Czy i Wam "coś-kiedyś" pękło?

[ta_mar_ta]

Wpadła mi w łapki płytka z muzyką filmową.
Wieczór, cisza w domu, chwila spokoju (to rzadkie!), miły półmrok,
nicnierobienie więc muzyka i...wzięło i pękło...zeszlochałam się nie z
konkretnego powodu, jeno z przejmującej urody tej muzyki, która pasowna była
do mojego nastroju wyjątkowo.

Parę podobnych "pęknięć" w moim życiu już było ( może nie aż tak
intensywnych, jak dzisiaj, ale ten chwyt za gardło- wiecie :)), zawsze miały
związek ze sztuką ( muzyka, obraz, architektura i pokrewne).

Uściski ślę dla Waszych "pęknięć"

rozpęknięta Ta_

[roseanne]

dzis Kuba do mnie zadzwonil ,od kolegi.

[mariposa]

aaaaaaaaaach... pekalo, pekalo...

pierwszy raz jak pierwszy raz (i jak dotad jedyny) opuszczalam Paryz. moim
wybuchem rozpaczy spowodowalam zywe zainteresowanie calego autobusu
wypelnionego mlodzieza licealna, do ktorej tez owego czasu sie zaliczalam.

a wlasciwie to tak zupelnie pierwszy raz to w przedszkolu pod wplywem piosenki
o Wisle, jak to wytrysla z gor, chcial ja zatrzymac bor, szumialy jej drzewa i
ptak dla niej spiewal, lecz zostawila bor... czy to normalne, zeby sie
czterolatek rozplakal/a pod wplywem przedszkolnej piosenki?!?!?

a potem kiedys tak pod wplywem gorskiego strumienia, ktory byl tak beztroski,
jednoczesnie wieczny i mlody, a do tego slonko przemykalo sie miedzy galeziami
swierkow, ze az mi sie tak jakos ciezko na duszy zrobilo (a moze to przez te
Wisle, co wytrysla z gor... ;-) )

i zawsze kiedy slysze piosenke "Life in mono", a zwlaszcza niespodziewanie, w
srodku nocy na zasnutym mgla poznanskim Starym Rynku...

i kiedy widze siebie w zdjeciach mojej mamy z liceum...

a zupelnie ostatnio przedwczoraj, kiedy w momencie, gdy wszyscy z lodki
wskoczyli do wody, rozlegly sie dzwieki kobzy, odbijajace sie echem o
przybrzezne skaly (no, ale wtedy, nie za bardzo moglam sobie pozwolic, zeby
pekac ;-) )

no i tak to juz sobie popekam od czasu do czasu i niedlugo to juz pewnie nie
bedzie co sklejac...

[Gość: Malwina]

sluchajac symfonii z nowego swiata na zywo
na koncertach muzyki klasycznej w filharmonii bydgoskiej
nad jeziorem mazurskim zamglonym
gdy pada rozpaczliwie deszcz i wierzby takie smutne
w parku krajobrazowym w (znowu) bydg. - gdy przez chmury slonce przebija i niebo inne (moje !) niz we
francji

dla pocieszenia mariposa'y :
podobno nawet posklejana i popekana jestem sliczna ;-) - na zasadzie antyka w desie ?

[Gość: Malwina]

sluchajac symfonii z nowego swiata na zywo
na koncertach muzyki klasycznej w filharmonii bydgoskiej
nad jeziorem mazurskim zamglonym
gdy pada rozpaczliwie deszcz i wierzby takie smutne
w parku krajobrazowym w (znowu) bydg. - gdy przez chmury slonce przebija i niebo inne (moje !) niz we
francji

dla pocieszenia mariposa'y :
podobno nawet posklejana i popekana jestem sliczna ;-) - na zasadzie antyka w desie ?

[Gość: Malwina]

sluchajac symfonii z nowego swiata na zywo
na koncertach muzyki klasycznej w filharmonii bydgoskiej
nad jeziorem mazurskim zamglonym
gdy pada rozpaczliwie deszcz i wierzby takie smutne
w parku krajobrazowym w (znowu) bydg. - gdy przez chmury slonce przebija i niebo inne (moje !) niz we
francji

dla pocieszenia mariposa'y :
podobno nawet posklejana i popekana jestem sliczna ;-) - na zasadzie antyka w desie ?

diabelska maszyna !

[malwinamalwina]

to nie ja ! ja nie klikam ! bo znam to forum i jego "szybkosc" ! to ta maszyna, sama z siebie, zwariowala
chyba !!!!

[Gość: Ulrunn]

Tak...

pęknięcie, pęknięcia...

[iwa.ja]

Nie byłam przez parę lat w Tatrach, bo brzuch, karmienie, brzuch, karmienie....
Dla dotlenienia maluchów wyjazd pod gruszę do Starego Sącza. Spacerki, też po
rynku. W rynku przystanek autobusowy, a tam napisane "Zakopane". Nagła decyzja.
Pakowanko. Dzieci w wózek i nosiłki. Autobus minął Krościenko. Nagle...
pokazały się Tatry. Wyglądały dokładnie tak samo, jak je zostawiłam. Nie
zmieniły się, chociaż na świecie pojawiły się moje dzieci.
- Mamusiu, źle się czujesz? - zapytało moje dziecko, kiedy bezczelnie ryczałam
w autobusie...

[momi]

Ja poryczałam sie kilka lat temu na koncercie Piwnicy pod Baranami.Było to
akurat po dramatycznych przejsciach w moim zyciu , po stracie bliskich
osob. "Przychodzimy, odchodzimy" spowodowało,ze cos we mnie pęklo.Czesto
wzruszam się na koncertach w filharmonii.Generalnie działa na mnie
muzyka.Popłakałam sie słysząc(i ogladając ) zakończenie Cinema Paradiso
Tornatore i Okruchy życia Sauteta.Wzruszyłam sie kiedy jako 19 latka wreszcie
zobaczyłam Paryż.Dojeżdżałam i z oddali wyłaniała sie Wieża Eiffla.

[pinkink]

Przeczytalam tytul watku i sadzilam, ze bedzie o niechcianej prokreacji))).

Po blizszym przyjrzeniu okazalo sie, ze i ja mam podobne doswiadczenie za soba.
Troche sie tego wstydze. Bo swiadczyc moze o niezrownowazeniu i afektacji.
I swiadczy! Ale trudno.
Bylo to w trakcie zwiedzania John Paul Getty Museum w Los Angeles.

Pan ten, jakkolwiek sam niewiele znal sie na sztuce- zrobil pieniadze na ropie
naftowej- zapisal ogromne pieniadze na swoje muzeum i podobno malo kto dzisiaj
moze konkurowac z cenami, ktore na powazniejszych aukcjach za ciekawe
eksponaty jest w stanie zaplacic.W zwiazku z tym kolekcje tam zgromadzone sa
oszalamiajace.

Nie jestem wcale jakims niebywalym znawca sztuki. Ot, tyle co przecietny
humanista. Sztuke antyku znalam z brzydkich reprodukcji, malo ciekawych albumow
i prawde mowiac, nigdy mnie nie porywala.
Az do wizyty u Gettiego.
Chodzilam jak porazona. Nie zwracalam uwagi na ludzi. Rzezba grecka /jedyny
Lizyppos na swiecie/i rzymska, a szczegolnie glowy - no, to juz mnie zabilo!
Przygladalam sie z bliziusienka. Prawie dotykalam i gladzilam.

Moglam sobie na takie ekscesy pozwolic bo J.P.Getty's Museum jest o tyle
nietypowe, ze obok wolnego wstepu, eksponaty sa nieogrodzone. Za to zamiast
klasycznych babc, robiacych na szydelku i nie zwracajacych uwagi na
wiedzajacych jak w Zachecie np., stoja rosle chlopy i baby z ganami i
usmiechaja sie grzecznie do publiki.
No, ale nie o tym...

Po pawilonie z antykiem nie mialam ochoty na nic wiecej. Wyszlam na zewnatrz i
sie splakalam zywa lza.
Obsuwa jak niewiem, ale nie zalezalo mi. Odreagowywalam szok.
To bylo pierwszy i jedyny raz w moim zyciu.

[malwinamalwina]

przypomnialas mi ! ta sama reakcja ! - porazenie piorunujace przed "umierajacym galileuszem "! rece mi
lgnely do rzezby wyjsc nie moglam, odkleic sie od niej, fascynacja kompletna !

[Gość: kasia28]

Czy i Wam 'coś-kiedyś' pękło?

Jasne! wazon, filiżanka i dwie szklanki:)

Pękło, pękło. Tylko ja te pęknięcia dzielę na pozytywne i negatywne. Pozytywne
pęknięcie to było np. gdy ujrzałam po raz pierwszy mojego synka, myślałam, że
się "rozlecę":) Albo, gdy mój mąż zaproponował mi wspólne... "chodzenie".
Chyba myślał, że nie jestem zachwycona:)
A negatywne? Np. pierwsze poronienie, albo wiadomość o mojej chorobie i moich
perspektywach, choć wtedy chyba czułam się bardziej "stratowana". I jeszcze
jedno pęknięcie, które trudno mi zrozumieć na pogrzebie mojego ojca. Był w
moim życiu tylko do 4-go roku życia, a i tak kojarzył mi się z biciem,
alkoholem i z "przyrodnią" siostrzyczką, córką pewnej pani. Potem go nigdy nie
było, oprócz odcinków z alimentami od komornika i 2-3 kartek z więzienia. Nie
czułam do niego nic, nie, czułam: nienawiść, złość, potem żal i przede
wszystkim obcość. Szłam na pogrzeb bez czucia, z obowiązku, bez żalu za tym
człowiekiem. I nagle coś pękło we mnie, zawyło, spłakałam się jak bóbr, byłam
cała mokra, ale musiałam wypłakać cały żal, całą samotność dziecka. To nie
było miłe.

Życzę wszystkim pozytywnych pęknięć
Kasia

[Gość: lika]

Kasia, to mi bardziej wygląda na "oczy w mokrym miejscu":), czyli taki typ
reaktywności. I przydarza nam się (owe wzruszenia przedziwne) to częściej niz
przeciętnym zjadaczom chleba i "zużywcom" chsteczek higienicznych.
P.S. A Jagusia w "Chłopach" tak reagowała na muzyke organową w kosciele:)
Samych pozytywnych wzruszeń:)

[pinkink]

Jesli o mnie chodzi, to nie umiem latwo plakac.
Wyjatek: jakies dziecieco--zwierzece filmowe opresje.Wtedy potrafie sie zryczec
jak bak! Ale tylko sama, bo sie wstydze.
'Pekniecie' przy rzezbie bylo tylez gwaltowne co zupelnie nieprzewidziane i
wprawilo mnie w oslupienie, ktore trwa do teraz.)))

Dziekuje za ten watek.Podtrzymal mnie na duchu. Myslalam, ze to tylko ja taka
wariatka.
Pozdrawiam.

Pęki i pęknięcia

[trzcina]

Sztuka mnie raczej "zastyga" w czasie i myśleniu.
Takie "Nenufary", niektóre Sisleye, La Tour,przyroda po horyzont rozległa,
muzyki rozmaite, a jeszcze grane w architekturze niepojętej... powoduje, że nie
chcę wyjść z tego czasu i miejsca.
"Pęka" mnie raczej słowo ludzkie w czas powiedziane. Jedno takie przepraszam na
cała noc mnie kiedyś pękło. Słowo przywołane, w filmie, literaturze, pamięć
reanimujace znienacka.
To pęknięcia duże.
I są pęki mniejsze, małe, maciopskie, kiedy wzruszenie mniejsze, gardła nie
zatyka,a oczy
spocone:)

Może rzadko rozpękam się potęznie dzięki tym małym pękom?
t.

[ta_mar_ta]

trzcina napisała:

> ...I są pęki mniejsze, małe, maciopskie, kiedy wzruszenie mniejsze, gardła >
>nie zatyka, a oczy spocone:)
> Może rzadko rozpękam się potęznie dzięki tym małym pękom?
> t.

Zapewne :) Tak sobie po tichońku "pęku-pęku" i rozładujesz ten wielki pęk,
który w człowieku wspęka się powoli , aż wypęknąć musi, czasem i dla
rozpęknietego w sposób zaskakujący.
Zwłaszcza tego, który z ważkich powodów musi być na codzień nierozpękalny.

Pęk pęków pięknych tych wielkich i tych w pąkach dołączam

Ta_

[Gość: Izabella]

Bardzo ciekawy watek:) Mnie tez sie kilka zdazylo "peknac"(fajne okreslenie).
Pierwszy raz bylo po kilku latach mieszkania w USA i dosyc czestym pobycie w
NYC pojechalam zobaczyc Statue Wolnosci. Widzialam ja z daleka nie raz, ale
zawsze kolejka turystow odstraszla aby ja zobaczyc z bliska. Tego dnia nie
zapomne nigdy w zyciu. Nie zapomne uczucia jakie mna targalo zblizajac sie tym
turystycznym stateczkiem do Statuy Wolnosci. Jaka ona piekna, dorodna, godziwa,
wielka, dumna i jakze przyjaznie patrzy w morze. Nie wiem jak to opisac widok
ten byl wprost niesamowity i tez wowczas peklam. Lzy splywaly po policzkach a
wnetrze nie moglow wyrazic podziwu, zachwytu oddawalo tylko dziwne kolatanie
serca.
Drugi raz bylo na pierwszym przedstawieniu teatralnym. Od tematego czasu chodze
do teatru przy kazdeje mozliwej sposobnosci.

[mamosz]

Pewnego razu w Krakowie ,przed ołtarzem Wita Stwosza i nie z uniesień
religijnych tylko z poczucia nieopisanego piękna. Uuuuh.