Mój mężczyzna ma żonę...

[tully]

...jesteśmy razem od roku, a jego rozwód wciąż trwa. Na początku wydawało mi
się, że zniosę to jakoś bezboleśnie, ale ostatnio coraz więcej mam wątpliwości,
czy dam radę. Brakuje mi cierpliwości, czasem mam wrażenie, że to się nigdy nie
skończy. Jestem coraz bardziej smutna i zrezygnowana, coraz bardziej drażnią
mnie jego rozmowy z żoną, chociaż dotyczą spraw konkretnych i ważnych.
Mieszkamy razem, jest cudownie, ale moje rodzina jest przeciwko mnie, otoczenie
reaguje jakoś dziwnie, czasami mam wrażenie jakbym była postrzegana jako ta, co
rozbija małżeństwo - tylko kochanka i nic więcej. Jak mam sobie z tym
poradzić...może ktoś był w takiej sytuacji i może coś powiedzieć. Dodam
jeszcze, że bardzo zależy mi na tym, żeby wziąć z nim ślub, męczy mnie
sytuacja, w której czuję się mało bezpiecznie i stabilnie. Nie wiem, jak sobie
to poukładać, skąd brać optymizm i cierpliwość.

[seboc]

Od niego, od faceta.
Przypominaj mu, że jest potrzebny.
Dobrych myśli życzę, bardzo dobrych.

[tully]

seboc napisał(a):

> Od niego, od faceta.
> Przypominaj mu, że jest potrzebny.
> Dobrych myśli życzę, bardzo dobrych.

Dziękuję:) On codziennie mi przypomina o tym, jaka jestem dla niego
ważna...czasem mam wyrzuty sumienia, że tylko biorę to wsparcie, a za mało go
daję. Czasmi zdarza mi się podwiadomie (i tylko w myślach) obarczać go winą za
taki stan rzeczy - że za mało sie stara itp - a w najbardziej absurdalnych
myślach nawet za to, że te ileś lat temu powiedział "tak". Baby jednak bywają
głupie :) Ale tak poważnie - to boję sie o nas - czy damy radę. No i czy jego
rodzina mnie zaakceptuje...czy nie będę musiała żyć z piętnem tej, która
namieszała cos w jego życiu...:)

[seboc]

Znam te same słowa.
Mówisz o obawach na forum, mówisz też jemu?
Jak Ci zależy, nie pozwól, by lęki zjadły to, co najważniejsze.
Nie wiem co powiedzieć jeszcze, jak pomóc.
Wiem, że jest żona, kiedyś najbliższa.
Wszystko to trudne. Trzeba dokładnie poukładać i bardzo chceć.
Odwagi.

[tully]

seboc napisał(a):


> Jak Ci zależy, nie pozwól, by lęki zjadły to, co najważniejsze.

Trafiłeś w samo sedno - on też tak mówi. Dziękuję Ci za te wszystkie słowa - będ
starać się dalej:)

[seboc]

Mówiłem już takie słowa. Mówiliśmy.
Ruszyłbym Ziemię, żeby zmienić bieg zdarzeń.
Nie mogę,
nie potrafię,
nie wiem co robić.
Chciałbym najlepiej, najlepiej nie tylko dla siebie, przede wszystkim nie dla
siebie.
Tylko, jak bardzo, bardzo nie chcę nie robić nic.

c'est la vie

[tully]

Bezsilność, bezradność, oczekiwanie...

[pomeranka]

Tully... ja też czekałam na rozwód mojego mężczyzny. Doczekałam się. I
doskonale Cie rozumiem, jakie to trudne i ile trzeba znieść. Tę siłę daje Ci
miłość do Niego i On sam. Tego ostatniego u mnie zabrakło. Niestety.
Teoretycznie wszystko jest dobrze, tylko nasz związek skurczył sie jak chiński
podkoszulek kiedy on otrząsnął się po całym zamieszaniu. Widać potrzebna była
mu podpórka, by emocjonalnie jakoś to wytrzymać. Niestety, odbyło się to moim
kosztem.
Ale wierzę, że wcale tak nie musi być! Nie pisze tego by Ciebie zdołować, każdy
związek i sytuacja jest inna.
Tylko chcę Ci powiedzieć, że wiem, co czujesz i jestem z Tobą. I rozmawiaj z
Nim, rozmawiaj...

[Gość: marlenka]

po przeczytaniu twojego postu nie pozostaje mi nic innego jak zyczyc ci duzo
cierpliwosci i wytrwania. bylam przez jakis czas w zwiazku z zonatym mezczyzna,
byla to wielka milosc, uczucie ktore na zawsze zamieszkalo w moim sercu choc
teraz jestem z kim innym. ale jednak w naszym wypadku slowo rozwod nie
wchodzilo w rachube, nie bede wypisywac dlaczego. w kazdym razie zwiazek ten
przyniosl mi wiecej lez niz radosci a fakt ze wiedzialam ze nie czeka nas
wspolna przyszlosc przyslonil radosc jaka moglam wynosic z kazdej chwili
dzielonej z nim.
ciesz sie wiec ze on rozwodzi sie z zona, ze mieszkasz z nim bo uwierz mi to
nie zdarza sie czesto w takich sytuacjach. badz silna i wytrwala, mimo wielu
trudnosci ktore przezywasz docen jednoczesnie to co masz.

pozdrawiam

[wredna_asia]

Sluchaj...on sie rozwodzi. To dobry znak. Wielu facetow klamie kochanki, ze
sie rozwiada i tego wcale nie robia. Tacy faceci ciagna podwojne zycie i
oszukuja wszystkich wokol i samych siebie. A twoj facio jest uczciwy. Rozwodzi
sie. Moze dla ciebie, moze dla siebie, nie wiem. Ale woli otwarte stawianie
spraw niz chowanie kochanki po katach.
----------------
Ja rozumiem, ze mozesz byc zazdrosna o o TAK, ktore powiedzial kiedys. Wiec
postaraj sie, zeby niedlugo powiedzial je TOBIE, o ile jest tak jak mowisz i
tego naprawde chcesz. I wtedy ty zostaniesz oficjalnie, w swietle prawa uznana
za najwazniejsza kobiete jego zycia. Bo chyba w jego sercu juz jestes
najwazniejsza kobieta.
----------------
Rodzina sie nie przejmuj. Czesto nawet pierwsze zony nie dogatuja sie z
tesciami. A jesli Twoi rodzice sa przeciwni, to wiedz, ze nie jest to
przypadek odosobniony. Czesto rodzice tak bardzo kochaja swoje corki, ze zaden
mezczyzna nie wydaje sie dosc dobry.

Dzięki za wyrozumiałość

[tully]

Dziękuję wam wszystkim za te słowa. Wiele mi to daje. Właśnie po to tutaj
napisałam, żeby móc sobie to wszystko poczytać, gdy najdzie mnie jedna z tych
gorszych chwil. Jednocześnie bardzo się bałam, że mnie osądzicie i nawyzywacie
od bezdusznych idiotek. Czasem sama mam wyrzuty sumienia, gdyż on ma córeczkę.
Co prawda nie rozwodzi się dla mnie, sprawa zaczęła się zanim się poznaliśmy,
ale zastanawiam się - może gdyby mnie nie było, to między nimi dałoby się coś
naprawić i jego córka miałaby tatę i mamę. Obawiam się też tego, że kiedyś
Karolcia (jego córka) o ile mnei w ogóle zaakceptuje, to powie mi "to przez
Ciebie"!
Jeszcze raz wam dziękuję.

[Gość: Aguś]

Dość dużej odwagi wymaga żeby powiedzieć jednej kobiecie że się od niej
odchodzi do innej. Niewielu facetów tak robi. Miałam to "szczęście", ale jest
ono okupione często zbyt dużymi bolesnymi doświadczeniami. Musisz być
przygotowana na to, że nie każdy Cię zaakceptuje! Tak już jest. Nie umiem
mądrze doradzić bo u mnie skończyło się przykrym rozstaniem. Ale na szczęście
nie każdy facet jest draniem. A kochać trzeba i tylko przykro że miłość jest
czasami okupiona cierpieniem.

Apropos Karolci

[Gość: Anna26]

Mala dziewczynka Karolcia moze nie zrozumie. Na pewno nie jest jej latwo. Ale
duza Karolina byc moze zrozumie, ze tata nie rozwiodl sie przez nowa kobiete.
Tata by pewnie i tak mame zostawil, bo zozbity dzban bardzo trudno zlozyc do
kupy. Moze kiedys ta Karolcia tez zakocha sie w mezczyznie rozwiedzionym.
Z tego co piszesz to nie Ty bylas powodem rozbicia tego zwiazku, wiec sobie
przebacz to czego nie zrobilas.
Pozdrowienia i glowa do gora. Widze, ze nawet wredna asia jest po Twojej
stronie...wiec chyba bedzie dobrze.

Pytanie

[tully]

Jak uważacie, kiedy jego córka powinna się o mnie dowiedzieć? Na razie uznałam,
że to wszystko jest jeszcze zbyt świeże i za trudne dla niej. Ale obawiam się,
że jeśli nie dowie się od swojego ojca - i to prawdziwych informacji - to powie
jej o tym matka - a przy okazji pewnie naopowiada nieprawdziwych rzeczy. Nie
wiem sama, co byłoby dla niej lepsze.

[guerra]

Piszesz: męczy mnie sytuacja, w której czuję się mało bezpiecznie i stabilnie.
Ale nie rozumiem dlaczego zakładasz, że ślub ci to zapewni. Przecież sama
najlepiej wiesz, że twój wybranek już raz się rozwiódł.

[tully]

Nam się uda - jestem tego pewna.

[Gość: guerra]

z całego serca życzę aby tak było!!!

[myrcha]

Wiem miłość nie jest łatwa, ale warto jest o nią walczyć.
Wiesz mi jeśli się kochacie to przetrwacie te trudne chwile i będziecie
razem - (już chyba biliżej końca rozwodu jak dalej).
Weźź się w garść - dasz radę!

[Gość: MOMMY]

Zaskakuje mnie ile poparcia otrzymałas i ile słów otuchy. ciekawe czy równie
tyle samo otrzymałaby jego niedługo, jak sie wyraziłaś, była żona. Nie
rozumiem, dlaczego pewne kobiety wiazą się z żonatymi facetami. Czy mało jest
wokół atrakcyjnych wolnych mężczyzn? Chyba nie. Ja w swoim zyciu miałam bardzo
wielu ale żaden nie był żonaty. Matomiast mam znajome które się lubują w
żonatych. To pewien syndrom, polecam wizytę w gabinecie psychologa a nie tu w
tym wirtualnym świecie. Jeśli chodzi o dziecko to do końca życia będzie nosiło
w sobie skazę. dzieci nigdy sie do końca nie godzą na rozstanie rodziców. nawet
jeśli się ciągle kłócą. Chcą mieć w domu mamę i tatę. A ty sie niestety troche
przyłożyłaś do zniszczenia tego do czego kazde dziecko ma prawo. Do pełnej
rodziny.

[tully]

POWCINAŁAM SIĘ W POST MOMMY

Nie
> rozumiem, dlaczego pewne kobiety wiazą się z żonatymi facetami. Czy mało jest
> wokół atrakcyjnych wolnych mężczyzn? Chyba nie. Ja w swoim zyciu miałam
bardzo
> wielu ale żaden nie był żonaty. Matomiast mam znajome które się lubują w
> żonatych. To pewien syndrom, polecam wizytę w gabinecie psychologa a nie tu w
> tym wirtualnym świecie.

Nigdy dotąd nie byłam związana z zonatym męzczyzną. Nie sądzę, żeby była mi
potrzebna wizytta u psychologa - bo to, że jest zonaty jest dla mnie jedynie
źródłem stresów i cierpienia, a nie zwiększa jego atrakcyjności w żaden sposób.
Nigdy nie przypuszczałam, że historia jak z kiepskiego romansu dotknie również
mnie. Nigdy nie chciałam być bohaterką takiej historii. Nie jestem z tych
kobiet, które polują na żonatych, bo mają przyjemność w zdobywaniu tego, co
trudniejsze. Moja historia jest znacznie prostsza - po prostu akurat jego
pokochałam całym sercem, on pokochał mnie...życie sprawia niespodzianki.
Myslisz, że nie wolałabym, zeby był wolny? Odpowiem - jest to moje największe
marzenie.

Jeśli chodzi o dziecko to do końca życia będzie nosiło
> w sobie skazę. dzieci nigdy sie do końca nie godzą na rozstanie rodziców.
nawet
>
> jeśli się ciągle kłócą. Chcą mieć w domu mamę i tatę.

Sama sobie to wyrzucam. Wiem, ze nie mialam na to wpływu. Ale uważam, że lepiej
jest dla dziecka mieszkac z zadowoloną mamą, która być może znajdzie kogoś, kto
ją zrozumie i spotykać się ze szczęśliwym tatą niż żeby było świadkiem ciągłych
awanur, cięzkiej, przygnębiającej atmosfery w domu i dogryzania sobie na każdym
kroku. W takien sytuacji prędzej czy póxniej dziecko traci szacunek dla
rodziców.

A ty sie niestety troche
> przyłożyłaś do zniszczenia tego do czego kazde dziecko ma prawo. Do pełnej
> rodziny.

Muszę sie jednak trochę bronić. Gdzieś tam głęboko myslę sobie, że gdyby mnie
nie było, to może między nimi by się ułożyło. Ale z drugiej strony to nie ja
zniszczyłam pełną rodzinę tej dziewczynki, ale jej rodzice, którzy przez
dziesięć lat małżeństwa prowadzili ciągłe wojny, nie potrafili sie zrozumieć,
aż w końcu doszli do wniosku, że to małżeństwo jest totalną pomyłką. Nikt w tej
rodzinie nie był szczęsliwy. Ani kobieta, która czego innego oczekiwała od
swojego męza, ani mężczyzna, który nie kochał zony i miał ogromną potrzebę
miłości i czułości w swoim zyciu, ani też to dziecjko, które wyratsało w
atmosferze niechęci, wzajemnych oskarżeń i kłótni.

Oni mieli 10 lat na to, żeby stać się szczęsliwym małżeństwem. Po 10 latach
doszli do wniosku, że nie potrafią. Ja zjawiłam się rok temu, kiedy sprawa
trwała. Sądzę jednak, że żadne z nich nie miało odwrotu i to, że jestem nie
miało wpływu.

A tak już na sam koniec...każdy człowiek ma prawo do bycia szczęśliwym. I ta
ich trójka..i ja. Tak więc może trzeba to potraktować jako podarunek od losu -
długo na siebie czekaliśmy. I tym bardziej bedziemy potrafili to docenic i tego
nie zmarnować.

[Gość: marlenka]

>
ciekawe czym spowodowana jest ta zlosliwosc? do psychologa powinny chodzic zonki
ktore swoim wyrachowanym zachowaniem spowodowaly ze odeszli od nich ich
mezczyzni. szanowna mommy chyba zapomniala o pokaznej strefie szarosci dzielacej
czarno-biale aspekty naszego zycia. oczywiscie jest wiele panienek zaliczajacych
facetow niezaleznie od ich sytuacji zyciowej, robiacych to dla zabawy itd. ale
nie wszysktie, bo na tym swiecie istnieje cos takiego jak milosc, uczucie silne i
wazne, takie ktore powinno zwyciezac.nie rozumiem jak mozna utrzymywac dla
dziecka prowizoryczny zwiazek, przeciez hipokryzji nie da sie ukryc. dziecko
chlonie emocje panujace w domu jak gabka, w jego podswiadomosci gromadza sie
obrazy, zachowania ktore predzej czy pozniej wplyna na dorosle zycie. oczywiscie
kazdy maluch czy juz starsze dziecko chce miec przy sobie i mame i tate, ale
przeciez dziecko moze nie rozumiec co jest dla niego w danej chwili dobre.
dopiero po latach, osiagajac pelna swiadomosc, dojrzalosc emocjonalna bedzie
moglo pojac wybor rodzicow, tak jak pojelam go ja, bedac corka rozwiedzionych
rodzicow. to bzdura obarczac tully jakas skaza, ona jak widac ma sumienie, sama
czuje sie winna, ale patrzac perspektywicznie na sytuacje coreczki jej przyszlego
meza mysle, ze choc dla tej malej zycie potoczy sie troche inaczej niz innym
dzieciom, wcale nie musi potoczyc sie mniej pomyslnie.

[tully]

Dodam jeszcze, że mój mężczyzna trwał w tym związku 10 lat tylko i wyłącznie
dla dobra córki. Zdecydował się zacząć rozmowę o rozwodzie w momencie, gdy
uznał, ze czekał wystarczająco długo, a dwa, gdy zauważył, że sytuacja wpływa
źle na Karolinę - mała zaczęła po prostu tracić do nich szacunek, często
mówiła "nie rozumiem, jak możecie być tacy dla siebie" i gdy zaczęła coraz
częściej mówić o tym, że lubi spać u babci, bo tam jest cisza, spokój, a
dziadzia z babcią się kochają i jest miło.

Żadna ze stron w tej dziwacznej układance nie podjęła decyzji pod wpływem
chwili...dla każdego z nas jest to okupione wieloma przemysleniami, długimi
rozmowami, strachem przed presją otoczenia aż wreszcie przed przyszłością.
Można powiedzieć, że każdy podszedł do sprawy świadomie. To nie tak, że poznał
mnie, oszalał na moim punkcie, rzucił żonę, a ja z radością na to przystałam,
bo lubię zonatych facetów.

Aczkolwiek jestem w stanie zrozumieć, że ktoś może uważać inaczej. Dzięki za
wszeystkie listy - i te miłe i te mniej - bo dają mi do myslenia - te miłe
wspierają, a te mniej miłe ostrzegają przed zarzutami, na jakie mogę być
narazona w przyszłości i pozwalają się do nich przygotować.

[Gość: Fisia]

Po cholere sie brac za obcych facetow? A potem wielkie nieszczesliwe. Nie miala
baba klopotu - kupila sobie prosie. Jestem pewna, ze zony tych facetow, ktorym
we lbach sie przewraca, jak zobacza nowa dziure, maja o wiele wiecej problemow
niz Ty - i nie rozczulaja sie tak nad soba. A Ty - skad wezmiesz sile, jak za
pare lat zakocha sie w innej i sobie do niej pojdzie, bo mu sie nie bedzie
chcialo palcem ruszyc, zeby ratowac Wasz zwiazek??? Zastanawialas sie nad tym?

[malwinamalwina]

a gdyby tak nauczyc sie czytac...????

Tyle wulgarnych bzdur mogloby to nam wszystkim oszczedzic !

[Gość: Fisia]

O rany!!! Kto tu jest wulgarny? Czy to normalne, ze wszyscy sie ciesza, kiedy
sie ktos rozwodzi??? Ze wspolczuja kobiecie, ktora nie zobaczyla obraczki na
palcu zanim sie zakochala na zaboj?
Jakby to zona tego pana napisala, wszyscy by jej pewnie wspolczuli
niestabilnosci jej partnera. Ludzie zastanowcie sie, jak cos piszecie.
Zastanowcie sie takze czasem, zanim kogos skrzywdzicie. Czy wystarczy
sie "zakochac", zeby byc nietykalnym?

[Gość: KOBIETA]

NIESTETY, CHOĆ TROCHĘ ZBYT WULGARNIE TO WYRAZIŁA, FISIA MA TROCHĘ RACJI.
JESTEM ZDANIA ŻE NIE ZBUDUJESZ SZCZĘŚCIA NA CZYIMŚ NIESZCZĘŚCIU!
OCZYWIŚCIE ROZUMIEM CIĘ I WIEM CZYM JEST MIŁOŚC, ALE TY SAMA WYBRAŁAŚ TA NAJ
TRUNIEJSZĄ. ŻYCZE CI SZCZĘŚCIA!

[Gość: Malwina]

z tego co ja zrozumialam (ale chyba jestem sama i jedyna) to ona go poznala gdy byl w toku sprawy
rozwodowej co zupelnie unicestwia wszystkie wasze propos.
Czyzby trupy w szafie ...?????

Ojej Malwina, daj sobie spokój z tym bełkotem.

[Gość: JK]

[Gość: MOMMY]

A wiesz, tak sie sklada , ze JA zostawilam swojego meza a nie on mnie. Bo takie
mialam widzimisie w pewnej chwili mojego zycia. Ponieważ się kłociliśmy i
przestalam go kochać. Poznałam nawet innego faceta, ale mój mąż nie dał za
wygraną. pomimo ciągłych konfliktów walczył o mnie i naszą rodzinę. Choć między
nami się nie układa On jest wspaniałym ojcem i nigdy nie pozbawię naszego syna
jego obecności. Nie trzeba do siebie pałać namiętnością całe życie. To jest
wrecz niemożliwe. Wszystko z czasem powszednieje. Ale coś nas łączy. Ta wielka
miłość do tej małej istotki i TO JEST NAJWAŻNIEJSZE. I uważam, że prawie zawsze
można się jakoś dogadać w z pozoru nieudanym małżeństwie. Czasmi trzeba czasu.
Ja też byłam na progu rozwodu. Nigdy nie wiadomo co nas spotka za zakrętem.
Czasami ludzie doznają olśnienia. Tak jak ja.
Być może kiedyś mój mąż mnie zostawi. A wtedy okaże się co zrobię. Może bedę
płakać, może się załamię, a może sie ucieszę lub też nie poczuję nic. Kto to
wie. Myślicie , że gdy składałam przysięgę małżeńską myślałam , że to JA prawie
rozbiję nasz związek?

[Gość: ***]

Ciekawa jestem co zrobisz kiedy dziecko dorosnie i odejdzie w swiat majac dosyc
twojego poswiecenia, maz odejdzie bo jedyna rzecz jaka was razem trzyma to
dziecko i zostaniesz sama i niemloda. Historia zna takie przypadki

[Gość: tully]

O kurcze, drogie panie, albo nie czytacie tego co piszę, albo macie niezbyt
dobry dzień. Pisałam od samego początku, że poznaliśmy sie długo potem, jak już
wszystkie decyzje zostały podjęte.
Poza tym...dziwi mnie łatwość, z jaką oceniacie mężczynę, który postanowił
wreszcie zrobic cos dla siebie i poszukać także swojego szczęścia. Skąd wiecie,
że nie walczył o ten związek? Czy dla was 10 samotnych lat koło osoby, której
się nie kocha, i która jego nie kochała to za mało? 365 dni w roku przez 10 lat
spędzanych w domu, w którym nie ma miłości, w którym sa awantury, wieczne
narzekania, zdrady i ranienie (z jej strony) to mało? Tyle lat walki o związek
tylko dlatego, że czuł się odpowiedzialny za swoje słowa, w których obiecywał
wierność i tak dalej...dlatego, że chciał aby dziecko miało obojga rodziców.

Każdy człowiek ma prawo w zyciu do odrobiny szczęścia. I nie róbcie z jego żony
biednej, porzucanej istotki, kiedy ona wiele razy mówiła do niego "mógłbyś
wyjechać i nie wrócić" - nawet wtedy, kiedy formalnie było wszystko ok.

[Gość: Aguś]

No dokładnie, każdy ma prawo do szczęścia. Każda z nas chciałaby spotkać
mężczyznę swego życia i każda chce żeby był wolny. No ale życie jest brutalne i
doświadcza nas bez przerwy. Nikt Z nas nie powinien się upierać że na pewno by
tego nie zrobił bo nikt z nas nie wie co przyniesie jutro. A porozumienie
między porzuconymi żonami i tymi które są kolejnymi partnerkami jest nierealne.

[Gość: Fasola]

Dopiero dzisiaj " wpadłam" na ten watek. Dla mnie osobiście bardzo
interesujący, poruszający strunę, która wydawała się milczeć od tak dawna, że
juz prawie o niej zapomniałam.
Ja również żyłam z żonatym meżczyzną. Wydawało mi się ,że nigdy się w nic
takiego nie zaangażuję ale wpadłam po uszy. Wpadliśmy razem . Było cudownie.
Ale skończyło się. W decydującym momencie, kiedy podejmowaliśmy decyzję o
zamieszkaniu razem on się wycofał. Przestraszył się czegoś. Mogę domyślać się
tylko czego bo tak naprawdę nigdy tego nie przegadaliśmy. I wiesz - ja tak
naprawdę myslę, że dużo było w tym mojej winy. Pierwszy raz znalazłam się w
takie sytuacji, nie wiedziałam co z tym zrobić. Sytuacja dwuznaczna. Bałam się
wziąć na siebie choćby odrobinę ciężaru decyzji, którą mieliśmy podjąć - że
chcemy być razem. Zostawiłam to wszystko na jego barkach. Coś w rodzaju - to Ty
masz inne zobowiązania, ja jestem wolna, nie moge tej decyzji podjac za Ciebie
itd. No i nie udało się.Nie starczyło mu odwagi. Dlatego jeśli Ci naprawdę na
Nim zależy - pomoż mu przez to przejść. Wspieraj go i pokazuj mu, że Ci bardzo
zależy. Nie zostawiaj go samego. Inna sprawa to poznanie samej siebie, Twoich
uczuć, czy to naprawdę ten... miłość Twojego życia. Jeśli tak to warto przejść
przez to morze trosk i niepewności.Trzymaj się !

I jeszcze: na jak długo ten ?

[Gość: JK]

Przecież jesteś tylko kochanką

[Gość: JK]

[Gość: zona]

az ciarki mnie przechodza jak czytam z jaka latwoscia oskarzasz swoja
poprzedniczke. a skad wiesz jak jest naprawde???? takich frajerek to nie
brakuje od zarania dziejow. a jak Ty bedziesz zona, ktora spotka to samo??bo on
lubi babki, to co? czesto tak bywa. moze sie zdarzyc, ze bedzie dobrze, ale
zycie mowi, ze sa faceci, ktorzy po prostu lubia sobie zmieniac. w twojej
sytuacji niezreczne jest takie wypowiadanie sie o matce jego dziecka

[Gość: Una]

Drogie Żony i nie tylko... ślub nie daje Wam patentu na całe współczucie tego
świata i wszystkie mądrości życiowe. To, że x lat temu facet powiedział TAK,
wiąże Go do tej pory, do której będzie chciał z Wami być. Pewnie, że każda z
nas marzy o białej sukni, gromadce gości w kościele i wspólnej starości u boku
tego jedynego, ale ślub to dopiero początek wspólnego życia, a nie ukoronowanie
cnót i nagroda z terminem "na zawsze" na opakowaniu. Taka jest brutalna prawda.
Mąż/Żona to wolny człowiek, pomimo obrączki na palcu, a rozwody są po to, żeby
ludzie, którzy pobierają się z najróżniejszych powodów, niekoniecznie z
przekonania o wielkiej miłości, nie musieli torturować siebie i dzieci do końca
życia.

[Gość: MOMMY]

Gość portalu: Una napisał(a):

> Drogie Żony i nie tylko... ślub nie daje Wam patentu na całe współczucie tego
> świata i wszystkie mądrości życiowe. To, że x lat temu facet powiedział TAK,
> wiąże Go do tej pory, do której będzie chciał z Wami być. Pewnie, że każda z
> nas marzy o białej sukni, gromadce gości w kościele i wspólnej starości u boku
> tego jedynego, ale ślub to dopiero początek wspólnego życia, a nie ukoronowanie
>
> cnót i nagroda z terminem "na zawsze" na opakowaniu. Taka jest brutalna prawda.
>
> Mąż/Żona to wolny człowiek, pomimo obrączki na palcu, a rozwody są po to, żeby
> ludzie, którzy pobierają się z najróżniejszych powodów, niekoniecznie z
> przekonania o wielkiej miłości, nie musieli torturować siebie i dzieci do końca
>
> życia.

Masz racje, to poczatek czegoś bardzo odpowiedzialnego. Długiej drogi i czasami
walki. Małżeństwo to nie taniec na płatkach róż. ALE ALE ALE !!!!!!!!
Drogie dziecko, rozwody wynaleźli ludzie którym nie wygodne stało się życie z ich
partnerem. Nie po to się bierze ślub aby się rozwodzić i zachowywać się jak
dziecko któremy się znudziła nowa zabawka. Zastanów się co piszesz....

[Gość: Una]

Miałam się zastanowić i właśnie to zrobiłam. Rozwody wymyślili ludzie, tak jak
śluby - myślę, że jesteśmy tu zgodne. Nie twierdzę, że rozwód jest dobry sam w
sobie. Ale myślę, że lepiej czasem jest się rozwieść niż męczyć nawzajem. Zejdź
na ziemię Mommy. Chyba wiesz z jakiego powodu ludzie nierzadko się pobierają. I
nie jest to miłość. Ciąża, która niekoniecznie jest wynikiem związku, ale
jednej nocy (znam takie przypadki) i co? Mają być do końca życia razem, bo
akurat zdarzyło się dziecko? To są rzecz jasna dramaty, bo jest dziecko i być
może zaufanie jednej ze stron, czasem obu. To tylko jeden z przykładów. A jest
ich mnóstwo. Małżeństwo, to nie taniec na płatkach róż, ale też nie wyrok
dożywocia.

[tully]

Albo ja czegoś nie rozumiem, albo mam zaniki pamięci...pokaż mi moment, w
którym rzucałam kalumnie na jego żonę...Ja przecież cały czas usiłuję pokazać,
że winne rozpadu związku są obydwie strony. A mój mężczyzna nie jest
człowiekiem. który "lubi sobie zmieniać". Jest w pełni odpowiedzialną osobą,
rozsądną i dojrzałą - ale jednocześnie w pewnym momencie poczuł, że on również
ma prawo do odrobiny szczęścia... a 10 lat to wystarczająca pokuta za odrobinę
seksu bez zabezpieczenia i w konsekwencji powiedziane "tak".

[Gość: Malwina]

tully, przy wszystkich wypracowaniach mieli adnotacje : "dobrze ale nie na temat"
zawsze mowilam ze mimimum wyksztalcenia (czytac, pisac, rozumiec) jest przydatne w zyciu. No ale
nie wyszyscy tak mysla ....
W kazdym razie zapewniam cie ze ja przeczytalam i zrozumialam to co napisalas (bo widze ze jetesmy
na etapie basic i nie ma mowy jeszcze o rzadnych radach czy opiniach :-(

Malwina - minimum wykształcenia to również ...

[Gość: JK]

... ortografia (żadnych a nie rzadnych Malwina). Jesteś jednak głębem.

[michaela]

Twoja sytuacja zalezy od tego czy on ma dzieci czy nie i czy rzeczywista
przyczyna rozpadu malzenstwa jestes Ty. Jesli tak to wyobraz sobie siebie w
miejscu jego zony i dzieci. Niestety nie mam dla Ciebie cieplych slow.
Pamietaj, ze karta predzej czy pozniej sie odwroci i za jakis czas Twoj
ukochany moze znalezc sobie nowy obiekt uczuc!

[tully]

Michaelo - JA NIE JESTEM PRZYCZYNĄ ROZPADU JEGO MAŁŻEŃSTWA. Po raz kolejny
piszę, że poznaliśmy się już po tym, jak decyzje zostały podjęte, a sprawa
założona. Ale dziękuję za zainteresowanie. Pozdrawiam. :)

[Gość: Una]

Tully, daj sobie spokój z tłumaczeniem po raz kolejny, że nie jesteś powodem
rozwodu. Niektórzy koniecznie chcę znaleźć winnego, tak jakby nie było
niezgodności charakterów, niemożności porozumienia się i dziecka jako jedynego
powodu zawarcia małżeństwa i jego trwania.

[tully]

Tak...ostatnio trafiłam na świetny cytat - "Gdzie jest małżeństwo bez miłości,
tam będzie miłość bez małżeństwa". I w tym jest chyba wszystko zawarte :)

[Gość: Kaga]

Droga Tully. Czytałam sobie wszystkie dotychczasowe wypowiedzi i aż się dziwie, ze wczesniej do
tego nie dotarłam. Sama założyłam nawet wątek na forum "Kobieta - samotne macierzyństwo i
rozwód" pt :rozwiesc się wcale nie jest łatwo. A Twoja historia jest moją historią. Poznałam swojego
partnera dwa lata temu, kiedy od kilku lat mieszkal sam. Jego zona w innym mmiescie, a on w
Warszawie. Byli więc praktycznie w separacji, choć nie zostało to formalnie przeprowadzone. Półtora
roku temu mój partner wniósł do sądu pozew o rozwód. Mówił, ze chciał to zrobic już wczesniej, ale
brakowało mu motywacji. Kiedy mnie poznał, motywacja się znalazła. Od ponad roku mieszkamy
razem, a sprawa rozwodowa trwa. I trwa, i trwa, i trwa, niestety. Tu tez jest dziecko, dziewczynka,
obecnie prawie jedenastoletnia. Nasze spotkanie i poznanie się odkładamy jednak na później, kiedy
formalnie mój partner będzie rozwiedziony. Jego rodzina (mama i rodzeństwo jego mamy) przyjeli
mnie bardzo ciepło, za co jestem im wdzięczna. Pewnie w pamięci mają jeszcze wciąż wykrzywioną i
niezadowoloną twarz byłej (jak bardzo chcę to napisać!!!!!) żony narzekającej na niego. Pozostaje
jeszcze srodowisko zawodowe. Moje ok. Natomiast jego... Jest to dosc wąska grupa zawodowa,
pracowali tam razem z BYŁĄ zoną, a zatem wiekszosc jego znajomych zna też jego BYŁĄ zonę. To ja
czuję się niezręcznie i unikam takich spotkań. Choć przecież nie mam sobie nic do wyrzucenia.
Podobnie jak Ty jestem irracjonalnie zazdrosna o przeszłosc. Czasem mu to mówię i słyszę wtedy, że
jestem jednak najwiekszą miłoscią jego zycia, czyms najlepszym, co mogło mu się przytrafic, a
tamto, to po prostu "błąd młodosci". I wierzę w to. A zatem głowa do góry. Takie kobiety jak my muszą
się wzajemnie wspierać. W końcu nasza miłosc jest trudniejsza od takiej "zwykłej", ale przez to chyba
bardziej cenna, czy ceniona. O ile w ogóle można stapniować uczucie, ale powiedzmy, ze można. Nie
ceni sie tego, co przychodzi łatwo, a cos, co jest okupione wysiłkiem, stresem, cierpieniem, staje się
naprawdę bardzo wiele warte. Jesli pozwolisz, to także dla siebie przyjme wszystkie miłe zyczenia i
słowa otuchy, jakie zostały skierowane do Ciebie na tym forum. Może jeszcze sobie pogadamy i
wymienimy się doswiadczeniami? Pozdrawiam Cie bardzo serdecznie. Kaga.

[tully]

Hej Kaga:) dzięki za wpis...rzeczywiście czułam się, jakbym czytała o sobie...:)
Chętnie bym sobie z Tobą pomailowała i pogadała...ciekawa jestem jak nasze
historie się skończą - mam nadzieję, że dobrze. i tego Tobie bardzo, bardzo
serdecznie zyczę. Pozdrawiam cieplutko i ściskam Tully

[kaga!]

Napisałam do Ciebie maila. Pozdrowionka. Kaga.

[Gość: betty]

W jednym, przynajmniej punkcie mylicie się, drogie Panie. Tak mi sie
przynajmniej wydaje. Związku zwanego małżeństwem, które trwa kilka lat, w
którym jest dziecko nie mozna nazwać "błędami młodości". Oszukujecie się, jeśli
wierzycie, że w tym nie było cienia miłości, bliskości, radości, namiętności.
Małżeństwo to ogromna inwestycja i kto tego nie chce to sie na to nie zgodzi.
Musi mieć potężne powody.
Dla mnie to bardzo ciekawe, bo ja jestem z tej drugiej strony - mój mąż odszedł
z "miłością swojego życia". To nie było, z wielu przyczyn, dobre małżeństwo ale
zdziwiłam się, bo do tej pory to ja byłam, mimo wszystko, miłością jego życia.
Jego skarbem i objawieniem.
Zostawił mnie w obrzydliwy sposób, w obrzydliwy sposób traktuje teraz swoje i
moje dziecko.
A ta dziewczyna?
Nie wiem. Myslę, że ona wierzy - że to po prostu kwestia mojej osoby i naszej -
paskudnej oczywiście - relacji.
A to nie prawda.
Ale nie chcę nikogo straszyć. wielu rzeczy nie wiem. Myślę, że jego kobieta juz
nie jest szczęsliwa.
i jeszcze jedna rzecz
Jak to możliwe, że Wasi Mężczyźni jeszcze was nie przedstawili swoim dzieciom?
Czy ich dzieci nie bywaja w waszych domach? Więc co, wychodzą tylko z tatusiem
na lody i wracaja do mamy? A może w ogóle rzadko sie z nimi widują?
I taki mężczyzna was interesuje na przyszłość? Facet, który zostawił dzieci u
mamy i ma do nich taki dystans, że nie opowiada im o sobie i o swoim zyciu.
Kocha Was strasznie i ukrywa przed dziećmi.
Taki facet jest beznadziejny, jest skurwielem i nadaje sie do
kastracji,wycięcia nasieniowodów itp itd.....
I nie radze mieć z nim dzieci. bo nie będzie umiał o nie zadbać.

[Gość: MOMMY]

Nareszcie ktoś kto myśli jak ja! Jak już wcześniej pisałam niemalże
doprowadziłam moje małżeństwo do rozwodu. Zachowałam się skrajnie egoistycznie.
Jest mi cholernie wstyd po tym co zrobiłam. A mój mąż, walczył jak lew o mnie i
nasze dziecko. Doprowadzało mnie to do szału. A teraz wiem , że zrobi wszystko
dla niego. Gdy na nich patrzę gdy są razem nie mogę się nadziwić jaką idiotką
byłam. Masz racje ! Co to za facet co w taki sposób jak twój mąż i jemu podobni
zostawia rodzinę.
Mimo wszystko trzymaj się Betty! Nie był WAS wart.

[georgia]

Poradzisz sobie na pewno, ale po co od razu brać ślub?
Lepiej poczekaj i przekonaj się, że to na pewno ten, któremu warto prasować
koszule i dla którego wykonywać inne przyziemne rzeczy.
Zastanów się dobrze, bo piszesz że w jego obecnym/byłym małżeństwie zdarzają
się awantury. Czy na pewno tylko jego była żona bywa agresywna a on stara się
zawsze łagodzić wszystkie spory? Znasz to tylko z jego strony.
Niemniej jednak życzę ci powodzenia. Myślę, że o dziecku w twoim przypadku
można pomyśleć ale może trochę później. Pozdrowienia.

Drogie Panie ...

[Gość: facio]

Bardzo dziwie sie, jak mozna liczyc na pewnosc ze strony mezczyzny, ktory
zostawil zone z dzieckiem ?

[seboc]

Nigdy nie można liczyć na żadną pewność.
Nie na tym miłość polega.
Poprzez małżeństwo, dwoje ludzio nie stają się swoją własnością przecież.
A że zostawił... Nigdy nie jest to takie proste i oczywiste.

[Gość: zona]

a niech wychodza za nich..pozyjemy , zobaczymy ile wytrzymacie w tej
swojejmilosci na codzien, nie na randkach, tylko w przydeptanych kapciach i z
problemami. az mnie zalosc bierze , jak czytam te wasze uniesione i naiwne
marzenia....a co malzenstwa, to nie jest takie hop-siup. idac do kosciola
zawierasz sakrament, a nie bierzesz papierek. no chyba , ze idziesz tam dla
ladnych zdjec, ale to swietokradztwo. to po tam idziesz??? w parku tez jest
ladnie.

[tully]

Oj, nie zdzierżę. Gdzie w moich postach wyczytałaś, że małżeństwo byłoby dla
mnie papierkiem, jakimś kwitem? Czy też gwarancją własności? Takim papierem
jest chyba dla zon, któe w momencie gdy juz mają ten kwit zakładają papcie,
dres i zaczynają burczeć na męża i zamieniać jego zycie w piekło. Mężczyzna nie
jest niczyją własnością, a papier nie daje wam gwarancji, że będzie z wami
zawsze - nawet wtedy, gdy go poniżacie, obrażacie, traktujecie jak dostawce
pieniędzy i worek treningowy.
Jestem świadoma tego, że proza życia dopada wszystkich. Nas dopadła bardziej,
niż innych. Mamy tyle wspólnych problemów, że niektóre małżeństwa z długim
stażem zaczęły by się oddalać. Ale nas łączy miłość, a nie zakurzony papier. I
damy sobie radę. A co dla mnie znaczy małżeństwo? Nie jest gwarancją na
posiadanie. Dla mnie będzie ukoronowaniem naszej miłości...nawszego dążenia do
normalności, do bycia razem na dobre i na złe...będzie daniem sobie słowa, że
jesteśmy tylko dla siebie...Ma znaczenie raczej emocjonalne, a nie formalne.
Nie wiem skąd ten sarkazm u Ciebie, Zono, ale wydaje mi się, że na niego nie
zaśłużyłam. Nie jestem rozćwierkaną Lolitką, ale w pełni dojrzałą kobietą -
młodą, ale świadomą, że mężczyźni tak samo jak my oczekują od swojej partnerki
miłości, czułości, oddania, lojalności i szacunku. I zamierzam mojemu
mężczyźnie dawać to zawsze. zamierzam sprawić, żeby jego rany po tamtym
małżeństwie się zabliźniły, a on sam uwierzył w to, że małżeństwo może być
pasmem szczęśliwych dni - i że nawet problemy codziennego życia nie wywołają na
mojej twarzy nienawiści i że nie usłyszy od mnie słowa "nieudacznik".

[Gość: zona]

bardziej zarozumialej osoby, dawno nie czytalam. ile w tobie pogardy dla
drugiego czlowieka-ty chodzacy ideale. niestety nic nie zrozumialas z mojego
postu, po prostu ty JUZ wszystko wiesz.

[tully]

Gdzie Ty widzisz zarozumiałość? Pogardę? Ja napisałam cokolwiek, co dawało by
do zrozumienia, że jestem chodzącym ideałem? Nie ma ludzi nieskazitelnych. Są
tylko ludzie, którzy mają w sobie bardzo wiele miłości, chcą ją ofiarować, a
nie tylko brać - i mają w sobie bardzo wiele zrozumienia i szacunku dla
drugiego człowieka. A najważniejsze - zdają sobie sprawę, że małżeństwo nie
jest posiadaniem na własność.
Jeśli Cię coś uraziło to przepraszam, ale miałam już dość tych wszystkich
krytykujacych mnie osób, które mnie nie znają i nic nie wiedzą zarówno o mnie,
jak i o moim mężczyźnie.

[Gość: kwieto]

tully napisał(a):

> Dla mnie będzie [malzenstwo - przypis kwieto] ukoronowaniem naszej miłości...nawszego >
> dążenia do
> normalności, do bycia razem na dobre i na złe...będzie daniem sobie słowa, że
> jesteśmy tylko dla siebie...Ma znaczenie raczej emocjonalne, a nie formalne.
(...)
> Nie jestem rozćwierkaną Lolitką, ale w pełni dojrzałą kobietą -
> młodą, ale świadomą, że mężczyźni tak samo jak my oczekują od swojej partnerki
> miłości, czułości, oddania, lojalności i szacunku. I zamierzam mojemu
> mężczyźnie dawać to zawsze. zamierzam sprawić, żeby jego rany po tamtym
> małżeństwie się zabliźniły, a on sam uwierzył w to, że małżeństwo może być
> pasmem szczęśliwych dni - i że nawet problemy codziennego życia nie wywołają na
>
> mojej twarzy nienawiści i że nie usłyszy od mnie słowa "nieudacznik".

Ach ile razy ja cos takiego slyszalem... o sobie, o partnerze moich kolerzanek...
I tylko jakos sie to rozmywalo po jakims czasie :(((

Sam nie bylbym taki pewien, co bede czul do kobiety ktora podoba mi sie teraz, za lat piec,
dziesiec - po prostu tego nie wiem, wiec sie powstrzymuje od tak gornolotnych zapewnien -
zbyt wiele z nich sie potem nie spelnia...

[Gość: Una]

Dajcie już spokój. To że kobietę opuścił mąż nie znaczy, że będzie zdradzał do
końca swojego życia. Ja wiem, że to byłoby jakieś sensowne wytłumaczenie, że
drań, męska świnia i ta następna też się o tym przekona. Ale rozejrzyjcie się
wokół: jest masa udanych małżeństw, gdzie oboje bądź jedno z nich jest po
rozwodzie. Nie starajmy się za wszelką cenę stosować jedną regułę do wszystkich
przypadków.
Tak samo trzeźwo na życie niech spojrzą Ci, którzy "pakują się" w związek z
zaobrączkowaną osobą. Biorą sobie człowieka obarczonego rodziną, nie tylko
dziećmi, ale również dotychczasowym partnerem, bo tak naprawdę jeśli są dzieci,
zawsze będzie jakiś kontakt i więź między ich rodzicami.

[seboc]

W Świecie tym jest tak,
że bardzo wiele może ludzi podzielić.
Bardzo niewiele ludzi łączy.
Więc może będzie całej trójce lepiej.
Jeśli są tego pewni...

[Gość: Malwina]

no wlasnie...
po takim rozwodzie ktory jest oczywiscie dla obojga przegrana, wiele osob podchodzi do nastepnego
zwiazku z pragnieniem aby tym razem sie udalo i wykorzystuje negatywne doswiadczenia z
poprzedniego robiac wszystko by nie powtorzyc bledow.
(co zazwyczaj sie udaje ale ze lista bledow jest nieskonczona, popelniaja inne ktorych istnienia nawet nie
podejrzewali ;-) i tak swiat sie kreci....)

[Gość: zona]

Malwino,
nie moge sie zgodzic,ze czlowiek nie unika tych samych bledow tylko inne , w
nowym zwiazku. to chyba nie tak.
tez mysle, ze zdarzaja sie powtorne zwiazki udane i daj im Boze szczescie.
tylko malzenstwo to nie tylko milosc-ta namietnosc, uniesienie. to jest PRACA
nad soba i drugim czlowiekiem. gdyby to bylo takie proste, to ludzie zyliby
IDEALNIE, po prostu dobieraliby sie w pary kilkakrotnie do skutku.a czy zyja
idealnie???ilu nieszczesnikow na tym padole. na szczesliwe pozycie malzenskie
sklada sie wiele czynnikow i sama milosc nie wystarczy. ile ludzi spotyka sie i
ma do oddania wiele milosci. i co? i gdzies ja przepuszczaja. czlowiek to
skomplikowana istota. i nic nie dzieje sie tak prosto. jesli w malzenstwie
dzieje sie cos zlego to trzeba je naprawic. no chba, ze mimo usilnych staran
sie nie da.
i jeszcze cos-milosc malzenska to cos zupelnie innego niz ta przed. a jeszcze
do zonatego (zakazany owoc)-oj musi to byc pikantne. chociaz dla mnie zonaty to
jak brat.

Uff Malwina, ale ty jesteś głupia

[Gość: JK]

[tully]

Genialne...rzucić epitetem bez uzasadnienia...chylę czoła.

[Gość: kwieto]

Ja tylko apeluje, aby nie myslec na zasadzie - "bo zona to byla zla kobieta, a teraz bedzie
idealnie". Nie bedzie idealnie. Pytanie tylko, czy oboje ten brak idealu zaakceptuja?
Podejrzewam, ze po tym co napisala Tulluy - ciezko jej bedzie. A stad tylko kroczek do
wzajemnych oskarzen...

Nie chce tu uprawiac czarnowidztwa.
Ale naprawde przydaloby sie wiecej pokory wobec wydarzen, ktorych nie jestesmy w stanie
przewidziec.

P.S.
No i niepodoba mi sie oskarzenie Tully wobec Zony - ze dla zony sw. slubu to papier na
"przywiazanie malzenstwa" a dla Tully to "ukoronowanie ich bliskosci". Na 99% poprzednia
zona obecnego chlopaka Tully tez myslala, ze ich slub jest "ukoronowaniem ich bliskosci".
Marzenia sie nie spelniaja, a zycie toczy sie dalej...

[skorpions]

mój mężczyzna też miał żonę. Ale ja wygrałam . Jestem jego żoną 25 lat. I tylko
ze dwa lata były dobre. Pozostałe 23 to koszmar. Minęła młodość, nie mam już
nawet marzeń, Nie odejdę od nie bo nie mam gdzie poza tym on jest chory więc go
nie zostawie.Jest ojcem mojego syna.
Jeżeli jedno małżeńtwo nie wyszło drugie też nie wyjdzie. Jestem o tym głęboko
przekonana.

[Gość: żona?]

nie mylić z Panią o ksywce 'zona". w pewnej chwili bałam się że jestem autorką
postów, z którymi zgodzić się nie moge. przypatruje się waszej rozmowie i
wreszcie przerwałam moje milczenie. a to pod wpływem listu pani Skorpionowej.
nie mam jeszcze rozwodu,minęły 3 i pół miesiąca od kiedy mój mąz zostawił
mnie,twierdząc że ze względu na konflikt mój z teściową,faktycznie dla innej.
i tak jak dla niej tak i dla rozpoczynającej ten wątek pogardy żadnej nie mam.
mam jednak nadzieję a właściwie ogromne przekonanie że to drugie małżeństwo nie
musi być porażką. tłumaczenie typu ,bo pierwsze się nie duało,nie trafia do
mnie w żaden sposób. ta druga miłośc może być bardziej dojrzała, prawdziwa,
szczera. na etapie jaki w tej chwili przezywam, poznałam lepiej siebie, nie
tylko błędy których nie chcę powtarzać w nowym ew. zyciu, ale i zalety. miłośc
to nie fascynacja,nalezy się jej nauczyc, tak samo i życia stadnego, jakim
niewątpliwie jest małzeństwo. licze że ewentualny kolejny związek potraktuję
bardziej poważnie ale nie dlatego bo mozna łatwo go stracić, ale dlatego by nie
niszczyć siebie i innych przez własną próżność, egoizm i takie tam.
To że mój mąz zostawił mnie i dziecko, nie oznacza że zrobi to po raz kolejny
innej wybrance, że taki z niego lovelas. pierwszą miłośc potraktowałam jako dar
losu, coś co będzie zawsze , coś co ot jest i to wystarczy. wiem ze nowe zycie
uda mi się ...pewnie napiszecie,podobnie mylałaś wychodząc za niego.tak, ale
wtedy byłam 24-letnią dziewczynką, męża poznałam jako 21-latka,marząca o
dziecku i męzu. Dziś jestem na tyle dojrzała by nie przegapić żadnej okazji na
szczęście. nie udało nam się ! i tak nalezy to tłumaczyć,a nie tym,że facet
jest zły,albo ja. jeden rozwód nie oznacza pasma kolejnych ,uwierz w to tully.
zadowolenia z siebie zycze. Bajor śpiewał-róbmy tak by nie było nam potem żal.
pozdr
żona?...chyba będe musiała zmienić nicka z którym funkcjonuję to sobie od
początku sierpnia...niech pomyślę

[Gość: tully]

Dziękuję Ci. Twój list był dla mnie bardzo, ale to bardzo dużą radością. Taki
szczery i obiektywny...a przecież w odróżnieniu od wielu osób sypiących krytyką
z "kapelusza" Ty własnie mogłabyś mnie skrytykować. Dziekuję Ci za tak
obiektywny i niosący wiele nadziei post.

[Gość: zabawecz]

Droga Tully
Bronisz się jak lwica.Odpowiadasz na każdy atak-to bardzo dobrze.To znaczy że
jesteś przekonana o własnej racji.Postępuj tak jak uważasz za słuszne.Widzę
tylko że jesteś bardzo zagubiona,potrzebujesz dużo,dużo ciepłych słów.Zyczę Ci
powodzenia.Najważniejsze abyś Ty była pewna Siebie i tego czego chcesz.Zyczę Ci
dużo wytrwałości.

[tully]

Cóż powiedzieć...dziękuję Ci. Bardzo dziękuję.
Ale cosik mi się ostatnio w życiu pokiełbasiło - do tego stopnia, że jego
rozwód przestał być aż takim problemem. W obliczu innych - znacznie bardziej
namacalnych i zagrażających odszedł sobie gdzieś na bok. I nie przeszkadza
chwilowo. Marzę o tym, żeby było jak kiedyś , żeby to była jedyna sprawa, którą
się muszę martwić...a ja wtedy, głupia, miałam doły i myślałam, że jego żona to
wszystko, co jestem w stanie znieść. Teraz już wiem, że tamto to była
przyjemność, a znieść mozna bardzo wiele - na przykład sytuację w pracy, kiedy
czeka się na wypowiedzenie od ponad miesiąca w totalnej niepewności,
perspektywę braku kasy, mieszkanie, do którego się nienawidzi wracać, jego
problemy z pracą... I w takiej sytuacji wręcz marzę o tym, żeby znów wrócić do
sytuacji, w której użalałam się nad sobą, bo on ma żonę.
Trzymajcie za mnie kciuki, proszę, żebym znów mogła się użalać. Bo teraz to
nawet tego mi sie nie chce. Totalny brak sił na cokolwiek. To się chyba nazywa
dół. Pozdrawiam wszystkich.

[Gość: zabawecz]

Tully Wskocz na temat "Poprosił abym została jego kochanką" to mój problem-ale
jak słusznie zauważyłaś abyśmy miały tylko takie problemy.Zobacz też jacy
bywają faceci Ci lubiani,kochani przez otoczenie też.NIe jestem głupia i trochę
znam się na ludziach,ale pewnych rzeczy nie umiem zrozumieć .Co o tym sądzisz?
Jak to widzisz,masz już pewne doświadczenia.Zabaweczka.

[Gość: radojka]

Droga Tully.
Weź się za siebie droga kobieto i ciesz się z tego co masz, nawet jeśli
miałabyś to stracić za pół roku. Korzystaj z każdego dnia jaki został Wam dany,
wykorzystujcie czas. I kochajcie się złoci. Ja mam za sobą nieudane małżeństwo,
kilka lat separacji i w końcu rozwód. I jest mi dobrze. Od prawie roku
zdecydowałam się w końcu na związek z mężczyzną - CUDOWNYM (nawet jeśli nim
przestanie być za jakiś czas to i tak teraz jest cudowny). No i traf chciał, że
znalazłam się w podobnej sytuacji jak Ty. On się akurat zaczynał rozwodzić, gdy
się poznaliśmy. Dużo dużo czasu upłynęło zanim zdecydowałam się na ten związek.
Teraz praktycznie mieszkamy razem od kilku miesięcy i planujemy wspólne życie,
ale jego rozwód wciąż trwa. Tzn. sąd orzekł roczną separację na co on się nie
zgadza i wniósł odwołanie od wyroku i teraz czeka na kolejną sprawę. Daj Boże
aby odbyła się prędko. Choć niespecjalnie o tym myślę, gdyż na codzień już mi
nie przeszkadza świadomość, że "on jest jeszcze żonaty". A mam okazję to czuć,
bo ma na "stanie" dwójkę dzieci ( nie naszych, ale właśnie planujemy to stadko
powiększyć o nasze wspólne maleństwo). Też miałam podobne stany do Twoich, kupę
wątpliwości, kłótnie, czepianie się o nie wiadomo co. A potem trach. Kataklizm!
Czarny rok 2001! Miałam wypadek. Potem dwie operacje. Ponad siedem miesięcy
zwolnienia chorobowego. Do dzisiaj problemy z chodzeniem. Utrata pracy jego.
Potem utrata pracy moja. Gorączkowe poszukiwanie pracy dla nas obojga. Rak
kratni mojego Taty, zaawansowany. Strach. Operacja. Strach. Radioterapia.
Strach. Pogorszenie się stanu jego ojca (bipasy-nie wiem czy to się tak pisze).
Też strach - chociaż on tego nie pokazuje - strasznie zamknięty typ z niego,
ale jak się tylko koło niego położę to nie daj Bóg abym go nie przytuliła -
wtedy wychodzi jak się boi, prawie we mnie wchodzi wtulając się we mnie. I
wiesz, droga Tully, cały czas byliśmy razem, wspieraliśmy się. Pomagaliśmy
sobie. Choć też nie raz bywa, że straszliwie na sobie wyładowujemy złe emocje.
Ale jesteśmy, trwamy i się kochamy. I być może się pobierzemy, być może nie. To
nie ma znaczenia, przynajmniej na razie. Nie traktuję tego tak górnolotnie, że
to jakieś tam ukoronowanie czegoś tam. Niczego nie potrzebuję koronować. Ten
GOŚĆ jest mój i teraz. A jestem jego. Nawet jeśli miałoby się zakończyć - czego
ogromnie nie chcę - to teraz dostaję od losu tak wiele, że będę miała co
wspominać.
Droga Tully. Przestań się bać!!!!!! Ty napewno jesteś warta jego miłości i
jeszcze wielu innych rzeczy jesteś warta. Przyjmuj to co dastajesz z radością i
ufnością, że jest to szczere. Moja przyjaciółka kiedyś powiedziała mi, że
ona "gdyby dostała od kogoś gówno, to też by jej to sprawiło radość" (sorry za
słownictwo) - tak się potrafi cieszyć. Ja się staram tego dzień po dniu uczyć,
bo mam tendencje do biadolenia. I warto, zapewniam.
Tully. Głowa do góry, uśmiech na twarz, odrobina pewności siebie (nie mylić z
tupetem), lekki makijaż i do boju. ŻYJ, ŻYJ, ŻYJ.
Pozdrawiam Cię
radojka

[Gość: radojka]

To jeszcze raz ja, radojka.
Zapomniałam o pozdrowieniach dla Kagi.
Z chęcią, tak jak Kaga, wymieniłabym się moimi doświadczeniami i porozmawiała.
Pozdrawiam Was obydwie ciepło.
radojka

[kaga!]

Witaj, Radojka. Jak miło czytać tak radosny nick. Dzięki za pozdrowienia.
Przeczytałam sobie Twój post. Budujące. Ja też mogę liczyć na swojego żonatego
(jeszcze niestety) mężczyznę. Razem bywamy u moichi jego znajomych, razem cos
organizujemy i TROSZCZYMY SIE O SIEBIE. Wiem, że zawsze moge na niego liczyć i
on może na mnie również. Teraz tez czekamy z niepokojem na rozwój wydarzeń,
grozi nam poważna pogorszenie sytuacji finansowej, ponieważ jego żona nasłała
na mojego miłego komornika (kto zarabiając 2.500 brutto, po odliczeniu
wszystkich podatków, zusów, pożyczek na konto wpływa ok. 1400 zł, może płacić
alimenty w wysokości 1100!!!!!!!!!!!!!!), a zatem pewnie żyć będziemy tylko z
mojej budżetowej pensji. Ale to wszystko nieważne. Jestem z nim i to jest
najistotniejsze. Pozdrawiam Cię bardzo serdecznie. Trzymaj się dzielnie, a
jesli będziesz miała ochotę, to napisz maila. Kaga.

[Gość: Tully]

Kochana Radojko:))) Jeśli miałabyć ochotę pomailować - pisz. Mój adres
[e-mail]. Odpiszę na pewno:))) Z Kagą już się spotkałyśmy i było
bardzo miło...możemy następnym razem spotkać się w trójkę:)

[Gość: Natascha]

Wpadlam dopiero teraz na ten watek. Jakze podobnie sa tu wypowiedzi jak w innym
watku o kochankach i zdradzonych zonach.Ilez swietego oburzenia i wytwisk. Brr,
jakie to wstretne. A nawet gdybys byla przyczyna jego rozwodu, no to co?? Sila
go przy sobie trzymasz?? Kazdy ma wolna wole i moze robic co chce. I gdzie jest
powiedziane, ze to kobieta "bierze sie" za zonazego mezczyzne a nie tak
odwrotnie? Moze taki malzonek ma tak dosc swojej poslubionej, ze szuka innej??
To takim poslubionym do glowy nie przyjdzie. Ich maz, ich wlasnosc, sam by na
to nie wpadl!!! O jak one sie myla!!! I opluwaja te trzecie, bo jakby nie
ona....Jakby nie ona, to bedzie nastepna, ale bedzie. I nie przejmuj sie tym.
To sa takie wlascicielki, posiadaczki niewolnikow i do glowy im nie przyjdzie,
ze ich niewolnik moze chciec kochac i byc kochany. A dzieci pojda kiedys swoja
droga czy maja jednego, czy dwoje rodzicow. Ich niewolnik ma byc ich i koniec.
Bo one sa zonami, bo one one nosza jego obraczke na palcu bo im sie naleza jego
pieniadze. I o to chodzi najczesciej. O pieniadze. Zniszczyc tego drugiego ile
sie da w imie swietego sakramentu malzenstwa!! Wydoic z niego wszystko. Niech
ta inna nie ma nic. O jakie to godne pozalowania!!! Oczywiscie, ze powinno sie
zabezpieczyc byt bylej rodzinie. Ale popatrze chocby juz na te posty tutaj. Ile
nienawisci i zlych zyczen tu pada. Moje, nie dam!!! I nie przejmuj sie tym.
Wszystko da sie przetrzymac i przezyc. Zycze ci wytrwalosci i spokoju ducha. I
duzo, duzo szczescia. I to nieprawda, ze jak jedno sie nie udalo, to drugie tez
nie wyjdzie. Nikt nie jest takim samaym czlowiekiem do konca zycia. Madrzec sie
powinno. Nie kazdym sie to udaje, ale jednak wiekszosci tak. Pozdrawiam

[Gość: Tully]

Natascha...chylę czoła. Wyjęłaś mi to z ust. To są właśnie doświadczenia z
kilku ostatnich miesięcy. Jego żona ponoć go kocha...ale kocha chyba swoja
urażoną dumę i pieniądze, które może uzyskać. Przypatruję się temu...i oczom
nie wierzę. Jak kobieta, która mówi ze kocha może w ten sposób niszczyć cały
szacunek, jaki on do niej miał...jak może wciągać nawet dziecko w swoje
rozgrywki? Ranić wszystkich dookoła łącznie z dzieckiem, które niewiele jeszcze
rozumie?

[kwieto]

Z niesmakiem stwierdzam, ze jestes albo bardzo naiwna, albo... no coz, zmilcze

Oczywiscie zona to tylko na kase i "posiadanie" a on to niewinny aniolek, ktory
wpadl w jej sidla. Wiesz, jestem dzieckiem z "rozbitego zwiazku" i mam na ten
temat sporo do powiedzenia - po pierwsze to nie jest tak, ze to ona jest winna.
Winni sa oboje. I to nie jest tak, ze ona leci na kase i "wlasnosc" - prawda
jest taka, ze oboje leca na to w takim samym stopniu, a tak naprawde, to nie o
to chodzi, owa kasa, czy obraczka jest tylko pretekstem do ukojenia bolu bycia
oszukanym, opuszczonym - taka forma zemsty - irracjonalne, lecz bardzo ludzkie.

Wiecej szacunku dla zdradzanych zon, i wiecej krytyki dla zdradzajacych
partnerow - oni sa tak samo winni rozpadu zwiazku, jak ich partnerki.

A jesli facet opowiada Tobie jaka to jego zona jest zla i okrutna, to po
pierwsze nie ma za grosz taktu, a po drugie, potem bedzie mowil to samo o tobie
kolejnej przyjaciolce - za pare lat...

[tully]

Kwieto...w związku, w którym jest takie uczucie, że po wyrazie jego oczu widzę,
że coś się stało, nie potrzeba słów. On nie musi mi mówić. Wystarczy, że widzę,
jak się zachowuje, gdy wraca od dziecka. I wystarczy mi, że widzę, jak się
martwi tym, jak ich dziecko nie może się połapać w tym wszystkim...i w tym, że
mamusia mówi małemu dziecku "widzisz, tatuś już Cię nie kocha". Ja nie
podchodzę do mojego mężczyzny bezkrytycznie. Ale matka, która traktuje dziecko
jak przedmiot rozgrywek, która nie wspiera, ale powoduje w małej główce zamęt i
rozpacz jest dla mnie czymś niepojętym. Jestem pewna, że w takiej sytuacji,
gdybym się rozstawała z mężem, mówiłabym dziecku "to, że się rozstajemy znaczy
tylko, że przestaliśmy się nawzajem kochać. Ale i ja i tatuś będziemy CIEBIE
kochać tak samo. Nic się nie zmieni." To jest mały, wrażliwy człowiek i trzeba
go wspierać - nie jest jego winą, że tata z mamą popełnili błędy.

[kwieto]

Moja matka tez robila takie akcje - i choc tego nie pochwalam,jestem w stanie
zrozumiec...

Natomiast krytykowanie w czambul matki/zony i zrzucanie na nia calej winy za
nieudane malzenstwo - to albo z Twojej, albo jego strony duza krzywda, ktora
jej wyrzadzacie - nie mowiac juz o dyskretnym przemilczaniu wlasnych grzeszkow,
ktore zapewne tez nie sa zbyt piekne. Rozmawialas z nia? Zastanawialas sie choc
raz jak sytuacja wyglada z jej punktu widzenia?

Nie sadze...

[tully]

Kwieto...uogólnianie jest czymś bardzo nie fair.
Nie każda żona jest idealna.
Nie każdy mąż jest zdradzającym skurwielem i raniącym samcem, dążącym tylko do
własnych celów.
Nie każda "ta trzecia" jest wyzbytą z uczuć suką cieszącą się z bólu żony.
Nie każda żona cierpi. Nie każda żona stawia sobie za cel przywrócenie
normalności w małżeństwie.

Trzeba rozpatrywać każdą sytuację indywidualnie. W jednym przypadku
rzeczywiście jest tak, że facet dostał małpiego rozumu i pognał do nastolatki,
która chichocze w kułak, że tak jej się udało małżeństwo rozbić. W innym
natomiast jest tak, że oboje - mąż i żona ponoszą winę. Natomiast jedna ze
stron absolutnie nie chce tego przyjąć, posuwa się w swojej hipokryzji do
udawania "porzuconej biedaczki", kiedy w rzeczywistości zawiniła tak samo albo
i więcej. A po co to robi? Bo bawi ją ranienie innych. Do męża nic nie czuje
poza chęcią dokopania mu.

Uwierz mi, znam takich małżeństw kilka. I to nie zawsze jest tak, że to
mężczyzna jest winny. Znam wiele kobiet, które perfidnie zdradzają, kłamią,
ranią i czerpią z tego przyjemność. Nie znasz takich?

Dlatego jestem zdania, że uogólnianie jest duzym, ale to duzym błędem. Trzeba
znać wszystkich z tej trójki, żeby wydać jakikolwiek szczery i prawdziwy osąd.

[kwieto]

No to dlaczego Ty uogolniasz?
Bo czytajac posty ktore wysylasz mam wrazenie, ze poslugujesz sie wlasnie
stereotypami i ogolnikami (ja to chce za maz z milosci, a nie dla papierka!)
czy (bo zona chce go uwiezic, posiadac!)

Same ogolniki, same pochopne oceny, same stereotypy, ktore nijak sie maja do
rzeczywistosci...

[tully]

Ja piszę przede wszystkim o sobie. Jakiekolwiek uogólnianie to tylko i
wyłącznie obrona przed "krytykami z tylnego siedzenia".

[kwieto]

Wiesz, ale Ty oskarzasz ta kobiete o to, ze jest straszna megiera, a ja prosze
jedynie, abys wziela pod uwage to, ze nic nie jest czarnobiale. Ja nie mowie
zebys zostawila tego mezczyzne, tylko wez pod uwage dwie rzeczy:

1. Ona kiedys tez uwazala, ze on to "ten jedyny", ze laczy ich wielka milosc -
czula dokladnie to samo co Ty teraz - wiec troche wiecej zrozumienia wobec
niej.
2. Czy jesli Twoj mezczyzna za jakis czas przyjdzie do Ciebie i powie "wiesz,
odchodze od Ciebie, nie rozumiemy sie, nie kochamy" - to Ty dasz mu buzi na
dowidzenia, pomachasz lapka, i dasz kanapki na droge? Czy raczej bedziesz
starala sie go zatrzymac? Czy odczujesz zawod? rozczarowanie? Inne emocje?
- wiec nie krytykuj jej zachowania, bo Ty mozesz (ale nie musisz, i oby tak sie
nie stalo) dokladnie w takiej samej sytuacji. Czy wtedy zachowasz sie lepiej?

[seboc]

> Wiesz, ale Ty oskarzasz ta kobiete o to, ze jest straszna megiera, a ja prosze
> jedynie, abys wziela pod uwage to, ze nic nie jest czarnobiale. Ja nie mowie
> zebys zostawila tego mezczyzne, tylko wez pod uwage dwie rzeczy:

Tully nie oskarża, pojawiła się tutaj, bo jej ciężko, z jej żadnej wypowiedzi nie
wynika żadne oskarżenie, przynajmniej ja tak rozumiem.

> 1. Ona kiedys tez uwazala, ze on to "ten jedyny", ze laczy ich wielka milosc -
> czula dokladnie to samo co Ty teraz - wiec troche wiecej zrozumienia wobec
> niej.

Małżeństwo, czy w ogóle związek, to swego rodzaju układ, porozumienie. Zawsze są
wątpliwości, zawsze są przeszkody.

> 2. Czy jesli Twoj mezczyzna za jakis czas przyjdzie do Ciebie i powie "wiesz,
> odchodze od Ciebie, nie rozumiemy sie, nie kochamy" - to Ty dasz mu buzi na
> dowidzenia, pomachasz lapka, i dasz kanapki na droge? Czy raczej bedziesz
> starala sie go zatrzymac? Czy odczujesz zawod? rozczarowanie? Inne emocje?
> - wiec nie krytykuj jej zachowania, bo Ty mozesz (ale nie musisz, i oby tak sie
>
> nie stalo) dokladnie w takiej samej sytuacji. Czy wtedy zachowasz sie lepiej?

A myślisz, że to bywa jeden moment, że mężczyzna, czy kobieta przychodzą,
mówiąc "koniec"? Często, po prostu, nie ma innego wyjścia. Jest to kocioł emocji
dla obojga, gotujący się od dłuższego czasu.

[tully]

Kwieto, dorośli ludzie potrafią się rozstawać kulturalnie...była to ich
wspólna, powtarzam, wspólna i świadomie podjęta decyzja. Usiedli i na chłodno
stwierdzili, że ich małżeństwo to farsa.
Po pewnym czasie jednak jedna ze stron zaczyna zachowywać się irracjonalnie -
tak jakby chciała wymazać wszystko, co było kiedykolwiek dobre. Zaczyna się
robienie typowo na złość - a na domiar złego cierpi na tym dziecko. Przepraszam
Cię, ale dla mnie coś tu jest nie tak.
Rozstawałam się kiedyś po sześcioletnim związku - była rozmowa, buzi na do
widzenia, zapewnienie, że będziemy się dobrze wspominali - widać można.

[kwieto]

Mozna - ale nie wszyscy tak potrafia.

A jednoznaczna krytyka jej postawy, czy uczuc zon (chocby w trakcie rozmowy z
"zona") mnie razi.
Racje ma seboc mowiac o "kotle emocji" - i to wlasnie chcialem udowodnic - ze
to jest kociol w ktorym irracjonalne zachowania sa na porzadku dziennym!

Dlatego nie oskarzaj jej za caloksztalt (co starasz sie robic, moim zdaniem),
zanim nie bedziesz znala wszystkiego na ten temat, i to co najmniej z dwoch
roznych zrodel

[natascha]

Hallo, bronisz sie tu znakomicie, choc nikomu nie jestes nic winna. Nikt nie ma
prawa cie oskarzac, nawet gdybys byla przyczna rozowdu. To jest twoje zycie!!!
ty z nie ponosisz odpowiedzialnosc i ty musisz je przezyc. Nikt inny. I tak jak
kochanka, tak i zona moga walczyc o tego pana. Ale fair. Z godnoscia i
szacunkiem. Dla siebie przede wszystkim. I dlaczego staje sie do jasnej anieli
zawsze po strnie zon??? Co one robily do tej pory dla utrzymania tego
zwiazku??? Niewolnik robi sie wyzwolony, to wio na te trzecia!!! sama odeszlam
od meza, mamy male dziecko i nikt nie wali w nikogo kamienimi, dziecko ma oboje
kochajacych je rodzicow, ktorzy oboje tam, gdzie tego sytuacja wymaga, jako
rodzice wystepuja. I chce tu powiedziec, ze nie bylo tej tzeciej ani tego
trzeciego. Po prostu milosc sie skonczyla i trzeba bylo zakonczyc i malzenstwo.
Bo takie zycie nas nie satysfakcjonowalo. Przestalismy byc malzenstwem, ale
jestesmy i bedziemy rodzicmi naszego dziecka. Jak wspolnicy, ktorzy maja
wspolny kapital i oboje chca miec jaknajlepsze z niego odsetki. Kochamy dziecko
oboje i dziecko kocha nas. Nigdy nie mowmy o sobie zle. Moze po prostu nie mamy
nic zlego do powidenia, nie wiem. Ja kocham moja corke a ona kocha swojego
ojca, wiec dla mnie jest jasne jak slonce, ze nie powiem o jej milosci nic
zlego, zeby jej nie zranic. Jej ojciec moze ja odwiedzac kiedy tylko zechce.
Zabierac dokad zechce i zostaje z nia na noc, jesli tego wymaga np choroba
dziecka. Ogladaja razem jej ulubione filmy, jedza kolacje gotowana na mojej
kuchence, ale czy mi cos ubedzie??? sa w stalym kontakcie telefonicznym,
posylaja sobie SMsy i tata jest na biezaco jesli chodzi o szkole. A jednak to
ja mam decydujacy glos i tata zawsze sie mnie pyta, czy moze np dziecko
zabracdo kina. I choc zawsze moze, jednk liczy sie z moim zdaniem. I choc nie
jestesmy juz rodzina zasiadziemy do stolu wigilijnego wszyscy razem, bo to jest
glownie swieto dzieci i dla naszego dziecka tez. I jesli kiedys dojdzie zona
taty, albo maz mamy, to bedziemy wszscy razem, bo bedzie nas laczylo dobro
naszgo dziecka. Tak mozna tez. Oczywiscie nasza corka przezyla nasze rozstanie,
ale caly czas jej mowimy, ze kochamy ja oboje i ze milosc do dziecka nie mija.
Bo my ja kochmy oboje. I nigdy nie przestaniemy jej kochac. I choc nie kochamy
sie nawzajem, nie jestesmy nawet przyjaciolmi, mamy dla siebie nawzajem
szacunek juz chocby za wspolnie przezyty czas. I ten wzajemny szacunek nie
pozwala nam mowic o sobie zle. I tak jest o wiele lepiej, niz jakbysmy byli
razem. Kazdy niezadowolony z zycia, wybuchowy i agresywny. po co? Bo
slubowalismy?? po to sa rozwody, zeby sie kulturalnie rozejsc. I nie uwierze w
to, ze czlowiek pelen kultury osobistej tego nie zrozumie. A jak czesto dziecko
jest narzedziem zemsty?? i to jest w porzadku?? bo opuszczona zona sie broni??
Ale najpierw trzeba miec szacunek do siebie, potem mozna szanowac uczucia
innych. I co to da taka walka przez dziecko?? trzeba to zrozumiec?? Nigdy w
zyciu!!!! jak sie kocha, a juz jak sie kocha dziecko, to nie uzyje sie go nigdy
w zyciu do "ukarania" tego drugiego. Bo nie jego sie kaze, tylko rani sie
dziecko. I chocby nie wiem co, na take metody nie ma zadnego usprawiedliwienia.
Jest tylko egoizmy bez granic. I nic tego nie usprawiedliwia. I mozna sie
rozejsc w spokoju i wszystko da sie pogodzic. I dziecko nie traci zadnego
rodzica. Dlaczego niby??? Bo nie mieszka pod jednym dachem?? Dziecko moze
zyskac nowy dom, nowych przyjaciol i nie tracic nic. To wszystko zalezy od
kultury rodzicow i ich szaconku dla siebie nawzajem.

[Gość: radojka]

Natascha! Jesteś chodzącym wręcz ideałem. W wielu punktach z Tobą się zgadzam.
Ale kilku nie pojmuję. Rozumiem i wiem, żemożna tak ułożyć życie, że dziecko
będzie czuło się dobrze i nikt nic nie będzie próbował nic wygrywać. Choć jest to
bardzo często trudne, gdy w grę w chodzą takie wielkie emocje. OK. Natomiast, z
całym szacunkiem, ale zasidanie do stołu wigilijnego z byłym małżonkiem, jego
aktualną żoną i swoim aktualnym mężem?!!!! To już gruba przesada. Piszesz, że ani
was miłość ani przyjaźń nie łączy. To co? Masochistka jesteś?
Pozdrawiam

[Gość: Natascha]

A dlaczego zasiadanie do sttolu wigilijnego wszyscy razem to przesada?? w koncu
to jest swieto pojednania, rodziny. I ja w tym nie widzenic zlego? Nawet dla
obcego przybysza stawia sie dodatkowe nakrycie. Dlaczego nie moglo by byc dla
zony mojego bylego meza? albo mojego aktualnego meza?? Oczwiscie, ze gdyby nie
corka nie byloby nas razem, ale jest dziecko, sa jego rodzice i nowi partnerzy
tych rodzicow. Co tu w tym dziwnego?? W koncu ta kobieta zajmuje sie tez moim
dzieckiem i dlaczego mialby byc moim wrogiem?? A moj maz? dziecko mieszka z
nami,i tez zajmuje sie dzieckiem mojego ex meza. Woec jakby na to nie patrzec
powinnismy zyc w zgodzie. Nie musimy sie kochac, ale poprawne uklady musza byc.
A z ojcem mojego dziecka nie wiaze mnie nic. zadna przyjazn i ni jestem
masochistka. Lubie go po prostu, to jest ktos, kogo kocha moje dziecko,
mielismy piekny czas razem. I o wszystko. I narawde zycze mu wszystkiego
najlepszego, bo jest tego wart. I nie widze w tym nic dziwnego.

[tully]

Ja widzę to tak - uczucia wygasły, ale nie zastąpiła ich nienawiść, czy inne
paskudztwa. Oboje popełnili błędy, nie chcą już być mężem i żoną, ale nadal
łączy ich wspólne dziecko, wspomnienia i to, że byli kiedyś małżeństwem. Dla
mnie ten układ - Nataschy i jej byłego męża jest godny najwyższego szacunku i
podziwu. Nie niszczy się w ten sposób wspomnień, tamtych wszystkich lat - a
przy tym nie cierpi dziecko - istotka, która wcale nie jest winna temu, że
rodzice się nie dogadali.

[Gość: radojka]

Moje drogie.
Nie mam nic przeciwko spotkaniu w takim "doborowym" towarzystwie w pierwszy,
drugi dzień Świąt przy kawie, na obiedzie,itp. Ale w wigilię?? Nie, nie
przekonacie mnie. Mimo mojego bardzo pozytywnego nastawienia do prawie byłej
żony mojego mężczyzny, mimo póki co bardzo dobrych układów pomiędzy nimi,
wybaczcie ale nie chciałabym spędzać z nią wigilii. Tully, sama pisałaś o
rozterkach jakie masz, o chwilach zazdrości, o braku sił. Jak to się ma do
wspólnej wigilii? Zaznaczam, że ja ten etapmam już dawno za sobą. Nie jestem
już zazdrosna o ich wspólną przeszłość. Ale daleka jestem od popadania w
euforię, że teraz to już my wszyscy szczęśliwa jedna rodzina. Phi. Nie wierzę.
Tully, wysyłam do Ciebie i do Kagi maila. Pozdrawiam

[natascha]

[natascha]

Wiesz, ja cie zupelnie nie rozumiem. Dlaczego piszesz "doborowe" towarzystwo?
Dlaczego ten cuzyslow?? I o co jestes zazdrosna o przeszlosc? O byla zone? tego
to juz zupelnie nie moge pojac?? Wszscy jestesmy doroslymi ludzmi. Kazdy ma
kawal zycia za soba. Miedzy nami stoi dziecko. Mala dziewczynka,ktora kocha
swoich rodzicow. I czasami zartujemy sobie, ze ona jest wspolczesna sierota.
Dwie matki dwoch ojcow. Ale to sa zarty, ona ma jedna mame i jednego tatusia. I
mamusia z tatusiem ja kochaja. Naprawde. Chcielismy ja miec, ciezko na nia
pracowalismy i oboje ponosimy za jej wychowanie i przyszlosc pelna
odpoiedzialnosc. I jestesmy tego swiadomi. I mielismy do wyboru. Albo zostac
rodzina, niby dla jej dobra, i zyc obok siebie ze swiadomoscia, ze nam zycie
ucieka przez palce i czasu nic nie wroci. Albo sie rozejsc, byc szzcesliwym i
zrbic wszystko, dla jej dobra. Wybralismy to drugie. Swiadomie. Rozeslismy sie
w jaknajlpszej zgodzie. Nie bylo ani tej trzeciej, ani tego trzeciego. Po
prostu przestalismy sie kochac, nasze drogi zyciowe sie rozeszly. Mieszkalismy
pod jednym dachem, ale draznila nas juz samam obecnosc tego drugiego. Nie
rozmawialismy ze soba, nie wychodzilismy razem, laczyly nas tylko sprawy
dziecka. Moj maz byl coraz brdzij milczacy a ja coraz bardziej agresywna. Kazdy
uciekal z domu na swoj sposob. Dziecko cierpialo podwojnie. No wiec rozeszlismy
sie. I w tej chwili kazdy m swoje zycie, taus tu przychodzi kiedy tylko zechce.
W chorobie dziecka, zostaje na noc i czuwa nad nia. Bo ona tego potrebuje. I
co? ja mam powiedziec: nie, idz sobie? Wybacz, ale dla mnie to by bylo
nieludzkie. Kiedys z tej malej dziewczynki wyrosnie duza panna i to wszystko
sie skonczy. Trzeba tylko poczekac. I gdzie tu jest miejsce na zazdrosc i o co?
O mnie, jako bylej zony? Wybacz, nikt nie wie co mu zycie przyniesie i trudno
wymagac, zeby przeszlosc czlowieka byla nieskazitelna. My bylismy rodzina,
kochalismy sie kiedys i szlismy kawalek prez zycie wspolnie. I tego nie da sie
wymazac.I jesli sie wiaze z czlowiekiem, ktor kiedys mial inna rodzine, trzeba
to po prostu zaakceptowac, bo to bylo jego zycie. I koniec. I ja nie roszcze
sobie zadnych pretensji do mojego bylego meza, szanuje jego odrebnosc, nie
wydzwaniam do niego ani on do mnie. Nie pakuje sie w jego obecne zycie. Ja
jestem przeszlosc i nic wiecej. Nie wspominamy publicznie naszych wspolnych
lat. W ogle tego nie wspomninamy. Wystepujemy i bedziemy wystepowac tylko
zawsze jako rodzice wspolnie. Nic wiecej. I moze naprawde zeby takie cos
osiagnac trzeba umiec sobie jasno powiedziec, ze milosc minela, trzeba miec
odpowiedni poziom kultury i cos w glowie. No i przede wszystkim kochac dziecko.
Nigdy nie powiem zlego slowa o tatusiu, nie krzywie nosem na telefon do niego i
nie mowie nic na telefon od niego. Ich sprawa. Dziecko nie jest moja
wlasnoscia, kiedys pojdzie swoja droga a ja musze ja na te droge dobrze
wyposazyc. W milosc, w wiare w siebie,w poszanowanie drugiego czlowieka, w
szacunek do siebie i innych. A jak moge to zrobic, jesli moje postepowanie
byloby inne? I wierz mi Radojko, tak naprawde jest.

[Gość: radojka]

Natascha.
Chyba nie czytasz zbyt dobrze tego co napisałam. Odnosisz to co napisałam do
wszystkiego. A ja niedowierzam tylko tej części związanej z wigilijną kolacją.
I już. I będę niedowierzać. To co robisz na codzień, jak postępujesz względem
dziecka, względem byłego męża - to są normalne zachowania, przynajmniej dla
mnie. I nic mnie nie dziwi w Twoim postępowaniu. I wiele osób tak postępuje,
nie tylko Ty. Ale co do wigilii, co to to nie. Pozdrawiam Cię

[natascha]

Wiesz Radojka, moze to dlatego, ze wigilia jest glownie dla dziecka, zeby mialo
swoje prezenty, swiatelka na choince i uroczysta kolacje. Prawdziwie swietujemy
dopiero w pierwszy dzien i to juz kazdy we wlasnym gronie. Po kolacji w
wigilie, po rozpakowaniu prezentow i dopiciu wina rozchodzimy sie. Ta kolacja
jest wczesniej, zeby tamci zdazyli jeszcze gdzie chca. Tego roku tez nie bedzie
inaczej. Pozdrawiam.

[Gość: radojka]

natascha napisał(a):

> Wiesz Radojka, moze to dlatego, ze wigilia jest glownie dla dziecka, zeby mialo
>
> swoje prezenty, swiatelka na choince i uroczysta kolacje. Prawdziwie swietujemy
>
> dopiero w pierwszy dzien i to juz kazdy we wlasnym gronie. Po kolacji w
> wigilie, po rozpakowaniu prezentow i dopiciu wina rozchodzimy sie. Ta kolacja
> jest wczesniej, zeby tamci zdazyli jeszcze gdzie chca.


Witam Cię Natascho.
No widzisz, niepotrzebnie górę wzięły emocje. A należało zacząć od tego co dla
kogo jest ważniejsze. Wigilijna kolacja, pierwszy, a może drugi dzień Świąt. Dla
mnie jakoś ważniejsza jest wigilijna kolacja, wieczór po niej i Pasterka. I
dlatego tak się dziwiłam, bo dla mnie jest to czas dla najbliższych mi osób. Ale
rozumiem że macie to poukładane inaczej. I dobrze. I życzę Wam miłych dwóch
wigilijnych kolacji. Pierwszej dla dzieci, drugiej dla Was, każdej pary z osobna.
Pozdrawiam Cię serdecznie.
Radojka

[tully]

Radojko...każda sytuacja jest inna. To wszystko zależy od tego, jaka jest ta
trójka czy piątka i jakie są między nimi układy. Podziwiam Nataschę i jej męża
za to, że potrafili. Nie wiem jak ja sama bym się zachowywała, ale podziwiam
tak czy siak:)

[Gość: Malwina]

na wstepie pragne wyreczyc kretyna ktory wzial prenumerate obelg na czas nie ograniczony, niech sie
nie meczy chlop....

Zrozumialam wreszcie dlaczego sama mysl zaangazowania sie w malzenski zwiazek wywoluje u mnie
plamy alergiczne : bo to jest ciezka praca ! A poniewaz pracy mam dosc i ciezkosci wszelkich tez, ani
mi w glowie w jakis straszny kierat sie wprzegac....(zartuje)

trzy malzenstwa na cztery rozwodza sie w pierwszych dziesieciu latach we fr...
décadence et chute de l'empire

No ale oczywiscie francja ten kraj rozpusty nie moze byc jakimkolwiek przykladem dla muzul ...
tfu !katolikow z moralnoscia w sztandarze
(o rany gdybyscie wiedzieli czego nie wiecie....)
Vive l'amour !

Do Malwiny

[tully]

Malwino, ale zawsze można mieć nadzieję, że się będzie tym czwartym...:)