czuję się .ujowo :|

[toj_a]

Najchętniej to bym w ogóle nie wstawała z łóżka, każda czynność sprawia ,że
czuję się jakbym wchodziła na najwyższą górę. Mam myśli samobójcze, natrętne
czarne myśli o mojej przyszłości, której zresztą nie widzę w swoim życiu.
Unikam ludzi, szczególnie tych 'zadowolonych', nie chcę słyszeć pytań w stylu
"co dalej?", "jak się czujesz?" itp. I ten bezmierny smutek, płacz i brak
życia :| Żyję sobie, a raczej wegetuję, nie mam już sił, wyczerpały się.
Jestem sama ze swoim problemem, nikt z mojego otoczenia mnie nie rozumie, i
nawet nie próbuje zrozumieć. Jestem beznadziejna, wszystko co robię sypie mi
się w rękach, niczego ani nikogo nie potrafię przy sobie zatrzymać.
Chciałabym położyć się i już nie wstać :|

Czuję się nieważna...

[solaris_38]

a musisz być ważna ?
można byc szczęśliwym nei będąc ważnym

ale do rzeczy mneit o wyglada na depresję

ponic lepiej leczyc psychoterapią u dobrego psychiatry
ale tych nei ma wielu wiec na start dopbra farmakologia czyli jakis prozak czy
coś podobnego

potem i tak musisz sobei sama dac radę
ale to pomaga

dobra rzecz .. na start

powodzenia

[spinline]

a co to znaczy czuc sie wazna? czy wtedy poprawi ci to humor kiedy
staniesz sie wazna?
Wiele ludzi nakreca sobie swoim tokiem myslenia problemy. Szczescia
szukaja poza soba.

Moim zdaniem jestes na granicy z depresja i powinnas pojsc do
lekazra i porozmawiac o twoim problemie.

Wielu ludziom pomaga dluzszy odpoczynek i leki antydepresyjne.

[toj_a]

ale ja czuję się nieważna ;((( nawet w trudnych sytuacjach jestem pomijana, tak
było rok temu po śmierci mojej mamy ;( i tak jest teraz. Wiem, że mam depresję,
szukałam nawet lekarza, już mialam się zapisać, ale ten strach, to że będę
musiała opowiadać o sobie. Ja - śmieć :(

[mona.blue]

Zapisz się koniecznie do lekarza. Leki antydepresyjne potrafią w
miarę szybko postawic na nogi.

To poczucie, że jesteś nikim też wynika z depresji, jak lepiej się
poczujesz to samoocena też wzrośnie.

Pomóż sobie - idź do lekarza.

[toj_a]

Powiedzenie: "dla chcącego nic trudnego" u mnie się nie sprawdza. Gdyby tak było
to by już dawno mnie nie było :| echh.
Wczoraj chciałam zniknąć na zawsze, dzisiaj miałam ochotę się pociąć, a teraz
siedzę i mam gonitwę myśli...i jednocześnie pustkę w głowie. Przeraża mnie to
wszystko; przyszłość, teraźniejszość, a przeszłość nie daje mi na chwilę złapać
oddechu.

Boję się, że trafię na jakiegoś psychologa-rzeźnika. Jestem spod Lublina, może
jest ktoś z tego forum, kto się orientuje w sytuacji, zna jakichś sprawdzonych
psychologów, psychoterapeutów. Szukałam, ale to jakby szukanie igły w stogu siana.