jak sie cieszyć

[inka323f]

Mam problem i nie wiem, jak go rozwiazac. Jestem w stalym zwiazku z obecnym facetem od ponad 1,5 roku. Obydwoje czujemy, ze chcemy spedzic ze soba zycie (tak, wiem, brzmi gornolotnie). Mieszkamy razem. On jest super facetem (ze swieca szukac), ale podejmowanie decyzji zajmuje mu duzo czasu (zwlaszcza zyciowych). Ja mam 32, on 34 lata. Mieszkamy w UK, ale wiekszosc moich znajomych / przyjaciolek zostala w PL. I tu sie zaczyna problem, bo one wszystkie juz pozakladaly rodziny, rosna im dzieci i nie beda za 10 lat matkami 7 latkow, tylko nastolatkow.
Z kolei znajomi mojego faceta zaczeli sie hurtowo pobierac i mam wrazenie, ze cos mnie omija.... ze jak nie zaloze teraz rodziny, to potem bedzie za pozno. Ta mysl jest tak natretna, ze nie pozwala mi sie cieszyc, tym co mam. Nie wiem, czy to hormony, czy cos z glowa... Denerwuje mnie, ze tak sie zachowuje. Z reguly jestem sobie w stanie wszystko racjonalnie wytlumaczyc i znalezc wyjscie z sytuacji (wszelakich: krytycznych, podbramkowych, etc.), ale nie w tym przypadku.
Ma ktos moze jakies konstruktywne pomysly???

[malakas]

Może mu wytłumacz, że tego życia to mu już za dużo nie zostało. Co
on, chce byc dziadkiem swojego dziecka?
W ogóle względem dzieci go przyciśnij bo ślub to sprawa drugorzędna,
choć też oczywiście nie bez znaczenia.
Niech się chłopiec (hm...) zdecyduje, zegar tyka.

[inka323f]

nie przypuszczałam, że mój post okaże się na tyle egzotyczny, że dostanę tylko
jedną odpowiedź....

[szarylemur]

oj tam od razu egzotyczny...

[ca-ti]

inka323f napisała:

> nie przypuszczałam, że mój post okaże się na tyle egzotyczny, że
dostanę tylko
> jedną odpowiedź....


Twój post nie jest egzotyczny, ale tak typowy, że aż ...banalny.
Tłumy kobiet zastanawiają się jak zapędzić facetów do ołtarza, a
przynajmniej począć z nim dzieci, stąd więc może brak sensownych
rad, bo wszystko zdaje się idzie na żywioł...a ten żywioł nie zawsze
jest przyjazny...

Jakiś czas temu nawet założyłam wątek o tym jak daleko może się
posunąć kobieta, aby zdobyć/zatrzymać faceta.

Piszesz, że chcecie razem spędzić życie. Dlaczego piszesz "chcemy",
a nie "chcę"? To po pierwsze.

Dalej ubolewasz nad tym, że Twój patner ma problem z decyzyjnością.
I jako przykład podajesz brak decyzji odnośnie ślubu. Czy jeszcze
jakichś innych decyzji nie potrafi podjąć? Czy tylko tej jednej? I
dlaczego sądzisz, że nie potrafi jej podjąć?
Bo widzisz, myślę, że to jest właśnie jego decyzja - nie branie
tymczasem (nigdy?) ślubu. Pomyślałaś o tym?

Skoro jesteście sobie przeznaczeni dlaczego taki problem macie w
najprostszej sprawie - ustaleniu zasad tego "bycia" z sobą?
Prościej jest płakać na forum niż usiąść z mężczyzną swojego życia i
pogadać o swoich priorytetach?

[inka323f]

Byc moze nie udalo mi sie jednak w tresci zadac pytania, ktore jest w tytule....
Nie pytam o zapedzanie kogokolwiek dokadkolwiek, tylko o to jak sie cieszyc z
tego co mam....

[majaa]

inka323f napisała:

> Nie pytam o zapedzanie kogokolwiek dokadkolwiek, tylko o to jak
sie cieszyc z
> tego co mam....

Obawiam się, że na tak postawione pytanie nie ma sensownej
odpowiedzi - bo jak możesz nagle zacząć się cieszyć sytuacją, która
Ci nie odpowiada??? Zmień tę sytuację, to znajdziesz powody do
radości. Pogadajcie razem co wam do szczęścia potrzebne i po prostu
to zróbcie.

[serafe]

Postaw sprawę na ostrzu noża. Albo chce z Tobą spędzić życie, mieć rodzinę,
dzieci - a wtedy czas najwyższy, bo najlepsze lata na pierwsze dziecko masz już
DAWNO za sobą, niestety... - albo nie i niech się określi, żeby nie zawracać Ci
głowy na marne. Chyba, że w imię bycia z nim możesz przyjąć takie warunki - nie
zależy Ci na dzieciach. Ale to sama musisz rozważyć. Powodzenia.

[adela38]

Popieram.
Mozesz powiedziec mu, ze juz poprobowal jak by bylo jak byscie byli
rodzina(mieszkanie razem)i jesli nie chce to niech szybko da ci spokoj bo ty
chcesz taka zalozyc...Czas namyslu np do konca miesiaca...albo do konca
tygodnia...I prosto z mostu, ze nie zamiezasz byc niczyja konkubina, a jesli
takowej szuka to pomylil adres...Badz stanowcza- to dziala...

[inka323f]

Wasze rady bylyby calkiem sensowne i jesli nic sie nie zmieni w niedalekiej
przyszlosci, to zapewne bede je rozwazac, ale jak juz pisalam wyzej nie o tym
jest moj post / moje pytanie. A ponadto jakos to malo romantyczne sie facetowi
oswiadczac albo mu mowic, ze ma sie oswiadczyc.

[anaisanais]

moze daj upust emocjom i np. przy nim zachwycaj sie ubrankami i
wzruszaj na slubach, tak ze chlop zauwazy?
moim zdaniej 1.5 roku to malo jest i jeszcze wiele sie moze zdarzyc,
z dziecmi jest sporo pracy wiec moze lepiej jeszcze poczekac. ja
znam takich co to kolo 40 dopiero podejmuja decyzje.

[inka323f]

Ludzie, prosze czytajcie, co sie pisze, a dopiero potem odpowiadajcie....

[wredzioszek]

musisz dojść do wniosku czego TY chcesz. cokolwiek w zyciu zrobisz narazasz sie
na konsekwencje- rozne konsekwencje. czyli np. odpuscisz sobie malzenstwo to
moze on sam Cie wkrotce o to poprosi ale..moze wcale nie.bo mu bedzie wygodnie
tak dalej zyc. a potem kiedys np sie rozstaniecie. albo inna opcja-teraz
poprosisz byscie koniecznie wzieli slub -on sie zgodzi-i tez rozne
opcje:bedziecie zawsze szczesliwi, a moze nie.moze on powie ze przez Ciebie nie
ma wolnosci. wiec odpowiedz sobie czego TY CHCESZ W ZYCIU. NA JAKA KARTE
STAWIASZ PRZYJMUJAC WSZYSTKIE JEJ KONSEKWENCJE.a jakie one beda to nie da sie
przewidziec. realia zycia są takie a nie inne-w penym wieku ludzie zakladaja
stale zwiazki, kobiety lubia czuc stabilizacje. pytanie czy Tobie to jest
potrzebne. jak Ty to widzisz, czego oczekujesz? moim zdaniem cieszyc sie chwila
obecna mozna pod warunkiem ze sama siebie nie oszukujesz i jestes szczera ze
soba w odpowiedzi na pytanie : "czego chcę? czy to co teraz to jest to czego
chcę czy nie?"moim zdaniem nie ma zlotej recepty, ale podstawa to byc w zgodzie
ze soba.

[mruff]

1,5 roku razem, w wieku 32 i 34 to wystarczająco aby się określić.
Na dziecko to też odpowiednia pora, jak nie późna.

Zauważyłam tendencję-pary mieszkające razem mają problem z decyzją
ślubu
jakby nie patrzeć facet ma to wszystko co po ślubie więc po co
ślub???

postaw sprawę jasno, bez szantażu,że to już czas
polecam wątek
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=150&w=81173205

[goethello_3]

Witam.
Ja uważam,że nie powinna Pani porównywać sie do swoich znajomych.Proszę piąć się w górę nie patrząc sie w dół,ani na boki.

Jak się cieszyć?Jeżeli wasze wspólne potrzeby są spełnione to wtedy jest ok.Jeśli nie to należałoby te potrzeby zaspokoić.Natomiast nie zawsze sie to udaje.Proszę być szczęśliwą z samej siebie nie zależnie od sytuacji w jakiej sie Pani znajduje,wręcz niezależnie od nikogo.Czy warto obarczać winą kogoś za to,że nie spełnia lub nawet nie chce spełnić naszych zachcianek?.Można marzyć,oczekiwać, a to pochłania wiele czasu.Cel powinien mieć odpowiedź na dwa pytania CO? KIEDY? a nie DLACZEGO? JAK?

Należy cieszyć się każdą chwilką życia."Cieszyć sie z tego co się ma i z tego c z e g o się n i e m a".


Zresztą sam fakt tego,że państwo nie mają dzieci,ślubu... NIE ZNACZY,ŻE WASZ ZWIĄZEK NIE MA WSPÓLNYCH CELÓW CZY TEŻ DZIAŁAŃ.

[inka323f]

wielkie dzieki, za odpowiedz - bardzo pomocna!

[basia2012]

a ja powiem tak trzeba z partnerem porozmawiac np;w sprawie dzieci
niech jasno się okresli czego oczekuje od waszego związku,szczera
rozmowa jest b.ważna daje jasne oczekiwania każdej ze stron,jeżeli
dzieci to chciane i kochane przez obojga rodziców ,każde
niedomówienie prowadzi do flustracji i kłopotów,rozmowa w związku to
przyjazn między ludzmi,szczerośc a to ważne na dłuszą
metę. POZDRAWIAM BASIA

[inka323f]

Dzieki. Kwestie checi posiadnia dzieci i bycia ze soba mamy omowione i tutaj nie
ma zadnych problemow. Rozmow nam tez nie brakuje, nasz zwiazek oparty jest na
przyjazni i paru innych waznych elementach.
Zatem problem nie polegal na okreslaniu sie czy ktos czegos chce czy nie, tylko
na niecierpliwosci z mojej strony i niecheci do zapytania wprost o to kiedy J
zrobi jakis krok. Bo nie ma nic mniej romantycznego niz zapytanie 'kochanie,
kiedy mi sie oswiadczysz albo kidy bedziemy robic dzieci'.
Na szczescie ostatnio udalo mi sie dotrzec do niego z wiadomoscia, ze robie sie
troche niecierliwa i wszystko jest w porzadku.
On nigdy nie nalezal do impulsywnie dzialajacych facetow (co ma swoje zalety),
wiec nie powinnam sie dziwic ani frustrowac.