leczenie depresji

[Gość: krucha]

Chcę zapytać jaki macie stosunek do leczenia "antydepresantami". To dla mnie
bardzo ważne. Czy nie jest to leczenie czysto objawowe? Chodzi mi o złość,
która jeśli jest niewyrażona, zalega i powoduje depresję. Czy nie jest to
trochę jak zaklejanie rany kawałkiem kolorowego papieru?

[Gość: Malwina]

to depresja powoduje zlosc a nie na odwrot (moim skromnym zdaniem ;-)
a leczenie....?
coz gdy nie mozna inaczej, nie ma sensu robic z tego afery
papierek kolorowy czy nie, wazne zeby przezyc

[Gość: Imagine]

Gość portalu: Malwina napisał(a):

> to depresja powoduje zlosc a nie na odwrot (moim skromnym zdaniem ;-)
> a leczenie....?
> coz gdy nie mozna inaczej, nie ma sensu robic z tego afery
> papierek kolorowy czy nie, wazne zeby przezyc
Malwinko ? A nie poplataly sie przypadkiem przyczyny ze skutkami ?
To zlosc, ta chowana, nie majaca swego ujscia w polaczeniu z innymi tlumionymi
uczuciami powoduje depresje. I jesli tak zrozumiemy to zagadnienie, to
rzeczywiscie psychotropy sa tylko posypywaniem talkiem.
Pozdr, Imagine.

[i.k]

Nie bój się "antydepresantów",od tago trzeba zacząć ! Potem przyjdzie czas na
psychoterapię,która też jest niezbędna...Niedługo będziesz patrzyła z zupełnie
innej perspektywy...na swoją złość i ból. Nie zastanawiaj się jak to działa,
ważne,żeby skutecznie...Trzymam kciuki !!

[Gość: Fil]

Czy znasz konsekwencje nieleczonej depresji? Chyba nie ma nad czym sie
zastanawic.
Pozdrawiam

[Gość: ToeToe]

A jakie sa??

[Gość: kk]

leki antydepresyjne stosuje sie w depresji endogennej - wtedy sa naprawde
potrzebne i nie ma sie co zastanawiac

w depresji egzogennej, tej 'neurotycznej' to ja bym wybrala psychoterapie.

[Gość: załamana]

Właśnie wróciłam od lekarza, który zapisał mi lek ze średniej półki (mam na
myśli stopień działania, a nie cenę). Jestem w takim stanie, że bez pomocy
leków nie można ze mną przeprowadzić terapii. Sama nie zdawałam sobie z tego
sprawy. Myślałam, że nie mogę wstać z łóżka, bo jestem przepracowana albo
leniwa. Że ciągle chce mi się płakać, bo jestem histeryczką, że nie umiem
podjąć działań, bo jestem ofermą, że siedzę w kabinie pod prysznicem i boję się
wyjść na zewnątrz, bo to taka fanaberia. Lekarz stierdził - najpierw "prochy:,
żeby mnie trochę naprawić, potem terapia.
Myślę, że gdybym zaczęła pić albo ćpać, to byłoby zalepianie kolorowym
plasterkiem. Same leki nie załatwią sprawy, a w moim przypadku są elementem i
etapem terapii. Piszę tak na początku mojej drogi, jeśli się uda, podzielę się
optymizmem, jeśli nie, to i tak nie przeczytacie mojego nekrologu, bo nie
wiecie, kim jestem:-)

[Gość: Imagine]

Gość portalu: załamana napisał(a):

> Właśnie wróciłam od lekarza, który zapisał mi lek ze średniej półki (mam na
> myśli stopień działania, a nie cenę). Jestem w takim stanie, że bez pomocy
> leków nie można ze mną przeprowadzić terapii. Sama nie zdawałam sobie z tego
> sprawy. Myślałam, że nie mogę wstać z łóżka, bo jestem przepracowana albo
> leniwa. Że ciągle chce mi się płakać, bo jestem histeryczką, że nie umiem
> podjąć działań, bo jestem ofermą, że siedzę w kabinie pod prysznicem i boję
się
>
> wyjść na zewnątrz, bo to taka fanaberia. Lekarz stierdził -
najpierw "prochy:,
> żeby mnie trochę naprawić, potem terapia.
> Myślę, że gdybym zaczęła pić albo ćpać, to byłoby zalepianie kolorowym
> plasterkiem. Same leki nie załatwią sprawy, a w moim przypadku są elementem i
> etapem terapii. Piszę tak na początku mojej drogi, jeśli się uda, podzielę
się
> optymizmem, jeśli nie, to i tak nie przeczytacie mojego nekrologu, bo nie
> wiecie, kim jestem:-)
Nie przejmuj sie. Ty jestes zdrowa, to tylko w Twoim ciele sie poplatalo.
Ja wiem kim jestes, nie ma obaw o to. I wlasnie w tym sensie masz racje ze nie
ujrzymy Twego nekrologu, bo Ty nigdy nie umrzesz.
Zycze duzo, duuuuuuuuzo humoru.
Imagine.