Wchodzenie w samotność

[a.niech.to]

Najpierw pojawia się pojedynczość, gdy wszystkie codzienne trudy
lądują wyłącznie na jednych barkach. Później czujemy osamotnienie,
siedząc po wiele godzin w wyłącznym towarzystwie małolatów. Na końcu
wchodzimy w samotność. Dość rzadki to stan, ale niezwykle bolesny.
Definiowałabym go jako uczucie wyłączenia z bliższych układów z
ludźmi lub brak choćby jednego numeru telefonu, który można
machinalnie wybrać, co się zresztą do jednego sprowadza.
Piszę o tym, bo samotność nie jest wyrokiem. Można jej zapobiegać i
leczyć.

[kasiapfk]

Można do niej nie dopuścić.
Dbając o kontakty z innymi. Łatwiej tym, którzy są towarzyscy z
natury/przeszłości/nie zatracili siebie w związkach. Ale inni mogą
to zmienić!
Zamiast numeru telefonu, może być klikanie na forum.
Oraz:
Samotność jeśli jest świadomym wyborem nie jest niczym złym.
Ludzie są różni i różnie wybierają.

Kaśka optymistka.
(nieustannie niepoprawna)

[a.niech.to]

Optymizm zawsze jest w cenie, choć mówią o nim różnie. Oj, różnie...

[kasiapfk]

Oj, to to ja wiem
I mimo wszystko, dalej go mam Albo jakąś genetyczną wadę.
Optymistyczną.

[a.niech.to]

kasiapfk napisała:

> Samotność jeśli jest świadomym wyborem nie jest niczym złym.
> Ludzie są różni i różnie wybierają.
A nad tym muszę sobie pomyśleć.)

[plujeczka]

nie odczuwam samotności, mam przyjaciół znajomych na których zawsze
mogę liczyć, w moim otoczeniu to przewaznie samotne kobiety ale po
sobie i po nich nie widze aby im to doskwierało w szczególny
sposób.Mają teraz czas na realizowanie własnych pasji, cześc nich
zajęła się karierą zawodową, wyjezdżaja, spotykamy się dosyć często.W
domu też się nie nudzimy, zawsze jest coś do zrobienia,Sadzę ,że
samotnośc mamy na własne życzenie poniekąd a jesli juz się pojawi to
nalezy z nią walczyć i włąsnie teakiego podejścia do problemu
samotności Ci zyczę.

[a.niech.to]

Jestem z panikarzy. Bardziej się boję samotności niż ją rzeczywiście
odczuwam.

[cold.wind.blows]

Samotność ma wiele odcieni i nie musi być bolesna. Ja mam takie
odczucie, że w czasie małżeństwa byłem bardziej samotny niż teraz,
choć tak fizycznie, to teraz przychodzę do pustego domu, w którym
nie mam się do kogo odezwać. Na swój użytek wymyśliłem
sformułowanie, że jest to tzw samotność świadoma. Niekoniecznie z
wyboru ale przeżywana świadomie, bez buntu, miotania się. Na razie
nie nudzę się ze sobą, próbuję, narazie nieśmiało, spoglądać w swoje
wnętrze, próbuję zadawać sobie pytania, lub po prostu pobyć ze sobą.
Staram się to cenić. Na razie tak jest dobrze. Oczywiście ogólnie
rzecz biorąc, bo mam cały czas mniejszą bądź większą tęsknotę za
drugim człowiekiem. Niemniej mojej samotności nie zamierzam
zagłuszać, ani na siłę przepędzać. Myślę, że gdy przyjdzie czas sama
sobie pójdzie, bądź ja wyruszę w drogę a ona sobie zostanie. Czego
sobie i Wam życzę.

[a.niech.to]

Pięknie...

[mola1971]

Cold.wind.blows, mam bardzo podobne przemyślenia. Z własnego doświadczenia wiem,
że samotność którą mam teraz to luksus.
Koszmarem natomiast była samotność we dwoje której doświadczałam w małżeństwie.

[julka1800]

A.niech.to, Twoj post brzmi jak horror, niewyobrażalny dla mnie

[a.niech.to]

Różnie plotą się ludzkie losy.

a.niech.to

[aron95]

A u Ciebie nie ma jakiegoś kółka różańcowego lub tp..
zawsze to lepsze >uśmieszek<

[a.niech.to]

Muszę się rozejrzeć, może mi lepiej wyjdzie niż z Szeryfem.

[kotkamamrotka1]

a ja czuję się osamotniona w marzeniach , dążeniu do ich realizacji,
idealnym byłoby dzielić to z ukochaną osobą
ten rodzaj samotności jest dla mnie przygnębiający

[a.niech.to]

Mówisz o bliskości. Nie zastąpi jej żaden erzac, nawet małżeński.

[cold.wind.blows]

Samotność i osamotnienie, choć pokrewne, to jednak dwie różne sprawy
(nie czepiam się). Masz rację, że są rzeczy, które należy dzielić z
drugą osobą. Inaczej nigdy nie przeżyjemy ich w pełni. Niestety,
czasem pozostaje niedosyt, że to nie to.

[zolta_iwulka]

A może napiszemy o wychodzeniu z samotności, tak bardziej
konstruktywnie? Taka wolna propozycja...

[a.niech.to]

W wątku znajdują się już odpowiedzi.