Zdradzeni przez ojca

[Gość: volter]

Jestem ciekaw opinii osob, ktore wychowywaly sie bez ojca. Jak wplynelo to na
ich zycie, czy cos zmienilo w ich zyciu, jak wplynelo na relacje z kobietami
(panuje opinia, ze takie osoby maja skomplikowane zwiazki). Pytam z
ciekawosci- sam wychowalem sie bez starego, rozwiedli sie z matka, gdy mialem
6 lat, czyli byl to wiek kiedy najbardziej potrzebowalem wzorca meskiego.

[Gość: DM]

Gdy moi rodzice się rozwiedli miałam 3 lata. W dzieciństwie brakowało mi ojca.
Z zazdrością spoglądałam na koleżanki, które opowiadały o swoich relacjach z
ojcami. Cieszyłam się gdy odwiedzał mnie raz na 2 lata. Gdy dorosłam
powiedziałam że mam mu to za złe, powiedział że trudno. Nawet się nie starał
przeprosić , wytłumaczyć. Jestem żoną od 8 lat, jakoś sobie radzę. Aczkolwiek
niektóre jego wady przypominają mi ojca. Wściekam się wówczas na męża. Czasem
nie wiem jak postępować bo nie mam małżeńskiego wzorca. Moje małżeństwo nie
jest skomplikowane.

[pastwa]

Nie odczuwałem najmniejszego braku, ani straty, bo do tego potrzebowałbym
wpierw zaznac go tuż obok mnie, jako gadajaca, pocieszajaca, wkurwiajaca,
swojska, jakakolwiek istote. Co do wzorca, tez zadna strata, bo wzorzec to
zaden nie był, choc bardzo sympatyczna z niego istota, to wiem z autopsi.

Uwazam ze wpływ na nas mogą miec tylko istoty z nami przebywajace,tak wiec
równie dobrze mozna byc bekartem, znajda, itp. wsio ryba, grunt by sie starzy
nad człowiekiem zbytnio nie garbili i nie wychowywali przesadnie pod ich gusta.

Ps. Myslisz że jakiekolwiek zwiazki sa nieskomplikowane, ja miałem same
skomplikowane,ale czy bardziej niż innych ? ... hmmmmmm..., mam to gdzies mnie
tam było dobrze, a ipartnerkom chyba tez, jesli im wierzyc.

[farsa]

pastwa napisał:

> Nie odczuwałem najmniejszego braku, ani straty, bo do tego potrzebowałbym
> wpierw zaznac go tuż obok mnie, jako gadajaca, pocieszajaca, wkurwiajaca,
> swojska, jakakolwiek istote. Co do wzorca, tez zadna strata, bo wzorzec to
> zaden nie był, choc bardzo sympatyczna z niego istota, to wiem z autopsji.
>

już pojmuję, skąd nasza dyskusja o autorytetach. :):):)

>
> Ps. Myslisz że jakiekolwiek zwiazki sa nieskomplikowane, ja miałem same
> skomplikowane,ale czy bardziej niż innych ? ... hmmmmmm..., mam to gdzies
mnie
> tam było dobrze, a i partnerkom chyba tez, jesli im wierzyc.

a mógłbyś rozwinąć ten wątek? przeinteresujący.
pozdrawiam

[Gość: Imagine]

Uwazam, ze wiekszym nieszczesciem jest bycie z ojcem draniem niz bez ojca
drania.
Pozdr, Imagine.

[Gość: DM]

Nie każdy ojciec, który odchodzi jest draniem.

[Gość: Imagine]

Gość portalu: DM napisał(a):

> Nie każdy ojciec, który odchodzi jest draniem.
Rozumiem slowo "odchodzi" jako porzucenie, pozostawienie kogos, nie
troszczenie sie wiecej. Przy okazji, mozesz mi podac przyklad odchodzacego
ojca, ktorego nie moznaby nazwac draniem ? Nie chodzi mi tu o odchodzenie
w zaswiaty.
Pozdr, Imagine.

[sellma]

Mama odeszla od ojca kiedy bylam niemowleciem. Nie byla to chyba najlepsza
decyzja - uniosla sie duma. Ojciec chcial byc z nami. Pozniej brak ojca
probowano mi wynagrodzic czym innym-slodyczami, wykonywaniem niektorych
czynnosci za mnie (“biedne dziecko, tata was zostawil”), podczas, gdy coraz
czesciej potrzebowalam lania w dupe. Obiektywnie na to patrzac teraz, lanie
byloby sto razy lepsze, niz uzeranie sie ze soba teraz, kiedy juz
jestem "stara". Dziadkowie jednak nie maja tej wladzy nad dziecmi, co ich
rodzice. A kiedy w dodatku rozpieszczaja to juz koszmar. Teraz, kiedy jestem
starsza, widze, ze duzo jednak ucierpielismy - mama, ja, ojciec i nasze
rodziny. Kazdy na swoj sposob. Ja bylam (i pewnie ciagle jestem) rozpieszczonym
bachorem, na dodatek czesto pozostawionym samemu sobie.
A kiedy pijacki wujo zaczal swoje krolowanie w domu, zaczelam rozumiec, co to
znaczy nie miec ojca.