nie umiem poradzić sobie z rozwodem rodziców:/

[yo-anna84]

To mnie przerasta... Może na tym forum jest jakiś psycholog, który na łączach
internetowych poświęci mi trochę czasu i uwagi... Rodzice byli ze sobą 20
lat. Ojciec uzależnil sie od netu Postanowil ze swoimi nowymi znajomymi
Paniami rozpocząc nowe zycie Ma prawo. Ale nie umiem sobie poradzic z moimi
uczuciami Jestem niby dorosla, a czuje sie jak odstawiona zabaweczka przez
kogos, komu ufalam bezgranicznie, kto byl dla mnie idealem
Nie moge spac Nie jem Wszystko stalo sie bez sensu Boje sie ufac ludziom Boje
sie przyszlosci Stracilam moj azyl Poczucie Bezpieczenstwa
RATUNKU
Mam nerwice, ciagle mnie glowa boli i serce, ze nie umiem czlowiekowi mi
najdrozszemu patrzec w oczy Nie wierze w ani jedno jego slowo...
TO boli, cholernie boli....

Rozwod ale nie twoj

[psychoguru]

yo-anna84 napisała:

> To mnie przerasta... Może na tym forum jest jakiś psycholog, który na łączach
> internetowych poświęci mi trochę czasu i uwagi... Rodzice byli ze sobą 20
> lat. Ojciec uzależnil sie od netu Postanowil ze swoimi nowymi znajomymi

Masz nieco ponizej 20 lat (ile?) i mieszkasz z rodzicami? Matka bardzo przezywa
rozwod? Czy masz kontakt z ojcem? Jakie sa twoje uczucia wobec niego?

Metoda autoterapii w tym przypadku musi isc po linii ze jest to fatalna sprawa
ale jednak NIE twoj rozwod. Natomiast moze on zniszczyc cie psychicznie i
wykoleic twoje zycie. Potrzebne jest wiec bardziej obiektywne spojrzenie na ta
sprawe.

[habitus]

Nie denerwuj się. Mężczyźni w tym wieku często próbują ułożyć sobie życie na
nowo. Weź pod uwagę, że i Twoja mama ma szansę na trochę inne spojrzenie na
świat. Jej to, paradoksalnie może dać dużą siłę. To jeszcze nie koniec świata.
Na razie obydwoje są w wielkim szoku i emocjach. Potem to opadnie i priorytety
wrócą na swoje miejsce. Internetowe znajomości są bardzo powierzchowne ale
Twojemu ojcu chuba potrzebne jest sprawdzenie, czy poradzi sobie w nowej
sytuacji, w nowym związku. Ma złudzenie, że jego problemy w starym związku są z
winy mamy. Są w nim - i wkrótce sam do tego dojdzie. Przeczekaj, przeżyj
rozczarowanie i zawód jawnie, bez udawania, że nic się nie stało. Staraj się
zrozumieć, że ludzie błądzą z własnej winy, nie z winy innych, i trzymaj się.
Wszystko będzie dobrze chociaż może nie tak jak sobie teraz wyobrażasz.
Jest takie chińskie przysłowie: Bóg każdy dar opakowuje w cierpienie. Im większe
cierpienie tym piękniejszy prezent...

[yo-anna84]

Moje uczucia do ojca to miłość i nienawiść w jednym. Kocham Go, bo w ogromnym
stopniu zawdzięczam Mu to, kim jestem i jaka jestem. Pokazał mi ścieżki,
którymi powinnam kroczyć, dał mi cel w życiu...
Zawsze zresztą byłam bardziej "córeczką tatusia" niż mamy. O wszystkim
rozmawialiśmy, do niego leciałam z każdym problemem, czy też jakimś "życiowym
odkryciem". Mamy jednakowe gusta i charaktery...
Ale później pojawił się mój chłopak i naturalnym jest, iż mniej już miałam
czasu na spędzanie czasu z ojcem.
Zaczęliśmy się od siebie oddalać...
Teraz jeszcze doszedł do tego fakt, że między nami stanęły jego nowe
znajomości, jego nowe życie. Nie chcę być z nim na dystans, ale nawet nie
próbuję się do niego zbliżyć, bojąc się, że akurat trafię na jakąś Panią u
niego w domu, albo mi odmówi, bo będzie miał inne plany. Nawet jak już jesteśmy
razem, więcej rozmawiamy sztucznie i konwencjonalnie, jak z obcą, niedawno
poznaną osobą, niż jak córka z ojcem. Częściej zapada krępująca cisza.
Nienawidzę GO za to, co zrobił z życiem mamy, z życiem swoich dzieci. Zabrał im
poczucie bezpieczeństwa, a kocham Go za to, że mimo wszystko się stara chociaż,
żeby nasz ból zminimalizować...

[habitus]

On prawdopodobnie do was (tak czy inaczej) wróci więc nie pal mostów. Facet musi
wyjrzeć na zewnątrz i zobaczyć jak mu będzie w innym układzie. To też jest
rodzaj dojrzewania - nie ma co udawać - bardzo bolesnego dla bliskich. Wszyscy w
tym układzie: ojciec, mama, ty i brat przechodzicie przyśpieszony kurs. W życiu
nic nie dzieje się bez przyczyny. Przeczekaj cierpliwie, ufaj swojej intuicji bo
podświadomie wiesz co robić.
Mama też robi to co jej dyktuje intuicja - zajęła się sobą i pracą. Staje się
samodzielna czyli też się zmienia, dojrzewa. Tata też chce sobie pobyć kimś
mniej odpowiedzialnym. Pewnie zmęczyła go rola jedynej dorosłej osoby w domu
(Tak ON subiektywnie mógł oceniać swoją rolę). Nie martw się. Takie rzeczy
często się zdarzają. To nie twoja wina, ani twojego brata. Rodzice porządkują
swoje życie - i chociaż to bolesne - widać jest potrzebne. Trzymaj się, dziewuszko.

[barwa1]

yo-anna84 napisała:

> Moje uczucia do ojca to miłość i nienawiść w jednym. Kocham Go, bo w ogromnym
> stopniu zawdzięczam Mu to, kim jestem i jaka jestem. Pokazał mi ścieżki,
> którymi powinnam kroczyć, dał mi cel w życiu...
Rozwód nie jest rzeczywiście ani Twój ani z Tobą. Ojcu zawdzięczasz
wiele dobrego, ale czy było tam coś o prawie drugiego człowieka o decydowaniu o
sobie? Dlaczego odmawiasz ojcu prawa do zmiany w życiu, jeśli czuje się źle w
dotychczasowym. Nie wiesz napewno czy ojcu odbiło czy przeanalizował swoje
dotychczasowe życie i stwierdził, że czegoś mu brakuje. Może właśnie dotąd nie
pamietał otym co dla niego dobre o ważne, a za to miał czas być zawsze dla
Ciebie. Skąd wiesz, że był szczęśliwy z mamą? A może to tez szansa dla Twojej
mamy, żeby znalazła drogę dla siebie? Rozwód nie musi być krzywdą, jeśli
wszyscy podejdą do tego bez egoizmu, bez chęci narzucenia swoich potrzeb innym.
Nie potrzebnie srożysz się na kobietę wybrana przez ojca. Znasz ją, wiesz kim
jest? A wiesz, że Twój ojciec ją akceptuje, może kocha? Czy sądzisz,że mógłby
kochać kogoś kto jest bezwartościowy?

> Zawsze zresztą byłam bardziej "córeczką tatusia" niż mamy. O wszystkim
> rozmawialiśmy, do niego leciałam z każdym problemem, czy też jakimś "życiowym
> odkryciem". Mamy jednakowe gusta i charaktery...
> Ale później pojawił się mój chłopak i naturalnym jest, iż mniej już miałam
> czasu na spędzanie czasu z ojcem.
> Zaczęliśmy się od siebie oddalać...
> Teraz jeszcze doszedł do tego fakt, że między nami stanęły jego nowe
> znajomości, jego nowe życie. Nie chcę być z nim na dystans, ale nawet nie
> próbuję się do niego zbliżyć, bojąc się, że akurat trafię na jakąś Panią u
> niego w domu, albo mi odmówi, bo będzie miał inne plany. Nawet jak już
jesteśmy
>
> razem, więcej rozmawiamy sztucznie i konwencjonalnie, jak z obcą, niedawno
> poznaną osobą, niż jak córka z ojcem. Częściej zapada krępująca cisza.
> Nienawidzę GO za to, co zrobił z życiem mamy, z życiem swoich dzieci. Zabrał
im
>
> poczucie bezpieczeństwa, a kocham Go za to, że mimo wszystko się stara
chociaż,
>
> żeby nasz ból zminimalizować...

[yo-anna84]

Rozwód nie jest rzeczywiście ani Twój ani z Tobą. Ojcu zawdzięczasz wiele
dobrego, ale czy było tam coś o prawie drugiego człowieka o decydowaniu o
sobie? Dlaczego odmawiasz ojcu prawa do zmiany w życiu, jeśli czuje się źle w
dotychczasowym. Nie wiesz napewno czy ojcu odbiło czy przeanalizował swoje
dotychczasowe życie i stwierdził, że czegoś mu brakuje. Może właśnie dotąd nie
pamietał otym co dla niego dobre o ważne, a za to miał czas być zawsze dla
Ciebie. Skąd wiesz, że był szczęśliwy z mamą? A może to tez szansa dla Twojej
mamy, żeby znalazła drogę dla siebie?
Nie mam za złe ojcu, że chce zmienić coś w swoim życiu, ale raczej to, w jaki
sposób to robi, chcąc pozbawić mamę praw, które słusznie jej się należą np.
chcąc jej zabrać to mieszkanie, w którym się teraz znajdujemy, odmawiając mamie
rozwodu z jego winy /bo uwierzcie rozpad pożycia małżeńskiego to bezpośrednio
wina jego/ Tato poza tym jest typem człowieka, który zawsze i przede wszystkim
dbał o swoje dobro, swoją wygodę i dlatego nie uważam, aby szczególnym
poświęceniem było dbanie o mnie jako o jego córkę, byłam dla niego taką
maskotką do zabawy, której zachowanie przestało mu się podobać, gdy zaczęłam
wyrażać swoje, czasem odmienne od niego zdanie. Nie odmawiam mu prawa do
własnego życia, ale chyba nikt go nie zmuszał do zakładania rodziny, a skoro
się na nią zdecydował, to przecież rodzina /dom, żona, dzieci/ to nie zabawka,
którą się rzuca bez konsekwencji.
Ojciec jeszcze pół roku wcześniej mówił mamie, że jest szczęśliwy, że cieszy
się, że tak im się układa życie, że nigdy by rodziny nie poświęcił dla żadnej
kobiety... I co?? Nagle zmienił zdanie i doszedł do wniosku, że całe życie musi
zmieniać??
Nie potrzebnie srożysz się na kobietę wybrana przez ojca. Znasz ją, wiesz kim
jest? A wiesz, że Twój ojciec ją akceptuje, może kocha? Czy sądzisz,że mógłby
kochać kogoś kto jest bezwartościowy?
Z tego, co wiem, to ojciec spotyka się nie z jedną, ale z co najmniej kilkoma
Paniami, z którymi zawarł znajomość na necie. Rozmawiają ze sobą przez łącza,
albo dzwonią do siebie, wiem na pewno, iż to nie jedna kobieta, ale przelotne
znajomości z Paniami znudzonymi życiem, które nie mają żadnych skrupułów przed
spotykaniem się na niezobowiązujący seks z żonatym facetem...
Gdyby miał stałą kobietę, o której myslałby, że się w niej zakochał - mniej by
to bolało. Ale poczucie, że ojciec myśli "nie tą głową" co trzeba i brzydko
pisząć leci tam, gdzie mu dają - boli o wiele mocniej... Bo jak zrozumieć, że
rodzina, z którą go tyle łączy przestała się liczyć dla kilku chwil seksu i
uniesienia. Widziałam te Panie, ani nie są piękne, ani nie są specjalnie
inteligentne, bystre... I tak naprawdę, znam ojca i wiem, że na dłuższą metę z
tak pustymi osóbkami zanudziłby się na śmierć!

[barwa1]

yo-anna84 napisała:

Sorry, coś przycisnęłam i nie skończyłam myśli.


>> Ale później pojawił się mój chłopak i naturalnym jest, iż mniej już miałam
> czasu na spędzanie czasu z ojcem.

Ojciec pozwolił Ci odejść, bo to Twój czas. A Tobie przeszkadza to, ze on
szuka miejsca dla siebie. On też ma prawo do swoich nowych znajomości, jak i do
doświadczeń jakie mu one przyniosą. Ma też prawo odmówić Ci spotkania w czasie
przez Ciebie wskazanym. To o niczym przeciwko Tobie nie musi oznaczać. Zapytasz
poprostu: a kiedy?


Częściej zapada krępująca cisza.

Napewno jest Wam obojgu trudno. Dlatego ta cisza. Ale jeśli powiesz mu co
czujesz, jaki lęk w Tobie wywołała ta sytuacja, może ulzy Wam obojgu. On pewnie
też przeżywa trudności w kontakcie nie tylko z mamą, ale i z Tobą.

>Zabrał im poczucie bezpieczeństwa, a kocham Go za to, że mimo wszystko się
stara chociaż, żeby nasz ból zminimalizować...

Przemyśl co dawało Ci dotychczas poczucie bezpieczeństwa? To, że ojciec wraca
codziennie do domu, że był gotów pomóc Ci, pogadać? Dlaczego sądzisz, że to się
skończy? ...

Nie jest Ci łatwo, bo pewien układ, pewna kontelacja rozpadła się. Ale to nie
musi być tragedia. Najlepiej byloby gdybyście całą rodziną usiedli i
powiedzieli sobie wzajemnie jak się czujecie, jak się czuliście dotąd, jak
możecie wspólnie pracować nad złagodzeniem skutków decyzji ojca...
Życzę Ci siły i rozsądku, życzę Ci uspokojenia emocji.
A.

[habitus]

Chyba nie do końca tak jest. Obowiązki rodziców wobec dzieci są inne niż
obowiązki rodziców wobec dzieci. Rodzice nie mają prawa podkopywać poczucia
bezpieczeństwa u dzieci bo to jest podstawa udanego życia. Problem polega raczej
na tym, by zminimalizować poczucie winy u dzieci a nie dokładać im na kark
konieczność zrozumienia postępku ojca. I co, może jeszcze mają polubić panią,
która rozbiła małżeństwo i podkopała to poczucie bezpieczeństwa? To się być możę
stanie - ale jeszcze nie teraz. Moja rada - wszystko zostawić swojemu biegowi bo
się wkrótce ułoży. Dzieci nie obciążać, maksymalnie pozostawić sprawę w gestii
rodziców. niech to oni ponoszą konsekwencje swoich błędów i niech te błędy jak
najmniej rzutują na przyszłe związki dzieci.
Twoje rady brzmią tak, jakby pochodziły od przemyśliwającego nad rozstaniem
znudzonego męża i ojca, szukającego racjonalizacji swoich fantazji i szukającego
winy w swoim małżeństwie - nie w sobie. Ne są obiektywne ani życzliwe moim zdaniem.

Do habitusa

[barwa1]

Nie stoję po stronie ojca. Nie tłumaczę ojca, lecz oddaję to co sprawiedliwe
ludziom w ogóle. Nie wiem przecież czym ojciec dziewczyny tłumaczy rozstanie z
matką. Próbuję jej wytłumaczyć, żeby nie szła ścieżką, która nie dotyczy jej
relacji z ojcem. Nie dość tego to, co piszę płynie jak najbardziej z
życzliwości do dziecka (dużego :))).
Moim zdaniem nic się samo nie układa dobrze. Jeśli dziewczynie jest źle, to
uważam, że ma prawo mówić swemu ojcu co czuje. Nie dość tego ma prawo wysłuchać
argumentów ojca i tego co czuje.
Uważam też za nadużycie obarczanie osoby trzeciej (kobiety czy mężczyzny) za
rozpad małżeństwa: dobre małżeństwo nie rozpada się pod żadnym wpływem.
Obarczając tę trzecią odpowiedzialnością za rozpad czyjegoś małżeństwa
zwalniasz z odpowiedzialności za swój związek małżonków. Czynisz z (tu)
mężczyzny bezwolnego matołka, którego może sobie wziąć pierwsza lepsza kobitka,
a on nie protestuje. Na siłę go wyrwała z cudownego związku z inną kobietą???
W tym też przejawia się mój obiektywizm.
Ale wróćmy do sedna. Ojciec rozwodzi sie z matką, a nie z dziećmi. Ich
dojrzałość powinna przejawiać się w neutralizowaniu trudnej sytuacji
psychologicznej dzieci. Jak dziewczyna twierdzi, ojciec to robi (stara się i
ona to widzi). Matka też zaczyna dojrzewać, mimo, że dotąd zdana była
całkowicie na męża. Uważam też, że dzieci, kiedy są traktowane poważnie, czyli
gdy się im wyjaśnia co się dzieje, mają większe poczucie bezpieczeństwa, bo
więcej rozumieją.
Oczywiście zgadzam się z tym, że rodzice powinni ponieść konsekwencje swoich
błędów. I poniosą. Ważne jest, by umieli pokazać dzieciom jak je naprawiać.
Taką sytuację też można wykorzystać jako lekcję dla dorosłych, ale i dla dzieci.

[habitus]

Zgadzam się zkażdym słowem. Ale wprowadzanie przez ojca na siłę do rodziny "tej
trzeciej" w sytuacji gdy rany są świeże uważam za, eufemistycznie mówiąc,
niedelikatne. Wiem, że ojciec bardzo chciałby udowodnić dzieciom jak bardzo
słusznie uczynił i jak jego szczęści też jest ważne. Ale próbując zachęcać
dzieci do zaakceptowania swojej internetowej zażyłości zmusza je do przyznania,
że jest ona LEPSZA OD ICH MATKI. Żadne dziecko tego nie zaakceptuje bez
poczucia, że zdradza i tak zdradzoną matkę. Niech ten facet wyprowadzi się
całkiem do swojej nowej miłości, niech nie nachodzi rodziny i niech da się
zabliźnić ranom. Z dziećmi może widywać się po za domem. W końcu odszedł czy nie
odszedł? A może chciałby zjeść ciastko i mieć ciastko.

[barwa1]

habitus napisała:

Ale wprowadzanie przez ojca na siłę do rodziny "tej
> trzeciej" w sytuacji gdy rany są świeże uważam za, eufemistycznie mówiąc,
> niedelikatne.
Wiesz, nie zauważyłam chyba faktu, że ojciec wprowadza na siłę "tę trzecią".
Myślę jednak, że na siłę nic nie zrobi. Dzieci powinny wiedzieć, że jest ta
trzecia, ale nie muszą w tej sprawie zajmować stanowiska. Przynjamniej do
czasu, kiedy wszyscy ochłoną. Potem powinny jednak przyjąć fakt, że ona jest
(jeśli tak się skończy). Nie muszą jej kochać, ale powinny uszanować wybór ojca
(jeśli tego dokona).
Oczywiście huśtanie się ojca typu: nie wiem jeszcze czy wyprowadzić się czy
może jedną nogę zostawić na wszelki wypadek zakrawa na zachowanie pieska, który
na wszelki wypadek zaznacza teren, by móc w razie czego wrócić i szczeknąć, że
jest jego. Matka powinna wyrazić w tej sprawie swoje zdanie, ale czy jest do
tego zdolna?

Wiem, że ojciec bardzo chciałby udowodnić dzieciom jak bardzo
> słusznie uczynił i jak jego szczęści też jest ważne. Ale próbując zachęcać
> dzieci do zaakceptowania swojej internetowej zażyłości zmusza je do
przyznania,
> że jest ona LEPSZA OD ICH MATKI.

Chyba za daleko posunięty wniosek. Może rzeczywiście ojciec chce przekonać
dzieci (a pewnie i siebie) do swojej decyzji, ale czy dzieci są tu do
czegokolwiek zmuszane? Dzieci przecież są suwerennymi jednostami pod względem
swoich uczuć i napewno nie da się ich zmusić, by odwróciły się od matki!
Uważam, że kochając matkę nie muszą manifstować niechęci wobec partnerki ojca.
To jest niepotrzebne nikomu! Matka będzie matką dzieci bez względu na to, co
dalej będzie z jej małżeństwem. Nie ubędzie jej miłości od dzieci, jeśli nie
będą one okazywać niechęci tej trzeciej. Wymaganie od dzieci takiej postawy
będzie źle świadczyło o matce i bardzo dzieci poturbuje psychicznie. To zbędne.
A.

[habitus]

barwa1 napisała:

> Wiem, że ojciec bardzo chciałby udowodnić dzieciom jak bardzo
> > słusznie uczynił i jak jego szczęści też jest ważne. Ale próbując zachęca
> ć
> > dzieci do zaakceptowania swojej internetowej zażyłości zmusza je do
> przyznania,
> > że jest ona LEPSZA OD ICH MATKI.
>
> Chyba za daleko posunięty wniosek.
To się nie odbywa na poziomie świadomym, wniosek jest jak najbardziej
uprawniony. Facet wybrał "drugą" porzycając ich matkę.

> Uważam, że kochając matkę nie muszą manifstować niechęci wobec partnerki ojca.
> To jest niepotrzebne nikomu! Matka będzie matką dzieci bez względu na to, co
> dalej będzie z jej małżeństwem. Nie ubędzie jej miłości od dzieci, jeśli nie
> będą one okazywać niechęci tej trzeciej. Wymaganie od dzieci takiej postawy
> będzie źle świadczyło o matce i bardzo dzieci poturbuje psychicznie. To zbędne.
Matka nie wymaga od dzieci niechęci. One ją czują same! Ich świat się rozpadł.
Trudno im winić rodziców bo tak to już jest z dziećmi, że bronią rodziców nawet
wtedy gdy ci je krzywdzą. Pozostaje żywić niechęć do osoby, która wpłynęła na
zmianę układu, bez analizowania procentu winy. To mechanizm obronny psychiki a
ty chcesz dzieci go pozbawić. I co w zamian? Czy sama byłabyś zdolna powstrzymać
złe uczucia i ekumenicznie dać błogosławieństwo? Bo ja napewno nie... Ale ja złą
kobietą jestem...
I myślę, że przynajmniej w początkowym okresie rozłąki te złe uczucia są nie
tylko naturalne ale i zupełnie słuszne. Wypieranie się w żywe oczy swojej złości
i rozczarowania oraz udawanie, że akceptuje się postępek ojca może tylko wywołać
nerwicę. To co się przydarza nalezy przeżyć uczciwie i do końca, a
wartościowanie uczuć - te dobre, a te złe - to nieporozumienie.

Asiu, ani ty ani twój brat nie musicie się wstydzić złości, wstydu i
rozczarowania. To normalne uczucia w tej sytuacji. One miną same, kiedy
zobaczycie, że rodzice (oboje) są szczęśliwi, nawet w sytuacji gdy ich związek
się rozpadnie bezpowrotnie. Jak mają taką mądrą córkę to sami też muszą być
fajnymi ludźmi, nie tłumokami. Przeżyjecie to i będzie dobrze.

[yo-anna84]

Dziękuję Ci Za Słowa otuchy, w których jest niewątpliwie wiele mądrości i
zrozumienia.
Wiem, że potrzeba nam wiele czasu, żeby zaakceptować obecną sytuację... A może
też ojcu, aby zrozumiał co jest dla niego najważniejsze...
Czasem trzeba coś stracić, żeby to docenić.
Wiem, że tato będzie tego żałował. Sam został adoptowany przez niezbyt
odpowiednią do tego rodzinę. Nie miał nigdy tak naprawdę odpowiednich wzorców
życia rodzinnego. Nie jest typem, który godzi się na kompromisy i naprawdę
bardzo trudno będzie mu znaleźć osobę, która go zaakceptuje. Jest zamknięty w
sobie, nie jest wylewny, a w kobiecie szuka kochanki, gosposi w jednym. Martwię
się o niego, że odchodząć od mamy skazuje się tak naprawdę na samotność w
czterech ścianach, bo te jego przelotne, internetowe znajomości kiedyś
przestaną go fascynować...
Odbił mu też sukces w pracy, awans za awansem sprawiły, iż zaczął chcieć więcej
i więcej. Już nie cieszyły go to co miał, ale posłuchał swoich znajomych z
netu /do czego sam mi się przyznał/, że może mieć lepsze, ciekawsze życie.
Pytanie tylko : czemu rozrywką tych kobiet, może jedyną /skoro same wiodą jako
rozwódki takie ciekawe zycie/ jest ślęczenie przed kompem całymi dniami i
wyrywanie żonatych mężczyzn...
ALe to już pytanie pewnie na zupełnie inny wątek. A ja jestem świadoma tego, że
przecież ojcu ta andropauza przejdzie i co wtedy??

[habitus]

I wtedy będzie chciał wrócić, tylko może nie mieć do czego. To co opisałaś to
objawy kryzysu wieku średniego. Jeżeli mieszkasz w Warszawie mogę dać ci książkę
dla Mamy. Książka ma tytuł "Jak przeżyć kryzys wieku średniego swojego męża". :)
Wierz mi, to da się przeżyć. Ojciec zachowuje się teraz jak "spuszczony ze
smyczy" nastolatek, a potem będzie mu głupio. Tak wogóle to wydaje mi się, że to
jakaś pokazówka dla twojej Mamy a wy, dzieci, stoicie w polu rażenia... Myślę,
że to, ze tych znajomości jest więcej niż jedna to lepszy znak. Strasznie
wspólczuję wam, dzieciom. Mama da sobie radę.

[yo-anna84]

Piszesz normalnie jakbyś była osobą tu obecną:) Faktycznie też mam takie
wrażenie. Niestety mieszkam w woj. zachodniopomorskim.
Jeszcze raz dziękuje za Wsparcie.
:*

[yo-anna84]

> Uważam też za nadużycie obarczanie osoby trzeciej (kobiety czy mężczyzny) za
> rozpad małżeństwa: dobre małżeństwo nie rozpada się pod żadnym wpływem.
> Obarczając tę trzecią odpowiedzialnością za rozpad czyjegoś małżeństwa
> zwalniasz z odpowiedzialności za swój związek małżonków. Czynisz z (tu)
> mężczyzny bezwolnego matołka, którego może sobie wziąć pierwsza lepsza
kobitka,
Nikt tu nie obarcza żadnej kobiety, bo musiałabym obarczyć tym co najmniej z 5
kobiet.
>Uważam też, że dzieci, kiedy są traktowane poważnie, czyli
> gdy się im wyjaśnia co się dzieje, mają większe poczucie bezpieczeństwa, bo
> więcej rozumieją.
Racja, kiedy są traktowane poważnie, ale my mamy wrażenie, że nie jesteśmy -
kiedy staramy się swoje zdanie przedstawiać, słyszymy "że jesteśmy gó..arzami
i to nie nasza sprawa", nie wyjaśnia się nam też wszystkiego, co prowadzi do
niepokoju naszego o naszą przyszłość

[dobrydzien]

Barwa ma rację. Dzieci są na tyle duże iż mogą starac się zrozumieć
postępowanie swych rodziców. Mogą zobaczyć w nich zwykłych ludzi a nie
superludzi.

[habitus]

Nawet dorośli ludzie mający już swoje rodziny przeżywają ciężko rozwód rodziców.
A co dopiero delikatna, młodziutka córka, która swój najważniejszy związek w
życiu ma jeszcze przed sobą. Albo jej brat. Jaki przykład relacji małżeńskiej
mają te dzieci? Takie sprawy jak romans, zdrada czy rozstanie - zdarzają się.
Wiadomo. Jednaak rodzice powinni maksymalnie ograniczyć pole rażenia swoim
egoizmem i nie wciągać dzieci w jakieś gry " w zrozumienie" czy
"zaakceptowanie". Czy rodzice tak ochoczo rozumieją wybory dzieci, ich decyzje?
A przecie żądają od własnych dzieci pełnej akceptacji, zaufania, posłuszeństwa
ponieważ zawsze mają rację i chcą dobrze zaś potem kompletnie na odwrót: dziecko
ma zrozumieć, że rodzic też człowiek i ma przyziemne potrzeby. Bueee... Nie za
dużo dla rodziców, nie za mało dla dzieci?....

[habitus]

Przepraszam jest pomyłka w poście - powinno być:
Obowiązki rodziców wobec dzieci są inne niż
obowiązki dzieci wobec rodziców.

[yo-anna84]

"Ojciec pozwolił Ci odejść, bo to Twój czas. A Tobie przeszkadza to, ze on
szuka miejsca dla siebie. On też ma prawo do swoich nowych znajomości, jak i do
doświadczeń jakie mu one przyniosą. "

CHyba jest jednak różnica między mną a ojcem - wszak, ja nie mam męża, któremu
coś ślubowałam Gdy będę miała własnego męża to zamiast szukać nowych znajomości
będę wolała dbać o jak najlepsze relacje we własnym domu.

"Ale jeśli powiesz mu co czujesz, jaki lęk w Tobie wywołała ta sytuacja, może
ulzy Wam obojgu. On pewnie też przeżywa trudności w kontakcie nie tylko z mamą,
ale i z Tobą."

Łatwo jest powiedzieć "pogadaj". Po pierwsze ojciec nigdy nie umiał rozmawiać o
uczuciach... Jest zamknięty w sobie. Po drugie - ja też nie umiem z nim
rozmawiać, za dużo we mnie emocji, zaraz płaczę...

" Przemyśl co dawało Ci dotychczas poczucie bezpieczeństwa? To, że ojciec wraca
codziennie do domu, że był gotów pomóc Ci, pogadać? Dlaczego sądzisz, że to się
skończy? ..."

Poczucie bezpieczeństwa dawał mi fakt, że absolutnie ufałam własnemu ojcu, że
zawsze wiedziałam, że mówi prawdę. Że zawsze spełniał, to co już obiecał. A
teraz wielokrotnie łapię go na kłamstwie. I nie wiem już w co mam wierzyć...

"Najlepiej byloby gdybyście całą rodziną usiedli i powiedzieli sobie wzajemnie
jak się czujecie, jak się czuliście dotąd, jak możecie wspólnie pracować nad
złagodzeniem skutków decyzji ojca..."

Nie znasz nas, więc nie możesz wiedzieć, ile razy siadaliśmy do takiej rozmowy,
która zawsze kończyła się krzykiem, płaczem i lamentem. Nie potrafimy rozmawiać
o swoich uczuciach, zresztą nie jest to już chyba potrzebne nikomu, tak
przynajmniej to wygląda...

[jmx]

Taaak... Poczucie czy świadomość, że ojciec (w ogóle rodzice) nie jest ideałem
boli jak każda utrata złudzeń. A tu jeszcze rozwód... Skoro jest z powodu
internetowych zanjomości to, być może, da się go odkręcić. Jeśli nie - to mimo
wszystko pamiętaj, że ojciec rozwodzi się z żoną (Twoją matką) ale nie z córką.
Jego uczucia do Ciebie nie musiały ulec zmianie, zawsze będziesz jego
dzieckiem, o które się troszczy i którego los leży mu na sercu.

Związek między Tobą a nim, a nim i jego żoną to, mimo wszystko, dwie różne
sprawy. Może wasza relacja na tym zyska, może bedeziesz potrafiła spojrzeć na
niego jak na 'zwykłego człowieka' a nie autorytet bez skazy...?

pozdrawiam :)

[yo-anna84]

Dziękuję Wam za słowa otuchy. Wiem, że to nie mój rozwód, ale nie umiem się
zdystansować. Mam 20 lat, mieszkam teraz z bratem i mamą, bo ojciec się
wyprowadził ulicę dalej do kawalerki. Ale codziennie bywa u nas w domu. Siedzi
przy komputerze, przewraca papiery i dokumenty.
Mama jest strasznie niezaradną osobą, całe życie oddaną ojcu i kochającą go
ponad miarę. Pierwszy szok u niej mija, albo może raczej ucieka w pracę.
Ja staram sobie wszystko jakoś tłumaczyć, ale tak naprawdę żyję bardziej
mechanicznie. Wstaję, jem, jadę na uczelnię, wracam, uczę się, spotykam z
chłopakiem... Myślami jestem bardzo daleko. W chwilach szczęśliwego dzieciństwa
najczęściej.
Jest mi ciężko. A może to brak słońca i depresja??

Asiu odbierz pocztę "gazetową"

[habitus]

Nie wiem czy dotrze bo grzebałam w ustawieniach. Jeżeli nie - daj znać na forum.