O Boże a sądziłam, że nigdy mnie to nie spotka...

[ewik154]

To była piękna miłość wielkie gorące uczucie, przyjaźń i przwiązanie. Pól roku
temu urodziło nam się dzieciątko...bardzo kochane i oczekiwane a dziś mój mąż
oświadczył mi że nie chce być ze mną dłużej. Przekreślił 7 lat naszego związku
w tym ostatnie trzy ogromnie szczęśliwe lata. Jak stwierdził wydawało mu się,
że był szczęśliwy. Boję się, czy będę potrafiła przestać go kochać pomimo że
zachowuje się jak rozkapryszony bachor!!! Nawet jeśli będziemy próbwać jeszcze
walczyć o nasz związek to nie wiem czy po takim "wyznaniu" będę potrafiła
nadal ufać i czy będę się czuła bezpiecznie...tak się boję, wydaje mi się, że
to koniec świata!!!

[to.ja.kas]

Jeśli zachowuje sie jak rozkapryszony bachor to moze tylko tak kaprysił???
A powaznie, to jesli zwerbalizował takie uczucia tzn. ze dużo niedobrego stało
sie w czasie gdy Ty uwazałas, ze jestescie szczesliwi.
Zastanow sie, porozmawiaj z mezem o tym...o to co dalej robic to martw sie po
wyniku rozmowy....

[alexolo]

AA COOO SIE STAłO ...ZNASZ POWóD?
może to kryzys..może on jest przemeczony może coś sie dzieje w pracy (
oczywiście to go nie usprawiedliwia!!!)może to ten słynny kryzys po 7
latach!!!1
walcz..póki widzisz sens walcz!!!
powodzenia pisz...dziewczyny z forum potrafią wspierać !!!!!

[puch.marny]

Głowa do góry, nie bój się, to nie koniec świata...
Smutne, ale to nie koniec świata...
Przecież jeszcze z nim nie rozmawiałaś? Powiedział tylko, że mu się wydawało...
Porozmawiaj z nim, wiem, że to nie będzie łatwe... I nie daj się zbyć tekstem,
że mu się tylko wydawało, że jest szczęśliwy, bo ja jakoś w taki powód nie
wierzę...
Albo jest inny powód, albo naprawdę to tylko kaprys...
Trzymam kciuki Będę tu zglądać...
Powodzenia
p.m

[chalsia]

jakos tak niestety czesto bywa, że facet, który uważał, ze wszystko było i jest
OK, zaczyna zmieniać na ten temat zdanie (czyli, że jednak nie było/jest OK)
pod wpływem innej kobiety.
Chalsia

[jicky7]

Nie chcę krakać, ale u mnie było tak jak pisze Chalsia.
Koniecznie porozmawiaj. Pozdr.

[libra22]

Współczuję, ale Kas i inne dziewczyny mają rację: coś musiało być nie tak w
waszym związku, skoro takie coś powiedział. Może tego nie zauważyłaś, skupiona
na ciąży i dziecku.
Nie zawsze jest to druga kobieta, choć potrafi ona wyzwolić w mężczyznie siłę
do odejścia (jest skutkiem, a nie powodem tego co się źle działo).
Trochę przypomina mi to moją historię, tylko mój mąz powiedział mi to 6 lat po
narodzinach naszego dziecka, choć o odejściu myślał już, jak byłam w ciąży, a
nawet przed. I ja też uważałam, że jest fajnie, a okazało się, że on nie był
szczęśliwy.

Rozmawiaj z nim.

[chalsia]

> Nie zawsze jest to druga kobieta, choć potrafi ona wyzwolić w mężczyznie siłę
> do odejścia (jest skutkiem, a nie powodem tego co się źle działo).

Tak.
Jednak fakt, że facet nie komunikuje wprost, że nie czuje się szczęsliwy i
spełniony (zwłaszcza, że kobieta w ciąży raczej sama tego nie zauważy, co
uważam za całkowicie usprawiedliwione) ZANIM znajdzie sobie poboczną
pocieszycielkę, jest nie do usprawiedliwienia i świdczy o braku dojrzałości
gościa.
Chalsia

[libra22]

I tu muszę się z Tobą Chalsiu zgodzić.

[chalsia]

mój eks tez miał watpliwości dotyczace naszego związku, które pojawiły sie po
wielu latach bycia razem, niedługo po utracie pierwszej ciązy.
Ale nie podzielił się tym ze mną.
I świadomie "brnął" w dziecko - była druga utracona ciąża, a potem trzecia -
już udana. I właśnie w trakcie tejże trzeciej znalazł się ten "wątek poboczny",
a skończyło się na tym, że odszedł jak nasze dziecko miało 5 miesięcy.
Twierdził, że jak byłam w ostatniej ciąży to dawał mi "sygnały", że coś mu nie
pasuje. Jednak dawanie "sygnałów" (i jednoczesnie twierdzenie wprost, że mnie
akceptuje taką, jaka jestem) to gruba pomyłka. Kobieta w ciąży NIE ODBIERZE
sygnałów z zewnątrz (o ile nie jest to kominikat wprost), bo jest totalnie
nastawiona "wewnętrznie".
Chalsia

ps. jakie to smutne, że to takie powszechne jest

Chalsiu

[libra22]

Powiem więcej, ja jako być może ślepak totalny nie odebrałam tych sygnałów i
kilka lat po ciąży (tak poza tym widzę, że z pewnymi sprawami miałyśmy podobny
życiorys - współczuję Ci tych przeżyć).

[phokara]

ps. jakie to smutne, z˙e to takie powszechne jest

tak, to dosc przerazajace.

[crazysoma]

> Ale nie podzielił się tym ze mną.
> I świadomie "brnął" w dziecko

A moj sie podzielil, potem wycofal, a potem jak juz bylam w ciazy to nawet
stwierdzil, ze tak cudownie jak jest teraz miedzy nami i w domu (i ten stan
trwa od 2 lat), nie bylo nawet na poczatku, po czym godzine pozniej (pod
pretekstem wyjscia na spacer) spedzil pierwsza cala noc u kochanki. "Jest
cudownie" i "wypalilo sie" to naprawde nie znaczy to samo...
Ale wiecie co, widocznie "ja" wtedy i na tamtym etapie wiedzy o sobie, nie
mogla byc madrzejsza od "ja" teraz. I widocznie "tamta ja" musiala dostac po
tylku, zeby zrozumiec, ze sygnaly sa po to, zeby je odbierac i reagowac a nie
po to, zeby udawac, ze to tylko jakies odblyski z okna sasiadow.
Tylko dziewczyn moich mi zal jak o tym wszystkim mysle.

[chalsia]

no ale za to, czy informacja została odebrana de facto odpowiedzialny jest jej
nadawca, jeśli zalezy mu na tym, by ta informacja dotarła.
Innymi słowy, jeśli się ma za partnera/partnerkę kogoś mało
empatycznego/nastawionego dośrodka a nie zewnątrz/wpisać inne odpowiednie
określenie, to należy kierować do takiego osobnika informację w takiej formie
by wiadomo było, że została odebrana. Trywiazlizując - niewidomemu nie
napiszesz kartki tylko nagrasz na płycie, a niesłyszącemu - odwrotnie -
napiszesz właśnie.
Jesli ktoś, kto od dawna zna partnera i wie, że np. nalezy do "głuchych", i
puszcza mu "sygnały dzwiękowe", to jak dla mnie nie jest wina głuchego, że nie
usłyszał.
Chalsia

[crazysoma]

Odpowiedzialni ludzie nie wysylaja sygnalow, (na ogol bardzo sprzecznych) tylko
mowia otwarcie, niedojrzali tchorze wysylaja sygnaly, bo w razie jak huknie i
sie rozleci, umyja raczki i pojda w swoja strone. A ta druga strona zostaje z
wielkim znakiem zapytania w glowie i zaczyna proces myslenia pt "gdzie
popelnilam(lem) blad". Ale w koncu dochodzi do konfrontacji z przeszloscia i
terazniejszoscia...

[chalsia]

Odpowiedzialni ludzie nie wysylaja sygnalow, (na ogol bardzo sprzecznych) tylko
>
> mowia otwarcie, niedojrzali tchorze wysylaja sygnaly, bo w razie jak huknie i
> sie rozleci, umyja raczki i pojda w swoja strone

no właśnie.
wiele z nas miało do czynienia właśnie z takimi egoistycznymi, niedojrzałymi,
nieodpowiedzialnymi tchórzami.
Cholera, jak to trudno spotkac partnera, który by nie był taki jak wyżej
opisani.

aaaa. z ciekawostek - mój eks myślał jak tzw. "głupia baba" - post factum
okazało się, iż miał nadzieję, że dziecko naprawi nasz związek. A sam kroku w
tym kierunku nie uczynił.
Chalsia

Chalsiu, crazy

[libra22]

Wiecie co - uświadomiłam sobie, czytając Wasze posty, ze ciągle mam trochę
poczucia winy: właśnie m.in. za to, że nie zauważyłam sygnałów. I Wy je ze mnie
zdejmujecie.
Mój eks do tej pory uważa, że się starał naprawić związek nasz, zachowując się
co jakis czas lepiej, ale nie dociera do niego, że jeśli nic mi nie mówił (a
nie mówił), a na moje pytania, co się dzieje (coś tam jednak czułam, że jest
nie tak jak powinno być) odpowiadał "domyśl się", to nie można mówić o żadnej
naprawie ani komunikacji
I w sumie smutne dla mnie ejst to, że on nie wyciągnął chyba żadnych wniosków,
ani niczego się nie nauczył, bo uważa, że on się bardzo starał, ale "małżeństwo
nam się rozpadło".
Tak samo z siebie.
I że nie odszedł ode mnie (bo: patrz wyżej).

[chalsia]

> Mój eks do tej pory uważa, że się starał naprawić związek nasz, zachowując
się
> co jakis czas lepiej, ale nie dociera do niego, że jeśli nic mi nie mówił (a
> nie mówił), a na moje pytania, co się dzieje (coś tam jednak czułam, że jest
> nie tak jak powinno być) odpowiadał "domyśl się", to nie można mówić o żadnej
> naprawie ani komunikacji

Klasyka. Niestety.
NA moje pytania (juz po urodzeniu dziecka) co się dzieje -
odpowiedź "nic", "nie wiem".
Na moją propozycję terapii małżenskiej - jak łatwo się domyślić - odpowiedź
była negatywna.
A czy eks wyciągnął wnioski - odnoszę wrażenie, że nie. Jego punkt widzenia
jest taki, że to "wszystko przeze mnie".

Chalsia

ps. ja nie mam poczucia winy z racji nie zauważenia "sygnałów" w czasie ciąży -
bo była to ciąża po dwóch niepowodzeniach ciążowych, wszystko łacznie w okresie
2 lat. Jako kobieta czuję się po prostu usprawiedliwiona za tak mocne
skoncentrowanie się na sobie w tamtym okresie.

[crazysoma]

Libra, ale dlaczego winisz siebie, za to, ze nie widzialas sygnalow? Ja np.
winie siebie ze wzgledu na niekompletna rodzine moich corek. Ale najbardziej to
mnie wkurza fakt, ze jakies 6 lat przed odejsciem (jego od nas) probowalam z
nim rozmawiac i tlumaczylam, ze z roznych powodow nie jestem szczesliwa, ze go
kocham, ale mam wrazenie, ze nie powinnismy dluzej razem byc, i ze chce sie
wyprowadzic i ze wydaje mi sie, ze on tez nie jest szczesliwy itp itd. I
uslyszalam wtedy, ze byc moze i tak jest, jak ja mowie ale, ze nigdy w zyciu
nie da mi rozwodu, bo mamy corke. Po czym 6 lat pozniej nie przeszkadzalo mu
tej samej corce, 11 latce wtedy, powiedziec, ze kocha inna pania i ze od tej
pory wszystko sie zmieni i ona musi to zrozumiec. Jak sobie przypomne niektore
jego teksty i dzialania to mi sie robi niedobrze. Sa rzeczy, za ktore zawsze
bede go szanowala ale sa takie, za ktore sie nim po prostu brzydze. I tak sobie
mysle, ze moja wina byl fakt popelniania bledow (nieswiadomie, ale to mozna
bylo "leczyc", gdym sie zdecydowala podjac takie leczenie wczesniej) i zdaje
siebie sprawde, ze bylam trudnym partnerem, ale na poczatku ON byl wazniejszy
ode mnie, natomiast ja nigdy nie bylam dla niego wazniejsza od niego samego i
innych. Ale zdaje sobie tez sprawe, ze "my razem", w pewnym momencie zaczelismy
generowac nawzajem, swoje zachowania z tej gorszej, ciemnej strony. I chocby
dlatego, "never together". A co do wyciagania wnioskow, ja wyciagnelam i
wyciagam caly czas, (staram sie, w kazdym badz razie) a czy on tez, nie wiem,
nie jestem z nim, ale kiedy widze konkretne zachowania, (no bo jednak jakis
kontakt jest), identyczne z tymi z naszego wspolnego zycia to mam wrazenie, ze
nie wyciagnal zadnych wnioskow. I czasem mi przykro, bo to uderza w moje corki.
Ale nadal nie moge pojac dlaczego sa dni, kiedy widac jego zainteresowanie (jak
dloa mnie nadmierne) naszym zyciem, a zaraz potem sa dni kiedy jest totalna
olewka. Nawet on, potrafiacy zachowac sie dokladnie przeciwstawnie, w ciagu 10
minut mnie w tym temacie wciaz zaskakuje, bo takie zachowanie odbiera mi
jakakolwiek chec informowania go o czymkolwiek, co sie dzieje w zyciu
dziewczynek. No nie da sie za dlugo chodzic po polu minowym, bo to grozi
pomieszaniem zmyslow.

[jicky7]

Właśnie. Zgadzam się z Tobą całkowicie.

[kurka_wodna2]

Witaj
Powiedz mi,o co chcesz walczyć i zabiegać?

[m.4]

to nie jest koniec swiata, nie łam się Ewik. Dasz rade, masz dla kogo zyc, masz
dziecko. Trzymaj sie i nie poddawaj cokolwiek zdecydujesz- walczyc czy pozwolic
odejsc.m.4

[ewik154]

Wielkie dzięki Wszystkim, zajrzałam tu po kilku dniach i nie sądziłam, że tyle
ciepłych słów znajdę. Mam małe dziecko, do tego pracuję więc trudno czasem o
wolny czas. Cały czas myślę o zaistniałej sytuacji...dużo w tym mojej winy ale i
jego tchórzostwa. Krótko po urodzeniu dziecka przenieśliśmy się do mojej mamy.
Uzgodniliśmy WSPÓLNIE, że będę pracowała (dostałam kilka bardzo ciekawych ofert)
a moja mama będzie zajmowała się dzieckiem. Jeszcze we wrześniu mój mąż
zachwycał się jak to jest cudownie, ze ma nową rodzinę i super się tu czuje. Od
dwóch miesięcy zaczęłam zauważać, że coś nie gra. Pytałam go wielokrotnie czy mu
ten układ pasuje na co on ochoczo przytakiwał! Dopiero dwa tygodnie temu
wydusiłam z niego że nie. Na co ja żebyśmy wracali do siebie, na co on, że ok
ale wcześniej zrobimy remont i przez 10 dni nic!!! Jeśli ja nie znajdę ekipy to
nic się za pewne nie wydarzy. Jesteśmy więc tu ale mój mąż ostentacyjnie
okazuje swój kiepski humor. Przy mnie jest wciąż skwaszony, rozdrażniony, zły.
Ożywia się dopiero przy swoich przygłupawych koleżkach. Szuka pretekstu, żeby
zostać samemu w starym mieszkaniu (na codzień jeździ do pracy 40 km). nie chce
rozmawiać bo "MAM GO NIE MĘCZYĆ, POWTARZAM SIĘ" itp. Dzisiaj przyłapałam go na
kłamstwie. Wyszedł wieczorem z psem nie było go długo więc zadzwoniłam -
włączyła się skrzynka. Jak wrócił pytam co jest a on na to że mu się komórka
rozładowała! Sprawdziłam dzwonił w tym czasie do swojego koleżki...pewnie
pożalić się jak mu tu źle. Raczej mnie nie zdradza...może to smutne, że tak go
oceniam ale jest na to za mało bystry - sprawa rypnęła by się bardzo szybko no
chyba żeby mnie zaskoczył bo jak sytuacja pokazała niczego nie mozna być pewnym.
Od tygodnia skaczę wokół niego i próbuję zaspokoić zachcianki jaśniepana (pewnie
mam poczucie winy) ale jak tak piszę to dochodzę do wniosku, że frajer z niego i
coraz częściej myślę, ze tu już nie ma czego ratować. Nie ma zaufania, czułości,
nie ma rozmów, wspólnie spędzanego czasu. Pytanie co jest??? Moja obawa, że się
zdenerwuje albo obrazi, debilni koledzy...Ech szkoda gadać!!! Usćiski, napiszcie
coś!

[to.ja.kas]

jakby Moj wyzywał moje niektore BARDZO ZABAWNE kolezanki od debilnych,
twierdził, ze jestem frajerka, jakbym bała sie mu powiedziec ze gadałam z
kolezanka (Twoj bez powodu nie ukrył tego) i zasłaniała sie rozładowaniem
komorki, w której on po kryjmu by grzebał (jawnie moze sobie patrzec, na
zdrowie, ja czasem uzywam Jego telefonu bo ma olbrzymi limit, ale TAKI MAMY
UKŁAD!) TO POSŁAŁABYM GO W 100 DIABŁOW.
Ani w Nim rozumu i checi działania, ani w Tobie szacunku - tyle wynika z tego
co piszesz.
Obydwoje zachowujecie sie jak dzieci.

Opowiedz w Wysokich Obcasach

[west]

Prywatnie jestem facetem po rozwodzie. Ale piszę do was zawodowo. Przygotowuję
reportaż do Gazety Wyborczej (Wysokie Obcasy) o ludziach po rozwodzie.
Chciałbym dotrzeć do kobiet i mężczyzn, do takich, którzy są z rozwodu bardzo
zadowoleni, do takich którzy żałują i do takich - zapewne to większość - którzy
są gdzieś między jedną a drugą postawą.
Zależy mi na prawdziwych historiach z życia, widzę tu dużo takich na forum. W
Gazecie nie muszę podawać imion, nazwisk, miejscowości (możemy się umówić na
zmianę danych). Proszę o kontakt osoby, które chciałyby porozmawiać ze mną o
życiu po rozwodzie.
Moje namiary: [e-mail]
GG: 2553788