"syndrom Bohuna" w Jezycjadzie

[sevilay]

i w innych ksiazkach.Tak mnie ostatnio naszły przemyslenia:denerwuje mnie to
powszechne zjawisko jednopłaszczyznowosci.Bohun mi tu posłużył za przykład-
ile znacie filmow lub powieści gdzie tytulowa bohaterka waha się pomiedzy
dwoma mężczyznami? I przeważnie się szczęśliwie okazuje,ze jeden jest
chodzącym aniołem a drugi ostatnim łajdakiem(vide Bohun-Skrzetuski ale także
Nerwus- Robrojek).
A ja bym sobie chętnie poczytała ksiązkę gdzie jeden i drugi ma swoje wady i
zalety i tak jak w prawdziwym życiu bohaterka by miała naprawdę trudny wybor
przed soba.Już nie pamiętam kiedy ostatnio takie cos czytałam lub widzialam.
Szkoda,że nawet MM stosuje takie zabiegi bo zdaje mi się,że poradziłaby sobie
z takim tematem śpiewajaco(gdyby tylko chciała).
A tak to Nerwus okazał się dziwny,Pyziak degeneratem i po co?Żeby czytelnikom
nie było żal,że odszedł?
Ja wiem,ze tak jest łatwiej ale czy nie za łatwo?

[lacitadelle]

> A ja bym sobie chętnie poczytała ksiązkę gdzie jeden i drugi ma swoje wady i
> zalety i tak jak w prawdziwym życiu bohaterka by miała naprawdę trudny wybor
> przed soba.Już nie pamiętam kiedy ostatnio takie cos czytałam lub widzialam.
> Szkoda,że nawet MM stosuje takie zabiegi bo zdaje mi się,że poradziłaby sobie
> z takim tematem śpiewajaco(gdyby tylko chciała).
> A tak to Nerwus okazał się dziwny,Pyziak degeneratem i po co?Żeby czytelnikom
> nie było żal,że odszedł?
> Ja wiem,ze tak jest łatwiej ale czy nie za łatwo?

no moim zdaniem Opium w rosole było tego kompletnym zaprzeczeniem: czytając tę
książkę w dzieciństwie "uwielbiałam" Maćka, a teraz nie widzę w nim wielu zalet
oprócz wątpliwie urody i bardzo żałuję, że Kreska nie wybrała Lelujki.

[mankencja]

bo Lelujka ma tego pecha, że to typ kumpla, nie wielkiej romantycznej miłosci i
obiektu pożądania

[sevilay]

Tak ale tez nie do końca,bo jednak Lelujka był brzydki,pryszczaty i z "prostej"
rodziny,zobacz jak go MM opisuje:"zwalisty,niedźwiedziowaty" itd. a Maciek
piękny, madry ach,ach.
Ja też się zastanawialam czy bym jednak nie wybrała Bohuna,szczególnie w
filmie:) Siedzi ten Skrzetuski jak sierota,inni mu Helenę uwalniaja a on tylko
wzdycha,Bohun miał przynajmniej jakieś życie w sobie (a aktor boski:))
Ale to jest nasza interpretacja a zamysł autorski był nieco inny.

[tygrys2112]

> Ja też się zastanawialam czy bym jednak nie wybrała Bohuna,szczególnie w
> filmie:) Siedzi ten Skrzetuski jak sierota,inni mu Helenę uwalniaja a on tylko
> wzdycha,Bohun miał przynajmniej jakieś życie w sobie (a aktor boski:))

Domagarow był w tym filmie cudowny, jedyne co mi się w tym filmie podobało, to
postać Bohuna. Sienkiewicz nie rozumiał kobiet, ot co. :)

[the_dzidka]

Jak możesz! Mojego Skrzetuskiego?! To jego cudne, bassetowate, wierne
spojrzenie... A Bohun dzikus, prostak, Domogarow jeden!! ;)

[tygrys2112]

A Bohun dzikus, prostak, Domogarow jeden!! ;)

Stanowczo protestuję, przeciwko obrażaniu Bohuna! ;) Ja o nim myślę szaleniec,
romantyk, Domagarow jeden. :))))

[1802l]

Now wiesz! Bohun to łajdak?!!! Nic podobnego - sam Sienkiewicz narzekał, że mu
Bohun wyszedł na zbytt wysokim poziomie moralnym....
Fakt, dziki taki, sam żywioł, ale za to jak kochał....

[laura-gomez]

zgadzam sie z tym, co napisała 18021. ksiązkowy Bohun wcale nie jest złym
człowiekiem, tylko porywczym. przypomina mi trochę Kmicica z I tomu "Potopu".
Gdyby taki był zamysł autora, Bohun na pewno by się zmienił i odkupił winy, tak
jak Babinicz. nie wiem tylko, czy Helena wybaczyłaby mu to, że zabił jej ciotke
i kuzynów. Bohun jest postacią wyrazistą i dającą się lubić, w przeciwieństwie
do "papierowego" Skrzetuskiego.

A ja mam podstępne pytanie ;)

[the_dzidka]

Skoro tak tego Bohuna kochacie, to powiedzcie, jak miał na imię ;-P
Od razu powiem: jest w Trylogii, raz tylko pada - ale co to dla takich wiernych
fanek watażki!!

[nula8]

Jurko, jurko, łatwe pytanie :)
Ja też jestem fanką Bohuna. Choć i Skrzetuskiego lubię. Nie filmowych,
książkowych. Z urody to jednak Żebrowski, zwłaszcza w tamtym czasie, bo coś
szybko dziadzieje :)

[uccello]

Wybór między Nerwusem a Robrojkiem też nie był taki łatwy, oczywisty i czarno -
biały.
Nerwus owszem , chimeryczny i ze skłonnością do widowiskowych wystąpień, ale
wrażliwy, z pionem moralnym, z zawodową pasją , no i jakże apetyczny wizualnie.

Robrojek- przez swoją niewiarę w siebie i nieśmiałość był dosyć na oko
tatusiowaty. Nie dla każdej dziewczyny to akurat jest porywające.

[sevilay]

uccello napisała:

> Wybór między Nerwusem a Robrojkiem też nie był taki łatwy, oczywisty i czarno -
> biały.
> Nerwus owszem , chimeryczny i ze skłonnością do widowiskowych wystąpień, ale
> wrażliwy, z pionem moralnym, z zawodową pasją , no i jakże apetyczny wizualnie.
>
Tak ale dlaczego nie pozostał taki jak w NN tylko nagle zaczęły wyrazić jego
wady? Moze i nie taki ostry ten kontrast ale jednak jest.
> Robrojek- przez swoją niewiarę w siebie i nieśmiałość był dosyć na oko
> tatusiowaty. Nie dla każdej dziewczyny to akurat jest porywające.

[uccello]

sevilay napisała:
> Tak ale dlaczego nie pozostał taki jak w NN tylko nagle zaczęły wyrazić jego
> wady? Moze i nie taki ostry ten kontrast ale jednak jest.

Hmm, już w Nutii i Nerwusie miał parę wyrazistych wystąpień, czyż nie? Raczej
nic nowego ani zaskakującego się o nim nie dowiadujemy. Różnica w odbiorze
Filipa ( w dwóch czesciach cyklu) bierze się też stąd ,że w Nutrii i Nerwusie
mile kontrastował z Tuniem.
Natalia , kiedy jest w nim zakochana, projektuje na niego cechy, które
chce ,żeby posiadał. Jest według niej szczery, uczciwy i nigdy by nie umiał
postąpić fałszywie. To są życzenia jedynie, bo chłopak dalej stosuje metody
godne dzielnego pracownika Ateny. Poza tym, wydaje się Nutrii dziwnie męczący.
To nie on się zmienił, nie zmienił się nawet opis jego osoby.
Zmieniły się uczucia Natalii do niego.

[the_dzidka]

No własnie!!!!
Parę razy zbierałam się, żeby napisać to, co mi tak ładnie spod palców wyjęłaś.
To nie Nerwus się zmienił, tylko Natalia wyszla z etapu różowych okularów i
ślicznego plucia.

[1802l]

A historyczny - Iwan [i doroslego syna już miał ;( ]

[gaudia]

nic nie poradzę: zawsze wolałam Jurka Bohuna, także Azja ze swoim mrocznym
pożądaniem był bardziej pociagający od Małego Rycerza
jedyny bohater, który mi się podobał MIMO sympatii autora to Kmicic, natomiast
wg mnie trafił na straszną dziumdzię (a jeszcze w wydaniu Braunek...rany)

natomiast u MM jakos nie widzę tak jasnych podziałów
na ogół ten, z którym trzyma autorka to "kandydat nadający się na męża",
powalający empatią, rozumiejący kobietę itd. W tym kontekście zadziwia sympatia
do starego egocentryka Ignacego B. Ale on reprezentuje drugi typ bohaterów:
"wadliwy, ale do urobienia" (Ignacy B., jego brat, Bernard, Marek Pałys) - musi
tylko trafić na energiczną.

ps. w "starej" Jezycjadzie portrety bohaterów wydają mi się pełniejsze...mniej
jednoznaczne

[baba67]

Wtedy Pyziak mial jakies zalety chociaz byl przedstawiony jako Casanova

[sevilay]

gaudia napisała:

> nic nie poradzę: zawsze wolałam Jurka Bohuna, także Azja ze swoim mrocznym
> pożądaniem był bardziej pociagający od Małego Rycerza
>
Uważaj bo to zostaje-ja też wolałam Azję i proszę,daleko nie odeszłam-dorobiłam
się "pohańca" we własnym domu :).
A Skrzetuski mi się nie podobał od początku bo miał brodę:)

[gaudia]

sevilay napisała:

> Uważaj bo to zostaje-ja też wolałam Azję i proszę,daleko nie odeszłam-dorobiłam
> się "pohańca" we własnym domu :).

wiem jam rówiesniczka Gabrysi:)

drewnianej Bond Helki nie oglądałam zbyt dokładnie, Braunek dla mnie była
aseksualna i trudno było uwierzyc, że takie emocje wzbudziła

Hoffman w ogóle kobiety potraktował po macoszemu, może mu orientacja przeszkadzała

a u MM kobiety z krwi i kości, a faceci dość drewniani i jednowymiarowi - ale
kobiety o kobietach zwykle piszą lepiej:) No bo kto babę zrozumie?

[onion68]

Usiłując myśleć trzeźwo, to mnie się wydaje, że o tych draniach to się tylko
miło czyta. W realu lepiej sprawdzają się Robrojki.
Tylko dlaczego czy to u Sienkiewicza, czy to u Musierowicz ci pozytywni to od
razu jakiś rys męczeństwa muszą mieć?
Pana Michała też nie lubiłam, a to za to, że rzucał się na każdą spódnicę niemal
bez namysłu, a na Basię to jakoś tak przystał tylko? Czy źle pamiętam?
Kmicic na pewno był kiepski w łóżku (ta jego raptowność - myślę, że miała
odniesienie do wszystkich dziedzin życia).
Mówcie sobie, co chcecie, na mnie największe wrażenie wywarł Boguś, zarówno w
powieści jak i filmie. Na pewno niczego mu nie brakowało pod każdym względem i
myślę, że wzorem innych wielkich panów nieźle by urządził życiowo Oleńkę, gdyby
mu uległa.
Swoją drogą, on chyba swego odpowiednika w Jeżycjadzie nie ma.
A Braunek jako Oleńka mi się podoba, przynajmniej jakoś te emocje, ten pion
moralny umiała pokazać. W przeciwieństwie do drewnianej Bond-Heleny
przemawiającej basem.

Słodki Boguś

[uccello]

Bogusław? Jakoś nie widziałam szansy na to, żeby mógł pokochać kogokolwiek poza
sobą. Oleńka była o tyle interesująca, i godna zabiegów, że niedostępna. Nie
był chłopak przyzwyczajony do tego ,żeby mu czegokolwiek odmawiać. Irytacja
łączyła się instynktem zdobywcy, w dodatku dzieweczka była ładna i
szlachetnego rodu.
Jeśli się już bawić w analogie Sienkiewiczowsko- Musierystyczne, to Tunio
zdobywca regat międzynarodowych byłby chyba dobrym odpowiednikiem Bogusława.
Zainteresował się Natalią dlatego,że ona nie zainteresowała się nim.

Ach, Bohun!

[meduza7]

Bohun, biedaczek, miał tego pecha, że rozwalił łeb jakiemuś słudze przy Helce i
ta, jako dziewczę wrażliwe, od razu się zniechęciła.
Oleńka była bardziej odporna, cóż tam dla niej nawet spalone Wołmontowicze.
A Bohun nie miał szczęścia nie tylko w miłości, ale i do przyjaciół: jak tytlko
komuś zaufal, ten zaraz go zdradzał: Kurcewiczowie, Zagłoba, Rzędzian. Miejmy
nadzieję, że przynajmniej w kartach mu szło.
A Domogarow - mniam mniam.
Nawiasem mówiąc, przy śniętej rybie Skorupko, nawet Braunek to wulkan emocji.

[the_dzidka]

> Nawiasem mówiąc, przy śniętej rybie Skorupko, nawet Braunek to wulkan emocji.

Scorupco ;) nie była taka śnięta, chwilami aż za bardzo temperamentna była.
Tyle że zbyt współczesna do takiej roli! Nawet jak motała szyję Skrzetuskiego
warkoczami, to ja dziewczynę Bonda widziałam :-)

A szczytem już była taka scena, która w książce wygląda mniej więcej tak
(cytuję z pamięci):
Zagłoba: - Już ty tam będziesz miała kogo na ręku nosić; Skrzetuskiego w tym
głowa!
-Hu, hu! - śmiał się Rzędzian.
- Zaniechaj waść, proszę - szeptała kniaziówna, płonąc rumieńcem i spuszczając
oczy.

A jak to wyglądało w filmie?
Zagłoba: - Już ty tam będziesz miała kogo na ręku nosić; Skrzetuskiego w tym
głowa!
Kniaziówna: - Głupstwa waćpan gadasz! - i dalej konia ostrogą, i do przodu!

A Braunek była właśnie idealna - na zewnątrz skorupa lodowa, i wycofana, ale
jak się zdenerwowała - istna Oleńka! - Krew na waćpana ręku jako kainowym!
No, może jej to "Jędruś! Ran twoich niegodnam całować" nie za bardzo wyszło..
Ale tak poza tym - świetna była!

[onion68]

> No, może jej to "Jędruś! Ran twoich niegodnam całować" nie za bardzo wyszło..
> Ale tak poza tym - świetna była!

Ha! A ja zawsze jak bóbr przy tej scenie...

[1802l]

meduza7 napisała:

> Bohun, biedaczek, miał tego pecha, że rozwalił łeb jakiemuś słudze przy Helce
i
>
> ta, jako dziewczę wrażliwe, od razu się zniechęciła.
Daaawani, daaawni temu w jakimś damskim pismie czytałam "List od Heleny do
Sienkiewicza". Kniaziówna z dzisiątkiem chłopczyków i nastepnym w drodze
pisała, że zawsze kochała Bohuna. Tylko on "zbytnia goraczka" był. Temu
pacholikowi łeb rozwalił, bo szpiegował jego i Hele z rozkazu starej kniahini.
Owszem, wstrząsnęło to ja, ale miłość swoje zrobiła i z czasem (nawet mimo
Skrzetuskiego) ochłonęła. No to wtedy Jurko wyrżnął jej całą rodzinę. Co
prawda Hela lubiła tylko ślepego Wasyla, reszta nieźle\ sie jej dała we znaki,
aleć rodzina to rodzina. W Barze - też wiadomo: Jurko sie pojawił, wokół rzeź,
więc sie dźgnęła. Za to jak siedziała u Horpyny - to miała czas ochłonąć,
zaczęła tęsknic za porywaczem, usłyszała jakis hałas za drzwiami, pomyślała:
Bohun!, i czekała z walącum sercem, a tu w drzwiach - kto? Mały rycerz....

[laura-gomez]

jedyny bohater, który mi się podobał MIMO sympatii autora to Kmicic, natomiast
> wg mnie trafił na straszną dziumdzię (a jeszcze w wydaniu Braunek...rany)

nie zgodzę się, Oleńka to jedna z nielicznych postaci kobiecych wymyslonych
przez Sienkiewicza, która ma charakter (do tego grona zaliczyłabym także
Jagienke, Basię Wołodyjowską i Nel z "W pustyni i w puszczy).
jest "pełnoprawnym" bohaterem literackim, wpływa na rozwój akcji, a nie tylko
stanowi ozdobe, jak Helena w "Ogniem i mieczem". filmowej Oleńki w wykonaniu
pani Braunek nie znoszę, zresztą film "Potop" w ogóle nie umywa się do
książki!! podobał mi się w nim tylko Kmicic. notabene jest on jednym z moich
ulubionych męskich bohaterów ksiażkowych :D

[emae]

A ja czytałam przynajmniej jedną taka książkę... I się wkurzyłam. Bohaterowie
obaj byli jak najpiękniejsze kobiece marzenie, sama miałam problem ze
zdecydowaniem, którego wolę. Victor i Gianni (Johnny). Bohaterka (dość podobna
fizycznie do mnie, hihi) związała się z Giannim, miała tam z nim jakieś
problemy, jego zbytnia zazdrość czy zaborczość, ale nic patologicznego. No i
się platał na horyzoncie Victor, przyjaciel z dzieciństwa. Wiecie jak się
skończyło? Gianni był bez swojej wiedzy wplątany (rodzinka) w jakieś porachunki
mafijne. Został zamordowany... i to byłoa ostatnia wzmianka o nim w książce.
Bohaterka znalazła szczęście z Victorem, Gianniego nawet jedną łzą nie
opłakała. Po prostu tak ewidentnie było widać, że autorka nie wiedziala, jak
rozstrzygnać tę sprawę... Za fajni jej obaj wyszli. Więc moze jednak napisanie
czegoś takiego jest rzeczywiście za trudne. Juz wolę jednowymiarowość.

Co do ulubionego autora Borejki seniora, którego Hoffman przerobił na maszynkę
do robienia pieniędzy (autora, nie Borejkę). Nie bedę oryginalna jeśli chodzi o
Bohuna :) Natomiast Skrzetuski w wykonaniu Żebrowskiego podobał mi się, miał
charakter, w przeciwieństwie do oryginału. Helena - wybaczcie mi wszyscy - nie
zrobiła na mnie najmniejszego wrażenia ani w filmie, ani w książce. Trudno mi w
ogóle wymienić jakąkolwiek jej cechę charakteru. Czytałam Ogniem i Mieczem trzy
razy.
O Potopie się nie wypowiadam, nie przepadam za nim. Wołodyjowskiego czytam w
wolnych chwilach :) Uwielbiam. Basia to moja ulubiona postać, chyba jedna z
moich ulubionych postaci literackich w ogóle, i bardzo mi się podoba czułość
Michała w stosunku do niej. Choć zgadzam się, że tak jakoś "szybko" się w niej
zakochał. Ale może to nie było tak szybko? Coś tam między nimi cały czas
iskrzyło, podobała mu się, lubił z nia spędzać czas... Myslę, że on sobie
wmówił (jak lubił sobie wmawiać i w poprzednich tomach) "kocham Krzysię, kocham
Krzysię", tak skutecznie, ze zagłuszył rodzące się uczucie do Basi. Na
szczęście zrozumiał swój błąd :)
Poza Basią i Michałem moje ulubione postać w trylogii to Anusia (coś mam gust
zbieżny z Michałowym ) i Rzędzian.

podobieństwa Sienkiewiczowsko-Musierowiczowski e

[uccello]

Sienkiewicza lubię, już choćby za to ,że stworzył postać Onufrego Zagłoby.

A co do podobieństw i analogii - nasza jeżycjadowa femme fatale -Stągiewkówna,
miała usta jakby się wciaż szykowała do całowania. Całkiem jak Ewka Nowowiejska
z Pana Wołodyjowskiego.

[ssssen]

Ja wiem, że to nie grupa o Sienkiwiczu, ale skoro już zeszło na Trylogię to ale
mam mała zagadkę: w których częściach Trylogii pojawił się Michał Żebrowski? Jak
widać z samego sformułowania zagadki jest ona jest BARDZO podchwytliwa :)

[uccello]

Michał Żebrowski był wymieniony wśród kwiatu rycerstwa w "Panu Wołodyjowskim".

[ssssen]

Zadziwiający przypadek, nieprawdaż? :)

Gratuluję pamięci :)

[uccello]

Może nie przypadek? Może mamie aktora spodobało się po prostu to zestawienie
imienia z nazwiskiem? Domniemywam tylko:)

[ssssen]

Wybrała imię postaci pierwszo-, jak i ostatnioplanowej ;)

[ginestra]

Mi też podoba się Bohun, a zwłaszcza jego filmowe wcielenie :) Zawsze mnie taki
typ mężczyzny bardzo pociągał.
I też filmowo i książkowo dla mnie Jurko wygrywa ze Skrzetuskim. ;)

No i jestem trochę w rozterce, bo akurat życiowo jestem na etapie układania
sobie w głowie różnych rzeczy i nie mogę odpowiedzieć sobie na zasadnicze
pytanie: czy taki mężczyzna w typie Bohuna - przystojny, gorący, dynamiczny
naprawdę __nie__ nadaje się na towarzysza życiowego?? Czy nie może być on
równocześnie stabilny, __wierny__, szanujący swoją kobietę itp?
Bo ostatnio przebija mi zewsząd taki obraz, że tacy mężczyźni to owszem,
ucieleśnienie kobiecych marzeń i ideał kochanka, ale jako towarzysze życia to
nie bardzo. Za to jako towarzysze życia sprawdzają się mężczyźni w typie
Skrzetuskiego czy też Robrojka.
No i jak sądzicie, czy to się da pogodzić??

Co do książek, w których jest dwóch równie pociągających bohaterów, to myślę, że
jest ich naprawdę mało. Zazwyczaj jeden jest bardziej wyróżniany przez autorkę
(autora) lub przedstawiany jako bardziej pasujący do bohaterki, mimo że ten
drugi też ma wiele zalet (na przykład w trójkącie Scarlett O'Hara, Rhett i
Ashley). Zazwyczaj też kierujemy się swoim gustem jako czytelniczki.

Emae, a powiedz co to za książka, w której występują Victor i Gianni?

W Jeżycjadzie jest faktycznie ta stronniczość, polegająca na tym, że jeden z
konkurentów jest atrakcyjniejszy "matrymonialnie" lub bardziej pasujący do
bohaterki, a na dodatek ten drugi objawia jakieś nieciekawe cechy, żebyśmy nie
miały wątpliwości co do słuszności wyboru bohaterki (nawet Krystian-dentysta z
BB, mimo efektownego wejścia okazuje się "związkofobem"). Natomiast w Pulpecji
jest pewne urozmaicenie, bo Baltona wygrywa z większą liczbą konkurentów ;)

Zgadzam się jednak, że trudno by było tak pisać, żeby obaj konkurenci byli
równie fajni. Jeśli chodzi o mnie to naprawdę czytanie tego byłoby prawdziwą
torturą, bo ja się bardzo mocno angażuję emocjonalnie w fabułę. ;)
Niemniej jeśli znacie jeszcze takie książki, to chętnie bym je poczytała :)

Pozdrawiam serdecznie!

[yowah76]

Podobno wg badan naukowych, kobiety w okresie owulacji maja wieksza sklonnosc
do typow b. meskich, ktore to typy z kolei raczej niewielka sklonnosc posiadaja
do wicia gniazdka itp - chodzi o osobnikow, u ktorych przejawia sie ta meskosc
zewnetrznie, w rysach twarzy, zachowaniu itp. Przez reszte czasu preferowani sa
mniej emanujacy meskoscia partnerzy, po ktorych mozna sie spodziewac, ze sie
zajma, przytula, dzieci odchowaja (niekoniecznie swoje) itp. Rowniez jako
partnerzy do krotkotrwalego zwiazku preferowani sa ci bardziej "macho",
slusznie niby, bo i tak uciekna... a na dluzej ci mniej mescy.
W gruncie rzeczy Natalia postapila dosc typowo...

[ginestra]

Bardzo to ciekawa teoria, taka psycho - biologiczna.
Do mnie przemawia w każdym razie :)
Rzeczywiście, jak ktoś myśli długofalowo, to warto szukać jak najbardziej
stabilnego faceta, raczej nie Bohuna, wychodzi na to. ;)

[yowah76]

Tu ponoc nawet myslec nie trzeba, samo sie dzieje. Mamy okres plodny, szukamy
ciekawego ojca dla dzieci, nie mamy - opiekuna. Z drugiej strony, taki Bohun
czy inny podobny, pewnie i tak wiecznie w pedzie, odwiedzil by zone raz do
roku, splodzil kolejnego potomka i polecial dalej, palic, gwalcic i rabowac,
czy co tam w wolnym czasie robil (przypominam, ze gwalci sie kobiety a podpala
domy, a nie na odwrot...) i tak by sobie zyli ku obiopolnemu zadowoleniu...

[sevilay]

yowah76 napisała:

>
Przez reszte czasu preferowani są
> mniej emanujacy meskoscia partnerzy, po ktorych mozna sie spodziewac, ze sie
> zajma, przytula, dzieci odchowaja (niekoniecznie swoje) itp. Rowniez jako
> partnerzy do krotkotrwalego zwiazku preferowani sa ci bardziej "macho",
> slusznie niby, bo i tak uciekna... a na dluzej ci mniej mescy.
> W gruncie rzeczy Natalia postapila dosc typowo...

Zgadzam się ale bywa to złudne-moja kolezanka ze studiów miala taki właśnie
problem z wyborem,już nie pamiętam ile godzin z nią przegadałam.Facetów było
dwóch-obaj wydawałi się ok tylko,ze jeden to był włąsnie taki Robrojek a drugi
typ Bohuna.Kolezanka była zakochana w "Bohunie" ale rozsądek jej nakazywał
zostać przy "Robrojku" bo własnie taki bezpieczny,dobrze by przy nim miała itd.
Ja oczywiscie decyzji jej nie narzucałam,sam musiala zdecydować ale byłam za
"Bohunem" bo ona go kochała a on ją.Kolezanka jednak pokierowała się rozumem a
nie sercem i wybrała "Robrojka".Niestety po dwóch latach się okazało,ze"Robrojek
" to świnia i wije sobie drugie gniazdko gdzieś na boku. Na szczęscie "Bohun"
dalej się pętał w okolicy i dalej chciał być z moją kolezanką.Sa razem do
dzisiaj,szczęsliwi,pobrali się i dorobili córeczki.Nigdy nic nie
wiadomo.Nauczylam się nie ulegać schematom.

[nula8]

Moim zdaniem na dobrego Robrojka można się decydować tylko wtedy, kiedy żaden
Bohun się nie napatoczy albo kiedy Bohun już rzuci. Kiedy kobietę serce ciągnie
do Bohuna, cóż może jej dać Robrojek? To nie spokoju ona potrzebuje w takiej
chwili i nie ojcowskiego uczucia :) Moim zdaniem - nie ma się nad czym
zastanawiać. Po pierwsze, nie warto robić nic wbrew sercu, a po drugie - lepiej
cierpieć z miłości niż z jej braku :).
Świadomie nie używam Skrzetuskiego do porównań z Bohunem, bo chciałam
powiedzieć, że przy wszystkich uproszczeniach Sienkiewiczowskich, akurat
Skrzetuski ciepłą kluchą nie jest, ani żadnym Robrojkiem. Ma w nim Bohun moim
zdaniem godnego przeciwnika. Ja bym jednak nie chciała, żeby mój miły ojczyznę
przełożył nade mnie :)

[sevilay]

Owszem,Bohun miał w Skrzetuskim godnego przeciwnika ale w ksiązce,w filmie tego
nie widać a ja pisałam jak było w filmie.W ogole jakos dziwnie to
wygladało-przyjechał ten Skrzetuski nie wiadomo skąd a Helena zaraz się na niego
rzuciła i za mąż się wybierała.A jakby się okazał niewiele lepszy?
I koniec końcow jaki z niego pożytek był? Z tego co pamietam to też wiele w domu
siedział,ciągle go gdzieś nosiło-dzieci naprodukował za cały oddział dragonów i
co poza tym?
Wołodyjowski też się coś szybko przerzucał z Anusi na Krzysię a z Krzysi na
Basię-sztuka się liczyła czy co?
A Bohuna zawsze mi było żal-jak pierwszy raz przeczytałam "Ogniem i mieczem" (a
mialam wtedy 12 lat) to stwierdziłam "ale głupia ta Kurcewiczówna",potem jak
rozmawialam z koleżankami i rodziną to się okazało,że niejedna go
załuje-nieładnie go zrobili.

[emae]

To była książka pt. "Jesteś aniołem" :) Fajny tytuł :P A autorka chyba Barbara
Taylor Bradford, albo ktoś w tym stylu. Chyba ona. W każdym razie to była
autorka, którą lubiłam i byłam bardzo negatywnie zaskoczona.

Przecież można było zakończyć to inaczej. Pojawiłaby się nowa kobieca postać,
tajemnicza rudowłosa dwudziestka, i sprzątnęłaby Gianniego sprzed nosa tamtej
sierocie :)

Myślę, że takie Bohuny potrafią się ustatkować dla tej jedynej, przeznaczonej.
Miłość zmienia wszystko. A mężczyzna, który potrafi przelać na wybraną kobietę
100% swojej czułości, to prawdziwy skarb. Wiem coś o tym.

[sevilay]

emae napisała:

>
> Przecież można było zakończyć to inaczej. Pojawiłaby się nowa kobieca postać,
> tajemnicza rudowłosa dwudziestka, i sprzątnęłaby Gianniego sprzed nosa tamtej
> sierocie :)
>
> O,to,to coś w tym guście.Albo Gianni miałby dosyć niezdecydowania sieroty i
sam by się postarał o rudowłosą piękność -ale nie,autorka wolała typowe
rozwiązanie:mafia,trup itd.

[onion68]

> Myślę, że takie Bohuny potrafią się ustatkować dla tej jedynej, przeznaczonej.
> Miłość zmienia wszystko.

Oj, oj. Wiele kobiet pijących i innych wybrakowanych w to wierzy, a potem gorzko
żałuje.

[onion68]

Mam na myśli pijących i innych wybrakowanych facetów.

[emae]

To dobrze, że wyjaśniłaś :))) I szkoda, ze ja za szybko odpowiedziałam :))) No
to z tym się zgadzam.

[onion68]

Czasami, jak temat mnie porwie, słowa nie nadążają za myślami :)Przepraszam, że
mogłaś to tak odebrać :)

[yowah76]

Tia, poziom hormonow z wiekiem spada, dziadzieja i szukaja lona, coby sterana
uzyciem glowe zlozyc...

[emae]

Oj, oj. Pijąca jestem rzadko, na jakichś imprezach. Wybrakowana... no cóż,
czegoś pewnie tam brakuje, nobody's perfect. Ale pochlebiam sobie, że ogólnie
nieźle jest :) myślę, że człowiek naprawdę potrafi się zmienić dla kogoś, kogo
kocha. Nie chodzi o to, by zmieniał charakter. Chodzi raczej o przyzwyczajenia.

off topic

[laura-gomez]

Nie uważacie, że dziwne jest to, iż Helena i Skrzetuski nadali jednemu ze
swoich synów imię Bohun?? właśnie czytam po raz trzeci "Potop" (jedna z moich
ulubionych książek:)) i uderzyło mnie to. Sienkiewiczowi chyba zabrakło
inwencji.
a tak w ogóle jedyne co mnie zdrażni w twórczości pana Hennryka to to, że
wszyscy bohaterowie mają synów, i to po kilku. córeczki niemile widziane??

[1802l]

Jesteś pewna, że dali mu na imie Bohun? Bo mnie sie zdaje, że Jaremka.... A
Bohuna udawał stary Zagłoba, który owego Jremkę/Helenę porywał i oberwał za to
od jednego z basałyków po nogach....

[laura-gomez]

a faktycznie, Bohuna udawał Zagłoba, a synowie Skrzetuskich nazywaja się Jarema
i Longin:) przepraszam za pomyłkę

[sevilay]

laura-gomez napisała:

>
> a tak w ogóle jedyne co mnie zdrażni w twórczości pana Hennryka to to, że
> wszyscy bohaterowie mają synów, i to po kilku. córeczki niemile widziane??

To dlatego,żeby Ojczyźnie obronców dostarczyć :) z samych Skrzetuskich juz
mozna uformowac jeden oddział.A coreczki to jedynie jako późniejsze matki nowych
żołnierzy sa potrzebne:)

[1802l]

Poza tym córkom trza posag zapewnic, a synowie - jak nie zgina - to sie na
wojnie dorobią (jak Kmicic w kamuszki z bojarskich kołpaków zerwane) albo
ozenia z bogata wdową (jak prawdziwy Wołodyjowski) ;-)

[bunny.tsukino]

Może. Do czasu. Ja poślubiłam takiego Bohuna. Powiem tyle, że od miłości do
nienawiści jest bardzo malutko i nie chcę pisac czym to się skończyło. Ech..

[ginestra]

Bunny.tsukino, mam podobne refleksje do Twoich..
Pozdrawiam!

[ida198511]

No i jestem trochę w rozterce, bo akurat życiowo jestem na etapie układania
> sobie w głowie różnych rzeczy i nie mogę odpowiedzieć sobie na zasadnicze
> pytanie: czy taki mężczyzna w typie Bohuna - przystojny, gorący, dynamiczny
> naprawdę __nie__ nadaje się na towarzysza życiowego?? Czy nie może być on
> równocześnie stabilny, __wierny__, szanujący swoją kobietę itp?

moim zdaniem mężczyna może być "stabilny, __wierny__, szanujący swoją kobietę",
a przy tym "przystojny, gorący, dynamiczny".

Bo ostatnio przebija mi zewsząd taki obraz, że tacy mężczyźni to owszem,
> ucieleśnienie kobiecych marzeń i ideał kochanka, ale jako towarzysze życia to
> nie bardzo. Za to jako towarzysze życia sprawdzają się mężczyźni w typie
> Skrzetuskiego czy też Robrojka.

moim zdaniem Skrzetuski i Robrojek to jednak inne typy. tego drugiego bardzo
lubię, a ten pierwzy... cóż. pozostawię to bez komentarza.

[sevilay]

>
>
> moim zdaniem mężczyna może być "stabilny, __wierny__, szanujący swoją kobietę",
>
> a przy tym "przystojny, gorący, dynamiczny".
>
>
>
> oj, tak!:)

Mam nadzieję,ze udało mi się takiego znaleźć :).

Chociaż tak na marginesie to uwazam,ze akurat uroda to nie jest niezbędny
warunek.A z tego co pamietam to i Skrzetuski był niczego sobie (jezeli chodzi o
urodę).Tylko jaki był z niego właściwie pozytek jak cały czas gdzieś się włóczył.
A nie wiem czy dobrze pamietam ale zdaje mi się,że Anusia czekała na
Wołodyjowskiego 10 lat bo "Ojczyzna wzywała" i jeszcze się biedaczka nie doczekała.
Poza tym nie rozumiem zbytno róznicy pomiędzy Bohunem a Kmicicem( no
wiem,wiem,Kmicic się nawrócił ale kto wie czy jakby go tak zrobili jak Bohuna
czy by tak samo nie skończył).W koncu Kmicic nawet już "nawrócony" dalej
mordował i to bez litości. To wrogow mozna zarzynać bezkarnie? Tak, to inne
czasy były,zdaje sobie z tego sprawę ale jednak.

[ginestra]

Dziękuję Przedpiśczyniom za słowa otuchy - poparte własnymi doświadczeniami, jak
miło! :)))

A zatem będę miała oczy szeroko otwarte na tych fajnych mężczyzn :)

Jak to dobrze, że teraz czasy są inne niż u Sienkiewicza. Faktycznie ciągłe
oddawanie się przez mężczyznę zabijaniu ludzi jako głównemu zajęciu, czy to w
słusznej czy niesłusznej sprawie, i jeszcze robienie z tego rodzaju "sportu"
(wyjazdowego) to ciężki orzech do zgryzienia dla partnerki.. :(((

Pozdrawiam!

[hobiala]

Przez chwile mialam wrazenie ze MM bedzie probowala przeciwstawic Fryderykowi
Adriana Lelujke-nawet Pyza dostrzega ze stal sie taki pociagajacy...no ale chyba
zrezygnowala z tego watku calkowicie.Tygrys bylby chyba niezlym materialem zeby
popasc w rozterki Wolfgang czy moze ktos inny...

[meduza7]

Swego czasu pisałam magisterkę, proszę się nie śmiać, o harlequinach. Czytalam
wtedy rożne mądre artykuły, między innymi taki tekst Leszka K. Talki "Moje
życie z Evelyn", gdzie opisuje swoje doświadczenia jako początkującego autora
harlequina. I co się okazuje: jednym z zaleceń dla autorów jest, aby nie
tworzyć dwóch równie atrakcyjnych postaci męskich, aby bohaterka, a przede
wszystkim czytelniczka, nie miała problemów z wyborem. A jeśli już taki błąd
się popełni, jednego z panów trzeba szybko i ostatecznie sprzątnąć. Sympatia
czytelniczek musi być wyraźnie i bez żadnych wahań ukierunkowana na jednego
bohatera.

[ginestra]

Ciekawe to bardzo o tych Harlequinach :)
Jeśli możesz, Meduzo, napisz o tym coś jeszcze tak od kuchni.. Może jakieś
ciekawe wnioski z Twojej pracy magisterskiej i przeprowadzonych w związku z nią
badań i lektur? :)

Swoją drogą (offtopikowo) to ciekawi mnie czy podobny mechanizm też się pojawia
w książkach, w których głównym bohaterem jest mężczyzna i jest "zaplątany"
uczuciowo pomiędzy dwie kobiety (tzn., że jedna wyraźnie "przewyższa" drugą).
(Hemingway powiedział podobno, że absolutnie najgorszą rzeczą, jaka może się
przytrafić mężczyźnie jest kochać dwie kobiety jednocześnie.) Mam wrażenie, że w
literaturze, kiedy jest taki konflikt, to zazwyczaj one są przedstawione właśnie
"na równi", i że ten mężczyzna naprawdę ma problem, a czytelnicy wraz z nim.
Dziwne, powinnam sypać jak z rękawa przykładami takich książek, a tymczasem nic
mi się chwilowo nie przypomina poza księciem Myszkinem z Idioty (Agłają i
Nastasją Filipowną), ale Myszkin był ___bardzo___ specyficzny i to chyba się nie
liczy za bardzo jako przykład, a one rzeczywiście były przedstawione "na równi",
choć każda inna.
Może macie jakieś przykłady i refleksje na ten temat (też socjologiczne?).

Pozdrawiam!

[sevilay]

To jednak smutne.Czy ja nie mogę jako czytelniczka sama zdecydować o tym po
czyjej stronie jestem? Czy autor uważa,mnie za tak glupią jednostkę,ze musi mi z
wyborem pomóc? Ja tem mogę miec sympatię ukirunkowana na kilku bohaterów i mogę
się nie zgadzać z wyborem bohaterki ale to moja sprawa.
A mozesz napisać coś jeszcze o swojej pracy? Bo bardzo mnie to zaciekawilo?
Jakie jeszcze są zalecenia dla autorów?

[meduza7]

Dla początkująych autorek - 10 przykazań z poradnika Marylin Lowery "Jak
napisać i sprzedać romans":
1. Bohater jest światowy, bogaty albo góruje zawodowo nad bohaterką.
2. Bohaterka jest samotna na świecie.
3. Mężczyzna ją intryguje i fascynuje, ale ona boi się kontaktu
seksualnego (często jest dziewicą).
4. Daje mu do zrozumienia, że chce miłości – nie tylko seksu.
5. Następują potyczki słowne między bohaterami.
6. Wydaje się jej, że go straciła, nie wie, że on ją kocha i szanuje.
7. Zdają sobie sprawę, że są sobie przeznaczeni. Scena miłosna.
8. Spisek (np. zazdrosnej byłej kochanki) usiłuje pokrzyżować ich miłość.
9. Rozdzielenie bohaterów.
10. Ponownie się spotykają i wyznają sobie miłość, która będzie trwać
wiecznie .

Pisałam głównie o konstrukcji romansuu i schematach fabularnych. Jakie to było
miłe uczucie - czytać harlequiny w ściśle naukowych celach!

[ginestra]

Masz rację Meduzo, bardzo klarowne te przykazania i rzeczywiście autorzy
harlequinów zdają się ich niemal stuprocentowo trzymać. :)

A czy czasem zdarza się, że fabuła rozwija się podobnie tak jak w Titanicu - że
bohaterka ma narzeczonego (lub adoratora), ale jest on nieciekawym i zimnym
typem, a potem pojawia się Ten Jedyny i ona traci dla niego głowę, z tym że
potem żyją długo i szczęśliwie? Myślę, że tak też bywa, ale nie jestem tego pewna.

Czytanie harlequinów z pełnym rozgrzeszeniem, że to nie strata cennego czasu, to
naprawdę musi być miłe uczucie. :)
A jak fajnie musi się czytać Twoją pracę magisterską :) Ile pięknych cytatów :))

Pozdrawiam!

[gaudia]

ginestra napisała:

> A czy czasem zdarza się, że fabuła rozwija się podobnie tak jak w Titanicu - że
> bohaterka ma narzeczonego (lub adoratora), ale jest on nieciekawym i zimnym
> typem, a potem pojawia się Ten Jedyny i ona traci dla niego głowę, z tym że
> potem żyją długo i szczęśliwie? Myślę, że tak też bywa, ale nie jestem tego pew
> na.

ten schemat upodobał sobie film, tzn. komedie romantyczne:)
sprawa rozstrzyga się często przy ołtarzu, gdy okazuje sie, że to nie ten i
trzeba wiać, wpaść od razu w ramiona temu właściwemu, względnie uciec i
rozpaczać, aż on na białym koniu "niespodziewanie" nadciągnie i rozpacz
rozwieje, czuły pocałunek, cięcie, the end:)

a Talko pisze te harlekiny? :)

[sevilay]

Fajny ten "przepis" na romansidło i moze jak będziemy mieli tyły finansowe to z
niego skorzystam i wytworzę jaką powieść:)
Miałaś bardzo fajny temat pracy magisterskiej,nie to co ja-musiałam się użerać
jakimś starym dokumentem i to co gorsza po łacinie,na samo wspomnienie czuję
nerwowe skórcze żołądka.
Sądzę,ze jak przeczytałaś kilka harlequinów to doszłaś do tych samych wnioskow
co Marylin Lowery?:)


Tylko,ze Jeżycjada harlequinem nie jest i chyba mogły by ją obowiazywać inne
zasady? To znaczy chodzi mi o to,że bohaterka mogłaby przeżywać rozterki aż do
przedostatniej strony? I czytelnik razem z nią-fajne by to było-kogo wybierze
Iksa czy Igreka?

[meduza7]

No właśnie, Jeżycjada harlequinem nie jest i dlatego tym bardziej irytują w
niej chwyty zaczerpnięte z tychże, albo z komedii romantycznych (Natalia i jej
nieszczęsna furgonetka - no po prostu szczękościsk...).
Co do fabuły Titanikowej: jak najbardziej, dopuszczalne jest, aby bohaterka
była związana z jakimś mało przyjemnym typem (bo nie wierzy w siebie, bo jakieś
rodzinne powiązania lub finansowa zależność, bo mroczne tajemnice z
przeszłości) i dopiero spotkanie Tego Właściwego uświadamia jej, że "do tej
pory nie wiedziała, czym jest miłość". Po różnych perypetiach zatem odchodzi od
typa i oczywiście żyje długo i szczęśliwie ze swym wybranym, bo happy end jest
obowiązkowy.

[ginestra]

A powiedz jeszcze Meduzo, czy lektura i analizy harlequinów przydały Ci się
także jakoś w "prawdziwym życiu" - chodzi mi o to, czy oprócz rozrywki i
materiału do pracy dostarczyły Ci także jakichś prawdziwych wniosków,
inspiracji, na temat kobiecości/ męskości, związków itp. ? [To jest też pytanie
do wszystkich :)]

Mnie na przykład bardzo ciekawi (i ostatnio o tym sporo myślę) aspekt "chemii"
między kobietą i mężczyzną. Co to jest i jak to się ma do nieświadomego
"psychologicznego" wybierania partnera, w którym się zakochujemy - bo przecież
zakochując się trochę kierujemy się swoimi głębokimi potrzebami, jakimiś
nieświadomymi wpływami wzorców z naszych rodzin pierwotnych itp. (np. jeśli
ojciec był postacią odległą lub nieobecną, to szukamy mężczyzny, który także
jest jakoś odległy i taki właśnie nas pociąga itp.)

A gdzie tu jest ta chemia i co to właściwie jest?
Pozdrawiam! :)

[meduza7]

Tia. Przydały się. Że ho ho.
Przydały się po pierwsze do tego, żeby się rozczarować mężczyznami, bo niestety
żaden z osobiście mi znanych nie był taki piękny i namiętny jak ci powieściowi.
Po drugie natomiast do tego, że zaczęłam w najbardziej niewinnych sytuacjach
dopatrywać się Bóg wie jakich podtekstów i budować wielopiętrowe interpretacje
na bazie słów i zachowań różnych moich kolegów. Na szczęście obydwa skutki
długo nie trwały.
A tak serio, to niestety, żadnej prawdy nt. stosunków damsko-męskich nie należy
tam szukać. Ani psychologicznej, ani żadnej innej. Cały świat harlequinów jest
bardzo sztuczny i maksymalnie uproszczony, a schemat historii wiecznie taki
sam, zmienia się jedynie sceneria.
Jeśli interesują cię moje rozważania, to mogę podesłać na privka.

[ginestra]

O tak, bardzo chętnie, dziękuję, napisz jeśli możesz :)

Czyli wychodzi na to, że jednak niewiele pożytku poznawczego z harlequinów :(

Ja trochę myślałam dla siebie o "nauczeniu" się jak być taką kobietą, która umie
flirtować, uwodzić, wykorzystywać tę swoją kobiecą stronę w interakcji z
mężczyznami itp., że niby tymi harlequinami można się zainspirować. Zapominałam
jednak, że faceci z tych książek też są specyficzni i inni niż ci z realu. No
tak, czas wrócić na ziemię ;)
Pozdrawiam serdecznie!

[yoa-ko]

witam po raz wtóry :-))
po raz pierwszy się witałam, dopisując się do wątku 'co śmieszniejsze teksty",
ale chyba mało kto to moje powitanie zauważył ;-)) (ginestra - miło mi było
odzew od Ciebie przeczytać, dzięki :-))

kobieta - i dwóch facetów, z których ona ma wybierać, i obaj sensowni?
po pierwsze - Krzywicka mi do głowy przyszła, w "Wyznaniach gorszycielki"
opisując swe dylematy dotyczące swego męża i Boza...
po drugie - Okruch lodu, opowiadanie Sapkowskiego, w kt-m Yennefer ma do wyboru
Geralta i ...jak mu tam bylo...? no, jednego czarodzieja...

pozdrawiam... :-))

[yoa-ko]

...swego meya i BoYa, oczywiscie... eh, zbiesila mi sie klawiatura, gdym pisala
ten post, y i z zamienia, znaki interpunkcyjne porozrzucalo w sposob niepojety...

[yoa-ko]

...swego meza i Boya...
no, chyba wreszcie dobrze...

[onion68]

Witaj :)
To był Istredd. I chociaż obaj byli sensowni, to reprezentowali sobą inną jakość
- Istredd intelekt, Geralt... hmm, koncentrację testosteronu. Nie jestem pewna,
czy dobrze pamiętam, ale to chyba oni chcieli, aby Yennefer wybrała - jej
odpowiadało posiadanie wszystkiego, co można było mieć.

[ginestra]

Yoa-ko, mi też miło :)
Pisz śmiało, w różnych wątkach, zobaczysz, że wsiąkniesz w wiele dyskusji i
rozgościsz się na forum :)

Tych książek, o których wspominasz, ja nie czytałam, ale mam je na uwadze przy
następnej wizycie w bibliotece :)
Myślę, że to rozwijające przeżycie czytać o tych dwóch "równorzędnych"
bohaterach, - to na pewno pomaga doprecyzować sobie samej "czym ja bym się
kierowała, co jest dla mnie ważne". Niewykluczone, że to się może przydać potem
w życiu - te kryteria, znajomość siebie.

Pamiętam, że moja koleżanka kiedyś miała taką sytuację w realu, że pociągało ją
dwóch mężczyzn starających się o nią o wyrównanych walorach i wręcz usiadła nad
kartką papieru i spisała cechy jednego i drugiego i w ten sposób wybrała tego
jednego, za którego zresztą wyszła.
Czyli nie zawsze łatwo "z głębi serca" rozstrzygnąć do którego bardziej
człowieka ciągnie..
Pozdrawiam!

[yoa-ko]

:-))

"Okruch lodu" jest w zbiorku "Miecz przeznaczenia", kt-y jest drugą częścią
opowiadań o wiedźminie... ale - myślę, że i od niego można zacząć... Sapkowski
czasemcrazi mnie jakimś takim, hmmm... cynizmem? co nie zmienia faktu, ze oba
zbiory opowiadań mam nieźle zczytane (sczytane?) ;-))

A Krzywicka świetnie sprawdziła mi się jako lektura nadmorska (tj - na wyjazd z
Dużą Ilością Czasu Na Czytanie :-)) ... przy czym - ja w ogóle lubię klimaty
typu przełom wieku XIX i XX i dwudziestolecie, a trochę tego tam jest... :-)) (a
od "Marii i Magdaleny" mi się zaczęło :-))

[yoa-ko]

ha, wygląda na to, że czas, bym sobie odświeżyła ową opowieść... bo zostałam z
wrażeniem, że i Yennefer przewidywała dokonanie w którymś (bliżej nieokreślonym)
momencie wyboru między intelektem a testosteronem ;-)), ale - zupełnie nie
potrafię określić, na jakiej podstawie owo wrażenie we mnie powstało...;-))