do pani psycholog

[wampka]

Z uwagą czytam jak odpowiada Pani innym dziewczynom i zastanawiam się czy
nie ma w tym odrobiny dramatycznej przesady. Proszę przeczytać mojego
poprzedniego posta. Napisałam tam że moje problemy z jedzeniem zaczęły się
jeszcze w niemowlęctwie więc kiedy miały się zacząć moje problemy powodujące
nadmierne jedzenie? W poprzednim wcieleniu?

Oczywiście w czasie tych wszystkich lat kiedy się objadałam miałam czasem
różnego rodzaju problemy natury emocjonalnej i teraz też je czasem mam ale
nie objadam się z tego powodu. Natomiast jeśli przez kilka dni jem choć w
niewielkich ilościach któryś z wymienionych poprzednio produktów to później
przez kilka dni jem strasznie dużo i powstrzymanie się przed tym jest dla
mnie bardzo trudne. Tą samoobserwację prowadzę już przez dwa lata więc wiem,
co mówię.

Ciekawa jestem, co Pani na to.
Pozdrawiam :)

[psychoinspiracje]

Witam,

wampka napisała:

> Z uwagą czytam jak odpowiada Pani innym dziewczynom i zastanawiam się czy
> nie ma w tym odrobiny dramatycznej przesady. Proszę przeczytać mojego
> poprzedniego posta. Napisałam tam że moje problemy z jedzeniem zaczęły się
> jeszcze w niemowlęctwie więc kiedy miały się zacząć moje problemy powodujące
> nadmierne jedzenie? W poprzednim wcieleniu?

Moze ustalmy na poczatku, ze nie mowimy tu o otylosci majacej przyczymy
medyczne.
Otylosc od niemowlestwa, nie majaca uzasadnienia w stanie medycznym, w jakiejs
patologii organizmu moze byc spowodowana np. przekarmianiem. Mechanizm moze byc
taki - na kazdy palcz dziecka matka reaguje karmieniem go, lub kazdy niepokoj
matki o dziecko lagodzi ona sobie kramieniem dziecka. Z czasem w dziceku moze
wytworzyc sie sliny zwiazek miedzy jakimkolwiek przykrym odczuciem jaki w nim
powstaje a jedzeniem. Lub miedzy odczuciem jakiegos niepokoju ze strony
najblizszych a jedzeniem. Plus zaburznie odczuwania sutosci i glodu. Poniewaz
zwiazek glod-jedzenie nie byl wazny, nie byl uwzgledniany. Wzamian ustalil sie
zwiazek moj niepokoj-jedzenie, lub niepokoj w otoczeniu -jedzenie.
To tylko przyklad. Chce powiedzec ze juz w we wczesnym niemowlectwie moga
powstac psychoemocjonalne mechanizmy napedzajace w sposob zupelnie nieswiadomy
pozniejsze problemy.


> Oczywiście w czasie tych wszystkich lat kiedy się objadałam miałam czasem
> różnego rodzaju problemy natury emocjonalnej i teraz też je czasem mam ale
> nie objadam się z tego powodu.

Nie widzisz takich zwiazkow, ale to nie musi znaczyc ze ich nie ma.
Nie chcialabym jednak bys odnosila wrazenie, ze cos Ci usiluje wmawiac.
Chce powiedziec tylko to, ze zwiazek miedzy objadaniem sie o stanem
emocjonalnym jest zewsze i jest silny. Nie zawsze widzoczny dla osoby
zainteresowanej. Dlatego m.in. ma ona problem.

Natomiast jeśli przez kilka dni jem choć w
> niewielkich ilościach któryś z wymienionych poprzednio produktów to później
> przez kilka dni jem strasznie dużo i powstrzymanie się przed tym jest dla
> mnie bardzo trudne. Tą samoobserwację prowadzę już przez dwa lata więc wiem,
> co mówię.

Widzisz to powierzchnie - jak jesz mniej to potem musisz wiecej. I to jest dla
Ciebie oczywiste bo tak jest od lat. A pytan moze byc duzo, np. takie: jakie
emocje towarzysza Ci za kazda powtorka tego cyklu? Jak to sie dzieje, ze nie
ucieka Ci gdzies stan normalnego nasycenia? Jakimi w ogole emocjami obciazony
jest Twoj problem jedzienia, jaki masz stosunek do siebie, jaka masz samoocene,
td. Pomysl tez czy do tych i takich wlsanie emocji nie przywyklas i uwazasz je
za "normalne", a tak naprawde sa bolesne i trudne. Myslisz jednak o nich ze
takie musza byc.

> Ciekawa jestem, co Pani na to.
> Pozdrawiam :)

Problem w tym ze temat jest bardzo obszerny i nie sposb listownie go zalatwic.
Moze powiem Ci jeszcze to: nie rozwiazesz swojego problemu z jedzeniem i waga
bez rozwiazania problemow emocjonaych. I tych bardzo odleglych, ktorych moze
nawet teraz sobie nie uswiadamiasz, poprzez te do ktorych sie przyzwyczailas z
koniecznosci jak sadzisz, i tych powstajacych na biezaco. Brak rownowagi w
jedzeniu i w utrzymywaniu sie np. nadwagi jest wyrazem braku rownowagi midzy
roznymi aspektami calej Twojej osoby.

Pozdrawiam serdecznie,
Elzbieta Kolakowska
pracowniapsychologiczna.republika.pl

[wampka]

> Moze ustalmy na poczatku, ze nie mowimy tu o otylosci majacej przyczymy
> medyczne.
> Otylosc od niemowlestwa, nie majaca uzasadnienia w stanie medycznym, w
jakiejs
> patologii organizmu moze byc spowodowana np. przekarmianiem. Mechanizm moze
byc
>
> taki - na kazdy palcz dziecka matka reaguje karmieniem go, lub kazdy
niepokoj
> matki o dziecko lagodzi ona sobie kramieniem dziecka. Z czasem w dziceku
moze
> wytworzyc sie sliny zwiazek miedzy jakimkolwiek przykrym odczuciem jaki w
nim
> powstaje a jedzeniem. Lub miedzy odczuciem jakiegos niepokoju ze strony
> najblizszych a jedzeniem. Plus zaburznie odczuwania sutosci i glodu.
Poniewaz
> zwiazek glod-jedzenie nie byl wazny, nie byl uwzgledniany. Wzamian ustalil
sie
> zwiazek moj niepokoj-jedzenie, lub niepokoj w otoczeniu -jedzenie.
> To tylko przyklad. Chce powiedzec ze juz w we wczesnym niemowlectwie moga
> powstac psychoemocjonalne mechanizmy napedzajace w sposob zupelnie
nieswiadomy
> pozniejsze problemy.

Trudno mi tu z Panią polemizować ponieważ z oczywistych względów nie pamiętam
jak to wtedy było, mogę się jedynie opierać na relacjach innych.

>
> Nie widzisz takich zwiazkow, ale to nie musi znaczyc ze ich nie ma.
> Nie chcialabym jednak bys odnosila wrazenie, ze cos Ci usiluje wmawiac.
> Chce powiedziec tylko to, ze zwiazek miedzy objadaniem sie o stanem
> emocjonalnym jest zewsze i jest silny. Nie zawsze widzoczny dla osoby
> zainteresowanej. Dlatego m.in. ma ona problem.


> Widzisz to powierzchnie - jak jesz mniej to potem musisz wiecej. I to jest
dla
> Ciebie oczywiste bo tak jest od lat. A pytan moze byc duzo, np. takie: jakie
> emocje towarzysza Ci za kazda powtorka tego cyklu? Jak to sie dzieje, ze nie
> ucieka Ci gdzies stan normalnego nasycenia? Jakimi w ogole emocjami
obciazony
> jest Twoj problem jedzienia, jaki masz stosunek do siebie, jaka masz
samoocene,
>
> td. Pomysl tez czy do tych i takich wlsanie emocji nie przywyklas i uwazasz
je
> za "normalne", a tak naprawde sa bolesne i trudne. Myslisz jednak o nich ze
> takie musza byc.

> Problem w tym ze temat jest bardzo obszerny i nie sposb listownie go
zalatwic.
> Moze powiem Ci jeszcze to: nie rozwiazesz swojego problemu z jedzeniem i
waga
> bez rozwiazania problemow emocjonaych. I tych bardzo odleglych, ktorych moze
> nawet teraz sobie nie uswiadamiasz, poprzez te do ktorych sie przyzwyczailas
z
> koniecznosci jak sadzisz, i tych powstajacych na biezaco. Brak rownowagi w
> jedzeniu i w utrzymywaniu sie np. nadwagi jest wyrazem braku rownowagi midzy
> roznymi aspektami calej Twojej osoby.
>

No więc zastanawiałam się nad tym wielokrotnie i też myślałam że to emocje.
Ale teraz już wiem, że nie ma żadnego "cyklu". A różne emocje i to nie tylko
pozytywne towarzyszą mi codziennie. I wiem już że to nie one powodują moje
objadanie się. Z pewnością w przypadku niektórych osób objadanie się ma
podłoże psychiczne jednak być może wiele osób z problemem takim jak mój
niepotrzebnie wmawia sobie że coś nie tak jest z ich psychiką - tak jak ja to
robiłam przez lata.

Wiadomo że teraz, kiedy wyglądam normalnie i nie boję się czy dzinsy po praniu
uda mi się jeszcze na siebie wciągnąć, czuję się psychicznie lepiej niż kiedyś
ale to nie znaczy że nie mam żadnych problemów emocjonalnych. A mówi Pani że
dopiero ich pozbycie się spowoduje że nie będę nadmiernie jadła. W takim razie
chyba nigdy by to nie nastąpiło. Bo problemy typu "kim tak naprawdę jestem?
czego chcę od życia? co jeśli nie uda mi się w życiu osiągnąć tego, co sobie
zaplanowałam?" itd. będę miałą zawsze. A w raz z nimi emocje jakie one
wzbudzają: strach, rozczarowanie, smutek a może nawet przerażenie i rozpacz.
Nie wierzę że można się od tego uwolnić ponieważ żyjemy na ziemi a nie w
niebie. Jedyne co można zrobić to panować nad tymi emocjami.

Jeszcze mogę dodać że problemy emocjonalne wraz ze stanami depresyjnymi mogą
być także jedną z reakcji organizmu na zjedzenie nietolerowanego produktu (o
czym obszerniej w podanym przeze mnie poprzednio serwisie) i dlatego niektóre
osoby uważają (lub inni im tak tłumaczą) że mają problem z psychiką i to
powoduje nadmierne objadanie się a być może problem ma znacznie prostsze
rozwiązanie i należałoby przynajmniej rozważyć taką możliwość zamiast z góry
ją odrzucać.

Rozumiem że jako psycholog, broni Pani sego stanowiska. A może inni powiedzą
co myślą na ten temat? Pamiętajcie: mi się udało i nie musiałam w tym celu
leczyć swojej psychiki, mimo że też sądziłam że to jest źródło mojego
problemu. Może i u was rozwiązania należy poszukać gdzie indziej?

[chicha]

a jak się Tobie udało?
tzn, nie objadasz już się, nie masz napadów jedzenia?
ja próbuję z tym walczyć
schudłam 10 kilo i nie mam już nadwagi, ale napady obżarstwa mam ciągle
a sytuacja jest podobna do Twojej
wydaje mi się ze z moja psyche wszystko OK
ślub wkrótce
kochana rodzina
niezły wygląd + powodzenie
skonczone studia i fajna praca.....
a mam napady jedzenia!!!!!!!!
od zawsze!!!!!!!!!!!!!!

jako małe dzieceko byłam też przekarmiana
mama mówi, że ciągle płakałam, to mi dawała butlę - wtedy nie płakałam....
a żeby było lepiej, ta butla, to nie było chude mleczko, ale mleko z mąką!!!
babcia zajmowała mi uwagę i wciskała kolejne tłuste zupy (nie lubiłam zup, to
odciągano moją uwagę od jedzeniai tak mi wciskano kolejne łyżki!)
jak już umiałam gryźć, to jadłam obiad w przedszkolu, później musiałam w domu,
a później dziadkowie jeszcze jeden obiad mi dawali

cóż......
i co wy na to??
czy emocje mną teraz kierują? nie sądzę, jak się nie pohamowuję - robię to cały
czas, cały czas siebie kontroluję, to mogę jeść, jeść i jeść - duży spóst, jak
to mówią niektórzy, albo ja wiem, co to jest?

pozdrawiam

ania

do cichej

[wampka]

u mnie to było tak: objadałam się właściwie ciągle do 24 roku życia i
myślałam, że to związane z psychiką. Czytałam dużo poradników psychologicznych
żeby jakoś sobie z tym poradzić ale różne metody relaksacyjne powodowały tylko
że tak się uspokajałam, że z całkowitym spokojem ducha jadłam jeszcze więcej.
Kiedyś dorwałam się do książki „Kieruj swoim życiem”, którą napisał Wayne W.
Dyer (bardzo polecam).
O walce z nadwagą była tam krótka wzmianka i mogłabym ją streścić w ten
sposób: zastanów się zanim coś weźmiesz do ust, czy naprawdę masz na to w tej
chwili ochotę. (było to coś w stylu: „zapytaj swojego ciała czy wciąż jeszcze
jest głodne”). No i tak przed każdym kęsem.
Głównie podobało mi się w tej książce że facet nie robił problemu z
przejadania się i nie wmawiał czytelnikom, że mają ciężkie problemy
emocjonalne, które należy rozwiązać, bo inaczej będzie z nimi źle.
Uświadomiłam sobie po przeczytaniu tego fragmentu że przez te pół roku kiedy
nie miałam problemów z objadaniem się właśnie tak się zachowywałam i wtedy
było to dla mnie czymś naturalnym.
Postanowiłam więc zastosować się do tej rady. Pierwsze kilka dni było dość
trudno, czasem zadawałam sobie to pytanie nawet kilka razy zanim coś zjadłam –
nawet jeśli był to najmniejszy kęs. Jednak szybko znów stało się to dla mnie
czymś naturalnym i moje problemy z nadmiernym jedzeniem znikły. Szybko
schudłam ponad 10 kg mimo że to co jadłam nie znalazłoby się raczej w żadnej
odchudzającej diecie. Co prawda słodyczy jadłam mało, ale warzyw też mało a
dużo mięsa. A mleka i jego przetworów w ogóle nie ruszałam.
Doszłam wtedy do wniosku, że odżywiam się niezdrowo i trzeba to zmienić.
Zaczęłam więc pić mleko, jeść sery… mimo że nie miałam na takie jedzenie
ochoty.
Wtedy zaczęłam odczuwać bóle brzucha, mdłości i straszny apetyt. Jak się
porządnie najadłam, to brzuch przestawał mnie boleć (no chyba że przesadziłam,
to bolał mnie z przejedzenia). Nawet jeśli jakoś udało mi się ten apetyt
powstrzymać, to i tak całe ciało mi puchło a waga skakała w górę o 2-3 kg.
Prawdopodobnie mój organizm gromadził z jakiś powodów wodę, bo po kilku dniach
gdy brzuch przestawał mnie boleć to moja waga w ciągu jednego dnia wracała do
normy. No chyba że się przejadłam przez te kilka dni, ale wtedy też trochę
spadała.
Po kilku takich sytuacjach zorientowałam się, że gdy stosuję się do rady
zawartej w książce – wszystko jest w porządku, a przestaje być w porządku gdy
zaczynam pić mleko (na zasadzie – nie lubię ale pić trzeba bo jest zdrowe).
Przestałam więc pić mleko, dałąm sobie spokój z jogurtami, serami i serkami i
przez jakiś czas było dobrze, a nawet bardzo dobrze. Schudłam jeszcze parę
kilo i czuła się fantastycznie.
Po kilku miesiącach jednak znów doszłam do wniosku, że odżywiam się niezdrowo
i postanowiłam urozmaicić dietę: mleko sojowe, miód, czasem zioła zamiast
herbaty, banany… No i znów zaczęłam się źle czuć. Znów miałam bóle brzucha,
mdłości, nadmierny apetyt, oczywiście przytyłam.
Wtedy jednak już wiedziałam że to nie wina mojej psychiki i zaczęłam
poszukiwać informacji na temat mojego problemu. Zaskoczyło mnie to, że jest
ich tak mało i że ponoć nawet lekarze w Wielkiej Brytanii i USA nie potrafią
poprawnie zdiagnozować nietolerancji pokarmowej.
Przez ostatnie półtora roku próbowałam ustalić przy pomocy diety eliminacyjnej
opisanej w podanym przeze mnie serwisie co konkretnie, oprócz mleka powoduje
te niekorzystne objawy. Nie było to łatwe co prawda, ale o wiele łatwiejsze
niż zmaganie się z myślami, typu: coś jest ze mną nie tak, nie panuję nad sobą.

Napadów obżarstwa nie mam od kiedy unikam tego, co powoduje u mnie te napady.
Ale nawet gdy jeszcze kilka miesięcy temu je miałam i wiedziałam, że to
chwilowe i że „to nie moja wina” to łatwiej było sobie z nimi poradzić.

Najgorzej to jednak czułam się po spożyciu kilku napoi z aspartamem lub warzyw
typu „nowalijki” (są uprawiane na nawozach azotowych, których też nie
toleruję) – nie dosyć że miałam straszny apetyt to jeszcze dostawałam czegoś w
rodzaju depresji, wydawało mi się że wszystko jest beznadziejne i w ogóle nie
miałam ochoty wstawać z łóżka, bo myślałam że nie ma po co… A po kilku dniach
mi przechodziło.

Nie wiem, co może być przyczyną Twoich problemów. Być może w tym przekarmianiu
było coś, czego Twój organizm nie tolerował (tak było u mnie). To powodowało u
Ciebie nadmierny apetyt i tak po prostu zostało do tej pory. Może spróbuj się
zastosować do rady z pytaniem „czy naprawdę mam na to ochotę” przed każdym
kęsem. U mnie by to wystarczyło, gdybym nie wpadła na pomysł że trzeba się
zdrowo odżywiać. No ale teraz przynajmniej wiem, co mi jest :)

Życzę szybkiego rozwiązania problemu i powodzenia w życiu osobistym.
Trzymaj się :)

:)

[sarenka007]

Wampka!
Z nieba mi spadłaś:))) Chyba znalazłam przyczynę mojej bulimii. Zaczęło się
jak zmieniłam swój sposób odżywiania,tzn. zaczęłam jeść sery,pić mleko,itp.
Wcześniej byłam prawie weganką. No i nagle pojawiła się ostra deprecha i
bulimia(piekło).Do tej pory nie łączyłam tych dwóch faktów ze sobą. Może też
nie toleruję niektórych pokarmów. Postaram się je wyeliminować i zobaczymy...
serdecznie pozdrawiam:)))

[psychoinspiracje]

wampka napisała:

> u mnie to było tak: objadałam się właściwie ciągle do 24 roku życia i
> myślałam, że to związane z psychiką.../ciach/
> Co prawda słodyczy jadłam mało, ale warzyw też mało a dużo mięsa. A mleka i
jego przetworów w ogóle nie ruszałam.
> Doszłam wtedy do wniosku, że odżywiam się niezdrowo i trzeba to zmienić.
> Zaczęłam więc pić mleko, jeść sery… mimo że nie miałam na takie jedzenie
> ochoty.
> Wtedy zaczęłam odczuwać bóle brzucha, mdłości i straszny apetyt. Jak się
> porządnie najadłam, to brzuch przestawał mnie boleć (no chyba że
przesadziłam,
> to bolał mnie z przejedzenia). Nawet jeśli jakoś udało mi się ten apetyt
> powstrzymać, to i tak całe ciało mi puchło a waga skakała w górę o 2-3 kg.
> Prawdopodobnie mój organizm gromadził z jakiś powodów wodę, bo po kilku
dniach
> gdy brzuch przestawał mnie boleć to moja waga w ciągu jednego dnia wracała do
> normy. No chyba że się przejadłam przez te kilka dni, ale wtedy też trochę
> spadała.
> Po kilku takich sytuacjach zorientowałam się, że gdy stosuję się do rady
> zawartej w książce – wszystko jest w porządku, a przestaje być w porządku
> gdy
> zaczynam pić mleko (na zasadzie – nie lubię ale pić trzeba bo jest zdrow
> e).
> Przestałam więc pić mleko, dałąm sobie spokój z jogurtami, serami i serkami i
> przez jakiś czas było dobrze, a nawet bardzo dobrze. Schudłam jeszcze parę
> kilo i czuła się fantastycznie.
> Po kilku miesiącach jednak znów doszłam do wniosku, że odżywiam się niezdrowo
> i postanowiłam urozmaicić dietę: mleko sojowe, miód, czasem zioła zamiast
> herbaty, banany… No i znów zaczęłam się źle czuć. Znów miałam bóle brzuch
> a,
> mdłości, nadmierny apetyt, oczywiście przytyłam.
> Wtedy jednak już wiedziałam że to nie wina mojej psychiki i zaczęłam
> poszukiwać informacji na temat mojego problemu. Zaskoczyło mnie to, że jest
> ich tak mało i że ponoć nawet lekarze w Wielkiej Brytanii i USA nie potrafią
> poprawnie zdiagnozować nietolerancji pokarmowej.
> Przez ostatnie półtora roku próbowałam ustalić przy pomocy diety
eliminacyjnej
> opisanej w podanym przeze mnie serwisie co konkretnie, oprócz mleka powoduje
> te niekorzystne objawy. Nie było to łatwe co prawda, ale o wiele łatwiejsze
> niż zmaganie się z myślami, typu: coś jest ze mną nie tak, nie panuję nad
sobą.
>
> Napadów obżarstwa nie mam od kiedy unikam tego, co powoduje u mnie te napady.
> Ale nawet gdy jeszcze kilka miesięcy temu je miałam i wiedziałam, że to
> chwilowe i że „to nie moja wina” to łatwiej było sobie z nimi porad
> zić.
>
> Najgorzej to jednak czułam się po spożyciu kilku napoi z aspartamem lub
warzyw
> typu „nowalijki” (są uprawiane na nawozach azotowych, których też n
> ie
> toleruję) – nie dosyć że miałam straszny apetyt to jeszcze dostawałam cze
> goś w
> rodzaju depresji, wydawało mi się że wszystko jest beznadziejne i w ogóle nie
> miałam ochoty wstawać z łóżka, bo myślałam że nie ma po co… A po kilku dn
> iach
> mi przechodziło.
>
> Nie wiem, co może być przyczyną Twoich problemów. Być może w tym
przekarmianiu
> było coś, czego Twój organizm nie tolerował (tak było u mnie). To powodowało
u
> Ciebie nadmierny apetyt i tak po prostu zostało do tej pory. Może spróbuj się
> zastosować do rady z pytaniem „czy naprawdę mam na to ochotę” przed
> każdym
> kęsem. U mnie by to wystarczyło, gdybym nie wpadła na pomysł że trzeba się
> zdrowo odżywiać. No ale teraz przynajmniej wiem, co mi jest :)
>
> Życzę szybkiego rozwiązania problemu i powodzenia w życiu osobistym.
> Trzymaj się :)


Mysle, ze to wyjasnia sprawe.
Nigdy nie cierpialas na kompulsywne objadanie sie.
Twoje ojadanie sie spowodowane bylo innymi, niz emocjonalne, czynnikami.
Problem w tym, ze te inne czynniki to 1 na 10 powodow wystepujacych przypadkow
objadania sie, przy czym 9 to objadanie sie kompulsywne, czyli to, ktore u
podloza ma problemy emocjonalne.
Zaburzenia pokarmowe maja bardzo zroznicowne oblicze, choc czesto nam sie
wydaje, ze skoro my czegos doswiadczamy to doswiadczaja wszyscy.

Pozdrawiam,
Elzbieta Kolakowska

[psychoinspiracje]

chicha napisała:

> a jak się Tobie udało?
> tzn, nie objadasz już się, nie masz napadów jedzenia?
> ja próbuję z tym walczyć
> schudłam 10 kilo i nie mam już nadwagi, ale napady obżarstwa mam ciągle
> a sytuacja jest podobna do Twojej
> wydaje mi się ze z moja psyche wszystko OK
> ślub wkrótce
> kochana rodzina
> niezły wygląd + powodzenie
> skonczone studia i fajna praca.....
> a mam napady jedzenia!!!!!!!!
> od zawsze!!!!!!!!!!!!!!
>
> jako małe dzieceko byłam też przekarmiana
> mama mówi, że ciągle płakałam, to mi dawała butlę - wtedy nie płakałam....
> a żeby było lepiej, ta butla, to nie było chude mleczko, ale mleko z mąką!!!
> babcia zajmowała mi uwagę i wciskała kolejne tłuste zupy (nie lubiłam zup, to
> odciągano moją uwagę od jedzeniai tak mi wciskano kolejne łyżki!)
> jak już umiałam gryźć, to jadłam obiad w przedszkolu, później musiałam w
domu,
> a później dziadkowie jeszcze jeden obiad mi dawali
>
> cóż......
> i co wy na to??
> czy emocje mną teraz kierują? nie sądzę, jak się nie pohamowuję - robię to
cały
>
> czas, cały czas siebie kontroluję, to mogę jeść, jeść i jeść - duży spóst,
jak
> to mówią niektórzy, albo ja wiem, co to jest?


Jesli bylas przekarmiana i jadlas za duzo jak piszesz "od zawsze" + cale zycie
mozesz jesc i jesc i jesc, bez pohamowania to nie jest to kompulsywne objadanie
sie. Byc moze masz po prostu od dziecinstwa rozlegulowany fizjologiczny system
odczuwania glodu/sytosci.

Pozdrawiam,
Elzbieta Kolakowska



>
> pozdrawiam
>
> ania

[psychoinspiracje]

Witam ponownie:

>Brak rownowagi w jedzeniu i w utrzymywaniu sie np. nadwagi jest wyrazem braku
rownowagi midzy roznymi aspektami calej Twojej osoby.

wampka napisała:
> No więc zastanawiałam się nad tym wielokrotnie i też myślałam że to emocje.
> Ale teraz już wiem, że nie ma żadnego "cyklu". A . I wiem już że to nie one
powodują moje
> objadanie się. Z pewnością w przypadku niektórych osób objadanie się ma
> podłoże psychiczne jednak być może wiele osób z problemem takim jak mój
> niepotrzebnie wmawia sobie że coś nie tak jest z ich psychiką - tak jak ja to
> robiłam przez lata.


W porzadku. Wyjasnij wiec co nie ma nic wspolengo z emocjami a powoduje Twoje
objadanie sie?


> Wiadomo że teraz, kiedy wyglądam normalnie i nie boję się czy dzinsy po
praniu
> uda mi się jeszcze na siebie wciągnąć, czuję się psychicznie lepiej niż
kiedyś
> ale to nie znaczy że nie mam żadnych problemów emocjonalnych.


Tak, oczywiscie, tylko ja nie mowilam, ze osoba kompulsywnie objadajca sie nie
moze osiagnac tego by przestac na jakis czas sie objadac i czuc sie dobrze ze
swoim "normalnym" wygladem, lub ze czasowy spadek wagi nie wplywa na
kogokolowiek pozytywnie.


>A mówi Pani że
> dopiero ich pozbycie się spowoduje że nie będę nadmiernie jadła.

Tak. Kompulsywne objadanie sie to problem natury emocjonalnej. Nie znaczy to,
ze nie jest uwiklany w inne wazne aspekty.
I nie znaczy rowniez, ze okresowo, czyli na jakis czas, nie mozna go
powstrzymac.


>W takim razie
> chyba nigdy by to nie nastąpiło. Bo problemy typu "kim tak naprawdę jestem?
> czego chcę od życia? co jeśli nie uda mi się w życiu osiągnąć tego, co sobie
> zaplanowałam?" itd. będę miałą zawsze.

Nie mowilam przeciez o kazdym problemie egzystencjalnym czy emocjonalnym jako o
przycznie kompulsywnego objadania sie.
I byc moze, w Twoim przypadku, nie o te problemy ktore wymieniasz chodzi.
Nie precyzowalam jakie "z nazwy" problemy sa istotne, poniewaz sa to sprawy
indywidulane, dla kazdego inne. Wymagaja one odkrycia. Dotarcia do nich.
Odszukania. One nie leza po prostu w swietle naszej swiadomosci. Gdyby tak bylo
nie mialybysmy problemu. To wlasnie wymaga terapeutycznej pracy, jesli ktos tym
jest zainteresowany. Bo przeciez nie musi.


>A w raz z nimi emocje jakie one
> wzbudzają: strach, rozczarowanie, smutek a może nawet przerażenie i rozpacz.
> Nie wierzę że można się od tego uwolnić ponieważ żyjemy na ziemi a nie w
> niebie. Jedyne co można zrobić to panować nad tymi emocjami.

Jeszcze raz:
Nie chodzi o kazdy strach, sutek, przerazenie czy rozopacz.
Chodzi o odszukanie specyficznych, zapomnianych, nieswiadomych zwiazkow miedzy
okreslonymi stanami emojonalnymi a objadaniem sie. O to, co zapetlio sie w nas
juz bardzo dawno, a teraz powtarza sie niezaleznie od naszej woli i
swiadomosci.


> Jeszcze mogę dodać że problemy emocjonalne wraz ze stanami depresyjnymi mogą
> być także jedną z reakcji organizmu na zjedzenie nietolerowanego produktu(o
> czym obszerniej w podanym przeze mnie poprzednio serwisie) i dlatego niektóre
> osoby uważają (lub inni im tak tłumaczą) że mają problem z psychiką i to
> powoduje nadmierne objadanie się a być może problem ma znacznie prostsze
> rozwiązanie i należałoby przynajmniej rozważyć taką możliwość zamiast z góry
> ją odrzucać.

Problemy emocjonalne sa powodem objadania sie i wtorenie objadnie sie stwarza
problemy emocjaonale, to oczywiste przeciez.


> Rozumiem że jako psycholog, broni Pani sego stanowiska.

Tak, bronie swojego stanowiska, ale proponuje bys wyraznie zobaczyla jakie ono
jest.
Stoje na stanowisku, ze kazde kompulsywne objadanie sie jest problemem
emocjonalnym /chyba ze nie jest kompulsywne/. Nie spotkalam objadania sie,
ktore nie ma przyczyn medycznych czy np. psychoneurologicznych, ktore nie
byloby problemem emocjonalnym. Spotkalam sie natomiast wielokrotnie z
zaprzeczaniem i niedostrzeganiem emocjonalnego podloza objadania sie. Spotkalam
sie z okresowymi stanami nie objadania sie, ktore oszukiwaly osobe, ze oto juz
pozbyla sie problemu i jeszcze intensywniejszymi jego nawrotami.


>A może inni powiedzą
> co myślą na ten temat? Pamiętajcie: mi się udało i nie musiałam w tym celu
> leczyć swojej psychiki, mimo że też sądziłam że to jest źródło mojego
> problemu. Może i u was rozwiązania należy poszukać gdzie indziej?

Tak. Moze tak byc. Moze udalo Ci sie pozbyc problemu, czego serdecznie Ci
zycze.
Podtrzymuje jednak swoje zdanie, ze dla wielu innych osob nie jest to tak
proste jak twierdzisz. Sa rozne nasilenia i glebokosci kompulsywnego objadania
sie. Oczywiscie na kompulsywne ojadanie sie sklada sie pare innych elementow,
takze waznych, bardziej technicznych, ale aspekt emocjony jest zawsze
najistoniejszy.

Pozdrwaniam i zycze powodzenia,
Elzbieta Kolakowska