tak sobie pomyślałam

[mmonisiek]

Jakiś czas temu zadzwoniłam do znajomego, rozwodzącego się, oczywiście, ze
zwykłym pytaniem, jak się czuje. Wyszłam z założenia, że jak będzie chciał,to
powie, a jak nie, to zmyśli cokolwiek, w końcu z pistoletem mu przy głowie
nie stałam. Usłyszałam, że chu.... . No ok, domyślałam się, że humorem nie
tryska. Ale zaraz potem dowiedziałam się, że wszystko jest do d..., wszystko
olewa i w zasadzie na niczym mu nie zależy. Dobra, z założenia mu wolno, bo
mu ciężko, ale do jasnej cholery ileż można? Narzeka, że przyjaciele znikają
z jego życia, ale jakoś niespecjalnie daje im do zrozumienia, że mu zależy,
żeby byli (ulubione przez wszytskich "nie, to nie"). I nie mówcie, że jakby
byli prawdziwi, to by nie zniknęli; tego co on funduje nikt normalny by nie
zniósł; on też.
Piszę, bo z jednej strony chciałabym się dowiedzieć, czy to kiedyś minie. A z
drugiej- jak to możliwe, że mając chu.... podejście do życia, ktoś oczekuje,
że wszystko będzie wspaniale...?

[bezecnymen]

rozwodnicy reprezentuja cała paletę charakterów.... sa tacy którzy z tej okazji
staja sie duszą towarzystwa, sa tacy którzy ranią na oślep wszystkich w
zasięgu.... i mnóstwo typów pośrednich
twój znajomy nawyraxniej jest z gatunku depresyjnych
a przyjaciele nie zostawiają... ci prawdziwi wytrzymają wszystko rozumiejąc
sytuację, moga tez rozumieć, że akurat nie potrzebujemy towarzystwa by się
wypłakać komuś tylko chcemy najnormalniej w świecie być sami...

[mmonisiek]

Wiem, że czytanie w myślach się zdarza, ale jednak nie tak często jak byśmy
wszyscy chcieli... I nawet od przyjaciół nie wolno tego wymagać...

[bezecnymen]

on nie wymaga chyba...może jest aktualnie w fazie: odp.... się wszyscy ja
mu się nie dziwię też to zaliczyłem, a do szewskiej pasji doprowadzały mnie
próby zajęcia mi czasu jakimiś rozrywkami,albo co gorsza poznawaniem jakiej
kobiety

[gracjanna1]

Znam to skads...mnie na randki umawialy moje corcie...uwazaly ze to bedzie dla
mnie dobre eh Tylko ja uwazam ze nic na sile...no ja przepraszam ale nie

[jarkoni]

A dla mnie okres stagnacji i niechciejstwa to norma przy rozwodowej
traumie...Nawet to, że nie chce się ze znajomymi, którzy zostali
spotykać, ...Jeśli już to bardziej chce się poznawać nowych ludzi, oderwać się
od tego co było...A jeśli uda się poznać kogoś interesującego to hmmm można
dostać kopa i wyrwać się ze stagnacji i zacząć się cieszyć życiem
znowu...Szczególnie jak się odmienną płeć pozna

[anja_pl]

jeśli ktoś uważa, że życie jest ch..., to nie może znaleźc nic co by sparwiło,
że życie będzie wspaniałe.
Jak się facet rozwodzi, a kochanka napisała mu pozew rozwodowy, to trudno, by
tryskał energią, radością życia,
jeśli już jest pod jej pantoflem to pewnie zdaje sobie sprawę z niewesołej
sytuacji na przyszłośc
i czego tu się cieszyć?

[mmonisiek]

Mam jeszcze jedno pytanie- jak myślicie, można tolerować upajanie się własną
depresją...? Nie znam się na tym, bo nie jestem psychologiem, ale to chyba
niekoniecznie najlepszy pomysł na życie...?