szkoda mi moich dzieci

[Gość: noris]

We wrześniu lecę na roczny kontrakt do Londynu. W polsce zostaje moja żona i
dwójka synków (12 i 4 lata). Nie wiem czy dzieciaki (sczególnie te młodsze)
nie bedą cierpiały, męczy mnie to bardzo. Czy ktoś był/jest w podobnej
sytuacji? Co zrobić, żeby jakoś złagodzić im nieobecnośc ojca?

[Gość: ela, weybridge]

internet: skype i/lub gg, i kamerka internetowa ;]

[Gość: Witek]

Martw sie o zone , nie o dzieci , zebys rogow nie dostal .Najwierniejsze sie
zalamuja .Wpadaj niezapowiedziany , powinna wiedziec ze w razie czego ja
zabijesz , inaczej pojdzie ....

[joakna]

Hey, jestem w podobnej sytuacji jak ty. Zdecydowalam sie na roczny wyjazd za
granice zostawiajac w domu 2.7 letnie dziecko. Jestem w karaju raz w miesiacu i
zostaje na 5 dni. Podroz samolotem do Polski nie jest teraz duzym wydatkiem.
Zainteresuj sie juz teraz i zarezerwuj lot z duzym wyprzedzeniem.
Musisz wpadac do domu tak czesto jak sie da. Mnie to bardzo pomaga. Czas poza
krajem leci mi szybciej, zyje od wyjazdu do wyjazdu.
Zgadzam sie z wypowiedzia ze to zonie bedzie ciezko. Zostanie sama z dziecmi i
wszystkimi z tym zwiazanymi obowiazkami. Niemniej 4 i 12 letnie dzieci sa juz
bardzo samodzielne. Moje dziecko wymaga stalej opieki a do moich wydatkow
doszlo jeszcze oplacenie full-time nianki.
Trzymaj sie bedzie dobrze. Pomysl ze za zaoszczedzone pieniadze mozesz
zafundowac rodzinie wspaniale wakacje w przyszlym roku.
pozdrawiam aska

[Gość: lekarz]

To ty chyba nienormalna jestes ze tak male dziecko 2 latka i 7 miesiecy
zostawilas z nianka na rok!!!!Dziecko potrzebuje matki znacznie bardziej niz
pieniedzy na zabawki.To nazbieraj od razu na psychoterapie dla dziecka jak
dorosnie , bo to sie odbije na jego psychice i moze pozniej czuc podswiadomie
ze milosc jest zwiazana z rozstaniem, porzuceniem, cierpieniem. Wspolczuje
twojemu dziecku takiej matki, ktora mu tak silny uraz psychiczny zafundowala.

[joakna]

Nie kupuje mojemu dziecku zabawek bo moje dziecko jest jeszcze zbyt male zeby
wypelniac mu zycie dobrami materialnymi. A skad ty wiesz jak sie moja
nieobecnosc odbije na zdrowiu psychicznym mojego dziecka

[jaroosi]

Witaj joakna,
ja również zdecydowałam się na wyjazd. Co prawda nie na rok tylko na 3 miesiące
( potem zobaczymy jak się poukłada )i w momencie mojego wyjazdu synek bedzie
miał 2,4 latka. Nie zostawiam go z niania tylko pod opieka dzidzia, ale
szczerze mówiąc to bardziej się martwię o siebie. Obawiam się, że to ja będę
bardziej tęsknić i cierpieć niż ten szkrab. Dzieci w tym wieku są bardzo
rozumne. Czasem sama się dziwie ile mądrości jest w dziecku mającym tak
niewiele doświadczenia i lat. Wystarczy spokojnie wytłumaczyć, powiedzieć, że
mamusia jedzie daleko, ale bedzie dzwonić, przyjedzie do Ciebie i zawsze będzie
bardzo Cie kochać - pamietaj o tym. Teraz mam podobną sytuację rodzinną. Dla
mojego synka najważniejszą, najukochanszą osoba na świecie jest dziadziuś. Nie
mama, tylko dziadziuniu, który jest autorytetem. Obecnie mój tato jest w
szpitalu. W pierwszy wieczór mały pytał o dziadzia ale powiedziałam prawdę, że
dziadek jest w szpitalu u pana doktora, dzieciom tam nie wolno chodzić ale
dziadziuś cię kocha bo zawsze Ci to mówi do telefonu. Zrozumiał. Teraz sam
opowiada: DZIADZUNIU NIE MA, AŁA, DOKTOR, OSI NIE WOLNO, DZIADZIUNIU PRZYDZIE,
OSI CZEKAJ, DZIADZIA KOMA (co znaczy kocha). Jest okey. Mały wspomina dziadka
ale nie rozpacza. Myślę, że jeśli spokojnie swojemu dziecku wytłumaczysz,
powiesz, że będziesz dzwonić to szkrab przeżyje bez większego uszczerbku na
psychice. Myślę, że więcej łez do jego zdjęcia czy poduszki wylejesz ty przed
snem, niż ten mały człowiek.
Powodzenia i pozdrawiam

[joakna]

hey dziekuje ci za cieply list. Moja corka nie zostala tylko z nianka lecz
takze z babcia z ktora jest zwiazana od urodzenia. Nianke wynajela glownie z
mysla o mojej mamie aby ja odciazyc od wszystkich obowiazkow.
Zgadzam sie ze sa wieczory ze placze w poduszke. Trudno mi sie pozbierac
zwlaszcza kiedy powracam z kraju. dziekuje i pozdrawam

[jaroosi]

Czyli już jesteś na miejscu i w trakcie rozłaki!!! No to wiesz lepiej niz ja
jak to wszystko wyglada. Ja dopiero zamierzam wylecieć, więc tak naprawdę to
powinnam posłuchać Twoich rad jak to będzie. Mam nadzieję, że przetrwamy i, że
uda mi się "zahaczyć" na miejscu, znależć dobrą pracę aby za jakiś czas móc
wrócić za garnicę ale już z dzieckiem. Boję się wyjazdu i prawdę mówiąc to
bardziej się martwie o siebie niż synka.
jeśłi możesz to napisz jak wyglądało to u Was i jak radziłas sobie z "dołami".
Pozdrawiam

[joakna]

Hey dziekuje ze sie odezwalas. Opinia mojego otoczenia byla bardzo krytyczna.
Wiekszosc moich kolezanek tez mlodych uwazala ze robie zle i ze one same
nigdyby tak nie postapily. Jak juz pisalam zapewnilam dziecku opiekunke ale
tylko i wylacznie po to by odciazyc mame od obowiazkoe. Nianka zostaje z moja
nat 8-9 godzin dziennie. Wieczorami dzieckiem zajmuje sie babcia.
Jest ciezko. Wiele wieczorow przeplakalam. Do domu dzwonie codziennie. Jestem w
tej dobrej sytuacji ze moge byc w domu 1 raz w miesiacu przez 5dni. Moje zycie
tutaj polega na ciaglym odliczaniu dni ile mi jeszcze pozostalo do wyjazdu do
domu. Zostaje w pracy po godzinach oby tylko sie czyms zajac i nie myslec o
dziecku.

Jesli chodzi o to jak zachowuje sie moja corka po moim wyjezdzie .
Nianka jest wspaniala i natalka ja uwielbia. Ma sile, cierpliwosc i wiele
energii. Zabiera mala na rozne ciekawe wycieczki. Nawet zapoznaly sie z inna
babcia, babcia Iwonki (rowiesnica mojej Nat). Dziewczynki sie bardzo
zaprzyjaznily. Iwonka nas odwiedza, chodza razem na spacery i swietnie sie
razem bawia.

Kiedy po raz pierwszy wrocilam do domu po tak dlugiej nieobecnosci, moje
dziecko bylo oszolomione i nie bylo w stanie powiedziec MAMA.
Caly pierwszy pobyt w domu przeplakalam tak bardzo sie obwinialam o to ze ja
sama zostawilam.
Plakalam jak spojrzalam na Nat. Plakalam jak mowila Moja Mama.
To byl dramat. Myslalam ze jesli tak ma wygladac kazdy moj pobyt w domu to ja
tego nie wytrzymam.

Za drugim razem kiedy przyjechalam juz bylo lepiej. Natalia zucila mi sie na
szyje i wyraznie sie cieszyla, ze przyjechalam.

Za trzecim razem juz na mnie czekala, a przyjezdzam do domu dosyc pozno bo
ok23. to pozna pora dla takiego malucha. A jednak jak babcia jej powiedziala ze
dzis bede to nie usnela.

Nie chce cie juz dluzej zanudzac, ale chetnie odpowiem na kazde twoje pytania.

Trzymaj sie. Zycze ci powodzenia zebys jak najszybciej mogla zabrac synka z
soba za granice.
pozdrawiam aska

[Gość: Dziku]

Mam podobny problem, na razie jestem w kraju. Jestem doktorantem politologii,
bezrobotnym, byłem na wychowawczym przez dwa lata i opiekowałem się córeczką
(Zosia ma teraz 4 lata i chodzi już do przedszkola), teraz zajmowałem się
Jasiem (ma 9 miesięcy).Nie mogę znaleźć pracy, moja zona jest anglistką i
socjologiem - pracuje w szkole i dorabia lekcjami.
Jestem strasznie związany z dziećmi,ale przez kolegę szukam byle jakiej pracy w
Anglii.
Życie nie jest proste, ale kto powiedział, że ma być właśnie takie.
Pozdrawiam serdecznie.

[jaroosi]

Ja też jeszcze jestem w Polsce. miotam sie jak wilk w klatce, nie wiem co
robić, ale bardzo poważnie zastanawiam się nad wyjazdem. Planuję wylecieć 30
września. W domu wstepnie rozmawiałam z ojcem czy zostanie z małym. Jeśli
chodzi o synka to wiem, że przy dziadziu krzywda mu się nie stanie i przeżyje.
Kilka dni będzi eo mnie pytał, ale wiem, ze zrozumie i przetrwa. Bardziej
martwie się jak sobie z nim poradzi mój tato. Co prawda jest sprawny i mając 58
lat wykazuje ogromna miłośc i cierpliwośc do Oskara ( czasem nawet większą niz
ja sama ) ale jednak dziecko potrafi byc męczące. zastanawiam się nad
sytaucjami, że listopad, plucha zimno a tato chcąc kupic chleb będzie musiał
targać ze soba małego. Może to głupie ale właśnie takie proste sytuacje
urastaja w mej glowie do rozmiarów dużego problemu. Boje się jak sobie poradzą
na codzień.

[Gość: psycholog]

to jak, nie masz męża, gdzie jest ojciec dziecka?! Kobiety , wy chyba tylko
potrafiłyście rozłożyć nogi , ale co do wychowania dziecka nie macie pojęcia...
Jedna opuszcza swoje własne dwu-letnie dziecko , chyba nie zdając sobie
sprawy , że właśnie teraz ten człowiek się najszybciej rozwija i kształtuje
swoje relcje rodzic-dziecko... i to jest najważniejszy okres w jego życiu.Żal
mi tych dzieci , że maja tak puste, głupie, mało dojrzałe i mało
odpowiedzialne matki.Posiadanie dziecka to jest dar , a nie obowiązek!

[jaroosi]

Mimo wszystko witam, chociaz szczerze mówiąć robie to tylko ze względu na
kulture osobistą.
Po pierwsze nie podobaja mi się twoje komentarze dotyczące postępowania kobiet
i tego co robią ze swoimi nogami. Poniżej kultury i zero taktu.
Po drugie nie znasz mnie i uważam, że nie masz prawa oceniać czy mam pojęcie o
wychowaniu dziecka czy nie.
Kolejna sprawa to kwestia męża. Nie czuję się w obowiązku tłumaczyć, ale jesli
mały pozostaje pod opieka dziadka to widocznie mąż nie jest w stanie tego
robić. Nie pomyślałeś/aś, że może on też wyjeżdża...???
Zupełnie nie na miejscu sa twoje komentarze obrażające zarówno mnie jak i moja
poprzedniczkę. Może właśnie opuszczenie dziecka na pewien czas ( pomijając ile
nas matki będzie to kosztowało łez i cierpienia ) jest objawem
odpowiedzialności za jego przyszłośc i chęci stworzenia dziecku łatwiejszego
startu w życiu oraz możliwości jakie dają inne kraje!!??
Mnie natomiast jest żal Ciebie, bo wykazujesz się ogromnym brakiem kultury,
taktu, ograniczeniem i zaszufladkowaniem.

[Gość: oburzona]

Panowie (Panie) psychologu i lekarzu. Czy wy w ogole maie jakichs pacjentow? Bo
z takim plytkim, krytykujaco-obrazajacym podejsciem do ludzi to chyba macie
pustki w gabinetach. Boze, uchowaj nas od takich specjalistow!
Nawet jak jest troche racji w tym, co mowicie, to ta forma! Dno!

[Gość: lekarz]

Nie musisz sie martwic o moja praktyke, niestety dzieki takim
nieodpowiedzialnym matkom pacjentow mam az za duzo.Przychodza do mnie juz jako
dorosli, gdy nie moga sobie poradzic w relacjach miedzyludzkich, maja zab.
lekowe czy depresje.
Zadne zabezpieczenie materialne nie wynagrodzi dziecku utraty poczucia
bezpieczenstwa, pomieszaniu rol w rodzinie. I nie chodzi o to czy dziecko
placze,czasem gdy nie placze swiadczy o powazniejszych zaburzeniach.
A wy kobiety oszukujcie sie nadal.
Brak mi slow...

sluszna racja panie doktorze

[Gość: sibi]

w obecnym czasie bezrobocie wzrasta w szybkim tempie.z praca coraz gorzej,z
opieki zyc sie nie da bo czlowiek na dlugach dlugo nie poleci.owszem
pieniazde nie dadza szczcescia [ale jesc trzeba kupic rachuneczki
zaplacic] bogaty biednego nie zrozumie.to ze rodziny sa rozlaczone jest to
efekt zlej gospodarki w polsce.[nie ma kto rzadzic krajem]nawet nie wiadomo
kogo wybrac...wszedzie afery wokół ludzi z rzadu.w polsce robi sie
bardzo zle.ludzie koncza studia corocznie jest ich wiecej[wyuczonych] a
miejsc pracy coraz mniej. dlatego ojciec albo matka jedzie za chlebem.nikt
nie zyczy sobie upadku rodzinny. ja jezdze 10 lat do niemiec do
holandii z niechecia i ze zloscia. jestem operatywnym czlowiekiem.czasami moja
zona podskoczy tez do niemiec i nadall robimy dla dzieci dla ich
przyszlosciprzyszlosci.jest to zle te wyjazdy ale panstwo polskie daje 43 zl
na dziecko. smieszne.panstwo polskie ma moje dzieci gdzies ja mam polske
dalekko w tyle.napisalem troche o sobie ,ale kazdego sytuacja jest inna
w sensiementalnym uczuciowym. wyjazdy rodziców sa zlem koniecznym

[Gość: lekarz]

A Pani oburzona , gdyby byla inteligentniejsza domyslilaby sie , ze posty te
mialy swoja forma wstrzasnac, a nie glaskac po glowie (a noz sie ktoras matka
zastanowi jak zlosc opadnie). I jak widac wstrzasnely nawet Pania.

[Gość: ona]

Owszem wstrząsnęły nawet mną, ale nie samą treścią czy " ewentualnymi
następstwami" ile Pańską kulturą i sposobem wyrażania poglądów.

[Gość: oburzona]

Widze, ze na specjaliste wysokiej klasy trafilo. Pare zdan i juz pan
wywnioskowal o poziomie mojej inteligencji.
Ja tez bym swoich dzieci nie zostawila z niania na rok, ale po pierwsze to
taka "terapia szokowa" zastosowana przez obca (czyli praktycznie bez
autorytetu) osobe nie dziala, szczegolnie, jak juz dana osoba ma wszystko
zalatwione.
Po drugie rok w zyciu dziecka to jeszcze nie wszystko. Poandto moze kobiecie
sie ulozy i sciagnie do siebie dziecko wczesniej.
A po trzecie, to hola,hola z takim szybkim ocenianiem cudzego zycia,
okolicznosci i motywacji.
No i przede wszystkim chodzilo mi o poziom empatii - zerowy. A to
(nieumiejetnosc wczucia sie w sytuacje pacjenta) uwazam za jeden z
powazniejszych brakow wsrod polskich lekarzy.

lekarze i psycholodzy maja prace

[Gość: sibi]

gorzej ci co jej nie maja takze my sami musimy sobie pomóc.dlatego isie
do lekarza czy psychologa nie pomoze zbytnio bogaty biednego nie zrozumie

pan to skonczyl psychologie za pol litra

[Gość: sibi]

nie poszedlbym ani moja do pana bo na relanium bym wyladował...pisze
pan bzdety bo obowiazek i dar to to samo..panu radze psychologa

[Gość: fan barcy]

Psychologu,
Gdybys nie pisal tego zza monitora, i gdyby w poblizu byl jakis dzentelmen,
dostalbys zwyczajnie w pape.
Nie tym tonem, prostaku.

[joakna]

Hey,
Maz mojej kolezanki wyjechal do szwecji. Zanim wyjechal ledwo co wiazali koniec
z koncem, a z koncem kazdego miesiaca byly dlugi i tak wkolko. Za jej namowa
maz wyjechal a ona zostala sama z 2letnim synkiem. Kiedy jej maz przyjezdzal do
kraju to za kazdym razem mowil ze tego juz dluzej nie wytrzyma. Teraz jego zona
wraz z dzieckiem wyjechali do Szwecji. On dostal legalna prace a ona legalny
pobyt. Mam nadzieje, ze im sie ulozy.
Znam jeszcze jeden przypadek. Chlopak mojej kolezanki wyjechal do Anglii. Ona
zostala sama z 2 letnim dzieckiem. Przed jego wyjazdem ich zwiazek byl w stanie
rozladu. Teraz moja kolezanka mowi ze ten wyjazd ich uratowal i scalil zwiazek
ponownie poniewaz tam na obczyznie dotarlo do niego jak bardzo wazna jest dla
niego rodzina.
Pozdrawiam aska

[Gość: pit]

wspolczuje i zycze powodzenia :) ech doktorant i szuka byle jakiej w anglii,
do czego to kur*a doszlo.

[Gość: arna]

Przez pol roku bylam sama z coreczka w Polsce (Malenka miala wtedy pol roku), a
maz pracowal w UK. Bylo ciezko - pogodzic prace z wychowaniem dziecka i
problemami zycia codziennego - ale wszystko dobrze sie skonczylo :) Pomogly nam
w tym zdobycze cywilizacji - telefon, smsy, maile. Wprawdzie Malenka nie
poznala taty :( ale to byla tylko kwestia dni. Teraz jestesmy juz razem w UK i
jest cudownie :D Warto bylo na to czekac :)

Zycze powodzenia i wytrwalosci :D Bedzie OK :D

[Gość: gk]

byłam sama z dwójką dzieci, mąż pracował przez 3,5 roku w Niemczech, dzieci
miałam już starsze, w tym czasie również pracowałam w Polsce, nie miałam blisko
rodziny,jakoś sobie poradziłam, życzę wszystkiego dobrego, trzeba
ryzykować.Obecnie mój syn na stałę wyjechał do Anglii.

[doris64]

Cześć Mój mąż wyjechał za granicę rok temu. Mam dwoje dzieci w wieku szkolnym.
Powiem Ci szczerze że mi jest bardzo ciężko, ponieważ wszystko muszę robić
sama. zawożę dzieci rano do szkoły, idę do pracy, po południu odbieram. W domu
jesteśmy ok. 17.30. Szykuję jedzenie, pomagam przy lekcjach, sprzątam, robi się
wieczór i powiem szczerze nie mam za wiele czasu dla siebie. Staram się za to
poświęcić dzieciakom jak najwięcej czasu, żeby nie odczuwały braku ojca.
Czasami wydaje mi się, że sie pogodziły z tym że go nie ma na codzień, ale
przychodzą dni kiedy widzę, że bardzo tęsknią, czasami nawet popłaczą. Musisz
utrzymywać stały kontakt z nimi, choćby telefoniczny. Będzie im na pewno lżej.
Moje jak słyszą, że tata dzwoni lecą na łep na szyję. Kobieta jest w stanie
dużo wytrzymać, można powiedzieć, że nie ma innego wyjścia, ale jest dorosła i
rozumie prozę życia. Dzieci to tylko dzieci. Powodzenia

[Gość: Northern I]

Też mamy taką sytuację. Ja pracuję od roku zagranicą, a żona jest w Polsce z
dziećmi. Właśnie mamy za sobą wspólnie spędzone wakacje. Dzieci przyjmują
wszystko ze zrozumieniem, ale widać, że bardzo tęsknią. Widzę za to, że jak
jesteśmy razem to ze wszelkimi problemami biegną do mamy. Ja jestem od święta.
Mama jest osobą, która rozwiązuje problemy. Nie widzę dłużej możliwości takiego
życia. To rozwiązanie na rok, czy niewiele dłużej. I nie myślę tu tylko o
dzieciach, ale o całej rodzinie. Na dłuższą metę trzeba wybrać gdzie mieszkać
razem.