych sytuacjach moze pomoc.

jesli jeszcze masz jakies pytania to oczywiscie pytaj :)
powodzenia
trzymaj sie

horlaa

[annaa3]

'tego żeby rozmowy z kimś mogły mnie "uleczyć" '
i nie uleczą, te rozmowy są po to abyś Ty uświadomiła sobie pewne zachowania,
które są u ciebie destrukcyjne, które powodują że nie czujesz się dobrze, czy
mniej konfortowo, i czemu tak a nie inaczej reagujesz. To nie jest tak że sobie
przyjdziesz a psycholog da ci gotową recepte, sama musisz wziąść się za
siebie !! A psycholog jest trybikiem w maszynie który może pomóc
pozrawiam

[be81]

Wybieram się jutro 1szy raz na konsultację wstępną ,ale nie wiem kompletnie co
powiedzieć ??????? co stanowi problem...Mam taki mętlik, bo jakby u mnie jest
ten problem z kompulsami -od czasu do czasu, no lecz już od lat no (i to pewno
wynik emocji, prób dietkowania, samotności) .Dwa to od roku nie mogę sobie
poradzić z odejsciem miłosci. Sądziłam,że mogę a tu znów łzy i łzy.. No a jak
są łzy lub refleksje dot. tej sprawy to w ogole nie myślę o jedzeniu.Poza tym
sama nie wiem co chcę przez tą terapię osiągnąć, może żeby życie tak nie
bolało ,ale przecież to nieunknione. Powiedz mi Horla jak u Ciebie wyglądała ta
1sza wizyta . czy psycholog zadawał Ci pytania itd ....
Szczerze pękam przed pójsciem, ciężko będzie się owtorzyć przed nieznajomym,
ponadto automatycznie tak się dzieje: jak rozmawiam z innymi to się uśmiecham,
mówię ,że jakoś to będzie, że dam radę- bo tak wtedy czuję!! .. a jak
przychodzę do domu to 4 sciany i łzy ehhh...

[horlaa]

hej, be81, i jak było? niestety odpisuję już zapewne po Twojej wizycie u psychologa, jestem ciekawa jak było?
powiem ci, co do tej otwartości w mówieniu, że akurat ja z tym nie mam najmiejszego problemu, bo na swój temat mogę gadać zawsze i wszędzie - jestem zgłodniała słuchacza, przyjaciela itp. - więc terapia to dla mnie raj.
ale na pewno jest taki problem: od czego zacząć, co powiedzieć - najlepiej w ogóle nie ustalać sobie scenariusza tylko być sobą. przyznać się, że nie wie się co powiedzieć, opowiedzieć o tym, jak się czujesz, np. onieśmielona itp, i że masz problem z tym, żeby to wszystko tak nazwać żeby miało ręce i nogi. na pewno mądry terapeuta sobie z tym poradzi i poprowadzi ciebie najpierw "za rączkę" tak, że w końcu sama nauczyć się mówić o sobie i swoich uczuciach.

co do tego uśmiechania to mam tak samo, i na samym początku moja terapeutka to zauważyła, i powiedziała że nawet jak mówię o czymś obiektywnie smutnym to się uśmiecham - tak mnie "nauczono" (sama to odkryłam) i tak jest jakby łatwiej. ale spoko, wszystko z czasem :)

powodzenia, trzymam kciuki, nie zrażaj się i do przodu!! :)

[be81]

heja , no już jestem i po:)))) Czuję się o niebo lepiej -choć tam w środku
nieswojo z deczka.Pani psych. mało pytała, nie komentowała. Czułam ,że muszę
sama mówić co mi leży na sercu, aby nie było ciszy;))Nie omówiłyśmy w ogóle
spraw kompulsów, chociaż wspominałam o tym parę razy, ale dużo rozmowy było
głównie na temat samotnosci , mojego dawnego związku oraz relacjach z facetami
i ludzmi ogólnie, /bo przez to padały ostatnio łzy/
Powiedz mi ,Horla jak Ty oceniasz skutki terapii swojej.. czy pomaga..? napisz
coś o tym, pewno juz pisałaś ale nie mogę znaleść wątków więc- pliz jestem
ciekawa:)Dziewczyny , które chodzą też piszcie!!!:)
Nie zrażam się niczym poza ceną (60 zł za godzinę:0) ;))))to ten ośrodek w
krakowie , który polecały dziewczyny z forum"głodne". Na pewno na 2 spotkania
jeszcze pójde do końca czerwca, bo nieciekawie sie czuję psychicznie, poza tym
coraz więcej napadów w tym roku..aaa bardzo chcę coś zmienić w życiu, czuć się
szczęśliwą.. myślę ze terapia będzie takim drogowskazem i pomoże mi się
zastanowić co zrobić w kierunku osiągnięcia zmian....

[horlaa]

odnośnie moich postępów z terapią, to nieco egoistycznie polecam apetyt.blog.pl, a tam wszystko napisałam. szczególnie ostatnie notki są dowodem na to, jak wiele się zmienia.
bo zmienia się.
jest cholernie ciężko, ale się zmienia.
super uczucie, polecam :)

[be81]

Nie rozumiem troszku jednej rzeczy, może wy zobaczycie obiektywnie coś czego ja
nie widzę.Byłam 2 razy u psycholga i po tych wiztyach jest gorzej z objadaniem
się- czemu?(Psychicznie lepiej) Czuję jakiś niedosyt , kiedy już zaczynam
ujawniać te emocje , godzinka szybko mija i już muszę wracać.. Resztę
niewypowiedzianych emocji chyba rekompensuję jedzeniem.Poza tym chciałabym
wszystko od razu , aby wszelkie zmiany nastąpiły - a zdaję sobie sprawę ,że
tak się nie da.Poza tym nie analizujemy jeszcze tego tematu , tylko nadal
relacje z otoczeniem , bieżace sprawy , facetów itp
Muszę być cierpliwa, wiem:)))))))

[horlaa]

tak, dokladnie tak.
nagromadzone emocje znajdują ujście, czujesz jakąś ulgę, choc to dopiero początek. i wtedy moze byc tak ze wiecej sie je, ja tak mialam.
najpierw duzo jadlam,
potem przeszlam na diete,
potem znow nie wytrzymalam i mialam totalny kryzys, strasznie jadlam
a teraz chyba znalazłam do siebie klucz i chyba bedzie juz coraz lepiej :)

przygotuj sie na rozne uczucia ktore sie u ciebie pojawią.

ja poczatkowo czulam sie, jakbym byla 100 x bardziej wrażliwa. nabieralam swiadomosci jaką krzywdę sobie robię zachowujac sie w okreslony sposob, błędnie myśląc itp - i to mnie tak poruszalo, widzenie tych mechanizmow, ze jedynym ratunkiem wydawalo sie jedzenie.

ale spoko, bedzie dobrze :)

[annaa3]

To normalne, bronisz się tym jedzeniem, bo robisz coś innego, co nie jest pewne
mówisz o sobie. Na początku terapii zawsze może być gorzej z objawami. A , i co
do objadania, to tylko objaw, a wy rozmawiacie o tym co jest przyczyną twojego
nałogu jakim jest jedzenie. Mało kiedy mówi się o samym jedzeniu, chociaż jeśli
chcesz o tym pogadać, to poprostu powiedz, terapia jest dla ciebie, ucz się
pokazywać że chcesz czegoś :-)
pozdrawiam