Ratowanie życia za wszelką cenę

[Gość: kasia28]

I jeszcze jedno pytanie. Czy gdybyście byli chorzy, jedynym ratunkiem byłby
przeszczep serca, ale szansa uratowania Was byłaby 1:1000 to zgodzilibyście
się na operację, zaryzykowalibyście? Czy wiedząc, że macie tak małą szansę, a
to serce mogłoby się "przydać" komuś innemu, kto ma większe szanse, mimo to
spróbowalibyście? Czy moze zrezygnowalibyście, "oddając" to serce komuś
innemu, żeby sie "nie zmarnowało"?

Kasia

[Gość: Gabi]

Kasiu.....naturalnie,ze walczylabym do konca...niezbadane sa nasze i nie tylko
nasze mozliwosci..nie mozna sie poddawac..a jaka pewnosc masz,ze ta nastepna
osoba przezyje???
Najwazniejsza jest sila walki i pozytywnego myslenia,zaufania w to co sie robi,
zycie jest bezcennym skarbem i nalezy o niego walczyc.
Trzeba troche nawet egoistycznie w tym momencie podchodzic....ja bym
walczyla!!!
pozdrawiam Gabi

[pastwa]

Prawdę powiedziawszy, częstokroć byłem świadkiem, niespełnionych przewidywań,
których pewność zajścia była jak 1:2, oraz dokonanych, choć jak 1:1000
prawdopodobnych, zdarzeń.
Moje wnioski są takie, że prawdopodobieństwo, dokładnie można wyliczyć dopiero
po...

Ps.Swoją drogą, skąd takie precyzyjne wyliczenie ?

[kwieto]

A jaka masz gwarancje, ze ten ktos komu sie niby to serce bardziej przyda,
bedzie w stanie z niego skorzystac? A jaka masz gwarancje, ze jego przeszczep
sie przyjmie? A na jakiej podstawie twierdzisz, ze ten ktos ma do tego serca
wieksze prawa?

Jesli przeszczep jest jedyna szansa na przezycie - to jesli zalezaloby mi na
zyciu, nie wahalbym sie ani chwili. A jesli na zyciu by mi nie zalezalo - to
pytanie i tak nie ma wtedy racji bytu.

[Gość: Sławek]

Przecież ludzie wydają mnóstwo pieniędzy na ratowanie swojego życia mając tylko
cień szansy na przeżycie i nikomu nie przychodzi do głowy zrezygnować z
ratowania siebie i oddać pieniądze komuś kto teoretycznie ma dużo większe
szanse a nie ma pieniędzy. Z sercem jest podobnie. Jeśli jest jakaś nadzieja to
trudno ją porzucić.

[olek13]

Wolałbym "zreperować" swoje własne serce.

Pozdrowionka

[krychal]

Nawet szansa 1:1000 to zawsze szansa i należy z nie skorzystać, dla siebie, dla
dzieci, dla męża i wszystkich którzy Cię kochają. Kasiu walcz i nie poddawaj
się.
Pozdrawiam bardzo gorąco."K"

[Gość: frisky2]

Wiara czyni cuda. Moja kuzynka miala trzecia operacje na sercu w Aninie
(wymienione 3 zastawki i wtedy trzeba bylo wymienic chyba dwie lub jedna z tych
wymienionych, bo juz sie zuzyly, czy cos w tym stylu), ktora wg lekarzy miala
szanse powodzenia jak jeden moze wlasnie do 1000. Nawet byla juz w fizycznym
stanie katastrofalnym. Operacja nie gwarantowala nic. A jednak efekt przesz3edl
oczekiwania wszystkich. Moze z wyjatkiem tych, ktorzy mocno wierzyli, ze bedzie
dobrze.

[Gość: kasia28]

Ten stosunek to bardziej przenośnia, zeby pokazać jak nikłe są szanse:)
Macie rację, że o tym czy operacja przeszczepu sie udała można wiedzieć
dopiero po... Tylko w tym wypadku nie chodzi o sam przeszczep, ale o kondycję
pacjenta. Jest tak marna, ze operacja prawie na pewno doprowadzi do zgonu.
Więc nikt świadomie się tego nie podejmie, chyba że pacjent się uprze.
Pojawiła sie propozycja, by zrobić to gdy będzie już naprawdę źle, gdy pacjent
będzie jedną nogą w grobie. Wtedy będzie miał do wyboru pewną śmierć albo 2-3
% szans na przeżycie. Ale właśnie czy dla tych paru procent warto ryzykować?
Jeśli nic nie wyjdzie zmarnuje się to serce, które komuś, kto przeżyje
operację moze naprawde uratować życie? Nie wiem czy to w porządku. Jest tyle
ludzi, którzy czekają na przeszczep, trudno jest "zdobyć" serce. Nie wiem czy
czyjaś chęć życia jest na tyle ważna, by odbierać szansę innym, którzy w pełni
mogą z tej szansy skorzystać? Trochę to skomplikowane.

Pozdrawiam
Kasia

[pastwa]

Gdyby ratowani mieli być tylko pewniacy, zapewne szpitale by opustoszały , a
lekarze przekwalifikowali się na hydraulików( przynajmniej hirurdzy).
Każdej godziny umiera tysiące osób na świecie,w większości serca tych osób się
marnują bez próby wykorzystania ich u kogokolwiek.
Pamietaj, wykorzystane 3 % szans może dać komuś np. 20 lat życia podczas gdy
tzw. "pewniak" może zginąć rok po operacji w wypadku samochodowym, wniosek
byłby tu taki, że nie warto go było ratować( strata 19 lat) ?
Nie należy moim zdaniem zajmować się procentami,bo to niewymierne zajęcie, nie
trać zatem "serca" do tego przeszczepu serca, bo stracone zostaną oba:-)

[Gość: kasia28]

Wiesz Pastwo te wszystkie moje wątpliowści są przez Was! Podjęłam już decyzję.
Postanowiłam nie poddawać się operacji. Nie chciałam dawać innym i sobie
bezsensownej nadziei, nie chciałam odbierać innym szansy na życie.
Postanowiłam żyć jak najlepiej, jak najmądrzej przez ten czas, który mi
został. Przez Was zaczęłam sie zastanawiać nad sensownością takiego myślenia.
Najpierw postanowiłam starać się przekroczyć tą górną granicę 10 -ciu lat.
Postanowiłam żyć tak, by udało się mi przeżyć jak najwięcej, jak najdłuzej. A
teraz znowu mam mętlik w głowie. Nie wiem czy mam prawo do ratowania się
czyimś kosztem. Pewnie powiecie, ze to nieprawda, ale ja tak to czuję.
Przecież ktoś inny , też żona, mąż, matka, ojciec moze mieć większe szanse,
moze żyć ze swoją rodziną, a ja uprę się , ze chcę i umrę. To takie jakieś
egoistyczne. Poza tym te przeżycia związane z operacją, nadzieje, niepokój.
Wiem co przeżywaliśmy podczas moich ataków, gdy traciłam przytomność. To
czekanie, niepewność. Jasne, ze gdy wszystko kończyło się dobrze, ta radość i
szczęście i ulga nie da się opisać, ale gdy nie skończy się dobrze? Nie
chciałabym widzieć oczu mojego męża.

Pozdr
Kasia

[pastwa]

Postąpisz naturalnie jak zechcesz, ale nie pisz, że to my odciągnęliśmy Cię od
tej decyzji, bo się poczuję jak morderca.
Twoje szlachetne pobudki są mi zrozumiałe, ale w tym przypadku mogą się nadać
psu na budę najwyżej. Nie ma, co zakładać, że na to serce czekają jednostki
inne niż Ty, albo jacyś wielcy tego świata, bez których ludzkość podupadnie
moralnie.
Naturalnie nie mamy prawa do ratowanie się czyimś kosztem(, choć moim zdaniem
to złe zestawienie, wiesz w ogóle czyim?), ale tak samo ten ktoś nie ma takiego
prawa, by ratować sie Twoim kosztem.
Piszesz, że nie chcesz łudzić nadzieją swoich bliskich, by następnie umrzeć,
ale czy tak strasznie im będzie lepiej w obliczu jakiegokolwiek z Twojej strony
braku walki o życie. Można nawet zaryzykować, że pojawią się u nich wyrzuty
sumienia, że Cię nie namówili, mogą bowiem myśleć, a może by z nami żyła, a tak
nie wiemy, nie wykorzystaliśmy wszystkich możliwości i nigdy już tego nie
sprawdzą, co gorsze.
Nie przekona Cię tu nikt, bo to Ty masz siebie samą przekonać, bądź nie.

Ps. Mogę Ci coś obiecać, jeśli podejmiesz się tej operacji, ja się zobowiążę
oddać swoje serce w chwili śmierci, a tak tego nie uczynię, zatem 1 – 1= 0, to
oznacza, że nikomu nic nie odbierasz.

[Gość: kasia28]

Ja się Pastwo boję! Boję się, że się nie uda. I wciąż nie mogę podjąć decyzji.
Pewnie dlatego, że nigdy nie byłam ryzykantem. Jeśli nie miałam 100% pewności
co do czegoś to nie podejmowałam się tego. A teraz to od razu zrezygnowałam i
nadal nie wiem, czy powinnam spróbować i zgodzić się. Zwłaszcza, że muszę to
zrobić teraz, bo jeśli stracę kiedyś tam przytomnośc i będzie to po raz
ostatni to już jej nie odzyskam i nie bedę mogła zmienić zdania. Będą musieli
postapić zgodnie z moją wolą bez względu na to czy mi się nagle odwidziało. A
ja nie jestem w stanie takiej decyzji teraz podjąć. I nikt mi nie chce/nie
może pomóc. Kazdy mówi: to twoja decyzja, twoje życie, a to tak strasznie
ciężko powiedzieć ratujcie mnie za wszelką cenę, nawet jeśli się nie uda.
Zwariować czasem idzie z tego wszystkiego. Bo ja naprawde chcę żyć. Całe
dzieciństwo dostawałam po głowie, nie chciało mi się żyć, a gdy wreszcie
jestem szczęśliwa, mam kochających ludzi wokół siebie, spokój, zaczełam
marzyć, a tu takie coś.
Wasze słowa dużo znaczą dla mnie, może w końcu mnie przekonacie. Jak się
zdecyduję to na pewno o tym napiszę. Na razie będę bić się z myślami.

Kasia

[Gość: kasia28]

Myślałam o tym dużo. W końcu porozmawiałam z mężem. On bardzo cierpiał z
powodu mojej decyzji, ale ja szanował, bo sam powiedział, ze to moje życie i
ja muszę o nim zdecydować. Chciał, bym ratowała się mimo wszystko, bym dała mu
chociaż cień nadziei, rozpłakał się. Nawet nie przypuszczałam, że aż tak
bardzo bał się tego. Nie widziałam Go nigdy w takim stanie, On zawsze taki
silny, męski, zaradny teraz był jak dziecko, bał się, cierpiał. Nie umiem o
tym pisać! To trochę szokujące dla mnie.
Dletego myślałąm o tym, i jednak chyba zgodzę się na operację. Moze mi
jeszcze "odbije " i zrezygnuję, ale na razie jestem prawie przekonana. Jeśli
nic się nie zmieni podpiszę zgodę. I będę żyć nadal.
Dziękuję Pastwo za wsparcie i "uratowanie życia":)

Pozdrawiam
Kasia

Droga Kasiu

[olek13]

Aż się z lekka zatrząsłem, czytając kolejny Twój post. Moje reakcje to oczywiście wyłącznie mój problem. Również mój chory przymus otwierania ludziom oczu (z którym pomalutku sobie poradzę). A to dlatego, że w moim mniemaniu Ty, która powinnaś zrobić wreszcie coś dla zmiany stanu rzeczy, z uporem tkwisz w swoich urojeniach.
Przepraszam za natarczywość, już więcej nie będę.
A jeśli masz ochotę, to napisz do mnie na skrzynkę.

Zyczę Ci wszystkiego najlepszego.

[Gość: Aga]

Kasia, to chyba nie jest tak , ze lekarze robia przeszczep serca kazdemu kto
tego chce, bo tych serc jest ciagle za malo. Oni rowniez decyduja komu
przeszczepic i biora tu pod uwage szanse powodzenia, wiek pacjenta itp. Ty
najlepiej znasz swoja sytuacje, jesli sadzisz ze masz ogromne szanse umrzec w
trakcie to moze rzeczywiscie dac jeszcze sobie i rodzinie troche czasu razem.
Rzecz jasna, idealem byloba udana operacja i zycie dlugie po niej w zdrowiu. To
jest zbyt trudna decyzja, aby podjac ja tylko w oparciu o niewiadome, bo my tu
malo wiemy. Mysle, ze najlepiej zastanowic sie nad tym wyobrazajac sobie dwie
alternatywy operacji : jedna dobra i co wowczas oraz niezbyt dobra i co wtedy?
Zostaje jeszcze oczywiscie zycie bez operacji i co wtedy? Domyslam sie ze
musisz cierpiec nie tylko psychicznie, ale i fizycznie. A jak znosi to twoje
cierpienie rodzina, musza chyba bac sie o ciebie? Czy lekarze rzeczywiscie daja
ci tak male szanse, czy tez widza lepszych od ciebie kandydatow do operacji i
dlatego ci odradzaja?

[Gość: kasia28]

W mojej sytuacji szansę na przeżycie operacji są bardzo niewielkie. Ja nawet
juz nie byłabym w stanie "przenosić" ciąży, nie mówiąc o porodzie. Gdybym
teraz uparła się na operację, chyba nie znalazłabym lekarza, który by sie tego
podjął (no chyba że za duuuże pieniadze). Zreszta nie zdecydowałabym się na
to. Mam szansę przeżyć jeszcze pare lat i nie zamierzam z tego na własne
życzenie rezygnować. Mogę się poddać takiej operacji wtedy, gdy juz nie
ozdyskam przytomności i będzie juz wiadomo, ze to koniec. Wtedy ryzyko jest
żadne albo i tak umrę albo może się uda. I tu pojawia się problem, bo nie wiem
czy powinnam "zabierać" serce komuś kto ma większe szanse. Lekarze nie mają
takich "obaw". Przeprowadzą operację, po mojej zgodzie, gdy będzie już koniec.
Moja rodzina bardzo cierpi, boją się, obchodzą ze mną jak z jajkiem. Mąż
ciągle dzwoni z pracy, córka biega na zakupy i to też mnie drażni. Czuję się
jak kaleka, niezdolna do niczego. Przecież to ja powinnam opiekować się
dziećmi, domem, mężem a nie wszyscy mną. Czuję się tak jakbym coś sknociła.
Miałam być wspaniałą żoną, matką, kobietą a jestem beznadziejną chorą
kobietą. Nie lubię się czasami. Czasem wyobrażam sobie to moje zniszczone
serce. Widzę, jakie jest małe i zbiedzone i pytam się go jak mogę mu pomóc a
ono nic:)
Z tą operacja wiąże się jeszcze coś. Ja zawsze miałam jakiś wewnętrzny odruch
sprzeciwu by mieć coś obcego w sobie. Nie zgodziłam się np. na "spiralę", na
samą myśl, aż się wzdrygałam, wolałam tabletki. Dostaję obłędu przy
jakichkolwiek badaniach, któe wiążą się z wkładaniem czegoś do ciała. I gdy
sobie wyobraże, ze mogłabym mieć coś wszytego, coś nie mojego nie bardzo mi z
tym dobrze. I może nawet gdyby operacja się udała, przez moje odczucia
organizm odrzuciłby przeszczep?
W życiu nie przypuszczałam, ze to może być takie trudne. Kiedyś mi się
wydawało, ze jak będę chora to zacznę walczyć , nie poddam się i wygram (jak
to łądnie brzmiało!). A teraz nie jestem pewna, czy to zrobić. Zwłaszcza, ze
widzę iż niektórzy walczą i przegrywają. Boję się.

Kasia

[Gość: Aga]

Kasiu kochana, kazdy by sie bal na twoim miejscu. Coz moge ci powiedziec? To
wszystko jest bardzo trudne. Co zrobilabym bedac na twoim miejscu ? Doprawdy
nie wiem. Wszystko zalezaloby od szans na przeprowadzenie takiej operacji.Czy
naprawde lekarze odwazyliby sie przeprowadzic operacje, gdyby pacjent byl
nieprzytomny? Doprawdy nie wiem, ale mysle, ze szkodaby bylo stracic tych kilka
mozliwych lat w przypadku nieudanej operacji. Powiedz mi jak dlugo wiesz o tym
ze twoj stan jest tak powazny? Czy bylo to dla ciebie zaskoczeniem ? Jak dlugo
chorujesz? To nie jest przeciez twoj wybor chorowac, a wiec nie miej sobie za
zle, ze twoi najblizsi przejeli na siebie czesc twoich obowiazkow. Oni to robia
z milosci do ciebie. Mysl pozytywnie i staraj sobie wyobrazic to swoje serce,
ze czuje sie lepiej, ze zdrowieje.I jeszcze jedno ty jestes dla swoich bliskich
najwspanialsza matka i zona , a nie chora osoba.Pozdrawiam.

[Gość: kasia28]

Właśnie porozmawiałam z mężem o tym. Powiedziałam Mu o swoich odczuciach i
powiedział mi to samo co Ty, ze jestem dla Niego najważniejsza, kocha mnie i
tyle lat ja o Niego dbałam,dałam mu miłość, szczęście, wspaniałe dzieci a
teraz on dba o mnie. I nie uważa, ze jestem dla niego obciążeniem, nie żałuje,
ze tak się stało. Owszem jest mu źle, chciał ze mna spęddzić starość, ale
będzie wdzięczny za każdy rok podarowany przez los. On sie boi tego dnia gdy
odejdę, chce spędzać ze mna każdą wolną chwilę i z każdym dniem kocha mnie
bardziej. I zupełnie nie dostrzega we mnie chorej kobiety tylko mnie, kobietę,
którą pokochał i kocha nadal.
Teraz dopiero nie chcę umierać!

Pozdrawiam i dziękuję za słowa otuchy
Kasia

[Gość: Aga]

Kasiu, mysle, ze niejeden moze ci zazdroscic . Masz piekna rodzine, wspanialego
i kochajacego meza, udane , madre dzieci. Zyjecie naprawde dobrze i
intensywnie, bo zyjecie kazda chwila, a wielu z nas marnuje czas na
niepotrzebne sprawy, nie doceniajac w pelni tych chwil tutaj. Nikt nie wie ile
komu jest pisane zyc ( lacznie z toba, bo tak naprawde nauka idzie do przodu
szybko i nie wiadomo co jutro przyniesie). Ja wiem ze to nie bedzie latwe, ale
sprobujcie moze nie koncentrowac sie tak na chorobie i rzeczach ostatecznych,
starajcie sie troszke zdystansowac do tych wszystkich spraw zwiazanych z
choroba. Nie myslcie o tym zbyt czesto, bo tak jest ciezko zyc. Starajcie sie
zyc jakby nigdy nic( wiem ze moze to zabrzmi troche smiesznie), ale mysle ze
tak byloby wam troche lzej. Przeciez zycie kazdego z nas mogloby sie skonczyc w
kazdej chwili i nikt o tym nie mysli, bo wiemy moze troche mniej o
potencjalnych zagrozeniach niz ty dzisiaj. Spotkalas naprawde wspanialego
mezczyzne i wiesz mysle, ze w pelni na niego zaslugujesz bo ty jestes tez
wspaniala, dobra i madra kobieta. Pozdrawiam cie serdecznie i zycze zdrowia,
dobrego samopoczucia i usmiechu na twarzy.