Zachęcam do lektury!!!(sportowej)

Odcinek 26:

[p.suchy]

Na Legii była wtedy popularna taka piosenka: "Słuchaj Jezu, jak Cię błaga lud.
Zrób z Legiuni, mistrza Polski zrób. My czekamy już ... lat. Jezu, Jezu,
nadszedł chyba czas". W miejscu trzech kropek padała liczba lat, które minęły
od 1970 roku. Wiadomo, że w latach osiemdziesiątych zawsze tytuł był o krok.
Wystarczyło zrobić krok w przód, a drużyna robiła... krok w tył. Nie brakowało
podtekstów. Sam mówiłem wtedy: - Trzeba rozpędzić tę zbieraninę, bo tym
wieśniakom nie zależy na tytule dla Warszawy.

Gdy już sam byłem piłkarzem Legii i do tego wiodącym, nie mogłem pozwolić na
to, żeby za chwilę znowu słuchać tej piosenki, z kolejnym dodanym rokiem. Nie,
tego już za wiele, w końcu przecież trzeba wygrać tę ligę. Jakieś Szombierki i
Zagłębia Lubin ją wygrały, a Legia nie? Ludzie byli spragnieni mistrzostwa,
które przecież już tyle razy im się należało, a w efekcie wpadało w inne ręce.
23 lata to szmat czasu. 23 lata i... już wystarczy! Mieliśmy silną drużynę, z
bardzo mocnym atakiem. Grałem w nim z Maćkiem Śliwowskim. "Śliwka" ładował
gola za golem, ja mu dogrywałem, robiłem wiatr - jak to typowy skrzydłowy.
Środkowym napastnikom zawsze się dobrze ze mną grało i przy mnie bili życiowe
rekordy. Ja też swoje, kilkanaście bramek w sezonie, zawsze strzelałem. A w
odwodzie mieliśmy jeszcze Grzesiaka - w ofensywie byliśmy piorunująco silni!
Zespół się budował, ale na polską ligę w zupełności wystarczył.

Sezon 1992/93 ślimaczył się. Kolejne mecze bez historii, kolejne łatwe
zwycięstwa, świetna atmosfera i ciągła niepewność - uda się, czy się nie uda?
Pomagali nam czasami... rywale. Taki Krzysiu Łętocha ze Stali Mielec. Gdy go
widzieliśmy, od razu było wesoło! Ten gość w życiu chyba strzelił trzy gole
samobójcze w meczach z nami! Pamiętam, że po kolejnym swoim trafieniu, gdy
wepchnął piłkę w zamieszaniu podbramkowym, podbiegł nawet do Julka Kruszankina
i płaczliwym tonem zapytał: - Ale to ty strzeliłeś, tak? Julek spokojnie
odparł: - Nie, ty. Ja nie dotknąłem. Gazety i tak zaliczyły bramkę
Kruszankinowi.

W środku rundy rewanżowej doznałem kontuzji, wypadłem na kilka spotkań.
Niestety, zanotowaliśmy głupie porażki, jedną z nich oglądałem z trybun, bo
trener Wójcik kazał mi jeździć z drużyną na mecze wyjazdowe nawet wtedy, gdy o
grze mogłem tylko pomarzyć. Jeszcze ze mną w składzie przegraliśmy na Hutniku
Kraków, a później beze mnie na Śląsku. We Wrocławiu to był typowy mecz "na
Legię!". Barany waliły głową w mur, aż w końcu jakiemuś gościowi zeszła piłka,
wpadła po samych widłach - stadiony świata. Wygrywamy na Śląsku i ostatnia
kolejka sezonu o niczym nie decyduje - jesteśmy mistrzami Polski. Ale na
Śląsku przegraliśmy...

W przedostatniej kolejce mieliśmy tyle samo punktów co ŁKS. Kontaktowaliśmy
się z Zagłębiem Lubin, żeby grali z łodzianami na maksa. Dzwoniliśmy do tych
piłkarzy i prosiliśmy, różnymi sposobami. Padła w końcu odpowiedź - Zagłębie
będzie walczyć z ŁKS na śmierć i życie. O to nam chodziło. W Lubinie była
mocna ekipa, raczej nie wierzyliśmy, że po normalnym meczu ŁKS może tam
wygrać. No i chyba już po 30 minutach było 2:0 dla Zagłębia. Łodzianie
wyczuli, co się święci, Zagłębie też nie było w ciemię bite. I tak się jakoś
dziwnie stało, że po 30 minutach jedna z drużyn się obudziła, a druga w tym
samym czasie poszła spać. Mecz się skończył, Zagłębie - ŁKS 2:3.

No i ładnie... Zamiast wygrać na Hutniku czy na Śląsku, to teraz mieliśmy nóż
na gardle. Ale bez dramatu - wystarczyło pokonać Wisłę w Krakowie. Mieliśmy
przewagę w bramkach, byliśmy lepsi od ŁKS aż o trzy gole. To powinno
wystarczyć. Oczywiście, o ile w Łodzi nie byłoby cyrku. Rozmawialiśmy o tym
bezustannie. Był stres w drużynie, ale z drugiej strony przekonanie, że co
mieliśmy spieprzyć, to już spieprzyliśmy. I skoro nie pomogło nam Zagłębie, to
sami musimy sobie pomóc. Trener Wójcik ciągle myślał o zbliżającej się
kolejce. Jednego dnia wszedł do szatni i powiedział: - Panowie, mam informację
z Poznania co do ostatniej serii spotkań...

Odcinek 27:

[p.suchy]

Wiecie, co powiedział nam wtedy trener Wójcik? Jaką miał dla nas informację z
Poznania? Uspokoił nas. Nie mogliśmy wyjść na frajerów stulecia i przegrać
mistrzostwo, mimo trzech bramek przewagi. Trzeba było więc zadbać o szczegóły.
Na przykład o Olimpię Poznań. To właśnie poznaniacy grali w ostatniej kolejce
z ŁKS w Łodzi. Trener Wójcik wszedł do szatni i oznajmił: - Panowie, mam
informację z Poznania. Jest dobrze, rozmawiałem z Bolem Krzyżostaniakiem i
mówi, że Olimpia w Łodzi nie podłoży się. Wszystko ustalone, zagrają bez
odpuszczania.

Uff. Rzeczywiście - jest dobrze. Skoro Olimpia jest umotywowana do gry, to nie
ma siły, żeby ŁKS pociągnął ją dychą. Przecież poznaniacy mieli kilku całkiem
niezłych piłkarzy, a łodzianie to żadne asy. Tak, będziemy mistrzem Polski.
Jeszcze tylko trzeba pokonać Wisłę. Ale to akurat są leszcze, w dodatku już o
nic nie walczą. Zniechęcone pierdoły - czyli musimy wykorzystać szansę.
Pojechaliśmy do Krakowa na jeden z najważniejszych meczów w życiu. Z kolegami
z drużyny ustaliliśmy tak: - Jak najszybciej strzelamy gola, atakujemy
wszystkimi siłami. Jak nas skontratakują, to chuj! Trudno! Musimy strzelić
gola. Wtedy przerzucimy piłeczkę na stadion w Łodzi. Niech oni się martwią.
Nam powinno wystarczyć 2:0. Przecież Olimpia gra dla nas. ŁKS to nie
Barcelona. Gdyby to była Barcelona, to byśmy się martwili.
"Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego" - okrzyk przed meczem, jak zawsze.
Wychodzimy na murawę pewni siebie, Wisła już w tym momencie przestraszona, już
jest po niej. Nie nas się tak bali, tylko kibiców. Ci ciągle spekulowali,
który z krakusów sprzedał mecz i za ile. A my zgodnie z planem - trzeba wygrać
mecz. Jak trzeba wygrać, to się jedzie z frajerami. Jak się jedzie, to się
strzela gole. Mieliśmy naprawdę dobrą drużynę. Postawiliśmy sprawę jasno - wy
dzisiaj, misie, na boisku nawet nie piśniecie, bo my gramy o życiowy cel, a wy
jak zawsze macie za sobą beznadziejny sezon. Nie pociągniecie nas na dno. Pada
pierwszy gol - zgodnie z planem. Mecz się dobrze ułożył, bo szybko daje o
sobie znać nasz atak - ja i Maciek Śliwowski. Jesteśmy nieprawdopodobnie
naładowani - mobilizacja, jak przed finałem mistrzostw świata. A przeciwko nam
leserzy. Też chcieliby pograć w piłkę, ale po pierwsze - nie potrafią, po
drugie - mobilizacja tego, który "chciałby sobie pograć i nie skompromitować
się", a tego, który myśli "wygramy, a potem choćby śmierć", to dwie zupełnie
inne sprawy. Nieporównywalne. Prowadzimy 1:0, ale to mało. 2:0 i mamy pewność -
mistrz Polski w stolicy. W końcu udaje się wcisnąć na 2:0. Wisła już nie
dość, że załamana, iż ktoś kazał im grać, czyli położyć się przed
nadjeżdżającym walcem, to jeszcze pod presją widowni. A krakowska widownia,
wiadomo - "z kim jak z kim, ale z warszawką trzeba wygrać!".
My słyszymy tylko jedno - prawie dwa tysiące kibiców śpiewa "Mistrzem Polski
jest Legia". - No tak, przerzuciliśmy piłkę na stadion w Łodzi. Niech się
martwią! - pomyślałem. A oni się nie martwili, tylko... ładowali. Z ławki
pokrzykiwania. Trener macha rękoma. Ktoś tam blady przy krótkofalówce, ktoś
inny z radiem w ręku zielenieje. - Co jest, do cholery?! Co ten ŁKS wyprawia? -
zapytałem. A niech to, dali radę. Piłeczka znów jest na stadionie w Krakowie.
To znów my musimy strzelić. Tyle tylko, że i my robimy się coraz bardziej
zdenerwowani. Przerwa, trzeba zejść do szatni. Co się dzieje w Łodzi? Nie, nie
będziemy frajerami. Mistrzem Polski będzie Legia!

Odcinek 28:

[p.suchy]

Ja bym do Warszawy bez mistrza nie wrócił. Wstyd, hańba. Nie wróciłbym i już.
Tyle że ten pieprzony ŁKS oszalał. Ładnie ta Olimpia dała nam cynk, pięknie.
Dziękujemy wam, koledzy, za grę na całego i na pewno przy okazji postaramy się
odwdzięczyć. Oj, na mecz z wami o naszą motywację nie musicie się martwić. Ze
sportowym pozdrowieniem.

Jak zawsze - skoro Legia, to samotnie. Żadne Zagłębie, żadna Olimpia. Umiesz
liczyć, licz na siebie. A ja liczyć umiem. Nawet jak graliśmy w karty, to
zawsze ja liczyłem punkty. Teraz też potrafiłem pododawać. Brakuje nam goli.
Wiemy jedno - w Łodzi dają ostro do pieca i Bóg jeden wie, kiedy skończą.
Trzeba strzelać, ile sił w nogach. Jak ktoś ma zamiar teraz na boisku
odpoczywać, akurat w meczu z Wisłą, to niech zmiata. Takich nie
potrzebujemy. "Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego". Wślizg, wślizg,
wślizg. Z trybun słychać "Mistrzem Polski jest Legia". Naładowaliśmy się. Już
my pokażemy tym ogórkom z Łodzi, z kim zadarli. Chcecie strzelać? Chcecie
pojedynku? Śmiało, nie zdziwcie się, jak wam na tablicy świetlnej żaróweczek
nie starczy. Jedziemy!
Zaczęła się druga połowa. Wiślacy z każdą minutą podłamani coraz bardziej i
przestraszeni kibiców. Proszą nas, żebyśmy już przestali, bo ich tłum
zlinczuje. Panowie, bądźmy poważni. Nie ma miejsca na litość w takim momencie.
Im nogi plączą się ze zdenerwowania, a my mamy w głowie zakodowane trzy
litery - "ŁKS". Wójcik przy linii jak zawsze wyżywa się na bocznym pomocniku i
bocznym obrońcy. Czasami Krzysiek Ratajczyk prosił naszego kapitana, Leszka
Pisza przed meczami - "Lesiu, wybierz tę połowę, żebym nie musiał na początku
biegać po stronie Wójcika. Lesiu, proszę cię!". "Rataj" wolał biegać pod
słońce, pod wiatr, w śniegu i błocie, byle nie widział go trener. Ci, którzy
czuli na sobie oczy "Wójta", mieli przechlapane, ale w meczu z Wisłą -
podwójnie! Krzyk był bezustanny: "Zapierdalaj!!!". A tak naprawdę nikomu tego
nie trzeba było powtarzać. Jest gol. 3:0. Znowu. 4:0. W Łodzi nie odpuszczają,
gnoją dalej tę Olimpię. My robimy swoje. Kończy się na 6:0. Ja strzeliłem
dwie, "Śliwka" trzy, Darek Czykier jedną. Mogliśmy więcej, ale nie zawsze
wchodziło. I nikt mi nie powie, że którakolwiek z naszych bramek
była "dziwna". Kto oglądał ten mecz na spokojnie, ten wie, iż wszystkie gole
zostały strzelone z normalnych, boiskowych sytuacji.
Najważniejsze jest jedno - mistrzostwo! Wszyscy jesteśmy w szampańskich
nastrojach, kibice Legii szaleją. Dwa tysiące ludzi przyjechało tu razem z
nami i razem z nami będą się cieszyć! Cóż za chwila. Jednak nie okazałem się
lamusem, mogę z dumą wrócić do Warszawy. Z dumą i z tytułem mistrza Polski. No
i jak tam w Łodzi? Jak tam ogórki z ŁKS? Na kolana przed mistrzem! Koronacja
trwa! Nigdy więcej pieśni "Słuchaj Jezu, jak Cię błaga lud..."! Pojechaliśmy
autokarem prosto do Konstancina. Autokar pijany ze szczęścia. W Konstancinie,
u pana Romanowskiego, mała imprezka. Dosyć sztywna, ale z tańcami na stołach. -
Co robimy? - zapytałem. - Na dyskotekę - zadecydował Leszek Pisz. No to raz!
Szybko znaleźliśmy się w Ground Zero. Jeśli zamykają równo z ostatnim gościem,
to niech lepiej nastawią się na lokal całodobowy! Tylko wspomnianego "masera"
nam wyrzucili, nie pozwolili mu się bawić tak, jak lubił... Trudno, on zawsze
sobie poradzi. Piosenka "Mistrzem Polski jest Legia..." coraz bardziej
zmieniała brzmienie. Gubiono literki, potem całe słowa. A na końcu to już nic
się nie zgadzało, tylko stężenie alkoholu we krwi było odpowiednie. Ale było
co świętować! Po 23 latach wróciliśmy na swoje miejsce! A przynajmniej tak nam
się wydawało...

Odcinek 29:

[p.suchy]

Nawet nie mieliśmy tamtego lata roztrenowania. Cel osiągnęliśmy, wszyscy
szczęśliwi, a przerwa w rozgrywkach tak krótka, że trzeba było czym prędzej
jechać na urlopy. Każdy piłkarz w swoją stronę. Ja ze swoją paczką pojechałem
do Mikołajek. Nastawiłem się na świetny urlop, tylko trochę irytowali mnie ci
pisarze, którzy robili aferę w prasie. Ale nic tam, niech szczekają.

Wraz z Jurkiem, Piotrkiem, Leszkiem, Markiem i Pawłem wynajęliśmy sobie domek.
To właśnie oni, koledzy z Bródna, byli ze mną przez całe życia - gdy
przychodziłem do Legii i uczciłem to toastem, gdy wracałem z Genui, gdy stałem
się sławny. Jednego dnia w Mikołajkach padło hasło: - Panowie, włączmy
telewizor, zobaczymy, co się w świecie dzieje.

O 19.30 "Wiadomości". Patrzyliśmy w ekran i... oczom nie mogliśmy uwierzyć. -
Legia Warszawa nie jest już mistrzem Polski w piłce nożnej. Polski Związek
Piłki Nożnej po kontrowersyjnym zakończeniu sezonu 1992/93 postanowił odebrać
Legii punkty z ostatniej serii spotkań, kiedy to warszawianie wygrali w
Krakowie z Wisłą aż 6:0. Ten mecz, podobnie jak wygrana ŁKS z Olimpią Poznań
7:1, wzbudził wątpliwości działaczy - powiedziano... Szok... Cisza... Pustka w
głowie... Zaraz, zaraz. Jak to nie jest mistrzem? O co tu chodzi? - Ty, Kowal,
co to będzie? - zapytał kolega. I znów cisza... Co ma być? Siedziałem blady.
Przecież to nie może być prawda - nie straciłem w jeden dzień tego, na co
pracowałem cały rok. Wkurzony. Gdyby wtedy do pokoju wszedł ktoś, kto maczał
palce w tej decyzji, zabiłbym go jak psa.

- Napijmy się.

Zamiast kontynuowania zabawy, zrobiła się stypa. Jedna stypa, druga stypa, tak
mijały dni. Tylko z rana szło się po gazety i nowe zapasy. A wiadomo, że im
dalej od Warszawy, tym gazety ostrzej z nami jechały. "Brawo PZPN" i takie
tam. Gdy teraz o tym myślę, chciałbym podejść do każdego z tych leśnych
dziadów z PZPN i zapytać: - Dlaczego pan okradł mnie i moją rodzinę? Na jakiej
podstawie?

Najbardziej gardłował wtedy Ryszard Kulesza. Wcześniej wspomniałem, że nie
każdy magister musi być mądry, a ten - rozgarnięty jedynie fragmentarycznie -
był szczególnym tego przykładem. Mówił, że "cała Polska widziała", choć meczu
Wisła - Legia żadna ogólnopolska stacja nie transmitowała. W zasadzie Kulesza
wypowiedział się za całą Polskę. Szkoda, że nie poszedł dalej i nie
stwierdził "Polska to ja". Wtedy wyszedłby na kompletnego świra i zostałby
potraktowany tak, jak na to zasługiwał. Niestety, ugryzł się w język...

Urlop - czyli stypa - minął szybko. Spotkaliśmy się w klubie. I tu nawet nie
wiadomo, co powiedzieć, wchodząc do szatni. Różnie to było. Część mówiła: "No
to się nagraliśmy w Lidze Mistrzów". Inni brali to na śmiech przez łzy: "Witam
wicemistrzów Polski!". Jeszcze inni informowali, jaką czynność seksualną
wykonaliby z Ryszardem Kuleszą. A na dzień dobry spotkaliśmy się z
działaczami. - Chcieliśmy was poinformować, że nie dostaniecie premii za
mistrzostwo, tylko za awans do europejskich pucharów - wypalili. No ładnie,
jeszcze nie zdążyliśmy się ze wszystkimi przywitać, a tu taka piguła. Chłopaki
wkurzeni. Niektórzy już zdążyli wydać tę kasę, której... nigdy nie dostaną. A
chodziło o dobry kawałek grosza... Pół dnia rozmawialiśmy o tym, co się
wydarzyło i o tym, co będzie. Najczęściej padały dwa nazwiska - Kulesza i
Tomasz Zimoch. Zimoch to dziennikarz Polskiego Radia, jak się okazało -
intelektualnie medialny odpowiednik Kuleszy, jeszcze jeden potwierdzający moją
teorię o magistrach. Opowiadał nam o nim pochodzący z Łodzi Zbyszek
Robakiewicz. Otóż pan Zimoch komentował mecz ŁKS - Olimpia i zachwycał się,
jakie to piękne sportowe widowisko przyszło mu oglądać, piał nad kunsztem
łodzian, a humor psuli mu ci skorumpowani warszawiacy, którzy kilkaset
kilometrów dalej odstawiali cyrk. No ładne rzeczy! Koleś siedzi w Łodzi i
opowiada o tym, co dzieje się w Krakowie! Skąd się tacy biorą? W kapuście
raczej mądrzejszych znajdują. Jeśli chciał wiedzieć, jak było z tą Wisłą, to
mógł ze mną porozmawiać. Opowiedziałbym mu. Ja swoich pieniędzy nie dałem...
Ale o tym następnym razem.

Odcinek 30:

[p.suchy]

[p.suchy]

O meczu z Wisłą mówi się do dziś. Czy był kupiony? A w zasadzie - za ile? Nie
będę ukrywał - nie wiem. Nie wiem, czy był kupiony, bo ja żadnych pieniędzy
nie dałem. Nikt mnie o nie nawet nie prosił. W Legii był fundusz stworzony z
kar dla zawodników (a kary za wszelakie przewinienia były wyjątkowo potężne),
jednak nie wiem, na co ta kasa szła. Gdzieś znikała. Może w klubowych
gabinetach działaczy? Może jeszcze gdzie indziej? Nie mam wiedzy na ten temat,
więc nie chcę udawać wielkiego speca - jak niektórzy ludzie z PZPN.

Wiem jedno - specjalnych składek na końcówkę ligi nie robiliśmy. Mecz z Wisłą
był dla mnie normalnym spotkaniem. Z nikim się nie umawiałem. Robiłem to, co
potrafię. Strzelałem gole. I pamiętajmy o jednym - to nie my musieliśmy się
martwić. To ŁKS miał do nas trzy bramki straty. A Olimpia miała grać na
całego...
PZPN to chora instytucja. Dla tych leśnych dziadków nieważne były dowody i to,
że jednym głupim podniesieniem ręki nie wybierali herszta swojej bandy, tylko
zabierali ludziom cały rok pracy, marzeń i ogromne pieniądze. A że wszystko
oparte było na podejrzeniach? Nic to. Mogą się cieszyć, że w Polsce tylko oni
działają na zasadzie domniemania winy, bo w przeciwnym razie sami już
odsiadywaliby długie wyroki. Trzeba podkreślić jedno - Wisła przeciwko nam
grała o czapkę gruszek, a my o życiowy sukces. My musieliśmy, oni mogli. Ich
łapała zadyszka, my wypluwaliśmy płuca. Zwycięstwo 6:0 nie jest niczym
nadzwyczajnym. Gdyby w polskiej lidze wszystkie drużyny chciały wygrywać jak
najwyżej i strzelać jak najwięcej goli, to co tydzień jakieś spotkanie
kończyłoby się właśnie takim rezultatem. Ale po co, skoro wystarczy 2:0? Nam
tamtego dnia nie wystarczyło. Musieliśmy strzelać. Poza tym później
wygrywaliśmy na wyjeździe równie wysoko i nikt się nie czepiał.
Gazety z nami jechały. Jestem ciekaw, czy ci dziennikarze choć raz zadali
sobie pytanie: - No dobra, a co bym napisał, gdyby Legia wygrała tylko 2:0 i
straciła mistrzostwo? Ja wiem, co by było w prasie. Nie, nikt by nie krzyczał,
że ŁKS kupił mecz. Tu nie chodziło o gole, ale o Legię, Warszawę i trenera
Janusza Wójcika. I też byłaby jazda z Legią - "Frajerzy stulecia", "Banda
nieudaczników", "Kretyni!!!". Tak źle, tak niedobrze. Różnica taka, że przy
drugim wariancie Kulesza przyjąłby tytuł honorowego obywatela miasta Łodzi.
Kiedyś nam tego mistrza zwrócą - kiedy tylko w PZPN zmieni się pokolenie i
przyjdzie młodszy rocznik. Zaraz po decyzji o odebraniu trzech punktów - w
praktyce mistrzostwa - mieliśmy spotkanie z Januszem Romanowskim. Powiedział
wtedy: - Prokuratura zbada sprawę. Jeśli wyjdzie na nasze, to PZPN zwróci nam
tytuł. Wtedy zaskarżymy ich z powodu strat finansowych. Nie odpuścimy
odszkodowania, wy też swoje dostaniecie.
Prokurator przesłuchiwał Leszka Pisza i kilka innych osób. I umorzył śledztwo.
Dziadki z PZPN miały dwa wyjścia - albo oddać mistrzostwo, albo schować się
pod stół. Wybrały drugie. A jeśli kiedyś zmądrzeją, to ja im nie popuszczę.
No, cwaniaczki, płaczcie i płaćcie. Przecież gdyby nie wasze złodziejstwo, ja
bym w tamtym sezonie odebrał premię za mistrzostwo, awansował do Ligi
Mistrzów, zdobył Puchar Europy i przeszedł do Barcelony! Wiecie, ile płaci się
w najlepszych klubach świata? Panowie, oj grubo mnie nacięliście.
Po decyzji PZPN tylko kilka dni drużyna spędziła w Warszawie. My trenowaliśmy,
kibice pikietowali pod PZPN, ale niestety, spalili tylko drzwi, nawet nie
skopali żadnego złodzieja. W końcu wyjechaliśmy na zgrupowanie do Zakopanego,
gdzie dopiero miało wydarzyć się najgorsze. Niektórzy piłkarze tak się
przerazili, że zrezygnowali z gry w klubie. Ostro było...

Odcinek 31:

[p.suchy]

Takich zgrupowań się nie zapomina. Pojechaliśmy do Zakopanego, żeby
przygotować się do nadchodzącego sezonu i startu w Pucharze UEFA. Aż tu znowu
bomba - oglądamy wieczorem telewizję i znów dowiadujemy się o kolejnych
karach. Wykluczono polskie kluby z europejskich rozgrywek! No, ładnie misie z
PZPN zaszalały ku chwale naszego futbolu!

To był dla nas cios na szczękę. Tyle tylko, że po ciosie na szczękę od razu
idzie się spać, a my musieliśmy jeszcze odreagować. Musieliśmy upić się z
rozpaczy. Zdezynfekować nową ranę. Nie jesteśmy mistrzem, nie gramy w
pucharach, minus trzy punkty na nowy sezon, masa kasy koło nosa.
Poszliśmy wszyscy w miasto, znaleźliśmy jakąś knajpę i siedzieliśmy do rana.
Co jakiś czas ktoś się wykruszał i wracał do hotelu. Ja zawsze lubiłem
zostawać do końca, więc całą noc spędziłem z kilkoma kolegami z kieliszkiem w
ręku.
- Ty, jutro mieliśmy chyba z kimś grać, tak? Z GKS? - zapytał ktoś.
- A, niech se hanysy same grają!
I siedzieliśmy dalej. Dzień później, o godzinie 11.00, rzeczywiście mieliśmy
stawić się na boisku i rozegrać mecz kontrolny z Katowicami. Przyszła godzina
11.00, a na boisku sami zawodnicy GKS. Trener Janas zaczął biegać po pokojach
i wszystkich budzić. Nie było szans znalezienia jedenastu zdolnych do gry! Tym
bardziej, że niektórzy o tej porze dopiero próbowali usnąć. - Nie po to się
przed chwila położyłem, żeby wstawać... - mruknąłem. W zespole były same
zrzuty! Wszyscy kompletnie nawaleni. Nawet nie było jak się dogadać z
niektórymi, że mecz mają grać. A gra takiej ekipy mogła skończyć się w
najlepszym wypadku drobną kontuzją. Jak sobie GKS chce, to niech gra. My tego
dnia mieliśmy większy cel niż wygranie z katowiczanami - musieliśmy wygrać z
kacem. Przez cały dzień toczyliśmy wyrównane boje, atakując przede wszystkim
browarami, ale także czymś mocniejszym. Trenerzy chyba nie mieli pretensji, bo
przecież też musieli odreagować i dobrze wiedzieliśmy, że nie siedzą w pokoju
i nie czekają, aż ktoś poprosi o piłkę. Wreszcie, gdy już zapadł zmrok, trener
wezwał nas na zebranie: - Dobra, panowie. Od jutra zapominamy o piciu, bo mimo
wszystko trzeba się przygotować do tego sezonu. Dwa dni picia to wystarczająca
dawka. Czeka nas ciężki rok. Mamy coś do udowodnienia. Musimy pokazać misiom z
PZPN, z kim zadarli i żeby pilnowali własnych dup. Mamy minus trzy punkty, ale
trzeba walczyć o mistrza. Zresztą, olać mafię z PZPN. Całej Polsce pokażemy,
gdzie jest nasze miejsce, a gdzie miejsce frajerów. Niech znają swoje miejsce
w szyku! My swoje znamy - pierwsze!
Miał wtedy do nas dołączyć Janusz Góra ze Śląska Wrocław. Jednak gdy
przyjechał do Zakopanego i zobaczył, co ta drużyna potrafi wypić i kiedy
kładzie się spać, to się przestraszył, że nie wytrzyma tempa. Nawet nie
zdążyliśmy go przetestować. Spakował się i wyjechał bez pożegnania! -
Chłoptasiu, nikt po tobie płakać nie będzie. Jak chcesz jechać całe życie na
Isostarze, to marnie skończysz - pomyślałem. Natomiast Adam Fedoruk i Zbyszek
Mandziejewicz, mimo że w poprzednim sezonie nie grali u nas, szybko zrozumieli
na czym polega ogrom tragedii i połączyli się z nami w rozpaczy. Patrząc na
nich śmialiśmy się, że za mądrych to do Legii nie biorą. Oczywiście w
pozytywnym znaczeniu - dwóch wesołych wąsaczy z mocną głową i apetytem do
żartów. No i do tego dwóch znakomitych piłkarzy. Wkrótce dołączył do nas także
Darek Dziekanowski, ale to już była zupełnie inna historia...

Odcinek 32:

[p.suchy]

Wkrótce dołączył do nas Darek Dziekanowski. My mieliśmy w pamięci nasz
poprzedni mały konflikt. To było tak. W Legii dopiero zaczynałem grać na
dobre, ale już byłem znanym zawodnikiem i czołowym napastnikiem w Polsce.
Pewnego razu "Dziekan" przyjechał na Łazienkowską i oczywiście spytano go się
o ocenę mojego występu. A ten wypalił: - Kowalczyk? A z którym numerem on
grał?

Oż ty w życiu, już ja ci pokażę, z którym numerem. Pewnie, że z "dychą",
ślepaku! Oczywiście, gdybym nie odpowiedział, to bym chyba był chory. Więc
lekko pojechałem z "Dziekanem" i mu wspomniałem, żeby lepiej się nie
nastawiał, że kiedykolwiek numer dziesiąty odzyska, bo teraz nadszedł mój
czas, a on jest już tylko gasnącą w oczach gwiazdą. No i bodajże dodałem, że w
obecnej Legii to by się chyba nie łapał do składu. Może trochę przesadziłem,
ale prasa podchwyciła i zrobiła z tego wielką aferę.
Gdy okazało się, że "Dziekan" będzie u nas grał, znów dziennikarze ruszyli do
mnie. Ale już nic nie mówiłem. W końcu tak naprawdę się z Darkiem nie znałem,
nie chciałem wywoływać kłótni za wszelką cenę. Nie to, że się bałem o swoją
pozycję w drużynie, czy też o popularność. Byłem pewny swojego miejsca, czułem
się straszliwie mocny. Wiedziałem, że i tak jestem i będę numerem jeden,
czyli... numerem dziesięć. Choćby Dziekanowski stawał na głowie.
Darek pewnie nie spodziewał się takiego powitania w klubie. Przyszedł
elegancik do szatni, w gajerku za kilka pensji, z gazetką w ręku, pełen
dystans. No wielki pan z Wysp Brytyjskich! Pierwszego dnia poszedł właśnie z
tą gazetką do toalety. U nas był taki zwyczaj, że drzwi się nie zamykało. A
jak ktoś zamknął, to przyjmował wiadro wody od góry. "Dziekan" o tym nie
wiedział. Ktoś akurat wyszedł do kibla na papieroska, patrzy - zamknął się. No
to po chwili był okrzyk: "Zamknięte!". Markowi Jóźwiakowi nie trzeba było
powtarzać dwa razy, wiadro z wodą stało już przygotowane...
Ogólnie, wolałem grać z "Dziekanem", niż z nim nie grać, bo to był świetny
zawodnik. Na treningach obrońcy spinali się, żeby tylko odebrać mu piłkę.
Ruszał taki "Rataj" czy "Beret" na niego, a ten pyk, zasłonięcie, obrót i
obrońca zamiast odbiec z piłką, lądował na plecach. - Ty, Rataj, co ty jesteś,
worek treningowy? - śmiałem się z Krzyśka. No to ten jeszcze raz, a Darek
swoje - zasłonięcie, ramię, biodro, "Rataj" na ziemi. "Dziekan" miał mnóstwo
wyćwiczonych, piłkarskich ruchów. Wszyscy się cieszyliśmy, że do nas dołączył.
Tylko, że wkrótce - na zimowym zgrupowaniu - został wyrzucony. Rano mieliśmy
spotkanie z Markiem Polakowem-Stepanowem, wyjątkowo nielubianym działaczem. -
Podjęliśmy decyzję, że za wybryk z nocy Dziekanowski zostanie usunięty z
klubu, a Szczęsny dostanie dotkliwą karę finansową. Sprawa jest poważna, niech
wszyscy mają się na baczności - powiedział. Nawet nie wiem, co oni aż tak
strasznego zrobili. Wszyscy byliśmy zgodni w dwóch kwestiach - na pewno skoro
byli razem, to można było ich potraktować tak samo, czyli karą finansową. No i
gdyby jeszcze w klubie był Janusz Wójcik (a już zastąpił go Paweł Janas),
to "Dziekana" nikt by nie wyrzucił.
Nie wiem, jak oni wpadli? Może oknem chcieli wracać? Ja zawsze wracałem
drzwiami, co być może było elementem zaskoczenia dla trenerów i dlatego nikt
nigdy mnie nie wyrzucił. Maciek czuł się nieswojo - w końcu miał kolegę do
baletów, to mu go niemal na dzień dobry wyrzucili...

Odcinek 33:

[p.suchy]

W sezonie 1992/93 narodziła się Wielka Legia. W sezonie 1993/94 mieliśmy
pokazać, że złodzieje z PZPN nie są w stanie jej zburzyć swoimi nawet
najbardziej absurdalnymi decyzjami. Zamiast grać o Ligę Mistrzów, na sam
początek wylądowaliśmy w strefie spadkowej - minus trzy punkty. Oczywiście
szybko się z niej wygrzebaliśmy, ale to nie była nasza życiowa runda. Gdzieś
jeszcze w zespole było to podłamanie, złość, która nie zawsze przekładała się
na pozytywy. Przegraliśmy chyba dwa mecze - najpierw w Poznaniu z Lechem.

Tam strzeliłem gola w pierwszej minucie, podobno pokazałem kibolom gest
Kozakiewicza, choć z emocji już tego dobrze nie pamiętam. Ale pewnie tak -
pewnie pokazałem. Lech miał naprawdę niezłych, głośnych kibiców, ale piłkarzy
bez honoru - drużynę, która przygarnęła sobie tytuł mistrzowski, chociaż
kompletnie na niego nie zasługiwała. Chcieli posmakować europejskich pucharów.
No to posmakowali, ogórki. Dostali piątkę u siebie ze Spartakiem i tylko był z
tego wstyd dla kraju. I jeszcze żądali od działaczy premii za mistrzostwo.
Komedianci. A gdzie honor? Na premie to czekaliśmy my. Zasłużone. Podobno w
Poznaniu, czego wtedy nie widziałem, kibice wywiesili transparent "Gratulujemy
wicemistrzostwa". Gdybym wiedział wcześniej, to bym na mecz wyszedł z
transparentem "Gratuluję ogórkom występu w europejskich pucharach". Nawet Adam
Fedoruk szydził z tej ich gry z Rosjanami. Kiedy zimą przyjechali do nas Jurek
Podbrożny i Mirek Trzeciak, to gdy tylko wysiedli z samochodu, "Fedor" głośno
zawołał: "Oho, prijechali ogurcy! " (po rosyjsku - "przyjechały ogórki").
Poza tą porażką, graliśmy całkiem dobrze. Jak już napisałem, wzmocnienia
składu w postaci Fedoruka i Mandziejewicza były poważne. Dwaj doświadczeni
piłkarze w najlepszym dla siebie okresie. "Fedor" miał charakterystyczny zwód,
tego swojego "przekładańca", na którego jakimś cudem nabierała się cała
Polska. Polski Denilson. Kiedyś nas tego uczył na treningu. Stanął z boku,
podparł się na piłce i patrzył. - Ej, bo wy się jeszcze połamiecie! - śmiał
się. - Kowal, tylko nie stawaj na chałce! Hehehe - pouczał. Chałka to po
piłkarsku "piłka", a wykonując ten zwód, rzeczywiście o stanięcie na piłce
było łatwo. Ja spróbowałem dwa razy i uznałem, że każdy niech robi to, co
potrafi najlepiej. Głupio byłoby się połamać, naśladując Fedoruka. Poza tym
jego siła tkwiła w tym, że ja, próbując tak minąć kogokolwiek, prawdopodobnie
zaryłbym w rywala głową, bo bym patrzył na piłkę. A on patrzył się, gdzie
chciał!
Ja też miałem swój zwód opanowany do perfekcji - zwód na zamach. Prosty, ale
wyjątkowo skuteczny. Coś o tym może powiedzieć Krzysiek Ratajczyk, bo na
treningach często graliśmy na siebie. Zawsze wyglądało to identycznie. On
podbiega, ja robię zamach, on jedzie na dupie prosto w reklamy. I zawsze zanim
dojechał do reklam, słychać było: "Kuuuurwaaaaa, wiedziałeeeeeeeem! ". I bach.
A po chwili znowu: "Wiedziaaaaaałeeeeem! ". No i wszyscy w śmiech.
Przed ostatnim spotkaniem rundy mieliśmy cztery punkty straty do Górnika
Zabrze, czyli prawie dokładnie tyle, ile na samym starcie rozgrywek -
straciliśmy jeden. Wóz albo przewóz. Niestety, jeszcze tym razem przewóz.
Przegraliśmy taki dziwny mecz na śniegu 2:1, w tych trudnych warunkach Maciek
Szczęsny puścił gola prawie z czterdziestu metrów. Nikt nie miał pretensji, bo
po co - po prostu następną rundę zaczyna w bramce Zbyszek Robakiewicz i koniec
tematu. Nikt się nie spodziewał, że zimą dojdzie w klubie do rewolucji...

Odcineki 34:

[p.suchy]

Nie samą Legią człowiek żyje, chociaż akurat wtedy ja... żyłem samą Legią.
Warto na chwilę cofnąć się w czasie do decyzji o odebraniu nam mistrzostwa
Polski. Wtedy to zdecydowałem, że skoro PZPN mnie okradł, to ja mu w
wywalczeniu kasy za ewentualny awans do mistrzostw świata nie pomogę!
Niektórzy mówili: - Kowal, przecież reprezentacja to nie PZPN, tylko wszyscy
kibice w Polsce.

A ja to miałem gdzieś. Dla mnie reprezentacja oznaczała wtedy PZPN, a kibice
Legii i tak byli za mną. Powiedziałem, że jak ktoś będzie wysyłał powołania,
to niech się nie fatyguje, bo mam ciekawsze sprawy niż mieszanie się w
złodziejskie układy. No chyba, drodzy misie, że mi oddacie tytuł mistrzowski.
Wtedy inaczej porozmawiamy. Zresztą, misiom też to chyba było na rękę, bo
jeszcze mogłem się na zgrupowaniu nieodpowiedzialnie zachować i komuś
nawrzucać. Wróciłem do reprezentacji mniej więcej po pół roku, gdy już kadra
nie miała szans na awans, a Andrzeja Strejlaua zastąpił Lesław Śmikiewicz.
Zagrałem mecze z Turcją i Holandią. Za wiele z nich nie pamiętam, poza tym, że
w Turcji nie wszyscy na lotnisku wiedzieli, jak się nazywają, co mogło
utrudniać pracę obsłudze. Mecz z Holandią w Poznaniu, przegrany 1:3, też taki
nijaki. Bez historii. Trener Śmikiewicz był, bo był, ale już jak gdyby go nie
było - wiedział, że jego robota jest tylko tymczasowa i nawet nie ma sensu się
rozpakowywać.
Na hasło "Holandia" przypominają mi się zawsze mecze rozegrane wcześniej,
jeszcze za kadencji Strejlaua. Wtedy starsi koledzy poznali moje walory
boiskowe i pozaboiskowe. W Rotterdamie, gdzie zremisowaliśmy 2:2, zdobyłem
świetnego gola - po dośrodkowaniu Romka Koseckiego uderzyłem piłkę z ostrego
kąta, w długi róg, z kozłem. To jest moja klasyka! Każdy bramkarz, który ze
mną trenował, wie, że uwielbiam takie strzały i tam nie było mowy o przypadku.
Stanley Menzo frunął do mnie niczym ptak, więc musiał go "nawrócić" po rogu.
Całe szczęście, że rozstawił nogi. Ogólnie nie mam nic do Murzynów, ale moim
zdaniem bramkarze powinni być biali. Ten nie był, więc się nadział.
A propos bramkarzy i Murzynów. Wtedy w naszej bramce bronił Jarek Bako. Słynął
głównie z tego, że gdy się przebierał, to w szatni panowała konsternacja. I na
pewno większość Murzynów, patrząc na przyrodzenie Jarka, też popadłaby w
kompleksy. Gdy Bako szedł po prysznic, to się krzyczało: - Można wejść, czy
też Bako zajął wszystkie miejsca?! Nikt nie chciał dostać po... kolanach.
Po meczu w Rotterdamie trener podobno powiedział dziennikarzom coś, co mnie
zagotowało - że zasymulowałem kontuzję, bo już mi się nie chciało grać do
końca. Otóż, panie trenerze, dziś mogę panu powiedzieć, że nie zasymulowałem.
Inna sprawa, że i tak bym wkrótce zszedł, bo - skoro mecz był w Holandii -
trzeba było wpuścić na boisko Włodka Smolarka. Miałem wtedy 20 lat i sobie
myślałem: - Nieźle, dopiero co występowałem w Polonezie, a już zdążyłem trafić
do jednego drużyny z Koseckim, Kubickim, Tarasiewiczem czy właśnie Smolarkiem!
Jak już wspomniałem, udowodniłem także swoją wartość pozaboiskową, a było to
po spotkaniu z Holandią w Eindhoven, kiedy nie miałem jeszcze 20 lat.
Zremisowaliśmy 1:1, strzeliliśmy gola w ostatniej minucie i - jak to Polacy -
w ostatniej dostaliśmy, od Dennisa Bergkampa. W hotelu przyszedł po
mnie "Kosa" i powiedział: - Kowal, chodź, zapoznasz się ze starszyzną. Tylko
weź całą zawartość barku!
No to szybciutko wziąłem piwo z barku i poszedłem do wskazanego pokoju.
- A co to ma być, Kowal?! Piwo?! Na co nam piwo?! Miała być zawartość barku,
cała!!!
- Dobra, zaraz wracam.
- Wróciłem do pokoju, wziąłem co było i znowu w tę samą stronę. No teraz
miałem, co trzeba i poznałem tajemny przepis. Jeśli ktoś organizuje imprezy,
nie jest on zastrzeżony - bierze się całą zawartość wszystkich możliwych
barków - cokolwiek, co tylko jest cieczą - i wlewa do wspólnego pojemnika, na
przykład wiadra. Do tego dodaje się sok pomarańczowy i wychodzi z tego
wyśmienity, wyjątkowo poniewierający koktajl przywołujący nieludzkiego
kaca... - Ostre chłopaki - pomyślałem. - Chyba szybko znajdziemy wspólny
język!

Odcinek 35:

[p.suchy]

W końcu w Legii wybuchła bomba. Nasz kapitan, Leszek Pisz, któregoś zimowego
wieczoru odebrał telefon.
- Cześć Leszek, tu Janusz Wójcik. Słuchaj, hmm, odchodzę. Waszym trenerem
będzie teraz Paweł Janas. Uprzedź chłopaków - mocne uderzenie na dzień dobry w
słuchawce.

- Zaraz, zaraz. Jak to? Gdzie pan odchodzi? Dokąd? - zapytał Leszek.

- Słuchaj, jutro porozmawiamy. Jadę do Emiratów Arabskich. Wiesz, w Polsce
jest jak jest, a dostałem dobrą propozycję. Kasa, misiu, kasa...

No tak, kasa. Trener Wójcik wszystko robi na maksa. Jak kogoś lubi, to
podwójnie. Jak kogoś nienawidzi, to też podwójnie. I pieniądze też kocha
podwójnie. Zespół go rozumiał - odebrane mistrzostwo, zła atmosfera w PZPN
wokół niego, wieczne pretensje. Typowe polskie bagienko. "Wujo" chciał się z
niego wygrzebać. Następnego dnia spotkaliśmy się w klubie. Trener tłumaczył
nam: - Panowie, jadę do bardziej cywilizowanego kraju, mam tu na myśli
działaczy piłkarskich. No i bardzo dobrze tam płacą. Dziękuje wam za wspólną
pracę.

- Kowal, chodź na chwilę - zawołał mnie. - Robię małe pożegnanie. Zapraszam
ciebie, Leszka, "Mandzię" i Robaka. Dobra? U mnie na Mokotowie, wieczorem -
powiedział. Oczywiście nie odmówiłem, choć trochę mi było przykro, że trener
wyjeżdżał. Pojechaliśmy we czterech. U Wójcika w mieszkaniu czekała nas mała
nasiadówka, w odpowiednim towarzystwie - z jakimiś komendantami policji, bo
trener wszędzie miał znajomości, oraz przede wszystkim z dwoma butelkami
whisky. Takimi butelkami, co się nigdy nie kończą - na widełkach. Potrzeba
kilku lub kilkunastu godzin na ujrzenie dna. Samolot Wójcika był w środku
nocy, więc było o czym pogadać i co wypić. - Misie, ja wam mówię, że zaraz
wracam! Wy tu mi żadnych numerów nie róbcie, bo będę kontrolował - mówił, a
mundurowi potakiwali głowami. - On jest niemożliwy - pomyślałem, uśmiechając
się w duchu. W końcu trzeba było przyspieszyć z tymi buteleczkami, bo zbliżał
się termin odlotu. Gdy wybiła ostateczna godzina, wszyscy wsiedliśmy w
samochody i pojechaliśmy pożegnać trenera na lotnisku.

A tam - wiadomo. Obściskiwanie się, obślinianie, ostatnie... groźby. - No
misie, pamiętajcie, że ja tu jeszcze wrócę zrobić porządek! Szykujcie się na
kadrę, bo mam was zamiar zaraz powołać. Kowal, żebyś mi tu wstydu nie
przynosił! Co będziecie robić z frajerami? - zapytał na Okęciu. - Jak to co?
Opierdalać! - odpowiedziałem. Przynajmniej mu się na sam koniec miło w duszy
zrobiło, że nie pozostawił po sobie spalonej ziemi w Warszawie. Zapamiętał
Wojtuś wskazówki trenera! - Dobra, panowie, lecę! Pamiętajcie o
reprezentacji! - i poszedł. Jak wiadomo, "trochę" na tę reprezentację przyszło
mu jeszcze zaczekać. Mnie jeszcze zdążył powołać, ale "Piszczyka", "Robaka"
i "Mandzi" już nie...

Miałem mętlik w głowie. Z jednej strony wiedziałem, że przecież nie mogliśmy
całe życie razem pracować. Ale z drugiej strony, coś krótko trwała ta przygoda
z Legią. Zaledwie półtora roku. - Jest jeszcze Paweł Janas, więc w porządku.
Będzie tak samo dobrze, jak było - pomyślałem. I potem raz na jakiś czas
trener Janas wchodził do szatni i pozdrawiał nas od Wójcika. - Mówi, że
widział wasz mecz i macie tak dalej golić frajerów - przekazywał. Raz chyba
nawet "Wujo" zadzwonił do Pisza, jako kapitana. Pocztówek nie wysyłał. Myślę,
że nigdy nie miał do tego... hmm... predyspozycji. - Misiu, szykuj się na
kadrę, my się wkrótce spotkamy! - to zdanie chodziło mi po głowie. Może miał
jakieś cynki?

Odcinek 36:

[p.suchy]

Janusz Wójcik odszedł. No dobra, był jeszcze Paweł Janas. Ci, których "Wujo"
tępił, jak na przykład wspomniany wcześniej Grzesiu Wędzyński, poczuli się
mocniejsi - wreszcie uwierzyli, że mogą zacząć grać. Na dobre odżyła
rywalizacja w drużynie, choć i wcześniej była, a w dodatku doszedł do nas
Jurek Podbrożny z Lecha. O tym, jak jego i Mirka Trzeciaka powitał Adam "Cięty
język" Fedoruk, już pisałem. W końcu tak się jakoś złożyło, że Mirek u nas nie
został. Do dziś nie wiem, dlaczego. Niektórzy twierdzą, że drużyna go nie
lubiła, ale to nieprawda. Przecież Mirek to taka sympatyczna gaduła, która co
drugie zdanie zaczynała od: "A może opowiem wam dowcip? ".

Przykro Mi się robi jak muszę zacytować słowa z internetowej strony PS:
WIĘCEJ ZNAJDZIESZ W KIOSKU

Dlatego iż w tm momencie kończy się lektura.
Pozdrawiam.

Odcinek 36 - w całości:

[p.suchy]

Janusz Wójcik odszedł. No dobra, był jeszcze Paweł Janas. Ci, których "Wujo"
tępił, jak na przykład wspomniany wcześniej Grzesiu Wędzyński, poczuli się
mocniejsi - wreszcie uwierzyli, że mogą zacząć grać. Na dobre odżyła
rywalizacja w drużynie, choć i wcześniej była, a w dodatku doszedł do nas
Jurek Podbrożny z Lecha. O tym, jak jego i Mirka Trzeciaka powitał Adam "Cięty
język" Fedoruk, już pisałem. W końcu tak się jakoś złożyło, że Mirek u nas nie
został. Do dziś nie wiem, dlaczego. Niektórzy twierdzą, że drużyna go nie
lubiła, ale to nieprawda. Przecież Mirek to taka sympatyczna gaduła, która co
drugie zdanie zaczynała od: "A może opowiem wam dowcip? ".

To bardziej "Guma" Podbrożny był tym, który miał kłopoty z aklimatyzacją.
Wiadomo, że jeśli ktoś nie jest dostatecznie odważny aby samemu wykonać
pierwszy krok, a nie ma "przewodnika" to raczej będzie miał problemy, aby się
stać duszą towarzystwa. Jurek zawsze wolał usiąść z boku, jak typowy mruk. Ze
względu na wiek, wiele osób sądzi, że trzymał on się głównie z
grupą "rządzącą" ekipą Legii, czyli ze mną, Leszkiem Piszem czy Zbyszkiem
Robakiewiczem. A to nieprawda. "Guma" wolał szukać towarzystwa wśród Piotrka
Mosóra czy Marcina Jałochy. A z Mosórem to im tak jakoś do dzisiaj zostało...
Podbrożny miał jeszcze jedną wadę - nie lubił piwa, tylko od razu przechodził
do poważniejszych trunków. Kiedy my zaczynaliśmy spożywanie alkoholu, to on
już miał kaca. A jak my mieliśmy kaca, to on już chciał grać mecz. Zawsze był
ten jeden krok przed nami i chyba do końca życia będzie stawiał "białą" ponad
piwem.

I jak tu nawiązać nić porozumienia? Ale "Guma" nie izolował się od nas, często
chodził z nami posiedzieć, tyle tylko, że zazwyczaj siedział i nic nie mówił.
Kiepski z niego imprezowicz. Nikt pretensji nie miał, bo chociaż na boisku nie
zostawał w tyle - co tu dużo mówić, Jurek jest zawodnikiem wielkiej klasy,
wybitnym. Wiedzieliśmy jedno - może specjalnego wzmocnienia pod względem
rozrywkowym nie stanowił, ale w grze nam się przydał i to bardzo. Mnie na tym
szczególnie zależało, bo przecież miałem grać z Jurkiem w duecie.

Zimą wyjechaliśmy na obóz do Włoch. Chyba nikt do końca życia nie wyjawi, kto
ten obóz zorganizował, ale za takie rzeczy powinno się trafiać do pierdla.
Wylądowaliśmy w jakiejś wsi na południu, po dwudniowej jeździe autokarem.
Wysiedliśmy w śniegu, hotel jeszcze nie w pełni oddany do użytku i bez czynnej
stołówki. Nic tylko przygotowywać się do walki o mistrzostwo Polski. To całe
zgrupowanie byłoby nieprawdopodobnie mdłe, gdyby nie Julek Kruszankin, a
raczej jego żona i to co wyprawiali razem dziewięć miesięcy wcześniej.