asertywnosc!

[malwina52]

umiecie powiedziec "nie",
ja postanowilam w nowym roku
czesciej tego slowa uzywac,
i w pracy i w ukladach
przyjacielskich,
ale czy bede potrafila?

[tesunia]

malwina52 napisała:

> umiecie powiedziec "nie",
> ja postanowilam w nowym roku
> czesciej tego slowa uzywac,
> i w pracy i w ukladach
> przyjacielskich,
> ale czy bede potrafila?

juz sie nauczylam....
poczatki bily w moja swiadomosc ..
pierwszy raz zawsze trudny,pozniej wyzbywamy sie
"uczucia odmowy",zaczyna byc dobrze po odmowie.

[poloninka]

Malwinko, to jest trudne. Ja zbierałam się latami. W końcu
powiedziałam "dosyć". Postanowiłam nie pozwalać sie krzywdzić. Zapłaciłam za to
dużą cenę, moje zycie wywróciło się do góry nogami i musiałam bardzo się
natrudzić, ale dzisiaj nie żałuję. Naprawdę warto. Tylko trzeba świadomie
powiedzieć DOSYC. Dosyc znaczy dosyć. Nigdy więcej. Bo inaczej
się "zbylejaczymy".
Pozdrawiam.

[natla]

Nie potrafię być asertywna. Nie potrafię odmówić. Koleżanka jest mi np. winna
1500 zł od 3 lat, a jak do mnie przychodzi to jej pożyczam. Lubię ją i nie
potrafie odmówić, choć zdaję sobie sprwę, że ona wie i mnie wyorzystuje. Nawet
szantazuje, ze się zabije , bo..... Wprawdzie rozmawiałam z nią kilka razy, ale
ona mnie po prostu naciąga. I cóż musiałabym się z nią pokłócic, a tego nie
chcę.
Zdaję sobie sprawę, że to juz nie brak asertywności, tylko głupota.
Popracujcie nade mną. Podajcie przykłady odmowy i wynik.

[mira54]

Natlo, musisz sie nauczyc odmawiac szczegolnie w sytuacjach,
kiedy jestes wykorzystywana. W Twoim przypadku te pozyczki sa na wieczne
oddanie i Ty jestes tego swiadoma. Jest takie powiedzenie: dobry zwyczaj
nie pozyczaj. Postaraj sie go zapamietac. Wiadomo, ze sa rozne sytuacje,
w ktorych mozemy sie znalezc i nalezy wowczas niesc sobie pomoc, ale nie do
przesady, nie badz ciepla ciocia.
Ja tak wlasnie sie zachowalam teraz. Nie ide na sylwestra pracowac, bo
powiedzialam "nie" mojemu szefowi, ktory wykorzystuje swoich pracownikow jak
tylko moze. Niesprawiedliwie dzieli kase. Pracownikom daje grosze, a sam
zgarnia wszystko. Materialista i straszny egoista. Powiedziałam co na ten temat
mysle i podziekowalam za dotychczasowa wspolprace. Zdaje sobie sprawe z tego,
ze bedzie mi ciezko, dopoki sie nie pogodze z tym co zrobilam. Ale nie moge
sobie pozwolic na dalsze wykorzystywanie.

[august2]

Moi drodzy... piszecie w wiekszosci o sytuacjach
w pracy a..jak sie ma ta sprawa NIE w domu?
Czy mozemy tego slowa uzywac?

[pia.ed]

Ja nie mam komu odmawiac, to chyba jeszcze gorzej?

[natla]

Jak mogę być asertywna w stos. do najbliższych.? Nad tym nawet nie będę
pracować. W stos. do przyjaciół nie muszę być asertywna, są tak taktowni, że
nawet jeeli o coś proszą to w bardzo delikatny sposób. Czasem ja muszę sama od
siebie wyjść z propozycją.
Natomiast ludzie obcy są bezpardonowi, a ja ....4 litery. Może nie zawsze,
ale..... ))

[tesunia]

kazdy ma swoj harakter....
swego czasu sasiadka szwedka,
bez pracy zaczela pozyczac pienieadze,
OK,zawsze ododala w obiecanym czasie,(wiedzialam,ze potrzebuje na zycie,nie
miala pracy)
ale kiedy przyszla pozyczyc na obiad,
bo czekala na "apsztyfikanta"odmowilam,(bylam wrecz zbulwersowana,ze ona stawia
mu obiad()
i zaproponowalam,ze mam dla niej prace na czarno i moze sobie zarobic,
wiecie co?? wiecej nie przyszla po porzyczke,
poszla na socjalna pomoc....
ale w dalszym ciagu utrzymujemy przyjacielski kontakt.

Jestem tolerancyjna,
ale do granic...nie znosze naciagania(

[kla-ra]

Moje poczatki 'NIE" byly trudne.Najpierw odmawialam przyjaciolom pozyczania
pieniedzy.Pozniej prezesowi.Natrudniej z rodzinka,ale powolutku wprowadzam
zmiany.
Nigdy nie odmawiam mojemu psu i kotu.
Gorsze od asertywnosci jest nauczenie sie proszenia o pomoc dla siebie,to
przyszlo mi bardzo,bardzo ciezko,ale bardzo polecam tego sie nauczyc.

[mira54]

Masz racje Klaro. Wstawiam sie czesto za ludzmi,
ale nigdy nikogo nie poprosilam o pomoc dla siebie.
Tego nie potrafie zrobic.

[malwina52]

Jan Ferguson
"Asertywność doskonała"

wydawnictwo: Rebis, 1999
tłumaczenie: Anna Sawicka-Chrapkowicz

Asertywność to pojęcie, które pojawiło się w naszym języku niedawno i robi
błyskawiczną karierę. Jest to - najkrócej mówiąc - sztuka mówienia "NIE".
Niewielka książeczka Jana Fergusona to doskonała pomoc dla wszystkich, którzy
pozwalają podporządkować się innym, nie potrafią zdecydowanie, ale kulturalnie
odmówić, nie umieją wyartykułować swoich potrzeb i oczekiwań. Problemy tego
typu są jedną z głównych przyczyn niepowodzeń w życiu osobistym i zawodowym.
Ta książka może pomóc je przezwyciężyć.

[natla]

Czy masz tę książkę? Może podrzucisz co ciekawsze ....rady, stwierdzenia.

[poloninka]

Witajcie. dzięki temu wątkowi i ja poszperałam za asertywnością. Są różne
szkoły. Ale większość twierdzi, że mylimy asertywność ze sztuką mówienia "nie".
Że głównie chodzi o wyrażanie swoich poglądów i racji i umiejętność
wypracowywania kompromisów. Jeśli się ograniczymy do mówienia "nie" to wielu
może przekroczyć cienką granicę między asertywnoscią a egoizmem. A wiemy, jak
rózni są ludzie..
Z jednej ze stron skopiowałam coś takiego:
ASERTYWNE PRAWA CZŁOWIEKA

Prawa człowieka wg Herberta Fensterheima:
Masz prawo do wyrażania siebie, swoich opinii, potrzeb, uczuć - tak długo,
dopóki nie ranisz innych.
Masz prawo do wyrażania siebie, nawet jeśli rani to kogoś innego - dopóki Twoje
intencje nie są agresywne.
Masz prawo do dysponowania swoim ciałem, czasem i własnością, jeśli to, co
robisz jest dobre dla innych.
Masz prawo do przedstawiania innym swoich próśb - dopóki uznajesz, że oni mają
prawo odmówić.
Są sytuacje, w których kwestia praw poszczególnych osób nie jest jasna. Zawsze
jednak masz prawo do przedyskutowania tej sytuacji z drugą osobą.
Masz prawo do korzystania ze swoich praw.

Prawa człowieka wiążące się z asertywnością wg Shan Rees & Roderick S. Graham:
Prawo do robienia wszystkiego, co nie narusza praw innych ludzi.
Prawo do zachowania się w sposób asertywny lub nieasertywny.
Prawo do dokonywania wyborów.
Prawo do zmiany.
Prawo do dysponowania swoim ciałem, czasem i własnością.
Prawo do wyrażania opinii i przekonań.
Prawo do myślenia dobrze o sobie.
Prawo do wyrażania życzeń.
Prawo do ekspresji swojej seksualności.
Prawo do posiadania potrzeb i pragnień.
Prawo do marzeń.
Prawo do informacji.
Prawo do dóbr i usług, za które się zapłaciło.
Prawo do niezależności i nieingerencji ze strony innych.
Prawo do odmowy i sprzeciwu.
Prawo do poszanowania ze strony innych.

Nasze prawa wg. Roberta Sharpe (dyrektora Instytutu Terapii Behawioralnej):
Prawo do zmiany zdania.
Prawo do popełniania pomyłek.
Prawo do podejmowania decyzji lub wypowiadania opinii bez konieczności ich
uzasadniania.
Prawo do powiedzenia "nie wiem" i "nie rozumiem".
Prawo do przeżywania i wyrażania uczuć, zarówno pozytywnych jak i negatywnych,
bez jednoczesnego oceniania tego jako słabości lub czegoś niewłaściwego.
Prawo do nieangażowania się w problemy innych ludzi, jeśli nie mamy na to
ochoty.
Prawo do odmowy.
Prawo do oceniania siebie i własnego postępowania i do ponoszenia konsekwencji
własnych działań.
Prawo do bycia sobą bez konieczności podejmowania działań na rzecz innych
ludzi.
Prawo do robienia tego wszystkiego bez konieczności podawania uzasadnień.

Polecana literatura:
Maria Król-Fijewska.: "Stanowczo, łagodnie, bez lęku". Wydawnictwo W.A.B.,
Warszawa 2000.
Robert Sharpe: "Broń swoich interesów". Dom wydawniczy ABC, Warszawa 1996.
Shan Rees & Roderick S. Graham: "Bądź sobą", Ksiażka i wiedza. Warszawa 1993.

Nie znam tych książek, ale zwróciłam uwagę na sens tytułów.

[natla]

Dzieki Połoninko. Wreszcie dzięki tym kilku linijkom dochodzę do wniosku
(a czułam to podświadomie), że mówienie "nie" to tylko fragment asertywności
i nie najwazniejszy, a nieumiejetnie stosowany, to egoizm. Do asertywności
potrzebna jest otwartość, bez której nie możesz pokazać ludziom, co
akceptujesz, a czego nie. Człowiek zamknięty w sobie nie potrafi byc asertywny,
często budzi się "z ręką w nocniku" (mówiąc brzydko)czyli czuje się
skrzywdzony. Takigo człowieka łatwo urazić, bo nie wiadomo czego on chce.
Podsumowuje moja wiedzę na temat asertywności (zauważyliście jak się to słowo
fajnie pisze na klawiaturze? ) , to to samo co otwartość + umiejetność
kulturalnego mówienia "nie", kiedy nasze sygnały nie docierają do innej osoby.

[mada50]

Najprostrza definicja asertywności to jasna,nie pozostawiająca wątpliwości co
do naszych intencji odmowa.
Ale to również zdolność do realizacji swoich celów, mimo negatywnego stosunku
emocjonalnego otoczenia i presji jakiej zostajemy poddani.
Co nie oznacza kompletnego niezrozumienia emocji i dążeń innych ludzi.To
dbałość o własne interesy z uwzględnieniem interesów innych.
Bez tej umiejętności stajemy się przesadnie ulegli,albo zbytnio poddajemy się
emocjom lub dążymy do celu "po trupach".
Czy nie jest zaskakujące to,że asertywność to również rezygnacja z chwilowych
przyjemności w imię osiągania przyszłych celów.
W powyższej ocenie psychologów pewnie wypadłabym nienajlepiej.
A co sądzicie o empatii?

[natla]

Od najmłodszych lat empatia mi towarzyszyła. Oczywiście nie zdawałam sobie
z tego sprawy. Podejrzewam, że w odpowiednim momencie i w odpowiedni sposób
wytłumaczono mi dlaczego np. pies cierpi, kiedy go ciągnę za ogon.
Z czasem empatia przeszła na ludzi również. Potrafię sobie bdb uzmysłowić co
dany człowiek przeżywa. Czy to przeszkadza, czy pomaga? Raczej pomaga ,
zawłaszcza w kontaktach międzyludzkich , w rozumieniu ludzi. Mam koleżankę
która cierpi na chorobliwą empatię tzn. boli ją to samo co innego człowieka.
Choć nie wiem czy to empatia, czy histeria.

[poloninka]

Lubię szperać w tej wielkiej encyklopedii, jaka jest internet. Dlatego puszczam
fragment arytkułu ze strony www.psychologia.apl.pl o asertywności i empatii.
Trochę długi ale i tak skracałam go kilka razy. Ale chyba zawiera sedno ..

Empatia to słowo, które zrobiło zawrotną karierę we współczesnej psychologii i
pedagogice. Oznacza ono szczególnego rodzaju wsłuchiwanie się w to, co mówi
drugi człowiek. Wydawać by się mogło, że rozumienie tego, co komunikują nasi
współrozmówcy, jest rzeczą prostą, nie wymagającą jakichś specjalnych
umiejętności. Wystarczy przecież posiadać uszy, aby słyszeć komunikację
werbalną oraz oczy, aby widzieć niewerbalne przesłanie. Okazuje się jednak, że
często wydaje nam się tylko, iż naprawdę słyszymy to, co wyraża drugi człowiek.
Także do nas mogą odnosić się słowa Chrystusa: "mają uszy, a nie słyszą".
Posiadanie sprawnego słuchu może gwarantować jedynie zdolność rejestrowania
dźwięków. Nie oznacza jednak, że potrafimy wsłuchiwać się w to, co mówi do nas
drugi człowiek i że potrafimy rozumieć jego wewnętrzny świat, którym się z nami
dzieli.
Istnieje kilka typowych zjawisk, które bardzo ograniczają naszą zdolność
rozumienia tego, co mówi nam o sobie drugi człowiek. Do takich zjawisk należy
tendencja do interpretowania z własnej perspektywy i według naszych potrzeb
tego, o czym informuje nas rozmówca. Słyszymy wtedy i rozumiemy tylko tyle i
tylko tak, jak chcemy słyszeć i rozumieć. Bywa też i tak, że w trakcie
słuchania drugiej osoby pozostajemy nadal skoncentrowani głównie na nas samych.
To, co mówi współrozmówca, staje się jedynie okazją do tego, by skupiać się na
własnych przeżyciach, doświadczeniach czy reakcjach. W obecności drugiego
człowieka, który coś do nas mówi o sobie, grozi wtedy, że będziemy wsłuchiwali
się bardziej np. w naszą własną ciekawość, znużenie czy gniew niż w to, co
dzieje się we wnętrzu rozmawiającej z nami osoby. Każdy, kto pragnie
komunikować w sposób dojrzały i umożliwiający budowanie pogłębionych więzi,
powinien uczyć się sztuki słuchania.
Niektórzy ulegają złudzeniu, że inni ludzie są tacy sami, a przynajmniej bardzo
podobni do nich. Nie widzą wtedy w ogóle potrzeby wsłuchiwania się w świat
subiektywnych przeżyć i przekonań, jaki współrozmówcy noszą we własnym wnętrzu.
Zakładają, że świat innych ludzi jest tożsamy z ich własnym sposobem
interpretowania i przeżywania rzeczywistości. Inni z kolei zdają sobie sprawę,
że drugi człowiek inaczej niż my widzi i przeżywa wszystko to, co dzieje się w
nim i wokół niego, ale z kolei łudzą się, iż potrafią domyśleć się tego, co
dzieje się w jego wnętrzu. Oni także nie widzą potrzeby wsłuchiwania się w
subiektywny świat swoich rozmówców. Tymczasem jeśli ktoś z nas poznał w swoim
życiu choćby jedną tylko osobę w sposób pogłębiony, to już wie, że drugi
człowiek jest zupełnie inny niż nasze ewentualne domysły na jego temat. Drugą
osobę możemy poznać i zrozumieć tylko wtedy, gdy nauczymy się wsłuchiwać w jej
słowa, w jej ciszę, w jej gesty, spojrzenia, w jej zachowania. Ideałem w tym
względzie jest słuchanie empatyczne. Jest to słuchanie szczególnego rodzaju.
Empatia oznacza zdolność wczuwania się w niepowtarzalny świat współrozmówcy,
Jest jakby psychicznym wejściem do wnętrza drugiego człowieka. Jest jakby
wcieleniem się w jego subiektywny świat myśli i przeżyć. Jest popatrzeniem na
życie i wydarzenia z perspektywy tej drugiej osoby, z perspektywy jej
specyficznej historii, jej wychowania, jej osobowości, z perspektywy jej
potrzeb i jej obecnej sytuacji. Innymi słowy empatia to zdolność wczucia się w
to, co dla danej osoby oznacza życie i istnienie, co oznacza. radość, ból,
przyjaźń, kontakt z samym sobą oraz drugim człowiekiem.
Mówiąc obrazowo, słuchanie empatyczne polega na tym, by dać się wprowadzić do
świata myśli i przeżyć drugiego człowieka tak, jakby wprowadzał on nas do
swojego mieszkania, aby pokazać jak jest ono zorganizowane i umeblowane.
Empatia polega więc na chwilowym "zamieszkaniu" w tym świecie, by zobaczyć jak
można się w nim poczuć, jakie są jego perspektywy i rozmiary. Empatia nie
oznacza jednak utożsamiania się z drugim człowiekiem. Jest to ważne szczególnie
wtedy, gdy świat współrozmówcy okazuje się z jakiegoś względu pogmatwany,
niepokojący, zaburzony, pełen bólu, poczucia bezradności czy beznadziejności.
Utożsamiając się z drugim człowiekiem, ktoś mógłby wprawdzie świetnie wczuć się
w jego subiektywną sytuację, ale nie mógłby mu pomóc. Co więcej, tego typu
utożsamianie się ze swoim rozmówcą groziłoby osobie słuchającej popadnięciem w
te same stany, o których mówi partner. Dojrzała empatia polega zatem na tym, że
staram się wczuć, niemal wcielić w świat drugiego człowieka, wejść do jego
psychicznego mieszkania, pozostając sobą, czyli zachowując moją osobowość, moje
sposoby myślenia i przeżywania, moją siłę i doświadczenie.

[poloninka]

Natla ma rację. Głęboka empatia jest pozytywna, pomimo że napewno troszke
utrudnia nam życie. Jest naszym wiecznym wyrzutem sumienia - "Czy napewno
postąpiłam właściwie? czy nie skrzywdziłam kogoś, nie uraziłam?"
A zwierzęta? sposób w jaki ludzie je traktują? Empatia dotyczy przecież
wszystkich żywych istot.
Nie może jednak nabrać takich rozmiarów, by pozbawiała nas radości zycia. Nie
mozna cierpieć za miliony.

[poloninka]

Chyba zatraciłam empatię Obiecuję, że już takich dłuuugich nie będzie!

[natla]

Nie obiecuj! Przeczytałam z przyjemnością i do tego nie musiałam sama szukać.
Luksus. )

[august2]

..o takie male pytanie.
Jak to jest z ta Empatia
w stosunku do naszych szefow w pracy?

Co niektorzy mieli lub maja problemy z szefami..

[natla]

"Co niektórzy" to ja! (jestem asertywna)
August, empatia ma też swoją granicę, choć w przypadku mojego szefa nawet ją
porządnie przekroczyłam.

[poloninka]

Z asertywnością i empatią w stosunku do szefów jest u różnie. Bliskich kochamy,
przyjaciół wybieramy sobie sami a na współpracowników i szefów jesteśmy skazani
odgórnie. A u nas niestety jest wiele osób na kierowniczych stanowiskach tzw.
wszechstronnych tj. wszechstronnie niekompetentnych. Uzyskują pracę dzięki
znajomosciom i układom partyjnym.
Mam kilka prac i kilku bardzo róznych szefów, a więc i róznych relacji.
Ostatnio mam problem w jednej z prac. Najgłębsza empatia mi nie pomoże. Bo
zapomniałam o Ukazie cara Rosji Piotra I z dnia 9 grudnia 1708 r.
"Podwładny powinien przed obliczem przełożonego mieć wygląd lichy i durnowaty
by swoim pojmowaniem istoty sprawy nie peszył przełożonego."

[malwina52]

www.arche.krakow.pl/asert1.html
Zainteresowalo mnie ten trening asertywnosci,ktory dostarcza uczestnikom
szeregu technik i umiejętności otwartego i stanowczego, a równocześnie
uprzejmego wyrażania własnych opinii i emocji, egzekwowania swoich praw oraz
podejmowania decyzji.


CO TO JEST ASERTYWNOŚĆ?
Asertywność oznacza szacunek dla siebie i innych. Należy rozumieć ją jako
przeświadczenie jednostki, że jej opinie, przekonania, myśli i uczucia są
równie ważne jak opinie, przekonania, myśli i uczucia innych. Oraz że inni
ludzie mają również prawo żywić takie przeświadczenie.

Zachowanie asertywne versus agresywne lub uległe
Zachowanie asertywne (bezpośrednie, uczciwe i stanowcze wyrażanie wobec innej
osoby uczuć, postaw i pragnień) to sposób radzenia sobie z konfrontacją,
krytyką lub niesprawiedliwością - czyli sytuacjami, które budzą w nas niepokój,
postawę obronną i gniew.
Asertywność jest często mylona z agresywnością.
Agresywna konfrontacja polega na tym, że jedna lub obie strony próbują zmusić
partnera do zaakceptowania własnych poglądów lub żądań i robią to w sposób
naruszający prawa drugiej osoby. (krzyki, osobiste ataki, szantaż emocjonalny,
całkowity brak porozumienia, żal, poczucie zranienia i zamętu).
Osoba uległa z kolei wybiera strategię dostosowywania się do żądań i zachowań
drugiej strony, mimo że wewnętrznie ich nie akceptuje, co prowadzi do
frustracji, żalu i unikania.
Asertywna konfrontacja polega na tym, że obaj partnerzy bronią swoich praw, a
jednocześnie okazują szacunek i zrozumienie dla drugiej strony. Celem nie jest
zwycięstwo za wszelką cenę, ale osiągnięcie, poprzez proces negocjacji i
kompromisowania, porozumienia wzajemnie akceptowanego.

Zachowanie asertywne, to takie zachowanie, które daje jednostce największą
szansę osiągnięcia pożądanych rezultatów, a zarazem pozwala jej na zachowanie
szacunku do siebie oraz respektowanie innych.
Asertywność to:
- umiejętność wyrażania siebie (jasno, bezpośrednio)
- szacunek dla siebie (liczenie się z tym, co się czuje i myśli)
- świadomość własnych możliwości i ograniczeń
Warunki asertywności:
- szczerość (otwartość, prawda)
- akceptacja siebie (przyznawanie się do tego co się czuje i myśli)
- odpowiedzialność za życie i wybory
- nie obwinianie innych ludzi czy "okoliczności"
- zaufanie do siebie i do świata

Zachowanie asertywne nie jest w istocie niczym trudnym. Jest to nasz naturalny
sposób bycia, który być może utraciliśmy z biegiem lat.

[mada50]

poloninka napisała:"empatia polega zatem na tym, że
staram się wczuć, niemal wcielić w świat drugiego człowieka, wejść do jego
psychicznego mieszkania, pozostając sobą, czyli zachowując moją osobowość, moje
sposoby myślenia i przeżywania, moją siłę i doświadczenie"
To jest esencja tej umiejętności,ale większość szefów jej nie posiada,albo nie
chce uruchomić w stosunku do większości podwładnych.
Asertywność i empatia to dwie cechy inteligencji emocjonalnej.A posiadają je
napewno ludzie o dużej wrażliwości.

[august2]

Wydaje mi sie ze to co piszecie
o swojej asertywnosci, empatii czy innych cechach
jest wszystko Subiektywne..

U nas pracy od dawna mamy rozne kursy na podobny temat.
Najlepiej jest dac wspolpracownikom
taki test w ktorym to oni oceniaja wasze
cechy..
Mozna wtedy sie dowiedziec ciekawych rezultatow..

[natla]

Auguściątko, ja to już wprowadziłam 9 lat temu i dało wspaniałe efekty.

[mada50]

Może i subiektywne.Też przeszłam przez takie kursy.Najgorszym wrażeniem było
mówienie o sobie,jaka jestem,jak się oceniam, wprost do reszty uczestników.Łe!
Dalej podtrzymuję to co już pisałam.Swoją asertywność oceniam krytycznie.
Empatia OK.Może te dwa rodzaje emocjonalności u mnie się wzajemnie uzupełniają
i pasują do siebie jak puzzle.
Teraz aby nie ignorować emocji i dążeń innych ludzi idę przyszykować obiad!

[malwina52]

Tyle sie naczytalam,
taka wiedze mam ze hej,
jednak znow w najwazniejszym
momencie nie potrafilam
powiedziec nie, choc wiem ze
i tym razem wykorzystano mnie,
i zagrano na czulej strunie glodujacych dzieci.
Corka mnie udusi wlasnymi rekoma. Ratunku!

[mada50]

pierwszym naszym odruchem,gdy dzieje się krzywda to pomóc,
>niestety na ludzkiej dobroci,litości,chęci podzielenia się z innymi
grasują "hieny",
>datkując zawsze liczymy się z tym,że nasze pieniądze nie trafią tam gdzie
trzeba,a jednak dajemy,wspomagamy,bo może jednak dotrą do potrzebujących,
>Malwinko napewno nie będziesz skarcona,nie można karać za dobre serducho.

[maryna04]

Ja taki prozaiczny przyklad na asertywnosc. Kiedy jade w czyims samochodzie
wszystko "mi pasuje", muzyka ? Ach uwielbiam rap, Zamarzlam na kosc, pdobna z
przodu upal, wiec "ogacam sie" sie czym sie da i milcze. Otwarte z przodu okna,
ach uwielbiam jak mi glowe urywa na tylnym siedzeniu. Moja wieloletnia
przyjaciolke rozszyfrowalam w podrozy naszym autem ze spotkania z papiezem.
Wszystko jej przeszkadzalo, milczalam i na zawsze ja rozszyfrowalam. Przeciez
taka byla zawsze w stosunku do mnie. Co do empatii. Bardzo wiele ludzi moze
nawet nie ma zlych intencji, ale naprzod strzeli, nie zdajac sobie sprawy, jak
rania. W sytuacjach ekstremalnych latwiej spotkac sie z empatia, gorzej na
codzien.

[natla]

Jak z tym problemem u "nowych"?

[malwina52]

robiac cos wbrew sobie
czuje sie wsciekla i sflustrowana,
emocje goruja, tylko dlaczego
nie potrafie powiedziec nie
i to osobie do ktorej nie palam
sympatia

[natla]

A może ani "tak ani "nie"