Na mysl, że jutro musze tam iść robi mi sie

[ingerman]

niedobrze. Zaczęłam pracowac w dużej firmie, która bredzi o tym , że dobro
team'u jest dobrem najwyższym. Pracuję z dziewczynami młodszymi ode mnie
średnio o 10 lat, za to z dłuższym stażem w teamie i w ogóle w firmie.
Potrafia byc dla mnie naprawdę nieprzyjemne - pogardliwe grymasy i
spojrzenia, rozkazujący ton głosu, ogłaszanie na całą salę "tutaj sie
pomyliłaś". A najgorsze, że mają mnie przeszkolić, w tym przypadku upchnąć
najgorsze rzeczy. I żeby to jeszcze chciały porządnie zrobić... Przebiegają
sobie paluszkami po klawiaturze - "widzisz, tu to a tu to i masz wynik. No
czego ty jeszcze nie rozumiesz?" Ewentualnie "Jak możesz tego nie rozumieć?"
I wytrzeszcz oczków.
Zabiłabym...
W dodatku nie umiałam się obronić przed chamstwem tych dwóch bab i proszę -
już reszta zaczyna je naśladować w myśl zasady "na pochyłe drzewo wszystkie
kozy skaczą."
Wracałam z pracy i łzy mi ciekły po twarzy.

[Gość: kama]

Nie lubię czytać takich postów.Zastanawiam się,co ja bym zrobiła w takiej
sytuacji.Tylko błagam nie zabiegaj o ich względy,bo będzie jeszcze gorzej.Nie
wiem co mam powiedzieć.Strasznie ci współczuję i po cichutku liczę,że owym
gnidom woda naleje się jeszcze w uszy.Nie w tej dziedzinie,to w
innej.Wiem,wiem,łatwo pisać,ale jak będzie bardzo źle uciekaj dziewczyna,bo
szkoda zdrowia.Trzymaj się cieplutko.

Dzięki za dobre słowo. Przykre, że pracuje tam

[ingerman]

od 2 miesięcy, a czuję się jakbym męczyła sie od lat. wręcz niewiarygodne do
jakiego stopnia może taka sytuacja wyczerpywać.

[Gość: ewa]

ja miałam podobna sytuacje, po dwóch miesiącach takich męk złożyłam
wypowiedzenie, byłam na skraju załamania nerwowego, miałam nawet mysli
samobójcze; najgorsze było to, że byłam od koleżanek całkowicie zależna, bo bez
długotrwałego, skomplikowanego szkolenia które były zobowiązane mi udzielić nie
było szans poprawnie wykonywac swojej pracy; szkolenie polegało tez na
przeskakiwaniu okienek całkowicie nowego dla mnie programu i pokazywaniu mi ich
przez ułamek sekundy i tłumaczeniu procedur jak co zrobić w tym programie w
taki sposób że nie byłma w stanie nic zanotować, a opuszczenie chociaż jednego
drobniutkiego szczególu w procedurze niosło ogromne konsekwencje; i cały czas
uwagi kiedy prosiłam o powtórzenie czegoś bo nie zdążyłam zanotowac: "no jak
to, przeciez to proste, chyba sobie żartujesz" ...

[Gość: Nowa]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=279&w=58559382&a=58559382
Od napisania w.w. postu minęły 4 miesiące i od tej pory zmieniło się niewiele.
Nie jestem już nowa, nie robię błędów, więc nie ma się o co przyczepić. Ale
cały czas jestem jakby z boku, poza jedną też odrzuconą dziewczyną nie
rozmawiają ze mną, nigdzie nie zapraszają... Poprostu przychodzę, robie swoje i
wychodzę, a po urlopie poszukam czegoś lepszego. Trzymaj się! Nie Ciebie jedną
to spotkało, teraz młodzi ludzie są tacy agresywni.

[Gość: Aggie]

Jeśli inne panienki zaczynają naśladować te dwie krowy, to przy następnym
potraktowaniu Cię z góry zareaguj natychmiast - spójrz takiej prosto w oczy i
powiedz: "NIE TYM TONEM". Zrobiłam tak raz, kiedy byłam jeszcze w trakcie
pierwszej pracy - poskutkowało od razu. NIKT się juz do mnie tak nie odezwał.

[Gość: kalmanawardze]

Hej,

Wez sie w garsc. Zatnij zebiska i postaraj sie olewac. Jak ci ktos cos tlumaczy,
to staraj sie zlapac idee rozwiazania danej sprawy, jak "szlachetna
wykladowczyni" sobie pojdzie, to wez sobie na spokojnie pare razy przecwicz dana
sprawe. Zaloz sobie kajecik gdzie zapisuj wszelkie tips & tricks, staraj sie
podgladac jak robia inni podobne do twoich zadania.
Wiem co mowie, jestem z racji swojej roboty w podobnej sytuacji co 3 albo 6
miesiecy, bo szlajam sie po swiecie pracujac na kontraktach dla jednej wielkiej
korporacji. Zapewniam, ze w calym swiecie sa ludzie i taborety, ktore sa
przekonane o swojej wielkosci i nieomylnosci, bo robia jedno i to samo w ciagu
ostatich X lat. Mialem podobne sytuacje, ale olewam. Nie oni mnie robia laske,
nie przed nimi odpowiadam za zrobione zadania a przed managerami, ktorych
pie.rdoly techniczne nie interesuja. Robie swoje a na tych upierdliwych klade laske.
zdrowionka
Stary Gruzin Kalmanawardze.

[justysia1000]

mam to samo uczucie jak mam isc rano do pracy a dodam ze pracuję od one week to chyba rekord. :(

A ja się zwolniłam dopiero po kilkunastu latach

[Gość: margolcia]

i od dwóch miesięcy jadę na prochach na nerwy. Ale już mam za sobą kilka rozmów
i jak tylko mi się skończy wypowiedzenie, pewna jestem że znajdę odpowiednią
pracę. Wykończyli mnie też młodsi ode mnie oraz niewykształcony przełożony (ja
kończę studia). Tak, że głowa do góry wszystko można w życiu zmienić. Trzymam
kciuki :-)

[a.bc]

O kochane nie jesteście same, ja tez wiem jak to jest jak sie wejdzie do firmy,
w której wszyscy sa najmadrzejsi. Mój problem polega na tym,ze widziałam
wiecej, mam wyzsze wykształcenie niz oni. Nie odmawiam im doświadczenia i lat
pracy ale to ignorowanie drugiego człowieka, te dasy w których tak naprawde nie
wiadomo o co chodzi. Koszmar. A najbardziej mnie bawi to,ze jak szef chce
czegoś skomplikowanego, to kolejka stoi do mnie po porade jak to zrobic.
Nawet nie wiecie jak mi sie zbiera na wymioty na samą myśl o tym. Ludzie sa
okropni.
Pozdrawiam

[Gość: Mysz]

Nie jesteś sama. Ja pracowałam sobie spokojnie najpierw w jednej firmie przez
kilkalat, wcześniej w kilku innych. Po latach zostawiłam ciepłą posadkę
skuszona lepszymi zarobkami. Trafiłam na kierowniczkę, która straszliwie
wyżywała się na mnie od pierwszego dnia. Była agresywna do tego stopnia, że
zaczęłam chodzić na zwolnienia lekarskie ze strachu przed nią. Oczywiście nie
przedłużyła mi umowę mówiąc na koniec, że jestem beznadziejna i do niczego się
nie nadaję. Znalazłam inną pracę, dobrze płatną ale poniżej moich kwalifikacji.
Tam bardzo nieprzychylnie potraktował mnie cały zespół- dosłownie na dzień
dobry. Dziewczyny po 10 lat młodsze olewają mnie, docinają mi z powodu
wykształcenia (ja mam wyższe a one średnie), głośno i w bardzo przykry sposób
wytykają mi błędy. Jestem załamana, myślę o zmianie pracy, ale boję się co
będzie w następnej. Kiedyś uwielbiałam pracę z ludźmi, dzisiaj zaczynam się ich
bać.

[Gość: Dorcia]

Współczuję Ci, naprawdę. Pieprzone sfrustrowane osobniki.

Zaden rekord, ja już pierwszego dnia dostawałam

[ingerman]

skurczów żólądka na mysl, że nazajutrz będzie ta sama męka

[queen_elizabeth]

Witaj. Ja parę lat temu pracowałam w prywtanej firmie z kilkoma dziewczynami w
moim wieku. Dziewczyny były ok, ale szefostwo (mąż + żona) to koszmar. Ja i
pare innych dziewczyn miałyś wyższe wykształcenie i za to byłyśmy na "dzień
dobry" znienawidzone przez szefa i jej głupiutką małżonkę. Mieli oboje takie
ogromne kompleksy na tym punkcie, że szok. Ja nigy nie ukrywałam, że to moja
przejściowa praca (pierwsza po studiach) i byłam JEDYNĄ osobą, która pewnego
dnia wygarnęła im wszystko. Oni chyab uważali, że ja Pana Bpga za nogi
złapałam, że mam tę pracę u nich. I pewnego dnia dostałam nową. Powiedziałam im
w ostatniej chwili i to był najpiekniejszy dzień w moim zyciu:))))) Te ich
opadnię te szczęki, te szeroko otwarte oczka. A jak jeszcze się doweidzieli
GDZIE będę pracować, to w ogóle chyba nie spali przez tydzień. Powiem jedno.
Nie warto siedzieć cicho cały czas i ZA WSZELKĄ CENĘ wkraść się w czyjeś łaski.
Te dziewczyny, co pracowały razem ze mną, dalej tam siedzą i z tego co wiem, to
jest tylko gorzej. A juz minęło 7 lat jak odeszłam...

W pierwszej chwili ucieszyłams ię, że mój problem

[ingerman]

nie jest wyjątkowy. W drugiej przypomniałam sobie, że to moja t r z e c i a
praca, w której trafiłam na sadystów. W trzeciej doszło do mnie, że są oni
bardzo ale to bardzo liczni i zachodzi duże prawdopodobieństwo, że w kolejnej
może byc jeszcze gorzej.
Są chwile, w których zupełnie na zimno planuję popełnić samobójstwo. Mam 34
lata, przede mną jeszcze przynajmniej 20 lat aktywności zawodowej i marniutka
emerytura. Do tego czasu albo umrę z powodu choroby - rak, wylew itp. - albo
będę wrakiem. To po co?....

[Gość: monika]

skoro to juz trzecia praca w której coś takiego sie dzieje to ja bym sugerowała
jednak wizytę u psychologa, nie twierdzę, że te sytuacje to Twoja wina, ale
może specjalista pomoże Ci jak na takie sytuacje reagować

[Gość: Aggie]

Może to też być kwestia podejścia do sprawy - niektóre osoby wręcz przyciągają
do siebie takich psycholi, bo widać po nich na pierwszy rzut oka, że się nie
odszczekną i będa cierpieć w milczeniu. Odpysknij im raz, a dobrze, a zobaczysz
dwie rzeczy:
- panienki zaczną się bac konfrontacji z Tobą, no bo co to za przyjemność
znęcać się nad kimś i dostać taką odprawę, że idzie w pięty?
- Twoja pewnośc siebie wzrośnie pod niebiosa. Mówię Ci, zdobyć się na coś
takiego i ustawić pyskujące koleżaneczki daje naprawdę dużo satysfakcji.

[Gość: ewa]

to raczej pogorszy sprawę, dziewczyna jest od nich całkowicie zależna, ponieważ
one ją szkolą; pyskowanie może się skończyć tak, że w ogóle oleją sprawę albo z
zemsty będą jej bzdury opowiadać i z braku przeszkolenia nie bedzie mogła
wykonywać poprawnie swojej pracy, jak sie spróbuje poskarżyć szefowi, to
oczywiście zwalą winę na nią, że się nie chce uczyć, że jest arogancka, tępa i
musza po parenaście razy powtarzać zanim coś zrozumie (znam to z autopsji
niestety)

[Gość: Aggie]

Owszem, ale przynajmniej dziewczyna nie wykończy się psychicznie. Nawet, gdyby
ją zwolnili, to w takiej sytuacji wyszloby jej na dobre, przynajmniej miałaby
sznase szukać czegos innego, a nie męczyć się w zawieszeniu.

[blackforever]

mój kolega niestety zaczął się odszczekiwać mobbingującym go od pierwszego dnia
kolegom w nowej pracy. Niestety - ich było więcej. Przestali go szkolić,
opowiadali kierownikowi, że jest konfliktowy i w ogóle do niczego. Po 3
miesiącach koledze nie przedłużono umowy, gdyż ,,nie pasował do zespołu"

[Gość: Mysz]

Gość portalu: monika napisał(a):

> skoro to juz trzecia praca w której coś takiego sie dzieje to ja bym
sugerowała
>
> jednak wizytę u psychologa, nie twierdzę, że te sytuacje to Twoja wina, ale
> może specjalista pomoże Ci jak na takie sytuacje reagować

To nie musi być wina Ingerman. teraz ludzie, zwłaszcza to młode pokolenie
naprawdę jest strasznie agresywne. ja trafiłam drugi raz pod rząd na koszmar,
ale wcześniej pracowałam w wielu innych miejscach i nigdy nie miałam takich
sytuacji. Doświadczona kobieta po 30stce stanowi zagrożenie dla takich młodych
siks, toteż próbują ją stłamsić. też myślałam o psychologu, z drugiej jednak
strony w poprzednich firmach byłam lubiana, prywatnie mam przyjaciół...może mam
pecha?

[Gość: ewa]

ten mobbing w stosunku do nowych pracowników to chyba jakieś nowe zjawisko,
kilku moich znajomych oraz ja sama zmienilismy prace w ciągu ostatniego roku i
schemat jest podobny: nowa osoba jest ignorowana, dręczona, wyśmiewana, nie
szkolona wcale lub po łebkach i z wielkiej łaski, kiedy prosi o pomoc to
złośliwie jej się nie udziela w związku z czym nowy pracownik nie ma szans na
poprawne wykonywanie swojej pracy
rekordzistką która najkrócej wytrzymała ten koszmar to moja koleżanka: 2
tygodnie, inny kolega: 3 miesiące, następny: pracował w trzech firmach w ciągu
pól roku, ja wytrzymałam 2 miesiące ... :-(

[queen_elizabeth]

Myślę, że ci ludzie leczą sobie w ten sposób swoje kompleksy. Wiedzą, że nie
będą mogli byc tacy "mądrzejsi" przez cały czas, więc używają ile się da na
początku, póki jeszcze rzeczywiście więcej się w firmie orientują. Ja na
miejscu autorki bym jednaj zrezygnowała (szkoda zdrowia), ale mówiąc o tym
przełożonemu, bardzo dokładnie powiedziałabym co jest prawdziwym powodem.

[Gość: Mysz]

Gość portalu: ewa napisał(a):

> ten mobbing w stosunku do nowych pracowników to chyba jakieś nowe zjawisko,
> kilku moich znajomych oraz ja sama zmienilismy prace w ciągu ostatniego roku
i
> schemat jest podobny: nowa osoba jest ignorowana, dręczona, wyśmiewana, nie
> szkolona wcale lub po łebkach i z wielkiej łaski, kiedy prosi o pomoc to
> złośliwie jej się nie udziela w związku z czym nowy pracownik nie ma szans na
> poprawne wykonywanie swojej pracy


O tak. Znam to: ,,jak to nie wiesz?", ,,pracujesz drugi dzień i nadal tego nie
wiesz?", ,,wszyscy wiedzą tylko ty nie?", ,,powinnaś się tego domyślić". ,,ja
jak tu przyszłam to jakoś wszystko wiedziałam" - tak mnie szkoliły dzeisięć lat
młodsze koleżanki w nowej pracy :(
Kierowniczka mówiła abym o wszystko się pytała, ale na każde moje pytanie
koleżanki reagowały tak, że wolałam się jak najmniej pytać

Dokładnie takie same teksty, w poprzedniej

[ingerman]

pracy miałam taka przyjemniaczkę, która uwielbiała mnie straszyć.
Moje "szkolenie" odbywało sie w innym mieście i miało trwać 2, albo 3
tygodnie. Wymęczyła mnie tak, że zgłosiłam swoją gotowość do pracy na
samodzielnym stanowisku już po kilku dniach, nie umiejąc dosłownie nic, bo
uznałam, że gorzej nie będzie. No i przez chwilę szczęście się do mnie
uśmiechnęło, bo 2 tygodnie byłam z pracownikiem, który sporo mnie nauczył, ale
potem przenieśli mnie do gniazda os, gdzie terror siał sadysta, a kierowniczka
zaleciła mi się z nim dogadać. Szkoda, że nie tłumaczyć seryjnemu mordercy, że
to co robi jest bee.
Co do przyjemniaczki to zachwycało ją gdy popełniłam pomyłkę, a było tego sporo
jak zwykle gdy się błądzi po omacku. "Coś ty narobiła!! Co ja teraz zrobię!" a
póxniej się okazywało, ze to chodziło o drobiazg bez znaczenia.
Kobieta po studiach na Akademii Ekonomicznej, zdawałoby sie, że wyższe
wykształcenie, prestiżowa uczelnia, 5 lat w Krakowie... to chyba musiała nabyć
jakiegoś szlifu... Tak, wiem, że są tacy nieprzemakalni, ale ona biła wszelkie
rekordy. Prostactwo i prymitywizm nie do pojęcia.

[Gość: Mysz]

To ja z kolei obrywam między innymi za wyższe wykształcenie :(
,,Masz studia a tego nie wiesz? Ty chyba za tyłek te studia zrobiłaś"
kiedy przyszłam pierwszego dnia moi współpracownicy byli wsciekli, że muszą
mnie szkolić, miałam wrażenie że oczekiwali abym nma dzień dobry wszystko
wiedziała. Wykorzystam urlop i zacznę szukać nowej pracy. Boję się tylko aby w
kolejnej nie było to samo, bo to co słyszę od znajomych, to o czym czytam na
forum poprostu mnie załamuję. Ingerman nie wiem jak Ty, ale ja mam 10 lat stażu
w różnych firmach i przenigdy nie miałam takich sytuacji. Ten koszmar zaczął
się w listopadzie zeszłego roku, kiedy zmieniłam pracę - najpierw jeden koszmar
z kierowniczką, a teraz następny z całym zespołem. Jutro idę na urlop i cieszę
się, że przynajmniej przez 2 tygodnie nie będę musiała oglądać tych pysków.

Łącznie 5 lat, czyli w pierwszej 2 lata

[ingerman]

- szef totalny szajbus i sfrustrowana asystent zarządu, która mną pomiatała.
Ty wiesz, że ja już o niej prawie zapomniałam? Ciesze się z tego bardzo. A juz
w sobote wieczorem zaczynałam płakać a konto poniedziałkowego poranka. Tez była
tak prymitywna i prostacka jak moja przyjemniaczka ze "szkolenia" w drugiej
pracy. W tejże drugiej spędziłam 3 lata, czym zasłużyłam sobie na bezgraniczny
podziw mojej koleżanki, która jest pewna, że będąc na moim miejscu po 3
miesiącach wylądowałaby w psychiatryku. Dowcip polega na tym, że na pewno by
się tak nie stało. popaść w szaleństwo i tym samym odciąć sie od rzeczywistości
nie każdemu jest dane.
W obecnej pracy jestem od 3 miesięcy.
Jak widzisz, szczęścia u mienia niet. Dodatkowo cierpię na zespół "sympatycznej
babki" - miła, usmiechnięta, delikatna, każdemu pomoże, wysłucha, doradzi. Aż
się prosi, żeby naprać po ryju.
Na studiach omijałam socjopatów szerokim łukiem, ale w pracy nie ma mozliwości
przeprowadzania takiej selekcji.

[Gość: Mysz]

Też taka jestem (a może byłam, bo teraz to jestem zgorzkniała i sfrustrowana),
ale do tej pory otaczający mnie ludzie uznawali bycie ,,miłą babką" za zaletę.
Obserwując młode osoby dostrzegam, że teraz jest w modzie taka agresywna
przebojowość. Bycie miłym to dla nich przejaw słabości :(
W życiu osobistym można dokonac selekcji otoczenia, natomiast w pracy ludzie są
na siebie skazani. Podziwiam Cię, że wytrzymałaś 3 lata w koszmarze. Ja 3
miesiące, i nawet jeśli przedłużonoby mi umowę, to nie wytrzymałabym dłużej niż
miesiąc, dwa. Dziewczyna, którą ze mną przyjęła leczy się na nerwy- tyle wiem.
Zmęczona psychicznie znalazłam sobie inną pracę, w innej branży. Kiedy na dzień
dobry zostałam potraktowana wrogo pomyślałam sobie ,,za kilka dni będzie
lepiej, nie może znów być źle. Niestety jest. I teraz nie mogę ot tak sobie
rzucić tej pracy bo mąż na wypowiedzeniu i nie znalazł jeszcze nowej. Może to
co ja mam to nic w porównaniu do Twoich przejść, ale jestem jakaś zniechęcona,
mam poczucie porażki.

[ingerman]

Wytrzymałam 3 lata. Teraz za to płacę - mam nerwicę, napady panicznego lęku i
rozregulowaną gospodarkę hormonalną. Tak, od stresu niektórym osobom robi sie
burdel w hormonach. Czyli sypię się nie tylko psychicznie ale i fizycznie.
pewnie, że powinnam szukać nowej pracy już po miesiącu. Tyle, że paraliżował
mnie strach - poprzednia praca była koszmarem, ta jest piekłem, to następna
bedzie czyms w rodzaju Gułagu. Poza tym harówa po 12 godzin dziennie plus
częste "dyżury" w soboty i nieustanny mobbing po prostu ogłupiają i pozbawiają
inicjatywy, chodziło mi o to , żeby dotrwać do wieczora, do chwili, kiedy będę
mogła się położyć i zasnąć. Nie miałam innych pragnień oprócz zaśnięcia, bo
zasypiałam tak jakbym traciła przytomność - bez snów.
Zgadzam się z tobą, że dla młodych "wrażliwy" oznacza "frajer skombinowany z
workiem treningowym". Pracuję z samymi młodymi ludźmi i ta postawa jest bardzo
wyraźna. Tu naprawde sparwdza się przysłowie "daj diabłu palec.."
Też nie mogę rzucic pracy, bo nie ma mi kto pomóc finansowo, więcej: to ja
muszę udzielać takiego wsparcia.
Zdarza mi się mieć takie majaki na jawie, gdy wracam do domu: że dostaje
nieoczekiwany spadek, albo wygrywam w totka, i wyobrażam sobie jak gonię do
działu kadr z wypowiedzeniem. Dosłownie jak więzień skazany na dożywocie roi
sobie co też zrobi gdy na wolność wyjdzie.
Zdarzyło mi sie juz że tak mnie to wciągnęło, że aż sie uspokoiłam wewnetrznie,
co może oznaczać, że zaczyna mi odbijać.
Nawet nie mam komu tego opowiedzieć, znajome się porozjeżdżały,te, z którymi
mam kontakt nie pracują, bo mogą sobie na to pozwolić i gdy widzę ich
przerażone oczy to mam wrażenie jakbym burzyła jakiś porządek w ich życiu. Coś
w stylu: żyłam sobie spokojnie, a tu ktoś podrzucił mi do kuchni 3-dniowe
zwłoki.
Koleżance, która ściągnęła mnie do firmy coś tam napomykałam, ale dałam spokój
gdy zauważyłam, że czuje się winna tego, że nie jestem zadowolona. Zrobiła co
mogła, skąd miała wiedzieć, że grupa, do której trafię zawiera taki "element"
Tak jak ty postanowiłam, że bedę pozytywnie nastawiona, w końcu nie moge po raz
trzeci trafić do syfu. No to masz... Możliwe, że trzeba było usmiechać się
półgębkiem, cedzić słowa i emanować syberyjskim chłodem, wtedy przynajmniej
czułyby respekt. Albo powtórzyłaby sie opisana tu historia, czyli wyleciałabym
jako niepasująca do zespołu. A wtej robocie zespół to zdaje sie najświętsza
świętość, jego dobro dobrem najwyższym .
Nie wiem co robić.
Pewnie, że trzeba by sobie zafundować terapię, tylko za co jak jeszcze do tego
zarabiam wszawe pieniądze.

[Gość: Mysz]

Też nie mam komu o tym opowiadać, jedynie mąż mnie rozumie. Rodzina od razu się
irytuje ,,I co, znowu zmienisz pracę? W tamtej było źle, w tej tez źle?" przed
znajomymi poprostu się wstydzę, chociaż niektórzy przyznali mi się w przypływie
słabości do podobnych przeżyć. Kiedyś miałam ambicje, praca była dla mnie
ważna, chciałam się rozwijać, realizować. Dzisiaj mam 31 lat i praca jest dla
mnie złem koniecznym. Kiedyś przerażało mnie - jak można nie pracować, być na
utrzymaniu męża, dzisiaj dochodze do wniosku, że w moim przypadku byłoby to
chyba lepsze wyjście (tyle, że nas na to nie stać).
tak poza tym od 16.00 jestem na urlopie, a ja wciąz nie mogę przestać o tym
mysleć. Może jednak wybiorę się do psychologa, przeciez musi byc jakieś
wyjście, prawda?

I tu jest kolejny pies pogrzebany -

[ingerman]

znajoma mówi mi "bedziesz miała urlop to sobie odpoczniesz". Akurat, 2 tygodnie
urlopu mają to do siebie, że się kiedyś skończą i znowu sie zacznie stara męka.
Dla mnie urlop to zabójczy wynalazek, bo przez ten czas dodatkowo sie
nakręcam - co tam się dzieje, może coś na mnie szykują, piszą raporty. W
poprzedniej pracy nastał nowy kierownik, który wypracował sobie awans na to
stanowisko pracowitym donosicielstwem i to często bzdur totalnych. Gdy udało mi
sie wyżebrać dzień wolnego dzwonił po 10 razy z pytaniami typu "gdzie jest
zamówienie od firmy X?" wygłaszanymi takim tonem jakbym naraziła firmę na
plajtę. Moja odpowiedź : w segregatorze z zamówieniami, nie ma go tam?
Następowała chwila milczenia potem warknięcie: "jest" i jadowite "na razie".
Bałam się wyłączyć komórkę (prywatną!!), bo harówa była straszna, stres jeszcze
większy i ciągle żyłam w lęku, że czegoś nie zrobiłam, o czymś zapomniałam.
Jeśli istnieje jakas sprawiedliwość w zaświatach to należałoby tym ludziom
współczuć, ale jakoś nie udaje mi się w to wierzyć.

[Gość: Mysz]

ja nawet nie zamierzam odbierać telefonów z pracy. W końcu jestem na urlopie

Moja historia

[wiki99999]

Wiecie co jak to czytam, to nie mogę uwierzyć! Powyżej jest zlepek historii z
mojej ostatniej pracy w której wytrzymałam 1,5 roku. Nie powiem, firma-prestiż,
zarobki-super, premie kwartalne-jeszcze lepiej, pakiet socjalny-wypas. Ale co z
tego? Przepłakane powroty do domu, godziny na kibelkiem spowodowane wymiotami na
tle nerwowym.. I ciągłe wysłuchiwanie np: "Zrób to tak i tak". Po zrobieniu
informuję, że zrobiłam a mój przełożony zbiera cały departament i na forum drze
się na mnie: "Dlaczego to TAK zrobiłaś?? Ty ciemniaku, ty tłuku, na twoje
miejsce jest tyle innych osób, skąd ci przyszło do głowy żeby tak to zrobić??"
itp. itd. Ja, nauczona przez starych pracowników, że w takich chwilach można
tylko przeprosić i powiedzieć, że to się więcej nie powtórzy tak robiłam. Bałam
się, że inaczej stracę tą wymarzoną pracę. I przepraszałam ze spuszczonym
wzrokiem. A na porządku dziennym było kablowanie, donoszenie przez kilkoro
pupilków, co uchraniało ich przed wszelkimi objawami mobbingu. Na szczęście ja
tak nie potrafię.
A potem było coraz gorzej, gorzej.. I nie wytrzymałam. Ta praca to był mój
największy koszmar. Ciszę się, że już mnie tam nie ma :)). Minęło kilka miesięcy
i dopiero teraz znalazłam w sobie siłę, żeby szukać czegoś nowego i nadziei nie
tracę, bo zasłużyłam na dobrą pracę.
Pozdrawiam wszystkich

[Gość: arnold s]

zasłużyłam na dobrą pracę.

Zasłużyłas co najwyżej na trzy szybkie w pysk !

Nie daj się

[Gość: mama]

Myślę, że przy którymś z takich zachowań najlepiej byłoby zareagować - np.
powiedzieć - czy mogłabyś to powtórzyć wolniej? Jeśli znowu zrobi to w tempie
expresu - powiedz - dlaczego tak ppostępujesz, dlaczego tak mnie traktujesz?
One muszą odczuć, że nie dasz się tak traktować. Najgorsza jest bierność.
Spróbuj też z nimi porozmawiać w trakcie jakiejś przerwy - ja bym po prostu
zapytała - o co chodzi, dlaczego jest tak i tak. w końcu i tak cię nie traktują
tak jak powinny, więc co Ci szkodzi? pozdrawiam ciepo, a na wszelki wypadek
rozglądaj sę za nową pracą.

[Gość: Gość]

Do Arnolda.
Buraku, na trzy szybkie w pysk to chyba ty zasługujesz. Uważaj, bo schody są
strome..

[fortuna2068]

No właśnie!!!

[blackforever]

wiki99999 napisała:

a mój przełożony zbiera cały departament i na forum drze
> się na mnie: "Dlaczego to TAK zrobiłaś?? Ty ciemniaku, ty tłuku, na twoje
> miejsce jest tyle innych osób, skąd ci przyszło do głowy żeby tak to zrobić??"
> itp. itd. Ja, nauczona przez starych pracowników, że w takich chwilach można
> tylko przeprosić i powiedzieć, że to się więcej nie powtórzy tak robiłam.

A ja miałam odwagę w podobnej sytuacji postawić się i powiedzieć szefowej, że
nie życzę sobie aby rozmawiała ze mną w taki sposób. Że ja odnoszę się do niej
kulturalnie i z szacunkiem więc wymagam tego samego wobec siebie. Niestety to
pogorszyło sytuację, kobieta wyżywała się nade mną do tego stopnia, że zaczęłam
uciekać na zwolnienia lekarskie. Później zostałam zwolniona na zasadzie -
,,albo się zwolnisz sama albo znajdę coś na ciebie". Byłam tak wykończona, że
nie miałam siły walczyć. Poddałam się.

[Gość: jerry]

No i niepotrzebnie się poddałaś! Najlepszą obroną jest atak, na
chamstwo trzeba odpowiadać chamstwem. Ja też byłem w podobnej
sytuacji przez parę miesięcy i kiedyś na szerokim forum zostałem
ponownie zrugany tak jak Ty, ale było mi wtedy już wszystko jedno i
wstałem i powiedziałem do Wielkiego Kierownika: - Jesteś pan zwykłym
chamem i nie będę z panem rozmawiał, przeinaczasz pan fakty i
kłamiesz pan w żywe oczy! Masz pan pretensje do garbatego, że dzieci
ma proste! I po prostu wyszedłem. Byłem przekonany, że racja jest po
mojej stronie a działo się to wszystko w obecności Zarządu i
wszystkim dosłownie szczęki opadły.
Sam byłem przerażony tym, co zrobiłem. Pod koniec dnia zostałem
wezwany do wiceprezesa na rozmowę. Już byłem spakowany więc olewałem
to totalnie. Jakież było moje zaskoczenie, gdy wiceprezes mnie
przyjął miło i powiedział, że spodobałem mu się tym
wystąpieniem. 'Umiesz walczyć o swoje' dodał. Muszę przyznać, że
byłem w szoku, ale dodał mi tymi słowami otuchy. Zostałem w firmie i
po przepracowaniu kolejnych dwóch lat i poprowadzeniu kilku dużych
projektów, zostałem sam szefem handlu (ten z którym się tak ściąłem
był szefem produkcji, więc nie zająłem jego miejsca bezpośrednio bo
to inny pion, ale gość i tak nabrał do mnie szacunku a wkrótce potem
odszedł na emeryturę).
Teraz jest tak: jeśli któryś z moich pracowników (mam 'pod sobą' 45
osób) popełni błąd, ZAWSZE rozmawiam z nim w cztery oczy, pytam
dlaczego stało się tak a nie inaczej i NIGDY nie udzieliłem jeszcze
nikomu nagany z wpisaniem do akt. Nie tędy droga! Krzykiem i
zastraszaniem niczego nie załatwisz. ZAWSZE też bronie moich
podwładnych przed szychami z dyrektoriatu i zarządu dowodząc, że być
może gdzieś tam się pomylili ale w są dla firmy dobrymi
pracownikami.

nie wróciłam z urlopu

[Gość: Mysz]

ingerman napisała:

> znajoma mówi mi "bedziesz miała urlop to sobie odpoczniesz". Akurat, 2
tygodnie
>
> urlopu mają to do siebie, że się kiedyś skończą i znowu sie zacznie stara
męka.
>
> Dla mnie urlop to zabójczy wynalazek, bo przez ten czas dodatkowo sie
> nakręcam

Przez cału urlop byłam nękana telefonami z pracy, nawet o ósmej rano. Nie
odebrałam żadnego z nich.
Dzisiaj rano nie wyszłam do pracy, rozpłakałam się. Poczułam się jak mała
dziewczynka która nie chce iść do szkoły, bo boi się klasówki. Postąpiłam
trochę nieuczciwie, bo poszłam na zwolnienie lekarskie. Dzwoniąc i
oświadczając, że ,,jestem chora" usłyszałam od szefowej, że jak wrócę to
porozmawiamy. A znajomy lekarz tak mi dogodził, że nie prędko wrócę.

zauważyłam, że

[Gość: Kaśka]

Jeżeli nowy pracownik od samego początku nie spodoba się szefowi bądź
współpracownikom, to nie ma bata, sytuacja jest beznadziejna. Choćby nie wiem
jak się starał, choćby stawał na głowie, nie znajdzie uznania. Pozostaje tylko
szukać nowej roboty. Wiem bo byłam kilkakrotnie świadkiem takiego mobbingu a
raz niestety jego ofiarą :(

[Gość: lina]

Boże, dziewczyny aż mi ciarki przeszły po tym wszystkim co przeczytałam. Mam 28
lat obecnie poszukuje pracę. Pracowałam 2 lata w placówce oświatowej i to z
przerwami, teraz aplikuję do dużych firm,bo nie mam pracy, poza tym potrzebuje
więcej pieniędzy aniżeli 600 zł (porażka), ale po tym co piszecie, to przestaje
wierzyć w ludzkość. Do tej pory spotykałam samych sympatycznych ludzi, żadnych
sfrustrowanych i demonicznych niewiast, nie mówiąc już o mobbingu. Normalna,
zdrowa atmosfera, a dyrektor też posiadał wszelkie atrybuty i odruchy ludzkie.
To co piszecie mnie przeraża, nie rozumiem takich pind, za przeproszeniem. Jak
ktoś mnie prosi o radę, to ja czerpie z tego radość, jak mogę komuś w czymś
pomóc. Nie wiem jak zareagowałabym na taką sytuację, ale wiem, na pewno, że nie
milczałabym. Wiesz, jak gdzieś przychodzę w nowe miejsce, przyjmuję na początek
zdecydowaną postawę. Mam zasadę dla kulturalnych osób jestem słodka jak miód,
dla chamskich typu tych piczek jestem chamska. Ja raczej się dogadywałam z
dziewczynami o różnych poglądach i wyglądzie. Ale fakt nie było ich dużo. Ja
wierzę w dobrą naturę człowieka i nie oceniam ludzi od razu. Ale te newsy, które
tu napisałaś, po prostu mnie wybiły z równowagi. Uważam, że powinnaś coś im
powiedzieć ot chociażby, czy możesz tłumaczyć mi to tak , jakbyś chciała żebym
ja Tobie tłumaczyła jak nie będziesz czegoś wiedzieć, albo wiem, że świetnie
znasz ten program, ale dla mnie to coś nowego, dlatego proszę o wyrozumiałośc.
Jeśli grzecznie nie można do nich przemówić, to warknij trochę na nie, mi w
takiej sytuacji byłoby wszystko jedno i zjechałabym je nawet za cenę utraty
pracy, skoro i tak nie ma wyjścia. Musisz myśleć o sobie, chcesz się wykończyć
przez te piczki,czy warto za cenę zdrowia i spokoju psychicznego? Chyba nie .

[Gość: ewa]

lina, wszystko ładnie wygląda jak się coś takiego czyta, ale niestety nie
potrafisz zrozumieć sytuacji nowego pracownika który wymaga gruntownego i
długotrwałego szkolenia żeby wykonywać swoją pracę;
rozumiem, że byłaś do tej pory nauczycielką, więc przyjście do nowej szkoły w
zasadzie żadnego szkolenia nie wymagało, ale jak juz znajdziesz pracę w takiej
dużej firmie której szukasz to przekonasz się na własnej skórze to to znaczy;
przeczytaj jeszcze raz wypowiedzi osób które odważyły się przeciwstawić
mobbingowi osób które je szkoliły - kończyło to się zawsze w ten sam sposób

[Gość: lina]

Ewa nie twierdzę, że wszystko ładnie wygląda, jak się czyta. Przeczytałam
dokładnie wypowiedzi osób, które próbowały się przeciwstawić mobinngowi i wiem,
jak to się skończyło w ich przypadku. Przeraziło mnie to. Ale powiedziałam tak,
że ja odeszłabym w takiej sytuacji, jeśli nie widziałabym szans współpracy.
Oczywiście, że nie mogę zrozumieć co one przeszły, mogę sobie tylko wyobrażać,
jaki przeżywały koszmar. pozdrawiam

byłam dzisiaj w swojej "starej" pracy po rzeczy

[Gość: margolcia]

i zostałam potraktowana jak powietrze przez koleżanki, z którymi siedziałam w
pokoju 1,5 roku. To mnie utwierdziło w tym, iż podjęłam słuszną decyzję
składając wypowiedzenie. Dopiero jak wyszłam na zewnątrz serce zaczęło mi walić
jak szalone i nie umiałam opanować (irracjonalnego w sumie) lęku. Ale cieszę
się, ze mam to już za sobą. Gdyby nie to, że samą mnie to spotkało (to znaczy
mobbing) nigdy bym nie uwierzyła, ze tak może być. Ma nadzieję, że dojdę w końcu
do siebie... Pozdrawiam serdecznie Was wszystkich :-)

[Gość: Bezia]

No nie dziwie sie że potraktowały Cię jak powietrze, pewnie nie kupiłas ciasta,
i nie zrobiłas pożegnalnej kawusi.... :) Pozdrawiam i życze wszystkiego dobrego :)

[pola776]

ciekawe jak wyglądały pierwsze dni pracy, tych kobiet, łatwo im
pouczać i wymądrzać sie

nie przejmuj się, głowa do góry, zacznij też je trochę ignorować,

pozdrawiam serdecznie, trzymaj się

[Gość: Mysz]

a ja mam przedłużone zwolnienie o kolejne 2 tygodnie :)

[mukatil]

Mysz...
A co potem?
Maksymalnie możesz pociągnąć ok. 180 dni. Może zdążysz zmienić
pracę...
Tylko co zrobić z tą "etykietką" - "Ta co wiecznie choruje."
Wiem co mówię... Po 3 miesięcznej (poważnej) chorobie przyklejono mi
tę etykietkę. Minęło prawie 4 lata a ja dalej jako ta "wredna co to
na zwolnieniach siedzi i wypoczywa, a my tu ... bla bla bla", ja
dalej jestem dyskryminowana przy wszelkich awansach, nagrodach,
podwyżkach, pochwałach.... Szkoda gadać! Cztery lata bezabsencyjnej,
ciężkiej, uczciwej pracy i nic.
Mysz... zmień pracę. Nie trać czasu, życia, zdrowia i radości - nie
bądż taka naiwna i głupia jak ja.

[Gość: no_spam80]

zwolnienie to nie wyjscie, ja mialam wypadek samochodowy w nowej pracy, nie bylo
mnie dwa miesiace, (praca beznadziejna i slabo platna) ciagnie sie to za mna jak
najgorszy smrod (za przeproszeniem), czesto slysze aluzje ze ktos tam nie mial
poczucia obowiązku, choruje itp. wiem,ze o mnie tez tak gadali.

[evelka30]

ja tez mam nieciekawa atmosferę w pracy, wiem ze na dłuzsza mete to potrafi
zabijac..to moja pierwsza praca, studiuje zaocznie, jak sie okazalo beznadziejny
kierunke, szukam pracy od stycznia br.bezskutecznie. A póki co...siedzę 8 godzin
biurko w biurko z kobieta starsza ode mnie o 20 lat, która mnie nie znosi od
samego początku(a niedługo będą3 lata).jak to sie przejawia? otóz nie rozmawia
ze mna. np. przez 2 tygodnie, albo miesiac. Poczatkowo pytalam co jest, sama
zaczynalam rozmowe ale ona zawsze mnie gasila. Wiem kazdy moze mieć gorszy dzień
itp. ale miesiąc, kwartał? to ze sie nie odzywała -ok, przeżyje ale gdy zadaje
jej pytanie związane ze sprawami zawodowymi udziela wymijających odpowiedzi albo
mówi po prostu ze nie wie.I to dla mnie największy problem, brak przepływu
informacji, ona mi niczego nie powtarza a jesteśmy na równorzędnych stanowiskach
i ja potem wychodzę na idiotkę. brzuch mnie boli jak idę do pracy a jestem juz
po urlopie ;(

[isowawa]

A może porozmawiasz z nimi szczerze, powiedz wprost, że Ci taka
sytuacja nie pasuje, w sumie wszystkie jedziecie na tym samym wózku,
zawsze przecież możesz porozmaiać o tym problemie z
przełożonym,jeśli sama nie umiesz tego załatwić. Jeśli nadal bedzie
źle, to szukaj czegoś innego. Wiem, że taka sytuacja bardzo Cie
stresuje, ale nie rozklejaj się, tylko walcz o swoje, jeśli zobaczą,
że jesteś twardym przeciwnikiem, to odpuszczą sobie, jeśli będziesz
miekka, to nie dadzą Ci żyć. Ja zostawiłam stresogenną robotę, teraz
mam swoją działalność i jestem bezpieczna.

[Gość: doradca w banku]

Jak dobrze, że nie jestem odosobniona....
Z nadzieja szukam nowej pracy, a kazdy dzień w owej jest dla mnie
swoista traumą....

zwolnili mnie

[Gość: Mysz]

W końcu mnie zwolnili po pół roku mobbingowania. Przyczyny nie
podali. Jakoś mi nie jest przykro z tego powodu.

[muffin3]

Nie ma gorszej rzeczy niż biernie, po cichuteńku odejść...... A
narobić smrodu firmie!!! Wnieść skragi gdzie się da! Podawać
nazwiska osób, które was gnębiły! Nikt nie jest do końca bezkarny. A
jaka ma się póżniej satysfakcję:):)

[Gość: monika]

co ty za przeproszeniem pierdzielisz... do kogo skargi do PIPu? że
szkolą nową osobę ze skomplikowanego programu tak złośliwie szybko,
że nie jest w stanie tego zanotować? Że na wszystkie pytania
odpowiadają, że nie mają teraz czasu? Tutaj napisać nazwiska? A o
zniesławieniu słyszałeś? Jakie szanse w sądzie ma pracownik na
wylocie z międzynarodowym koncernem którego stać na prawników z
największych warszawskich kancelarii? Weź sie najpierw zastanów
zanim coś napiszesz.

[Gość: Asiulek]

Wiecie co ja niestety mam podobnie, przez kilka ładnych lat pracowałam sobie
spokojnie, dobrze wykonywałam swoje obowiązki. Po tych kilku latach postanowiłam
zmienić pracę, nowe miejsce okazało sie koszmarem, praca po 12 i więcej godzin,
nikt nie miał czasu na przeszkolenie nowego pracownika, każdy miał tyle pracy,
że dla nowych już jej nie starczało, wytrzymałam tam kilka miesięcy. Trafiła mi
sie kolejna fajna oferta pracy, skorzystałam z niej i niestety kolejny klops.
Tutaj też nikt nie ma czasu a chyba bardziej chęci na szkolenie nowego
pracownika, sytuacja powoli mnie przerasta, szef niestety nie przyznaje mi racji
w moich obawach bo osoba która ma mnie szkolić ma bardzo duze doświadczenie ale
nie chce sie ze mną nim podzielić. Z mojego punktu widzenia sytuacja wyglada
beznadziejnie, nie wspomne juz o roznego rodzaju uwagach i ciaglych
konfrontacjach. Nie daje juz rady i szczerze mowiac boje sie zmienic prace bo
nastepna tez moze okazac sie niewypałem. Jeszcze trzymam sie dzielnie ale kazdy
dzien w pracy to meczarnia i nerwy. Wymioty ze zdenerwowania to juz norma.
Ludzie czy my na prawde musimy sie tak meczyc, czemu ludzie sa tak
krotkowzroczni, wyszkolony pracownik moze przeciez odciazyc tych ktorzy juz
pracuja. A czym szybciej go wyszkolicie tym szybciej przestanie wam zawracac du.....

[basiaj47]

Ja też zmieniłam po 12 latach pracy w firmie. Mialo być pięknie masa
szkoleń, pomoc na początku. A tu nic...Pracuję 2 miesiąc,wymagania
szefostwa wielkie, a szkolenia to jedna wielka lipa. Jakoś sobie
radzę,ale no właśnie jest to "jakoś". Mam to samo Asiulek, zaczynam
myśleć o nowej pracy,ale boję się ,że sytuacja się znowu powtórzy...
Pozdrawiam. Trzymaj się.

[mynia_pynia]

Już nigdy nie pójdę do pracy, w której w mniejszości są faceci!!!
Kobieta, kobiecie najgorszym wrogiem - poparte cztero letnim
doświadczeniem – nie dałam się, ale byłam uważana za najgorszą
suk....
Obecnie dziękuje, że trafiłam na ludzi, którzy mają dużo
doświadczenia, olbrzymią wiedzę, dowcip z " Monty Pythona" i w 80%
są to mężczyźni.

Dziękuje, dziękuje, dziękuje.

[Gość: Mysz]

mynia_pynia napisała:

> Obecnie dziękuje, że trafiłam na ludzi, którzy mają dużo
> doświadczenia, olbrzymią wiedzę, dowcip z " Monty Pythona" i w 80%
> są to mężczyźni.
>
> Dziękuje, dziękuje, dziękuje

Ja na nieszczęście pracowałam w 100% babińcu.

Wiem, co czujesz

[pani_frau]

Ja miałam podobnie. Byłam 2 dni na przeszkoleniu w pewnej firmie.
Dziewczyna, która mnie "szkoliła" wywalała gały, trzaskała się w
czoło w geście załamki, kiedy ją o coś pytałam i zachowywała się
tak, jakby to wszystko miało być dla mnie normalką, a ja czułam się
jak debilka, chociaż wiem, że nie powinnam. Poza tym wszystkie
dziewczyny miały głupi zwyczaj stosowania przekleństw w roli
przecinka. Nie odpowiadała mi tam atmosfera. Już więcej się nie
pojawiłam w tej firmie.

[Gość: Mysz]

Już od 3 tygodni nie pracuje w swojej firmie. Byłam mobbingowana, a
potem wywalona bez podania powodu. Mimo wszystko cieszyłam się, że
to koniec koszmaru. Nie długo. Moja szefowa wraz z ex koleżankami
znalazła mój profil na grono.net i teraz odbieram obraźliwe maile.
To wszystko jest jakieś chore. Jak pracodawca może w dziecinny
sposób obrażać byłego pracownika? I jeszcze w godzinach pracy?

Dlatego ja...

[Gość: pani_frau]

... skasowałam się z grona. W internecie nie można czuć się
bezpiecznie. Nie dziwne, że większość ludzi posługuje się nickami.
Nigdy nie wiadomo, co komu do głowy strzeli, więc lepiej nie
wychylać się z prawdziwymi danymi. Od niedawna mam nową pracę. Nie
jest super ambitna, ale nikt nie stoi nade mną z batem. Pracuję w
swoim tempie. Dobra robota dla studentów - przychodzę kiedy i na ile
chcę. Przykład na to jak atmosfera w pracy wpływa na podejście do
tejże.

[Gość: unforgiven]

Mysz napisał(a):
> to koniec koszmaru. Nie długo. Moja szefowa wraz z ex koleżankami
> znalazła mój profil na grono.net i teraz odbieram obraźliwe maile.
A może wystarczy odwiedzić ex współpracowników i powiedzieć w 4 oczy, że wiesz,
kto jest nadawcą maili i jak się od ciebie nie odp...lą, to twoi łysi koledzy z
podwórka się nimi chętnie zajmą. Czasami trzeba mówić prawdę :-)

[kamatas]

dałyście się po prostu sponiewierać

[Gość: Martinek24]

Ludzi traktuje sie tak jak pozwalaja sie traktowac.

[Gość: Zołza]

Gość portalu: Martinek24 napisał(a):

> Ludzi traktuje sie tak jak pozwalaja sie traktowac.

No właśnie. Ja nie pozwoliłam po sobie jeździć. Szef zaczął obrażać
mnie na forum. Powiedziałam mu, żeby tego nie robił to popołudniu
miałam przygotowane wypowiedzenie. To nie jest do końca tak. Są
różne sytuacje. Masz racje, czasem postawienie się od [oczątku
pomaga, ale czasem można trafic na prostaków silnych w grupie i
wtedy jest tylko wojna.

[emarcki]

Ingerman. To niestety "nasza" praca, "nasze" społeczeństwo i "nasza" Polska.
Z moich podobnych doświadczeń wynikałoby, że niestety "menedżerowie",
"przełożeni", którzy nie dość że pochwalają taki obrót spraw i taką sytację, nie
umieją zarządzać.
Raz, że toksyczna sytuacja w zespole i brak komunikacji obniżają wyniki całego
przedsięwzięcia.
Dwa,że team w ten sposób sam piłuję gałąź, na której wszyscy siedzicie.
Trzy,że dopóki mobbing nie będzie tępiony-moim zdaniem w procesach cywilnych w
stosunku do poszczególnych osób, o finansowe zadośćuczynienie i wpisanie tego do
akt mobbera-nie zmieni się nic.
Ratunek? Praca-o ile się da albo na wyjazdach, albo na własny rachunek.
Ludzie to niestety tylko ludzie; nie doszukujmy się od razu etyki czy wpływu
JPII. Mity.
Życzę Ci sedecznie takiego pomyślnego układu gwiazdek na niebie, który pozwoli
Ci znaleźć w miarę normalnych, w miarę nietoksycznych ludzi w nowej pracy.
Wiem,że nie sprawdzisz tego przed zatrudnieniem się.
Głowa do góry!

[senta]

Co masz na mysli piszac o procesach cywilnych? Podac do sadu szefa o
mobbing w pracy-z powodztwa cywilnego-czy tak?

[rather.not.happy]

ja własnie w tym tygodniu, po dlugim czasie znoszenia zlosliwosci i chamstwa
szefostwa, zlozylam wypowiedzenie. zmarnowalam pare dobrych lat, powinnam zrobic
to duzo wczesniej. ciesze sie jednak,ze w koncu to ucielam. a szefostwu zycze
jak najgorzej. takiej hipokryzyji, dwulicowosci i braku szacunku jak w ostatnich
miesiacach, nie doswiadczylam w swoim zyciu nigdy wczesniej. szkoda,ze zamiast
zwolnic sie stamtad wczesniej, wpadlam zamiast tego w depresje, ktora mnie
rozlozyla kompletnie. ale juz jest dobrze, jeszcze tylko 3 miesiace i nigdy
wiecej z tymi gnidami nie bede miala do czynienia.

[Gość: is]

Ja też jestem mobbingowana od wielu już lat. Mój problem polega na tym że nie
mam dokąd uciec. Mam 45 lat, mieszkam w mieście do 250 tys mieszkańców, i dla
ludzi w moim wieku nie ma pracy. Nie ma znaczenia ile się umie, ważne jest tylko
to ile ma się lat, no chyba że ma się znajomości. Mobbing jest wtedy kiedy nie
ma dokąd odjeść. Szukam pracy od kilku lat i wiem co piszę. Gdybym mogła znaleźć
inna pracę już dawno bym odeszła. Niestety muszę pracować bo nie mam innego
źródła dochodu.

[Gość: e'vita est]

Nie pracuję w tej chwili, szukam pracy... Moja gehenna trwała parę lat. Miałam dosyć...Wiem co znaczy budzić się rano zlanym potem, bać się każdego telefonu od szefa,zastanawiać się czy słowo, które się wypowiedziało nie będzie użyte przeciwko nam...To już za mną...Co przede mną? Nowe, nieznane, inne. Wiem, że sobie poradzę, tak jak potrafiłam wstać z kolan, tak jak potrafiłam powiedzieć "dość".Kochani, te doświadczenia uczą nas jak być silnym, jak odważnie stawiać opór chamstwu i terrorowi, którego doświadczyliśmy. Kiedy myślę, że to już koniec, czuję się wolna, ale też czuję, że czegoś mi brak... Walka, którą musiałam stoczyć, była walką samotną, ja byłam stroną z góry skazaną na przegraną, ale wiecie co? Udało mi się odejść z godnością, udało mi się zachować szacunek dla siebie samej. Życzę wam wszystkim, zmagającym się z taką walką, abyście po jej rozegraniu czuli to co ja. Bo jesteście moimi " wirtualnymi" towarzyszami broni, jesteście po tej samej stronie barykady...Pozdrawiam

[Gość: Weronika]

Masz rację, najważniejsze to zachować godność. 10 lat walczyłam
z watahą. Sama!!! Szefowa napuszczała na mnie swoje najlepsze psiapsiółki,które mnie śledziły, a następnie uprzejmie jej donosiły, ale ja się nie poddałam. Nigdy nie pokazałam swojej słabości. Przed wejściem do firmy łykałam tabletki uspakajające, a po powrocie do domu pisałam w dzienniku swoje koszmarne przezycia.
Dojrzewam powoli, może kiedyś wydam te dzienniki.
Narazie staram się znależć jakieś obiektywne uzasadnienie
nadmiernego wysypu nieludzkich potworów, którzy czerpią energię
z dręczenia innych ludzi. Niech te wszystkie potwory szlag trafi!
Pozdrawiam

[Gość: tiami]

czytam, czytam i jakbym o swojej ostatniej pracy czytala. tak sie w
zyciu zlozylo, ze musielismy z mezem przeprowadzic sie do innego
miasta, bo on dostal swietna prace. mnie szukanie nowej pracy zajelo
kilka dni, duza, prestizowa firma i od pierwszego dnia usmiechy.
pomyslalam, ze nie moglam lepiej trafic, bo z wielkim zalem
rozstalam sie z moja poprzednia praca. jednak za tymi usmiechami
krylo sie cos innego, niz uprzejmosc, zaczelo sie od razu, po
szkoleniu bhp, niby przypadkiem slyszalam, ze jestem taka i taka, ze
wszystko do mnie pozno dociera, ze nic nie rozumiem, ze mam problemy
z komunikacja, ze jestem po studiach a nie umiem tego i tego, ze
szybko wszystko lapie i rownie szybko zapominam... to bylo straszne!
przez wiele lat pracowalam na managerskim stanowisku, odnosilam
mniejsze i wieksze sukcesy, a tutaj - niby stanowisko samodzielne,
specjalistyczne, ale jednak wymagajace przeszkolenia. no i to samo
co u Was, w Waszych postach. Zawsze bylam "twarda sztuka", jednak
mila i pomocna, a teraz nie moge sie pozbierac. czuje sie glupia i
smieszna. na moj slub z laska dostalam 2 dni urlopu - przed slubem,
od razu po slubie telefony gdzie jestem, ze w frmie goracy okres i
jestem nieodpowiedzilana i w te pedy mam byc w pracy, gdzie czekala
mnie mega zje... i stos maili typu "zdobadz nr do firmy X od Ani".
dodam, ze w firmie pracuje ponad 1 tys osob. Na moje pytanie od
jakiej Ani zostalam zakrzyczana dąsami, ze mam problemy z
komunikacja i ze odpisuje jej na maile, ktor w skrzynce mam od
tygodnia. Sek w tym, ze podczas mojego skubu na maile nie moglam
odpisywac. pozniej krzyki, ze nie zostaje po godzinach, nadgodziny
oczywiscie nieplatne... poddalam sie i zlozylam wypowiedzenie. a
teraz nawet nie szukam pracy - boje sie... na szczescie mam
kochanego meza, ktory mnie rozumie, przytula i czeka cierpliwie,
pomaga, bo mimo tego, ze potrzebne nam dwie pensje, to ja po prostu
potrzebuje czasu. i po prostu nie wierze, ze to wszystko tak we mnie
uderzylo, mnie, ktora zawsze byla twarda, ambitna i jak mi sie
wydawalo "gruboskorna"

[Gość: e'vita est]

Mali ludzie robią takie rzeczy( nie chodzi mi o wzrost).Chyba się nas boją. Nas
tzn. takich, którzy nie potrafią bawić się w biurowe podchody, włazić w d...
przełożonym,knuć i spiskować przeciw innym. Nie rozumieją nas, nie jesteśmy do
nich podobni, a ponieważ tak się od nich różnimy stanowimy dla nich
"zagrożenie", a zagrożenie trzeba zwalczać. Cóż, atawizm...Zrozumiałam to w
ostatniej pracy,zrozumiałam też co innego...Wiem, że życie to nie tylko praca,
ale praca może wpłynąć na nasze życie w sposób wyniszczający, dlatego nie wolno
nam do tego dopuścić, aby nasze rodziny znosiły to co przynosimy z pracy.Nie
boję się użyć tego określenia, że jestem anonimowym mobbingowanym, przeszłam już
ten okres całkowitego nihilizmu, jaki obserwuję u niektórych z Was, ale piętno
tego doświadczenia będę odczuwać przez resztę mojego życia. Ważne, aby w
najgorszym okresie mieć wsparcie rodziny, psychologa, czasem psychiatry i nie
należy się tego wstydzić. Dobrze, że wyrzucamy z siebie to na forum i widzimy,
że nie jesteśmy sami... To oczyszcza i wzmacnia. Nie wstydźmy się tego
doświadczenia, nie my to wywołałyśmy. Nasze społeczeństwo nie dorosło jeszcze do
tego, żeby wspierać ofiary przemocy( również terroru psychicznego), wobec tego
wspierajmy się wzajemnie...Pozdrawiam

[Gość: ed]

Pracuje od 8 miesięcy, posadzili mnie w pokoju z takim jednym(nazywam go kretyn,
bo to mi pomaga). Początkowo było OK, robiłam swoje i nie interesowały mnie jego
rzeczy. Ale ostatnio zaczął na mnie spychać swoją robotę, choć żaden z
przełożonych wcale mnie nie poinformował o zmianie zakresu obowiązków.

No i się zaczęło. To takie typowe powolne wykańczanie psychiczne: podnosi głos,
nie zbyt kulturalne teksty, czasami powali ręką w biurko i do wszystkich ma o
wszystko pretensje. Straciłam motywacje i ambicje. Przestałam się przykładać do
tego co robię na jego zlecenie, bo i tak wiem że zaraz się przyczepi. Wszyscy w
biurze wiedzą o jego zachowaniach, ale nikt nic nie robi, bo to tylko ja przez 8
godzin muszę patrzeć i wysłuchiwać krzywych tekstów w kierunku swoim i innych.

Wracam do domu z płaczem. Każdy kolejny poranek i wejście do pokoju jest koszmarem.

[Gość: klara]

Znam to wszystko.
Ja już w niedzielę dostaję rozstroju nerwowego jak pomyślę że mam
iść do tej mojej cholernej pracy. Cały tydzień nic tylko czekam na
kolejny weekend. Moje poczucie wartości, ambicje są na poziomie
zerowym.
Nadgodziny, donosicielskie raporty, podważanie kompetencji są na
porządku dziennym.
Jak się ratować przed toksyczna pracą???
Boję się zwolnić bo poprzednią pracę rzuciłam z podobnych powodów i
boję się że w kolejnej będzie to samo.

[Gość: Weronika]

Nie wolno dawać satysfakcji TOKSYCZNYM POTWOROM. Ja robiłam
wszystko, żeby w czasie pracy:
-być damą - modne ubrania, ładna fryzura, makijaż itd., co
doprowadzało do furii POTWORA i jego kundelki,
-okazywać POTWOROWI jego niższośc intelektualną i całkowicie
ignorować kundelki,
-nie dać się sprowokować POTWOROWI i jego kudelkom, itp.
Tak, jak wcześniej pisałam, przed wejściem do firmy łykałam
tabletki uspakajające. Dzięki temu przetrwałam w tej firmie
10 lat.
PS. Niech te wszystkie potwory szlag trafi!!!
Pozdrawiam

[Gość: kika]

Weronika, podziwiam Cię, że potrafiłaś zachowac tyle dydtansu do
podłych ludzi z którymi pracowałas. Mnie nerwy zbyt często ponoszą i
czuję się coraz słabsza wobec chamstwa, donosicielstwa, szemrania
za plecami.
:{

[Gość: madziaaa]

kazdy chyba z moich znajomych ma za soba takie doswiadczenia po ktorych woli
mniej zarabiac a miec swiety spokoj

moja znajoma moglaby zarabiac 3 razy tyle ale sie boi zmienic prace bo w
poprzedniej kasa super ale ludzie ... matko boska, jak opowiadala to bylo jak
komedia - dla mnie oczywiscie nie dla niej

inna po super studiach i z doswiadczeniem bala sie przez rok pojsc do pracy bo w
poprzedniej rzygala jak kot przez sekretarke ktorej nawet szef sie bal
podskoczyc...paranoja

Moim zdaniem szane na wygrana sa znikome, mozna tylko jak najszybciej odejsc i
zachowac zdrowie psychiczne. Jak ktos pisal postawila sie to ja wylali i tak
mysle jest w wiekszosci wypadkow. Znam oczywiscie przypaadki ze postawienie sie
przynioslo skutek a nawet szef zaczal byc mily - dla niektorych chamów chamska
odzywka swiadczy o klasie ;/

zycze powodzenia i normalnych wspolpracownikow