zostałam mamą i co na to moja firma?

[Gość: **]

Jak ktoś chce się wygadać to prosze.

[Gość: mamusia antusi]

co na to moja firma :po maciwżyńskim PA,PA,PA,PA.Dziękujemy ale matek nie
potrzebujemy.

[Gość: remek]

A co firma Ci dziecko zmajstrowała ?
To też chcesz z siebie zrzucić na innych ?
Moze je jeszcze tesciową ma zabawiać ?

[mirka17]

Mam trójkę dzieci, wszystkie urodzone "w jednej firmie" , korzystałam z urlopów
macierzyńskich, po nich wypoczynkowe. Teraz kończę dwa lata wychowawczego i
jednoczesnie pracuję w tej samej firmie na 3/4 etatu, co by szybciej do dzieci
wracać. Szefowie zawsze szli mi na rekę no i pracuję nadal. Nie łączy nas żadne
pokrewieństwo ani kolezeństwo ani żaden typ prywatnej zajomości. Nie jestem też
żadnym strategicznym pracownikiem.
Tyle że zwolnienie opiekuńcze na dzieci w tym czasie bralam chyba tylko dwa
razy (czy raz???) gdy dzieci miały ospę.
Za to keleżanka z jednym dzieckiem raz na miesiąc, czy na dwa miesiące musi
korzystać ze zwolnienia opiekuńczego, i też nadal pracuje.

Nie wszyscy szefowie mają matki w nosie.

[Gość: matka pracujaca]

no coż moja pracodawczyni po mojej informacji że jestem w ciąży zgodziła się
przedłużyć umowę ze mną tylko do momentu porodu. Stało się tak pomimo iż
pracowałam tam nieprzerwanie przez 5 lat, a dzieckiem po urlopie macieżyńskim i
tak miałby się kto zająć.
cóż są szefowie i i szefowie...........

Matko pracująca

[zlotyrybek]

A jaką gwarancję ma Twoja szefowa, że w ogóle będziesz zainteresowana powrotem
do pracy ? Żadnej. Więc się nie dziw. Jak jesteś dobra, to Cię przyjmie jak
będziesz gotowa - za miesiąc, rok, czy cztery lata...

____________

Najważniejsze i tak jest dziecko

[Gość: matka pracująca]

chyba żartujesz?! i bedzie ryzykować że ponowne zatrudnienie pracownika
ściągnie na jej firmę urząd skarbowy (to są jej słowa po moim pytaniu o ponowne
zatrudnienie). zresztą to i tak teraz nie ma znaczenia. Pracuję już od roku w
innej firmie i szefowi nie przeszkadza że mam małe dziecko.
Jak mowiłam , są szefowie i szefowie.
a twoje stwierdzenie, że nie wiadomo czy będę zainteresowana powrotem do pracy
świadczy o tym że chyba nie zdajesz sobie sprawy że komuś na pracy może zależeć
i może jej potrzebować.
Życzę ci abyś nigdy nie znalazł się się w takiej sytuacji (chodzi mi o
zwolnienie z pracy)

[Gość: M.]

Dluzszy czas nie moglam znalesc dobrej pracy, znaczy zgodnej z moimi
kwalifikacjami i wymaganiami finansowymi, oczywiscie dlatego ze bylam mloda
matka, na rozmowie gdy tylko przyszly pracodawca sie dowiadywal ze mam male
dziecko szybko konczyl rozmowe...
Obecnie pracuje od 3 lat w firmie, ktora nie bala sie zatrudnic mlodej matki,
nie bylam ani razu na zwolnieniu, gdy trzeba siedze po godzinach, jestem
doceniana, o czym swiadcza systematyczne podwyzki placy :), ciesze sie ze
trafilam na firme, ktora ocenia czlowieka po kawlifikacjach, checiach, nie
uprzedza sie do mlodych matek
pozdrawiam wszystkie pracujace mamy

[Gość: Magdalena]

Obserwowałam kiedyś proces rekrutacji w mojej firmie z pozycji osoby
zatrudnionej i nie zagrożonej zwolnieniem. Chodziło o kobietę. Przyszły jakieś
życiorysy i szefostwo robiło selekcję. Najpierw odpadły mężatki-matki
(bo "siedzą na zwolnieniach"), potem mężatki ("bo mogą "zajść"), następnie
rozwódki z dziećmi (dziecko=wróg generalny), same rozwódki (bo z problemami
albo się nie skoncentrują na pracy tylko na szukaniu nowego faceta), panny
(dziś nawet panna może mieć dziecko), stare panny (bo zdziwaczałe). Wyboru
dokonywały...kobiety. Oczywiście nie wybrały. Pracę dostała znajoma księgowej.

[Gość: optymistka]

moja firma powiedziała: papa!! - jak tylko oznajmiłam, że jestem w ciązy, i od
drugiego miesiąca byłam na L4....
szukam nowej firmy :-) a póki co ciesze sie małym Potworem i nieustajacym
urlopem :-)

[Gość: Marianna]

Pracuję w mojej firme (duzy bank giełdowy z kap. zagr.) od 10 lat. Dzieci dwoje
w odstępie 5 lat. Dwa razy byłam więc na urlopie po 1,5 r. Miejsce czekało na
mnie, mało tego po powrocie podwyżka. Chyba zawdzięczam to temu,że sumiennie
pracuję - żadnego obijania się i olewajstwa, ale też nie siedzę po godzinach,
nie uprawiam wazeliniarstwa, ot po prodtu staram się jaknajlepiej robić to co
należy do moich obowiązków. Z szefem nie mam żadnych przyjacielskich układów,
czasem doprowadzam go do pasji, bo mówię wprost co mi sie podoba lub nie, a nie
spiskuję po kątach. To tyle.

[nina73]

Ty to masz szczęście, mnie pomimo moich bardzo dobrych wyników (rozliczją naz z
realizacji celów finansowych), moje bezpośrednia szefowa (jestem w ciazy),
powiedziała że liczy na mnie do końca grudnia. W dobrym układzie mogłabym
pracować do kwietnia, czyli juz wiem że mam sie zwijać. Chyba że postawi na
swoim moja zagraniczna szefowa, bo ona chce żebym po urodzeniu dziecka wróciła.
Wszystko więc zalezy nie od moich wyników i mojej woli, a od tego, ktora z pań
bedzie miała wiecej do powiedzenia. Fajnie jest wiedzieć że wracasz bo jesteś
dobra, ale z drugiej strony przy takim ukladzie jak mój to sie trzeba
zastanowić czy waro wracać.

[Gość: zawiedziona]

Pracuję w dużej państwowej instytucji. Zawsze pracowałam sumiennie, miałam
nieskazitelną opinię. Urodziłam dziecko, poszłam na urlop i oto, co usłyszałam
od mojej szefowej, gdy byłam zmuszona przedłuzyć urlop wychowawczy: wszyscy za
panią pracujemy, pani myśli tylko o sobie, a nie o kolegach z pracy. Najlepiej
by było, gdyby pani napisała teraz wypowiedzenie, a później zobaczymy (!). Jak
pani wróci do pracy, to i tak z pani nic nie będzie, bo jest taki postęp, że
pani i tak już nie nadąży. Zaznaczę, że stosunki z szefową przed urodzeniem
dziecka układały się dobrze. Urodzenie dziecka i decyzja o pozostaniu na
urlopie wychowawczym przekreśliła mnie jako wartościowego pracownika w jej
oczach - osoby, która mnie od wielu lat dobrze znała i ceniła.

[Gość: Magdalena]

Zostałam matką po 7 latach uczciwej i pełnej poświęcenia pracy dla tzw.
korporacji. Miałam już "trzydziechę" na karku, zegar biologiczny tykał. Przez 7
lat nabrałam doświadczenia i czułam, że jestem w tej firmie potrzebna. Przez
całą ciążę, podpierając się nosem, jeździłam dwoma autobusami do pracy, nie
słuchając przestróg lekarza, że trzeba się oszczędzać. Pierwszy zgrzyt
nastąpił, gdy poprosiłam o rozpoczęcie urlopu macierzyńskiego na 2 tygodnie
przed zaplanowaną datą porodu. Czułam się źle więc pomyślałam, wcześniej pójdę
na ten urlop, wcześniej wrócę. I tak się stało. Tyle, że nie było do czego
wracać. To były tylko 3 miesiące! A tu, jak sęp, kolega z pracy, wygryzł mnie,
przejął moje obowiązki, niby to z troski o mnie. Prawda jest taka, że jeśli nie
szefostwo, to koledzy wbiją wam ostatni gwóźdź do trumny, drogie matki.

[Gość: katia]

Zwolniłam moją pracownicę po urlopie macierzyńskim. Miałam jej dość na długo
przed zajściem w ciążę. W trzecim miesiącu poszła na zwolnienie, a ja na jej
miejsce zatrudniłam nową pracownicę na czas określony. Okazała się świetna.
Uważam, że zwolnienie poprzedniej pracownicy było jedną z najlepszych moich
decyzji. Może więc młode mamy poszukają winy w sobie. Jeśli ktoś przed ciążą się
obija i działa szefowi na nerwy, to niech się nie dziwi, że nie ma do czego
wracać. Moja poprzednia pracownica np. pozwalała sobie na uwagi, że ma więcej
pracy niż ja, spóźniała się notorycznie i zaczynała wchodzić mi na głowę. Dzięki
niej nauczyłam się, że pracowników trzeba traktować z życzliwym dystansem i
dokładnie wskazać, gdzie jest ich miejsce. Bo jeśli jesteś miła i grzeczna, to
uważają, że jesteś głupia.

[annajustyna]

Oczywiscie, ze sa beznadziejne pracownice, perfidnie wykorzystujace kazdy
przywilej zwiazany z ciazy (tak samo jak niektorzy naduzywaja L-4). Problem
pojawia sie wtedy, kiedy pracodawca (a dotyczy to z 90%) z zalozenia traktuje
kobiete jako zlo konieczne....

[Gość: Magdalena]

Jasne, są dwie strony medalu. Z jednej strony pracownice-cwaniary, z drugiej -
pracodawcy - kanciarze albo sadyści. Najgorsze, jak się wszystkich wrzuca do
jednej szufladki. Ja w każdym razie robiłam i robię wszystko, żeby obalić mit
najpierw ciężarnej z L-4 i matki z wiecznie chorym potomstwem biorącej
pracodawców na litość. Problem w tym, że jak siedzę grzecznie 8 albo więcej
godzin i się nie wychylam na temat dzieci, to słyszę, że zła ze mnie matka, a
jak chcę choćby dzień wolnego, to zaraz powstaje cała spiskowa teoria - dziecko
na pewno chore. Jak ktoś z góry założy, że wszyscy chcą go orżnąć, to nijak nie
uwierzy, że może być lepiej.