Czy można nie lubić własnej matki?

[lorkersik2]

Od jakiegoś czasu zauważam, że kontakt z własną matką mnie męczy i traktuję ją jako nielubianego znajomego, który dzwoni żeby się wyżalić. Zaznaczam, że kontakty są ograniczone ze względu na odległość jaka nas dzieli. Natomiast odkąd pamiętam czułam, że mogę na nią liczyć, ale nigdy nie miałam do niej aż takiego zaufania żeby o wszystkim mówić (zresztą nie pytała się o moje "prywatne" życie). Odkąd się usamodzielniłam zupełnie jej nie potrzebuje, a wręcz zaczynam mieć dość kontaktów z nią. Czy to normalne?

[leda16]

Ależ oczywiście :). Merkantylizacja związków miedzyludzkim jest znakiem naszych czasów. Wyrzucamy zużyte zabawki, unikamy nieopłacalnych znajomości, wymieniamy stare, wyeksploatowane żony na nowe; młode i piękne. Czemuż by z własną matką nie postąpić podobnie, jak z murzynem; - zrobiła swoje, może odejść. A że ktoś tam nazwie Cię ciężką psychopacicą? Cóż z tego, z tym też można żyć.

[lorkersik2]

Nigdzie nie pisałam o wykorzystaniu czy wyrzuceniu kogoś. A co jeśli nie można się zmusić do uczuć? Udawać kogoś innego?

[grogreg]

Zwykle takie dylematy nie mają już sensu po stypie.

[kryzolia]

ja też swojej nie lubię, ale Ją kocham..... i robię wszystko aby była
szczęśliwsza, w tym wysłuchuję i doradzam....

[jan_stereo]

kryzolia napisała:

> ja też swojej nie lubię, ale Ją kocham..... i robię wszystko aby była
> szczęśliwsza, w tym wysłuchuję i doradzam....

tez tak mam, i to wobec wielu ludzi, mam ich gdzies, ale lepiej sie czuje, kiedy wiem, ze zatroszczylem sie o ich samopoczucie o ktore u mnie zabiegali. czasem sie czuje jakbym psa na spacer wyprowadzal, a to przeciez ludzie sa...

myslenie tylko o sobie...

[kryzolia]

nie obraź się, ale ja tak nie czuję, denerwuje mnie moja Matka,ale co ma pomoc
do Jej charakteru, po prostu pomagam ile mogę, bo więcej mogę niż ona...

Natomiast z tym "wyprowadzaniem psa" - takie traktowanie sprawy świadczy o
koncentracji tylko i wyłącznie na sobie....
....po co zakładać rodzinę skoro wynikają z tego żmudne obowiązki, po co mieć
dzieci skoro wynikają z tego kłopoty, po co pomóc sąsiadce skoro może znów coś
od nas chcieć , po co zapraszać gości skoro trzeba wydać klasę i jeszcze
nabiegać sie po sklepach........

a tu lepiej poleżeć sobie, poczytać coś co rozwija nas intelektualnie........ a
Matce niech pomagają obcy ludzie, najlepiej opieka społeczna, bo za to biorą kasę..

[dekadencja1]

Pewnie ze można. Z perspektywy córki, to jednak lepiej dla tej córki
jak ma lepsze układy ze swoją matką niż gorsze.

[mahadeva]

ja tez tak mialam z rodzicami (juz nie zyja), kiedys mowil o tym
Oscar Wilde, cytujac Jezusa, ktory podobno twierdzil, ze nie ma nic
wspolnego z tymi obcymi ludzmi (o rodzicach) - to rowniez moje
odczucie

[ca-ti]

Zastanów się czego tak naprawdę u matki nie lubisz i czy to nie są
cechy, których nie akceptujesz u samych siebie?
Pytanie, a zwłaszcza odpowiedź nie jest z gatunku tych
najłatwiejszych. Możesz w tym momencie nie mieć świadomości, że nie
akceptowane u siebie cechy delegujesz na matkę.

[pozrowienia]

Pamiętaj że to jest twoja matka i szacunek powinnaś do niej
mieć,jeśli coś ci nie pasuje to z nią porozmawiaj i jej prosto
wytłumacz powinna zrozumieć.

A kto to taki ta matka?

[spinline]

czy fakt,że tyłek podcierała, karmiła jest już wystrczającym
aspektem, aby panią chwalić wielbić, bo to matka? Mucha też matka.

W takt rodzenia dzieci, nie zawsze rodzi się rodzic. Rodzic rodzi
się powoli, czasami po latach, gdy dzieci wyfruną z domu naradza
się rodzic. W takt całego rozwoju osobowosci.

Ludzie rodzą dzieci, to w końcu łatwe i nałatweisze co można
zrobić. Ale to jeszcze nie jest atutem popartym faktem, ze ktoś
jest rodzicem i należy mu sie z tego tytułu szacunek.

Mojego rodzica poznałam, gdy byłam już wiele lat na karku. Była to
osoba w wieku mojej matki. I powiem ci, ze gdybym mogla wybrać to
własnie tę osobę wybrałabym na moją matkę, natomias nigdy te obcą
mi duchowo kobietę, która podaje się, ze mnie urodziła.

[kryzolia]

o czym Wy mówicie?

Bohaterka nie miała wyrodnej matki.
Rzecz w tym, że teraz kiedy sie usamodzielniła, matka wydaje sie jej
niepotrzebna - taka co to ja najlepiej wyrzucic do smieci, tylko
jeszcze sie nas pyta czy tak zrobić...
Matka jej nic zlego nie zrobiła, tylko teraz stała sie zbyt glupia i
na dodatek narudzi. A tu taka paniusia, pewnie wyksztalcona, ma
zawód, pieniądze, a matka wiadomo starsza, brzydsza, i jeszcze się
skarży, że ją np. cos boli, tfu......

[lorkersik2]

A co kryje się pod pojęciem "wyrodna matka"? Czy to taka, która obarcza nas
swoimi problemami, niejednokrotnie sugerując moją winę? Moja mi kiedyś
powiedziała (później mówiła, że w afekcie tak zrobiła), że żałuje że posiada
dzieci. Czy taką matkę można nazwać wyrodną?

[jackie71]

Moja tak niejdenokrotnie mówiła. Przy mojej młodszej siostrze zwierzała sie
znajomej, że jak zaszła z nia w ciążę, to zastanawiała sie nad aborcją, ale
postanowiła urodzić, taka bohaterka, hehehe...
To się chyba psychopatia nazywa.

[malakas]

Szkoda, że przy Tobie sie nie zastanowiła.

[i.see.you.baby]

jeśli coś ci nie pasuje to z nią porozmawiaj i jej prosto
> wytłumacz powinna zrozumieć.

albo masz swietna matke, albo nie wiesz na jakim swiecie zyjesz,
najpewniej jedno i drugie

[i.see.you.baby]

nie wiem czy to normalne ale uwierz, nie jestes sama;)
mnie moja mama bardzo irytuje, raczej niestety nie traktuje jej do
konca jako osoby mi przyjaznej, co nie przeszkadza mi ja kochac i
chciec dla niej jak najlepiej;)

[kryzolia]

j.w

[jackie71]

Oczywiście. Ja w kontaktach z moją kieruję się chyba głównie litością, bo już
nawet miłość wyparowuje :(. Mama jest typem totalnie różnym ode mnie: raczej
zimna ( tylko nie dla swoich psów), niewyobrażalnie krytyczna wobec ludzi,
skonfliktowana ze zdecydowaną większością ludzi dookoła, nie zastanawiająca się
nad skutkami swoich słów. Od dziecka się za nią wstydzę, za jej awanturnictwo i
brak refleksji. Gdy byłam w ciąży, dzwoniła do mnie niejednokrotnie, aby mi
powiedzieć, co "ten kretyn" powiedział ( to o którymś z cenionych przeze mnie
polityków), choć wiedziała, że mnie to strasznie denerwuje. Jej wnuczek nie
dostał od niej przez prawie 2 lata swego życia żadnego fajnego prezentu: raz
nienajgorszą kwotę, a poza tym to ciuszki ze szmateksu. Zaznaczam, że moja mama
ma niezłą sytuacje finansową wbrew temu, co mówi. Przykro mi, zwłaszcza, że
rodzice moich znajomych mają na punkcie swoich wnuczków przysłowiowego "hopla".
Uffff... wygadałam się i chyba mi trochę ulżyło ;-).
W każdym razie ja rozumiem Cię doskonale.

[nawrocona5]

Czy można nie lubic własnej matki?
Można, można...
Własną matkę trudno lubić. Matka nie jest od lubienia :))
Jesli komuś się udaje, to jest szczęściarzem.
Jestem matką dorosłej córki i nie oczekuję tego, że będzie mnie lubiła.
Ja ją wkurzam, ona mnie wkurza ale i tak łączy nas więź niepowtarzalna. Kłócimy
sie o duperele, ale wiadomo , że zawsze troszczę się i pomogę kiedy ona tego
potrzebuje.
Ja też nie mogę powiedzieć że lubię własną matkę. Kocham ja ale nadajemy na
zupełnie innych falach, zawsze tak było. I co z tego?
Ważne jest to, co napisałaś

>Natomiast odkąd pam
> iętam czułam, że mogę na nią liczyć,

I to jest sedno.Nie każdy może tak powiedzieć o swoich relacjach z rodzicielką.:)
Dobrze byłoby, żeby ona też wiedziała że może na ciebie liczyć. Nie oczekuj, że
zawsze cię zrozumie (od tego są przyjaciele rówieśnicy)
Może tylko ci się wydaje , że jej nie potrzebujesz.
Nie przejmuj sie tymi uczuciami i nie analizuj tego za mocno.
To jest własnie dorosłość. Rodziców się nie wybiera jak wiadomo:))
Nie są i nie muszą byc idealni. Jeśli stosunki są poprawne to już jest dobrze,
nie oczekuj niczego innego.

[md4]

mozna...
trzeba kochac, ale mozna nie lubic. Slyszalam wielokrotnie od
przyjaciolek, ze nie maja dobrego kontaktu z matka, ze nie umieja z
nia rozmawiac. Ale zrobia wiele, by jej pomoc, jak tego potrzebuje,
wysluchac odwiedzic, zaopoiekowac sie.

Pytanie odwrotne.

[moon_witch]

Czy matka moze nie lubić swojego dziecka?
Przecież dość często to się zdarza, że i matka nie lubi, nie kocha
swojego dziecka.

Więc dlaczego nie może zaistnieć sytuacja odwrotna? Dziecko nie
lubi, nie kocha matki.

Ludzie mają rózne charaktery, które nie zawsze ze sobą pasują. I to
nie jest tak,że matka rodząc dziecko automatycznie się
rozklonowała i dziecko jest jej idealną kopią. Sam fakt, że pewne
cechy charakteru są dziedziczne i mogą sięgać wiele pokoleń wstecz
mówi coś za siebie.
Dziecko i matka to dwie rózne indywidualności.
Dlatego, aby nie wpadać w trudne sytuacje życiowe warto czasami
spojrzeć na matkę jak na obcą sobie osobę i podjąć decyzję co
dalej z tym zrobić.

[elielieli]

To zupelnie normalne...u zwierzat. Zwierzeta nie opiekuja sie
rodzicami, traca nimi zainteresowanie.

[jan_stereo]

lorkersik2 napisała:

> Odkąd się usamodzielniłam zupełnie jej nie potrzebuje, a wręcz zaczynam mieć dość kontaktów z nią. Czy to normalne?

skoro laczyla Cie z nia tylko Twa niesamodzielnosc, to jak najbardziej normalne, ale ja to jestem marny z kontaktow, dla mnie czas plynie nieco inaczej, jak i jego postrzeganie...

[elielieli]

Re: modlitwa do Człowieka
Autor: malakas 24.10.08, 23:00 Dodaj do ulubionych Skasujcie
Odpowiedz cytując Odpowiedz

Matka dobra jak piwo żywieckie
Piersi matki dwie pobożne setki
I troskliwa jakby bufetowa
Matka piękna niczym straż pożarna
I cierpliwa jak oficer śledczy
I bolesna jak gdyby w połogu

[angelika1978]

Matka jest potrzebna w życiu i kocham swoją matkę, ale nigdy nie
miałam z nią dobrego kontaktu. Mamy całkowicie odmienne zdanie na
prawie wszystkie tematy i odmienne charaktery. Od 13 roku życia się
z nią kłóciłam. Moja matka zachowuje się jak nastolatka i chyba nie
dorosła do roli matki, a tym bardziej babki, niedługo zostanie
babcią. Mam do niej wiele żalu i pretensji, ale to moja matka. Mogę
z nią spokojnie rozmawiać raz w tygodniu przez 10 minut, bo jak
rozmawiam dłużej, to się z nią kłócę, ale ogólnie życzę jej dobrze,
byle nie ingerowała w moje życie.

[zamszowa]

jak najbardziej można. ja moją kocham, bo to moja matka, ale jej nie lubię.
gdybyśmy nie były rodziną , a na przykłąd spokałybyśmy się w pracy nie
znosiłabym jej.

[tigerenergy]

można!