Na fali wątków o problemach rodzinnych

[elizaj1]

W Polsce kraju w którym generalnie jeden na drugim zazwyczaj wisi rodzinnie,ocenia i tłamsi, można odzyskać spokój i swobodę jedynie rozluzniając kontakty. Sama sprawdziłam na sobie bo odkąd widuję sie z rodziną sporadycznie, ograniczyłam dostep do naszej codziennosci, nagle przestano sie wtracac, nagle nikt nikogo nie ocenia, nie krytykuje, wszyscy są usmiechnięci życzliwi i serdeczni.Byc moze za plecami istnieją dase komentaze bo tacy juz sa ludzie ;-) ale nie ma tego kwasu, kłotni krytyki gdy żyliśmy nie swoim zyciem a poniekąd na sobie.Zgadzacie się? Ktos ulozył swoje zycie rodzinne podobnie jak ja?

Piszesz z Lubartowa, czy Lubaczowa ?

[gocha033]

bo jako zywo takich problemow ani w Krakowie, ani w Warszawie nie doswiadczylam.

[elizaj1]

Najczęstszym tematem zali w interencie jest toksyczność rodzin,krytyka, ocena, wtrącanie sie w cudze życie.I piszą to ludzie z całej polski, ci ze wsi i małych miejscowosci mają dodatkowy problem ze wscibskimi plotkarskimi sąsiadami co w miastach się nie zdrarza tak często i taka w zasadzie róznica.

[malwi.4]

Nie wiem jak bliską rodzinę masz na myśli. Ja od lat mieszkam daleko od rodziców na przykład. Ale mam wrażenie, ze mieszkając bliżej, mając z nimi częstszy kontakt łatwej byłoby mi pracować nad relacjami z nimi, poukładać je, zrozumieć.

Z rodziną dalszą mam dobry kontakt.
Blisko mam brata i jego żonę. I to, że mam go obok bardzo mnie cieszy.

[paco_lopez]

mam doskonale obrobioną dupę. skupiam zawiść i zazdrość, mam wielu znajomych spoza rodziny , z którymi relacje ida mi dobrze i bez zgrzytów. jest ok. nie jestem na kazdych imieninach, nie organizuje imienin ani rocznic. jak mnie nie zaproszą , to pojadę do puszczy i sam sobie zrobię impreze z ludźmi z puszczy.

[witchland]

Z niektorymi czlonkami rodziny rozsadek podpowiada mi zerwac relacje calkowiecie.
Ja jednak z puporem maniaka, zaluje tej osoby i daje jej szanse, ona tego nie docenia...
Dochodze do wniosku, ze cos jest 'nieteges' z moja glowa, ze ciagle nie umiem zerwac kontaktu na 100%.
Chyba pojde do psychologa, ale czy jest ktos kto mi pomoze?
Kiedys chodzilam do takiego niby najlepszy w tym kraju, po wielu godzinach rozmow,
powiedzial mi: "No ale twojej mamy to zal...trzeba jej wspolczuc..." On uwazal ze to wojna ja taka zrobila...
To stwierdzenie we mnie bardzo sie zakorzenilo.
I owszem mam wspolczucie dla niej bo....to i owo. Jednak uwazam, ze kowalem swojego losu jest czlowiek sam. I wielu ludzi mialo ciezko w domu i widzialo rodzicow np. jak gineli na wojnie... A mimo to nie stali sie psychopatami wypranymi z szacunku, empatii i wspolczucia dla zycia innych ludzi.
Tak na marginesie to moja matka w porownaniu z wieloma innymi ludzmi miala dosc zasobne zycie. Dziadkowie byli zamozni. Nie byli biedni, wiec to nie chlod i glod wygnal z niej to co ludzkie... A sama sie do swojego charakteru przyczynila. Po prostu taka sie uksztaltowala...

[mona.blue]

Jak dawno chodziłaś do tego'najlepszego w kraju' psychologa? Warto było?
Jak wiele zrozumiałaś i mogłas zmienic w sobie?

Hm...

[witchland]

bardzo dawno, 12 lat temu... Okolo 26 razy...Czyli 26 godzin.
Napewno on mial nade mna przewage, jako znawca zakamarkow psychologii.
Wystepuje czesto w programach TV. Fajny czlowiek ogromnie skromny i pokorny, co robi go bardziej prawdziwym i nadaje mu range znawcy...

Czy pomoglo? W pewnym stopniu tak. Przede wszystkim w rodzinie wmawiono mi, ze jestem jak moja matka, czyli mam uparty charakter i wiele innych negatwnych spraw...

On udowodnil, ze konflikt pomiedzy mna a matka wystepuje nie dlatego, ze jestesmy do
siebie podobne, a wlasnie bardzo inne. Pokazal mi to na przykladach z zycia... Wtedy dopiero, zaczelam sie....zmieniac. Tworzyc moj wlasny indywidualizm... Byc soba. Dzis przyznam sie ze czuje sie dobrze. Jednak z matka pomimo checi i staran nie uklada sie, niestety. Co bym nie zrobila zostane wykpiona i wysmiana.
Moge jej tylko wspolczuc tej prymitywnej cynicznej komunikacji... jedyne co dobre, ze wiem co sie czuje w takich sytuacjach, i staram sie nigdy nie miec podobnie brzmiacych relacji z moimi wlasnymi dziecmi...
na bledach czloiwek sie uczy, jak mowia.