Czy to dzieci, czy potwory?!?!?!

[marzena5510]

W ostatnich miesiącach w Bielsku dwójka dzieci trafiła do szpitala pod
wpływem alkoholu. I nie byłoby to nic szczególnie dziwnego. Takie rzeczy sie
zdarzają. Jednak owe mlode istoty (10 - letni chłopak i drugi troche starszy)
nie upily sie same. Alkohol został im wlany na siłe, przez grupę starszych
nastolatków!!!
Jeden z chlopaków zostal znaleziony, nieprzytomny pod Łysa Górką w stanie
wychlodzenia organizmu 33 stopnie. Malo brakowalo a zamarzłby na śmierć. Na
dzieciecym oddziale dochodził do siebie kilka dni. Z jego opowiesci wynikało,
że został sila zabrany z pod bloku przez starszych chłopaków pod groźbą
pobicia. kilku go trzymało i wlewało wódkę do gardła. Po wszystkim zostawili
go samego i uciekli. Chłopak miał ok. 3 promili alkoholu. Bardzo to przeżył.
(nikt się chyba zreszta nie dziwi) Jeszcze nie zdązył sam spróbować, a juz
musiał przechodzić zatrucie alkoholowe.

Nowy sposób zabicia nudy, niewinna zabawa, a moze objawy wypaczenia??? Co sie
dzieje? Z kąd sie biorą takie pomysły w głowach nastolatków?

[bielszczanin]

Nie wiem, ale według mnie to przede wszystkim winna jest bieda.
- być może ta materialna (i rodziców i miasta - być może nie mają
tym "potworom" czego zaproponować)
- ale i bieda emocjonalna - tu obwinię rodziców i pedagogów, chociaż Ci ostatni
mają już coraz mniejszy wpływ. Co z wychowaniem? Pewnie nikt się nimi (tak na
prawdę) nie interesował. Tak, najwięcej na sumieniu mają rodzice.
A tak naprawdę to słów brakuje.

[marzena5510]

bielszczanin napisał:

> Nie wiem, ale według mnie to przede wszystkim winna jest bieda.
> - być może ta materialna (i rodziców i miasta - być może nie mają
> tym "potworom" czego zaproponować)

Być moze bieda, chociaż uwazam ze z biedy nie krzywdzi sie drugiego czlowieka.
Z biedy mozna cos ukrasć, "pobawic się" w niszczenie czyjegos dobra, albo
ewentualnie samemu sie napic (idąc przykładem swoich rodziców, którzy nie
zawsze, ale często piją z biedy). Ale wlewać komuś na siłe alkohol? Przepraszam
bardzo ale to już chyba zboczenie. I tu sie zaczyna rola rodziców i
wychowawców!!!

> - ale i bieda emocjonalna - tu obwinię rodziców i pedagogów, chociaż Ci
ostatni mają już coraz mniejszy wpływ. Co z wychowaniem? Pewnie nikt się nimi
(tak na prawdę) nie interesował. Tak, najwięcej na sumieniu mają rodzice.
> A tak naprawdę to słów brakuje.

Interesowac sie a INTERESOWAĆ to jest duza róznica. Sama jestem rodzicem i siłą
rzeczy dzieckiem równiez byłam.
Można sie dzieckiem interesować biernie, to znaczy kontrolować jego poczynania,
wydając zakazy, nakazy, polecenia i egzekekwowac ich wykonanie (często
całkowicie bezskutecznie). I to jest pujście na latwiznę.
Mozna również czynnie uczestniczyć w rozwoju dziecka poprzez chociażby próbę
zrozumienia jego problemów, pomoc, rozważanie pewnych spraw wspólnie, nie
narzucając z góry swojego zdania. A to jsz jest prawdziwym wyzwaniem dla
rodzica. Zrozumiec dziecko - nie latwa rzecz.
Ale podstawa to do dziecka mówic, mówić, mówić... jak być powinno, co jest
dobre. Zawsze cos młodej istocie w glowie zostaje z tej mowy.
I niech nikt nie mówi że rodzice nie mają czasu na rozmowe z dzieckiem, na
umoralnianie. Bo na to zawsze powinien byc czas. Byl czas na zrobienie dziecka,
musi być na wychowanie.
Pedagodzy, wychowawcy.... Czy zwyklego magistra polonistę, historyka, plastyka
mozna nazwać pedagogiem? Chyba niezabardzo. Kedy ja uczyłam sie w
Bielskiej "Trójce" (którą niezwykle cieplo i sympatycznie wspominam) byli tam
pedagodzy z prawdziwego zdarzenia, którzy rzeczywiscie potrafili lekcję
poświęcić sprawom wychowawczym i potrafili ucznia zainteresować swoimi
wywodami, umoralnić. Umieli inteligentnie skrytykować zachowania uczniów,
którzy choć pozostawali anoinimowi, czuli na sobie tę krytykę i myśle że to
było dobre i skuteczne.
Obecnie nie wymagałabym od nauczyciela więcej niz informacji o moim dziecku i
jego zachowaniach. Nie wierze że dzisiejszy nauczyciel jest w stanie pomóc mi w
wychowaniu mego dziecka (I wcale tego nie oczekuje). Dobrze by było żeby kazdy
potrafil nauczyć przedmiotu. I nie to zebym nie szanowała nauczycieli, wrecz
przeciwnie - jestem pełna podziwu tym którzy z własnej woli zdecydowali się
nimi zostać.