Przemijanie :(

[polska_potega_swiatowa]

Mijaja kolejne okragle rocznice, 25, 30, 35 urodziny itd z
niesmakiem mysle od tym ze kiedys nadejdzie 40 rodznica...Czlowiek
zaczyna zwalniac tempo, analizowac, podsumowywac, korygowac,
sprzatac troche w swoim zyciu.

Majac 35 lat, z bagazem doswiadczen, wracam do punktu A...najlepiej
czuje sie wracajac do lat 70-80'tych; starych dzwiekow, smakow,
zapachow, przyzwyczajen, starych katow itd. Patrze w "Naszej Klasie"
na zdjecie kolegow i kolezanki z podstawowki z szkoly sredniej i nie
wiem kiedy minelo rowno 20 lat odkad ostatni raz widzielismy sie.

Czy warto wracac do przeszlosci? Spotykac sie po latach? Odnawiac i
utrzymywac stare znajomosci? Jakie sa wasze doswiadczenia w tej
sferze? Odbudowaywac, rekonstruowac, czy tez przeszlosc skatalogowac
w archiwum domowym, czy skupic sie jedynie na tym co bedzie, kogo
jeszcze spotkamy na naszej drodze, budowac kazdego dnia cos nowego?

Jaki macie stosunek do uplywu czasu?

[agawa-10]

Mam to samo.. Niedawno skończyłam 30 lat i wpadłam w coś w rodzaju przygnębienia i depresji. Najszczęśliwsze wydają mi się lata, które minęły i nie mogę sobie wyobrazić, że jeszcze mogę być szczęśliwa... Bo przecież teraz jest już tylko trudniej..

Co do Twojego pytania - myślę, że we wszystkim potrzebny jest jakiś umiar. Nie warto zrywać starych znajomości, tylko dlatego, żeby odciąć się od tego, co było. Nie wolno też żyć tylko przeszłością i zapominać o tym, co się dzieje wokół.

Najlepszym kryterium wg mnie jest to, czy kontakty z danymi osobami wnoszą coś pozytywnego do Twojego życia, czy sprawiają Ci radość. Nie powinno być istotne, skąd znasz te osoby.

[shachar]

ja sie ciesze, ze tyle idiotyzmow przeminelo, a wiele jeszcze sie nie zaczelo,
mieszkam sobie w bomblu nieklopotliwego teraz
no nareszcie nadeszla owa bloga chwila

[robnow3]

Z moją koleżanką z lat szkolnych często wspominamy lata 80-90, mmmmm.. cudowne
lata.Chcąc nie chcąc jednak po takich wspominkach dochodzimy do okrutnego
wniosku: wszystko co najlepsze dawno już za nami...

[paco_lopez]

odkąd sie nie spieszę wiem że wszystko przychodzi kiedy powinno. nie
wiem czy to czas płynie czy zdarzenia nadchodzą w róznym tempie. coś
musi regularnie pulsować lub tykac zebyśmy doświadczali w jakiś
sposób czasu. jeszcze kupa teatru przede mną i mnóstwo aktorów. co
do znajomych ze szkoły, to ostatnio coś ich nie ma. rok temu miałem
odgrzewanie kotletów. było miło ale nie trwa dalej. jakoś mnie to
nie trapi.

Zalezy od czlowieka

[koala_tralalala]

Podejscie do przemijania zalezy od nas. Mnie zupelnie nie martwi,
kogos innego moze dolowac.

Irytuje mnie wylacznie balwochwalcze podejscie do mlodych ludzi w
Polsce, wiecie, chodzi o to ze:
-czlowiek po 40-tce nie ma gdzie sie bawic, bo w klubach sama
dzieciarnia a przecietny Polak po 40tce umiera towarzysko;
-jesli ludzie w tym wieku szukaja pracy sa traktowani jak dinozaury
Tymczasem w innych panstwach w Europie 40latek jest traktowany jako
mlody pracownik.

Co do przeszlosci: nie wracam, wracac nie lubie. Wole odkryc cos
nowego :) Co wcale mi to nie przeszkadzalo przekopac sie przez
genalogie rodzinna, ktora okazala sie szalenie ciekawa i
satysfakcjonujaca wyprawa w czasie, bo odkrylam rzeczy o ktorych
nawet "najstarsi gorale" w rodzinie nie wiedzieli!

A zatem, jesli chodzi o mnie: rozpamietywanie - nie, bo nic nowego
nie wnosi, bol ze jestem starsza - tez nie, bo nie mamy na to
zadnego wplywu, kazdego to czeka i kazdy doswiadczy ogladania w
lustrze swojego starzejacego sie ciala. Uwazam ze starzenie sie,
przemijanie i SWIADOMOSC tego jest cecha czlowieczenstwa.
Za to analizowanie przeszlosci jako zrodlo rozwoju (duchowego,
kulturowego), samoswiadomosci - jestem za!

[wichrowe_wzgorza]

Niestety, choć podziwiamy przyrodę, nie potrafimy chyba(już?) żyć w zgodzie z
naturą. Przyroda uczy nas i przygotowuje codziennie, oswaja z przemijaniem...
Taka "bajka" naturalna, powtarzająca sie cyklicznie, a my żyjemy obok niej.
:)


od urodzenia obecny
nieświadomy

rodzenie i umieranie
zdarza się co dzień

człowiek