racja, przekonywanie, dowody

[czarodziejka]

przypuscmy, ze ktos was o cos posadzil/oskarzyl
lub zwyczajnie w cos wam nie wierzy ...
i przypuscmy, ze mimo, iz nie jest to wielka sprawa,
to jednak drazni was to ...

co robicie w takim przypadku?
staracie sie przekonac go?
udowodnic swoja wersje?
przekonac, po czyjej stronie jest racja?
czy raczej "olewacie" sprawe - skoro nie wierzy, to jego problem?

czy zawsze tak robicie?
czy inaczej, gdy ta osoba jest dla was kims bliskim/waznym,
a inaczej, gdy to ktos ... hm ... nazwijmy go "przypadkowy"?

[Gość: kasia28]

Gdy ktoś mi nie wierzy staram się go przekonać, wytłumaczyć, dowieść swojej
racji. Jeśli pomimo tego dalej mi nie wierzy to:
-gdy jest to ktoś "dalszy" macham ręką i stwierdzam, ze szkoda czasu,
-gdy jest to ktoś bliski, odchodzę zrezygnowana i czasem w kącie "ryczę" z
bezsilności, a potem jeszcze raz próbuję albo macham ręka.
A generalnie to nie umiem bronić "swego", z reguły szybko można
mnie "zaszczekać" i wręcz udowodnic, że to ja nie mam racji. Moje sprzeczki z
kimkolwiek wyglądają tak, ze ja próbuję coś wytłumaczyć, a potem tylko słucham
długiego monologu na swój temat i stosunków miedzy nami, włacznie z
przypominaniem rzeczy dawnych. W trakcie jestem juz tak zmęczona, ze nie chce
mi się juz nic i jestem w stanie zgodzić sie na wszystko, byle spór zakończyć.
Niestety za spokojna jestem i czasem ktoś po głowie mi "jeździ":(

Pozdrawiam
kasia

[Gość: dorkasz]

ja mam wlasnie problem odwrotny - posadzilam kogos o kradziez, co najgorsze
posadzilam o to dziewczyna ktora znam od wielu lat, poszlam do niej w
odwiedziny i stracilam portfel i komorke... niestety billing wyraznie wskazuje
na to ze to ona, nie ma innej mozliwosci i ona wlasnie sie nie przyznaje, wiec
sprawa potoczy sie urzedowo (chcialam tego uniknac). wiesz to bardzo wazne zeby
umiec sie przyznac do bledu, ale jesli go nie popelnilas, przedstaw wszystkie
dowody na to, ze to nie Ty, nawet jesli jedynym dowodem mialoby byc Twoje
slowo. mysle ze warto sie bronic chocby po to, zeby byc uczciwym bez wzgledu na
to, co ten ktos sobie pomysli. to bardzo boli jesli nadal pozostaje sie winnym,
ale wiadomo ze wykorzystalo sie wszystkie srodki.

[Gość: Manitra]

czarodziejka napisał(a):

>
> przypuscmy, ze ktos was o cos posadzil/oskarzyl
> lub zwyczajnie w cos wam nie wierzy ...
> i przypuscmy, ze mimo, iz nie jest to wielka sprawa,
> to jednak drazni was to ...
>

Jezeli wiem, ze prawda lezy po mojej stronie, ze nic nie zrobilam, ze zostalam
zle osadzona, to staram sie przekonac, ale jezeli osoba, ktora uparla sie mi nie
uwierzyc jest:
- kims dla mnie "dalekim", to w pewnym momencie macham reka
lecz gdy
- jest mi bliska, i pomimo moich usilnych staran nie ma nadal zaufania, wiary w
to co mowie, zaczynam sie to wtedy zastanawiac dlaczego, ze cos jest nie tak, cos
niedobrego, ze to juz jest chyba cos wiecej...
i zaczynam wtedy rozmawiac juz nie tylko o tym konkretnym przypadku, lecz gdzie
tkwi wlasciwy problem, gdzie jest to sedno oskarzen, braku wiary, co sie tak
naprawde dzieje (lub zaczyna dziac, skad), bo jezeli w czyms blahym nie jest w
stanie mi uwierzyc, to co dopiero mowic, jezeli jest cos powazniejszego... (?)
zakladajac oczywiscie, ze nigdy przedtem nie dalam tej osobie nawet najmniejszych
powodow do takich zachowan, do braku zaufania, nie bylo klamstw, falszu,
podstepow...

[kwieto]

Zwykle wychodze z zalozenia, ze to ktos mi musi udowodnic, ze mowie nieprawde.
Nie mam zamiaru udowadniac, ze "nie jestem wielbladem". Oczywiscie, przekonuje,
mowie co i jak... ale na sile przekonywac nie bede, jesli mi nie wierzy, to
jego problem (z zaufaniem na przyklad) a nie moj.

[Gość: A27]

Nigdy mie sie nie zdarzylo posadzenie o cokolwiek. Jesli natomiast dyskutuje i
probuje kogs przekonac o slusznosci mojej racji to robie to jakis czas, a potem
olewam sprawe.

[czarodziejka]

A27 napisał(a):
> Nigdy mie sie nie zdarzylo posadzenie o cokolwiek.

no to ci zazdroszcze, bo mi sie nieraz zdarzylo, ze posadzono mnie np. o to,
ze gdzies bylam - posadzajacy twierdzil, ze mnie widzial (a to siedzialam wtedy
grzecznie w domu np.),
ze gdzies dzwonilam, ze ...
ech ...
a ostatnio, ktos mi probuje wmowic, ze mam na imie agnieszka i ukrywam sie przed
nim ...
ech ..

i co wtedy?

;o((

dzieki kwieto

[czarodziejka]

kwieto napisał(a):
> Zwykle wychodze z zalozenia, ze to ktos mi musi udowodnic, ze mowie nieprawde.
> Nie mam zamiaru udowadniac, ze "nie jestem wielbladem". Oczywiscie, przekonuje,
> mowie co i jak... ale na sile przekonywac nie bede, jesli mi nie wierzy, to
> jego problem (z zaufaniem na przyklad) a nie moj.


dzieki kwieto za twe slowa
mysle bardzo podobnie
ale drazni mnie to i denerwuje, gdy mi ktos mowi, ze czarne jest biale i ze niby
to widzi ... a ja patrze na to samo i widze cos innego (nie mowie o ocenie
jakiejs sytuacji, mowie o faktach)
niby jego problem
ale ja najpierw sie smuce, ze mi nie wierzy, a potem zaczynam sie wsciekac

[kwieto]

Tak czy siak, zawsze sie znajdzie ktos, kto twierdzi, ze np. niebo jest
czerwone. przejmowac sie takimi? po co?

[czarodziejka]

kwieto napisał(a):
> zawsze sie znajdzie ktos, kto twierdzi, ze np. niebo jest
> czerwone. przejmowac sie takimi? po co?

tylko czemu ja spoykm takich ludzi tak czesto?
i czemu daje sie wmanewrowac? czemu mi zalezy na udowodnieniu prawdy?
zloszcze sie sama na siebie, ale i siebie mi zal ...
nie umiem sobie z tym poradzic
to zostalo mi pewnie z dziecinstwa ;oP ;o(


ps. ale przeciez niebo BYWA czerwone (widze to prawie codziennie z mojego
okna) ;o)

[kropel]

Jedyne osoby, które zawsze warto przekonywać, to my sami.
Uświadomienie sobie słuszności danych racji przynosi, bowiem korzyści, kto ich
nie chce tego strata, nie rozdawaj, zatem "pieniędzy" ludziom z "dziurawymi
kieszeniami”, bo i tak im zaraz wylecą...

[Gość: asia]

Przekonywanie..no właśnie..moje zycie wyglada na nieustannym udowadnianiu
rzeczy,ktore nie istnieja,które nigdy nie miały miejsca...mam namysli
meza..ciagłe jakies oskarzenia,że robiłam to czy tampo..że byłam np tu i tam..a
w rzeczywistosci robiłam co innego..jakis obłęd!a najlepsze,że on w to
strasznie wierzy..ludziom..to co ja mowie nie ma znaczenia..bo i tak on wie
lepiej..hihi raz mnie widział niby w telewizji...pamietacie taki
program "rykowisko"ale miałam nie przyjemnosci..bo ojciec mu jakichs głupot
nagadał..a on w nie wierzy...przykładów mogłabym wymieniac..hoho..ale ja juz
nie wytrzymuje tego..ma byc miłosc a nie zycie ,które polega na ciagłym
udawadnianiu..że jest w błedzie,że sie myli...to starsznie meczące...

[wredna2]

Wrednie sie czuje, gdy musze sie tlumaczyc z niezawinionych spraw,
bo odnosze wrazenie, ze jeszcze bardziej sie pograzam wtedy...

wiec nie tlumacze sie...

niech sobie mysla i gadaja co chca


zreszta...poki gadaja, to znaczy ze jeszcze zyje...

wr.2

[Gość: rick]

imponują mi ludzie, którzy potrafią żyć wierząc w swoje racje samotnie, tj. nie
potrzebują potwierdzenia od kogoś drugiego. to dotyczy tzw. 'dużych racji',
takich, za które można nawet stracić życie. patrząc z boku trudno jest czasem
taką ich rację odróżnić od wiary.

ale ...... --- do ricka

[czarodziejka]

rick napisał(a):
> patrząc z boku trudno jest czasem taką ich rację odróżnić od wiary.

ale nie o tym jest ten watek, slonko, nie o tym ....
nie chodzi mi o opinie, chodzi mi o fakty