My też tak potrafimy, no może nie zupełnie tak

Relaxu czas nastał

[homosovieticus]

Wszystko się chwieje



Wszystko się chwieje, proszę pań,
I myśl to niebezbożna,
Że świat ten to jest stary drań,
Któremu ufać nie można.

Na przykład ktoś dolara miał,
A jutro ma dwa centy,
Więc oczywiście wpada w szał
I wbija nóż do pięty.

Bo głupiec nie wie, że wszystko się chwieje,
A tylko ja, ja patrzę i się śmieję.

Przypuśćmy, że już wszystko mam:
Mieszkanko idealne,
I fotel, a wśród złotych ram
"Jagiełło pod Grunwaldem".

Więc sobie patrzę w książkę P.K.O.
I słucham, jak milion śpiewa,
A nagle burza, wiatr i deszcz, i grom
I wszystko woda zalewa -

I fotel płynie obok mistrza Jana,
I to jest właśnie życie, proszę pana.

Ach, smutnym jak Leopold Staff,
Gdy wchodzę w parku aleję;
Pokrył się kirem smętny staw,
Wierzba się nad nim chwieje.

To jesień już, szafarka aspiryny,
To jesień już, panie majorze,
Bolesny brydż i rozpacz złej godziny
O Boże, Boże.

I klon, i dąb, i słoń, i koń się chwieje,
A tylko ja, ja patrzę i się śmieję.

[w_v_w]

CEL

A kiedy jest jeszcze szaro i bardzo wcześnie rano,
I każdy normalny człowiek do poduszki się jeszcze garnie,
Wtedy pan w pewnym wieku wstaje niechętnie z tapczanu,
Przeciąga się i myśli: - No, teraz się zaczną męczarnie...
Jakoż i rzeczywiście; za oknem jeszcze świt blady,
We mgle nieprzyjaznej i zimnej majaczą wilgotne dachy
A ten pan w pewnym wieku zaczyna robić przysiady
Potem kolejno skłony, podskoki i wymachy.
Jeszcze się na zachodzie tli anemiczny księżyc,
Dopiero pierwsi mleczarze stawiają pod drzwiami butelki,
A ten pan w pewnym wieku, nie mając ćwiczebnych sprężyn,
Rozciąga z ogromnym wysiłkiem poczwórnie złożone szelki,
A potem spocony i blady, z ogromnym szumem w głowie,
Stać pod prysznicem nie może, więc ze zmęczenia siada
I kłamie przed sobą: - To po to, żeby zachować zdrowie,
Kondycję i chęć do pracy...
Ale to wszystko nieprawda.
Po prostu ten pan przypuszcza, że kiedyś w przyszłych godzinach,
Kiedy się zdarzy wyjazd na delegację w teren,
To może się zdarzy również jakaś prześliczna dziewczyna,
Która nie wzgardzi tym panem i małym, brzydkim hotelem,
I patrząc na odrapane z lakieru pręty łóżka
Powie, dłoń smukłą oparłszy na fantastycznym biodrze:
- No proszę, masz lat czterdzieści i ani śladu brzuszka!
Nie wiedziałam, że w twoim wieku można wyglądać tak dobrze...
Więc dla tej wizji, co pewnie się nigdy nie ucieleśni
Pan w pewnym wieku zadaje tortury własnemu ciału,
Gimnastykując się co dzień niewiarygodnie wcześnie
Na własnych szelkach, na kocu i na krawędzi zawału...

/A. Waligórski/

kochajcie homa dziwczęta

[homosovieticus]

Homo jest mała człeczyna,
istotka z niego niewielka,
on głupią mową zagada ,
nie lubi więc nikt tego gada.

Więc wołam: Czyż nikt nie pamięta,
że homo jest druh nasz szczery?!

Kochajcie homa, dziewczęta,
kochajcie, do jasnej cholery!


ps
Upiłem wiosną Konstantego
no i wierszy j o wróbelku
ten ..tego
przepraszam

[w_v_w]

...ale Ty zapominasz o swoich "przyjacióleczkach"
wiec nie dopominaj sie...
:)
Wawerka

[Gość: marcee]

Wawerka Robi placze ze nie piszesz na jego forumie

[w_v_w]

...dzieki, zajrze, troche mnie nosi tu i tam,
nawet wawer juz nie tak bliski...
Pozdrówka
Wawerka

[homosovieticus]

w_v_w napisał:

> ...dzieki, zajrze, troche mnie nosi tu i tam,
> nawet wawer juz nie tak bliski...
> Pozdrówka
> Wawerka
siadaj przy mnie, to razem na usmiechnietej gębie realu, nie damy sie
zniewolić byle jakosci.

[w_v_w]

...nigdy nie daje sie zniewolic byle jakosci,
...siegam ad astra...
pozdrówka
Wawerka

[homosovieticus]

w_v_w napisał:

> ...nigdy nie daje sie zniewolic byle jakosci,
> ...siegam ad astra...
> pozdrówka
> Wawerka
A ja?

[w_v_w]

nie wiem co Ty,
dla mnie celem są gwaiazdy
w każdym obszarze zycia...
wysoko stawiam poprzeczke sobie i tym co wokól mnie...
tylko zwyciestwo sie liczy, nie bohaterstwo...
:)
Waweerka

[homosovieticus]

Gość portalu: marcee napisał(a):

> Wawerka Robi placze ze nie piszesz na jego forumie

Marscee!
To Ona nie jest pełnej krwi kobietą?
A już miałem obietnicę erekcji , jak tu uszukuja jak drwią z chłopczyny
wiejskiego :((

[w_v_w]

...Wawerka jest pełnej krwi i goracej
jesli jestes taki dociekliwy...
:)
Wawerka

[homosovieticus]

w_v_w napisał:

> ...Wawerka jest pełnej krwi i goracej
> jesli jestes taki dociekliwy...
> :)
> Wawerka
nie ma sprawy...ja mogę i na wyżyny wznieść głowę...

[w_v_w]

...wyzyny to mało, to trzeba pokonac grawitacje...
jestem bardzo wymagajaca...
:)
Wawerka

[homosovieticus]

homosovieticus napisał:

> w_v_w napisał:
>
> > ...Wawerka jest pełnej krwi i goracej
> > jesli jestes taki dociekliwy...
> > :)
> > Wawerka
> nie ma sprawy...ja mogę i na wyżyny wznieść głowę...
pomimo grawitacji wzniesć głowę, Abi tylko potrafi...

[w_v_w]

...Abiego zostawmy w spokoju,
to jest inna legenda...
pokonanie grawitacji dotyczy całosci,
nie tylko głowy, żekłabym lewitowanie...
:)
Wawerka

oczywiscie "rzekłabym" sorrki....:)

[w_v_w]

wkradł sie bład w poscie powyzej, sorrki
:)
Wawerka

[homosovieticus]

Qrwa tu mają być wyrażane myśli przez poezję.Wyjatki są dozwolone .Magiel nie .
Sorry madam
fotel zabieram.

żegnam i ja...

[w_v_w]

...bardzo poetycki post, gratuluje to jakis nowy gatunek literacki?
Ekumenicznie zegnam tak wrazliwa dusze,

Płakał niedźwiedź przed lisem, pijąc wraz z nim wódę:
- Ty wiesz, mam czworo dzieci, ale wszystkie rude...
- Ha! - krzyknął lis obłudnie, ukrywszy twarz w dłoniach -
Mój syn także jest rudy, ktoś nas robi w konia!
BTW wątek juz troche nudny
Szalom!
Wawerka

[homosovieticus]

w_v_w napisał:

> ...bardzo poetycki post, gratuluje to jakis nowy gatunek literacki?
> Ekumenicznie zegnam tak wrazliwa dusze,
>
> Płakał niedźwiedź przed lisem, pijąc wraz z nim wódę:
> - Ty wiesz, mam czworo dzieci, ale wszystkie rude...
> - Ha! - krzyknął lis obłudnie, ukrywszy twarz w dłoniach -
> Mój syn także jest rudy, ktoś nas robi w konia!
> BTW wątek juz troche nudny
> Szalom!
> Wawerka
proza zycia!
jedyną rozrywką jest Lopez?
www.pussyslips.com/jennifer-lopez-pussy-slip-3.htm

Wesołe forum Kraj , jego uczestnicy i lekarze :)

[homosovieticus]

Sławomir Mrożek - Wesołe miasteczko


- A oto - rzekł dyrektor szpitala - zespół chorych, który nazywamy wesołym
miasteczkiem. Wskazał na czterech pacjentów pod ścianą. Trzej stali, jeden
siedział na niskim zydelku. Byli nieruchomi, nie poruszali się, kiedy ich
zobaczyłem, ani odkąd ich zobaczyłem, ich nieruchomość rosła, w miaręjak ich
widziałem nieruchomych. Dyrektor zapewnił mnie, że nie ruszali siętakże
przedtem. - Nie ruszają się nigdy, to jest ich symptom. Ale poza tym
sąłagodni i nieszkodliwi. Może pan z nimi porozmawiać, a ja tymczasemzaglądnę
do oddziału furiatów. Dyrektor oddalił się, a ja przystąpiłem do pierwszego z
brzegu nieruchomego. - Co słychać... - zagadnąłem niepewnie, ponieważ nie
wiem,jak się nawiązuje rozmowę z wariatem. - Następna runda za dwie
minuty. Dzieci i wojskowi płacą połowę. - Jasne - udałem, że wiem, o co chodzi,
bo chociaż dyrektor przedstawił mi ich jako niesz kodliwych, wolałem nie
drażnić chorego. I przypomniawszy sobie, że dyrektor nazwał tę grupę wesołym
miasteczkiem - zapytałem, starając się, aby pytanie wypadło swobodnie: - Pan
jest kręgielnia, co? Spojrzał na mnie z pogardą, jak na kogoś, kto nie umie
odróżnić A od B. - Ja jestem karuzela. Kręgielnie zabrali do
elektroszoku. - Oczywiście, oczywiście - zgodziłem się skwapliwie. - Niestety
nie mogę skorzystać z karuzeli. Mam słaby błędnik i zakręciłoby mi się
wgłowie... Ja tylko tak sobie, zwiedzam... - Proszę bardzo. Podczas
naszej rozmowy nie poruszył się ani odrobinę, a jego twarz jakby nie miała
żadnej mimiki. Jakbym rozmawiał z posągiem.Również jego koledzy nie drgnęli i
nie wiadomo było nawet, czy świadomi byli mojej obecności. Nabrałem odwagi.
- Pan wybaczy ciekawość, ale - jeżeli pan jest karuzela, todlaczego pan
się nie kręci? Jego pogarda była tera bezbrzeżna. - Pan nie wie co to
jest właściwa natura rzeczy. Ruch jest zjawiskiem pozornym. Ja jestem istotą
rzeczy, a nie tym, co przypadkowei złudne. Istotą karuzeli jest oś, dookoła
której obraca się cała reszta.Jako oś nie mogę się przecież kręcić. -
Rzeczywiście. To znaczy, że im mniej się pan kręci, tymbardziej jest pan
karuzelą. - To chyba zrozumiałe. - Bardzo panu dziękuje. Teraz rozumiem:
pan jest samąistotą karuzeli, bez dodatków. - Tak jest. Wsiada pan? - Nie,
nie, niestety mój błędnik... jak już wspomniałem... alejestem panu wdzięczny za
wyjaśnienie, dziękuje bardzo. Zerknąłem ku pozostałym elementom wesołego
miasteczka.Dwaj stali obok siebie w tej samej pozycji, nieruchomi jak słupy.
Trzeci siedział opodal, również nieruchomy. Teraz z nimi z kolei chciałem
porozmawiać, ale żeby znowu nie popełnić gafy, zwróciłem się do karuzeli po
informację. - Ci dwaj.. Oni są beczka śmiechu, co? - Oni? Przecież oni są
strzelnic, nie widzi pan? - Tak, tak, strzelnica. No to narazie, do
zobaczenia... Podszedłem do dwóch. Po rozmowie z karuzelą grupa
wesołemiasteczko nie była już dla mnie całkowitą zagadką. Czułem się nieco
pewniejszy siebie. - Który z panów jest cel, a który pal!? - to wszystko
jedno - odrzekli jednocześnie. - Panowie chcą przez to powiedzieć, że nie ma
różnicy między strzałą a tarczą, między pociskiem a celem? Ja, naturalnie,
jestem tego samego zdania, ale gdyby panowie chcieli mi to bliżej wyjaśnić...
- Tu nie ma czego wyjaśniać - rzekł jeden, który był albostrzałą, albo
tarczą. - Załóżmy, że ja jestem strzała, a kolego jest tarcza... - Ty
jesteś tarcza, ja jestem strzała - przerwał mu kolega. - Niech będzie.
Załóżmy, że ja jestem tarcza, a kolega jeststrzała. No i co z tego?
Konkluzja założenia była tak nieoczekiwana, że przez chwilę nie umiałem
się do niej ustosunkować. Po chwili ustosunkowałem się jednak, czyniąc
następującą uwagę: - Wtedy jest oczywiście zrozumiałe, że pan tarcza
pozostajebez ruchu. Jednak pan strzała... - Ha, ha! -przerwał mi tarcza. -
Pan sugeruje, że kolego strzała powinien lecieć jak wariat. Ty, powiedz mu... -
zwrócił się do kolegi. - Strzała leci, ale tylko dla pana - powiedział
kolega. - Ja samdla siebie nigdzie nie lecę, bo strzała sama dla siebie jest i
jest. - To znaczy nigdy nie zmienia położenia względem samejsiebie - wyjaśnił
mi tarcza, widać bardziej wykształcony. - Właśnie. Pan wybaczy, ale dla
pańskiej przyjemności nigdzieleciał nie będę. - To znaczy kolega nie będzie
stwarzał pozorów, które i tak wniczym nie zmienią zasady jego bytu - dokończył
drugi. - Jasne? - Tak, teraz całkiem jasne, że też nigdy o tym niepomyślałem...
- Powinien pan częściej nas odwiedzać - rzekł na to inteligenttonem
życzliwego napomnienia. - Chce pan sobie strzelić? - Nie może kiedy
indziej, dzisiaj już późno... - Dobrze może być kiedy indziej. My tu zawsze
jesteśmy. Rzeczywiście ich nieruchomość sprawiała wrażenie wieczności.
Oddaliłem się w stronę ostatniego, który nieruchomo siedziałna
krzesełku. Stanąłem przed nim, i bez żadnych wstępów, ponieważ byłem już
całkowicie pewny siebie, to znaczy przekonany, że uchwyciłem zasadę rządzącą
zespołem wesołe miasteczko, wygłosiłem przemowę. - Kimkolwiek albo
czymkolwiek pan jest, ma pan rację siedząc tak bez ruchu. Czy pan jest lustro w
gabinecie krzywych luster, czy to wagonikiem szalonej kolejki, huśtawką, czy
kołem loterii fantowej -zawsze w istocie pańskiego bytu jest pan poza wszelkim
ruchem i funkcją.Więc zamiast oddawać się grze pozorów, oddaje się pan
bezpośrednio naturze istnienia, której zewnętrznym wyrazem jest
nieruchomość.Dlatego pan sobie tutaj tak siedzi i siedzi, prawda? On zaś
odpowiedział zdziwiony: - A co mam robić? Przecież ja czekam, żeby mnie stąd
wypuścili.

"Keczup" Mrożka Sławomira

[Gość: Marian]

Keczup

Sławomir Mrożek - Keczup

Przeczytałem w gazecie, że Apokalipsy nie bedzie.
Żeby uczcić tę dobrą nowinę, poszedłem do MacDonalda i zamówiłem
hamburgera.
"Jakie to szczęście - myślałem, gdym entuzjastycznie przyprawiał
hamburgera keczupem - że nie będzie trąb anielskich ani gwiazdy
spadającej na ziemię, co by nam tę ziemię spaliła". Dotychczas
konsumowałem bez entuzjazmu, ponieważ żyłem w oczekiwaniu
katastrofy. Po co właściwie keczup, gdy i tak zmierzamy ku katastrofie?
Ale teraz świat ma przyszłość. Więc dołożyłem sobie jeszcze keczupu, bo
teraz już warto.
Również nazajutrz spożyłem hamburgera z podwójnym keczupem. Ale
trzeciego dnia zauważyłem, że konsumujac podwójny keczup po raz
trzeci, nie dotrzymuję kroku swojej epoce. Pierwszego dnia ją
wyprzedzałem, drugiego nadążałem za współczesnością, ale trzeciego
byłem już zapóźniony. Podwójny keczup po raz trzeci - to wstecznictwo.
Aby nie pozostać w tyle, powinien być co najmniej potrójny.
Zjadłem więc potrójny. Trochę mi się odbiło, ale w zasadzie nie czułem się
źle.
Kłopoty z żołądkiem miałem dopiero po keczupie czterokrotnym. Udało
się je zażegnać za pomocą alka seltzer. Po keczupie pięciokrotnym nic
nie pomogło, a po sześciokrotnym na samą myśl o siedmiokrotnym
robiło mi się niedobrze.
Co dalej? Nieubłagany rozwój konsumpcji wymagał keczupu
siedmiokrotnego, później osmio-, dziewiecio-, dziesieciokrotnego i tak
dalej bez końca, bo teraz, gdy Apokalipsę odwołano, przyszłość nie miała
już kresu. Załóżmy, że przetrzymam keczup nawet dziesieciokrotny. Ale
później?
Podpaliłem MacDonalda, tu chodziło o życie. Pożar nie był wielki, gdzie
mu tam do Apokalipsy, ale lepsze to niż nic.

"List w butelce" Sł. Mrożka

[Gość: Marian]

Sławomir Mrożek - List w butelce

Kochany, choć nie znany adresacie. Lub raczej - kochany, bo nie znany.
Nie znając się, nie znam twoich przywar, odstręczających właściwości
twojego ciała i twojego charakteru, co mi pozwala zwracać się do ciebie z
nieskrępowaną sympatią. Lecz dlaczego właściwie (jeżeli cię nie znam)
miałbym odczuwać dla ciebie sympatię? Odpowiedź: sympatia jest
uczuciem krzepiącym, zdrowym, pozytywnym, miłość bliźniego jest
zalecana przez wszystkie systemy kościelne i świeckie. To cnota zarówno
duchowa jak i socjalna. Funduję ją sobie, abym z kolei ja tobie wydał się
sympatyczny.
Nie wiem, czy jesteś mężczyzną czy kobietą, stary czy młody, biały czy
kolorowy. To niezmiernie ułatwia korespondencję i w ogóle nasze
stosunki. Jakże zwulgaryzowałyby się one i skomplikowały, gdybym znał
atrybuty twojego poszczególnego istnienia. Chwała Bogu, nic o nich nie
wiem i dzięki temu możemy odnaleźć swobodnie, ty i ja, ja z tobą, my
razem - w szeroko zakreślonym, ale jakże miłym dla humanistycznego
ucha pojęciu: ludzkość.
Czy muszę dodawać, że z tego samego względu, aby nie psuć symetrii i
tobie z kolei nie utrudniać sympatii do mnie - powstrzymam się od
wyjawienia mojej płci, wieku, rasy oraz jakiejkolwiek innej cechy
osobniczej? Niech twoja sympatia do mnie kwitnie równie bez przeszkód
jak moja do ciebie.
Po tym wstępie przystąpmy do rzeczy. Otóż pragnę gorąco ci
zakomunikować, że mamy do spełnienia, to znaczy ty i ja, to znaczy
ludzkość wielką i szlachetną misję. Nie pytaj mnie o szczegóły. Wszelkie
szczegóły ograniczyłyby nas niepotrzebnie i odebrałyby naszej misji
niewątpliwy nadrzędny i ogólny charakter. Szczegóły zawsze prowadzą do
nieporozumień, podczas gdy ogólność i nadrzędność nie podlega
dyskusji. Poza tym, pytając mnie o szczegóły, przyznałbyś się do
niewiedzy w tej wielkiej i wszystkim nam leżącej na sercu sprawie, a to
bardzo brzydko by świadczyło o tobie. Zaś chyba dostatecznie jest jasne,
że ja komunikuję bynajmniej nie po to, żeby zakomunikować coś, co ja
wiem, a czego inni by mogli nie wiedzieć, lecz pragnę jedynie
zakomunikować, że wiem to samo co wszyscy.
Mam nadzieję, mało, wyrażam głębokie przekonanie, że nasza
korespondencja, tak owocnie zaczęta, będzie trwała dalej. Wymiana myśli
w stosunkach opartych na wzajemnej sympatii jest nie tylko przyjemna i
pożyteczna, lecz również jest naszym obowiązkiem wobec społeczności.
Ona to bowiem, ta wymiana, stanowi więź i sprawia, że my, mieszkańcy
planety, tworzymy - bez względu na nieistotne, ponieważ pomijane
różnice - ogólną, myślącą i sympatyczną społeczność, czyli ludzkość w
obliczu zadań. Czekam więc na odpowiedź z pewnością, że wkrótce
nadejdzie i będzie tak samo sympatyczna jak mój niniejszy list do ciebie.
Adresu nie podaję, żeby nie obniżać poziomu naszych relacji i nie kazić
wymiany naszych myśli niesmaczną drobiazgowością. Wystarczy włożyć
odpowiedź do butelki, zakorkować i wrzucić do najbliższej wody. Tak jak ja
to właśnie robię.

Aforyzm ten czy prawde głosi?

[Gość: niewiedzący]

"Kobieta kocha jeden dzień, a nienawidzi przez czterdzieści"
przysłowie arabskie

Staroświecki zabobon

[sainbois]

jakiś staroświecki zabobon z Bliskiego Wschodu

[Gość: Marian]

Nie masz racji złotko bo jednak wspołczesna medycyna odnotowuje fakt, że poziom
serotoniny u mężczyzn wynosi przeciętnie mniej niż 52 % jej poziomu u kobiet.
Neuroprzekażniki, które odpowiadają za kontrolowanie zachowań impulsywnych,
wystepują w mózgu mężczyzn w ilościach o wiele mniejszych niż w mózgu kobiet.

nowoczesny zabobon

[sainbois]

dlaczego per "złotko"? czym sobie na to zasłużyłam?

serotonina, neuroprzekaźniki, powiem więcej - samo istnienie i funkcjonowanie
mózgu - to nowoczesne zabobony.

[Gość: Marian]

sainbois napisała:

> dlaczego per "złotko"? czym sobie na to zasłużyłam?
>
> serotonina, neuroprzekaźniki, powiem więcej - samo istnienie i funkcjonowanie
> mózgu - to nowoczesne zabobony.


złotko to pieszczota słowem.
reszta to wiedza nie zabobon.

nowoczesny zabobon a byty duchowe

[sainbois]

czemu pieszczota?
czemu taka protekcjonalna czułość?
czemu takie banalne "złotko" (czytasz onet?)
uważać trzeba, bo to pytanie, co wobec czego jest podległe (wirtual i real)

[homosovieticus]

sainbois napisała:

> czemu pieszczota?
> czemu taka protekcjonalna czułość?
> czemu takie banalne "złotko" (czytasz onet?)
> uważać trzeba, bo to pytanie, co wobec czego jest podległe (wirtual i real)

Złotko to nie banał.
Pieszczota jest przyjemniejsza od klapsa.Wiec pieszczoty rozdaję.
Czasami cos tam czytam z onetu.
Jakieś info.

[sainbois]

a na onetowych foralnych bujnych pastwiskach nie bywasz?
chwastów tam nie wykorzeniasz?
zabobonów nie tępisz?
złotko, sreberko, skarbeczku... nie banał?

zabobon, byty duchowe, banał

[sainbois]

a życie moje?
a moje serce? ew. nawet serduszko
albo słoneczko

[homosovieticus]

To zabawne - pomyślał. - Wiem, że miałem tu garnek miodu. Pełen garnek, pełen
miodu aż po brzegi, a na nim było napisane MJUT, żebym wiedział, że to jest
miód. To naprawdę bardzo dziwne". Po czym zaczął spacerować tam i z powrotem,
rozmyślając, gdzie też podział się garnek z miodem, i mrucząc do siebie małą
mruczankę:

To po prostu niebywałe,
Pełen garnek miodu miałem,
A na garnku tak jak drut
Napisane było MJUT
Garnek śliczny był, nowiutki,
Kolorowe miał obwódki,
Więc ogromnie
To mnie
Smuci
Że mój garnek się zarzucił.

Mruczanki Kubusia Puchatka

[homosovieticus]

Puchatek usiadł na wielkim kamieniu i spróbował pomyśleć o tym, co powiedział
Kłapouchy. Brzmiało to zupełnie jak zagadka, lecz Puchatek nigdy nie był mocny
w rozwiązywaniu zagadek, będąc, jak wiemy, Niedźwiadkiem o Bardzo Małym
Rozumku. Więc zamiast tego zaśpiewał sobie Sroczkę-Skoczkę:

Co to, Sroczko gadatliwa:
Kiedy brzęczy, to nie śpiewa,
Powiedz, jak to się nazywa,
Sroczko-Skoczko gadatliwa ?

Co to, Sroczko gadatliwa:
Kiedy łazi, to nie pływa,
Powiedz, co to zwykle bywa,
Sroczko-Skoczko gadatliwa ?

Co to, Sroczko gadatliwa:
Kiedy chodzi, to się kiwa,
Powiedz, co się za tym skrywa,
Sroczko-Skoczko gadatliwa?

CZĘŚĆ ZEROWA : PHANTOM TENTACLE

[homosovieticus]

CZĘŚĆ ZEROWA : PHANTOM TENTACLE

Wstawał piękny majowy poranek. Tygrysek, Kłapouchy i Królik siedzieli przed
domkiem Królika i leniwie sączyli wino "Heracles".
- Marchew ci rośnie... jęknął leniwie Tygrysek.
- Widzę... jeknął leniwie Królik
W tem przybiegł zziajany Prosiaczek i zawołał:
- Weni, Widi, Wicjusz! - Widziałem, przewidziałem, wydedukowałem!
- No i czego się drzesz? nie widzisz ze marchew rośnie? zapytał leniwie
Tygrysek.
- Chcesz w tube[tm]? Zapytał Kłapouchy.
- Nie o to chodzi - riposotwał Prosiaczek - Pamiętacie te ruderę na skraju
lasu? Teraz to wyremontowali! Pomalowali na biało, postawili pedalski płotek i
ktoś się tam wprowadził.
- Chcesz w tube[tm]? Ponownie zapytał Kłapouchy tym razem podnosząc głowę z
ziemi.
- Hmm... to trzeba zapoznać się i przywitać. Chodźmy do Babajagi[tm]. Kupimy
pół litra i pójdziemy do tej rudery - zaproponował Tygrysek. Tak też zrobili.
Gdy byli w połowie drogi nagle koło nich przemknęło czarne Ferrari wzbijając w
powietrze tumany kurzu.
- Ty jebany klecho! Krzyknął Tygrysek.
- Nienawidzę tego gnoja. Myśli że jak się ubiera na czarno, ma czarne Ferrari i
zbiera na tace codziennie to jest mastah. Wycedził przez zęby Prosiaczek.
- Kiedyś go zabiję - skwitował Kłapouchy.
Po chwili nasza dzielna brygada doszła do wzniesienia zwanego "Piwną Górką". Na
szczycie tego wzniesienia stała chatka na kurzej nóżce, a nad drzwiami wisiał
napis: "Hatka Babajagi[tm] - Alkohole Świata - Jedyny i niepowtarzalny
producent niepowtarzalnego wina o niepowtarzalnej nazwie "Heracles - Classic
Płońsk Aperitif".
- Yo! Babajagi! Przyszliśmy kupić coś do picia - krzykną Tygrysek. W drzwiach
ukazała się Baba jaga[tm]. Wyglądała jak mały zielony Trol skrzyżowany z
Majkelem Dżaksonem.
- A czego chcecie? Zapytała Baba jaga[tm].
- Masz cos alkoholowego? - zapytał Prosiaczek. Baba jaga[tm] spojrzała najpierw
na Prosiaczka, potem na napis nad drzwiami i jęknęła z politowaniem: - Nie mam.
- Aaa.. szkoda.. to my spadamy... powiedział smutno Prosiaczek i już miał iść
gdy nagle został ugrziony w dupę przez Kłapouchego.
- Fcef f tuwe? zapytał Kłapouchy nie puszczając morderczego uścisku.
- Mleche. Zaśmiał się z wieśniackim akcentem Tygrysek i zaraz dodał - chcemy
kupić czteropak winobluszczywin.
- Mleche. Odparła z wieśniackim akcentem Baba jaga[tm] po czym rzuciła w
kierunku Tygryska 4 związane razem butelki i z hukiem zatrzasnęła drzwi.
- Ehhh.. rozmarzył się Kłapouchy.
- Dobra.. faken, zabawiłeś się to teraz puszczaj! Wycedził przez zęby
Prosiaczek.
- Przestańcie się podniecać i chodźmy już do tego domku, bo nie mogę się
doczekać kiedy wrócę i popatrzę jak moja marchew rośnie - przerwał Królik.
- Okej. Stwierdził Tygrysek po czym cała brygada udała się w kierunku domku. Po
dłuższej chwili stali już przy drzwiach.
- Rzeczywiście... płotek przyjebali iście pedalski... Zauważył Królik.
- Nie gadaj tylko wciskaj dzwonek. Zaproponował Tygrysek. Królik przycisnął
dzwonek i wszyscy z przerażeniem stwierdzili iż dzwonek wygrywa.... najnowszy
przebój zespołu Boyz - "jesteś szalona"...
- O kurwa... jęknął głucho Kłapouchy. Nagle drzwi się otworzyły i z domku
wyłoniły się dwie postacie. Jedną był mały pluszowy miś, a drugą okazał się
średniego wzrostu chłopak - na oko 12 lat, ubrany w świecące dresy i z
kilogramem żelu oraz imponującym alfem na głowie.
- O kurwa... jęknął ponownie Kłapouchy.
- Sportowiec? zapytał Tygrysek.
- Nie... odpowiedział niepewnie chłopak.
- Idziesz pobiegać lub pograć w piłkę? zapytał Królik .
- Nie... ponownie odpowiedział chłopak.
- Chcesz w tubę[tm]? Zapytał Kłapouchy.
- Mamo! leeee.. rozpłakał się chłopak i pobiegł w głąb domu.
- Dzień dobry. Jestem Prosiaczek. Prosiaczek wyciągnął łapkę w kierunku misia.
- Dzień dobry Prosiaczku. Jestem Kubuś Puchatek. A ten wyalienowany gej, który
pobiegł to jest Krzyś.
- No, jako żeśmy się już zapoznali idziemy się napić. Cum On Guys! Wrzasnął
Tygrysek, a po chwili cala brygada znalazła się na Piwnej Gorce.
- Znajdźcie mi jakieś mieszkanie... Stęknął niepewnie Puchatek. - Nie chcę
mieszkać z tą pipą.
- No... Mamy coś na oku... tyle że trzeba przeprowadzić dywersję... trzeba
kogoś wykurzyć... ale chodź to ci pokażę o co chodzi - rzekł Tygrysek. Wszyscy
udali się spacerkiem w kierunku lasu.
Po chwili dotarli do wielkiego dębu, gdzie przy korzeniach widać było drzwi, a
na nich napis - "Sala Prób Zespołu Just5 - nie wchodzić i nie przeszkadzać".
- O faken - stwierdził Puchatek.
- Spokojnie... zaraz to z Kłapouchym załatwimy - Rzekł spokojnie Tygrysek, po
czym podszedł do drzewa i kopniakiem otworzył drzwi. Razem z Kłapouchym weszli
do środka. Po chwili przez otwarte jeszcze drzwi wyleciał jak z procy Szadi.
Przeleciał jakieś 100 metrów aby wyhamować głową o pobliski mur ze stali
zbrojonej. - Kolorowe sny gdy przyjebałem mu z drzwi... lalala.. Zanucił
posępnie do mikrofonu Kłapouchy. Po chwili cały sprzęt nagraniowy znalazł się
na nieprzytomnym Szadim.
- Ok. Puchatek. Tu od dziś zamieszkasz. Powinno być dobrze.. jak by coś się
rzucali to będziemy lać w tube[tm], nie Kłapouchy? Roześmiał się tygrysek.
- Nu... w Tube[tm]... sapnął Kłapouchy.
- Oki panowie... to ja się wprowadzam... chodźcie do środka bo zaczyna się
chmurzyć... chyba będzie padać - stwierdził Puchatek i cała gromadka weszła do
nowego mieszkanka.

Kubuś Puchatek zupełnie z innej strony

[Gość: Marian]

Kubuś Puchatek to miś malutki.
Nie palił Sportów, nie pijał wódki.
Jedną miał wadę wśród zalet tylu
O męskim ciągle śnił sex-appealu.

Mruczanka, mruczanka, mru...

Był miś Puchatek mała świntusia
Że w poniedziałek - to zaraz musiał
Brał za telefon co stał pod krzaczkiem
Wołał Prosiaczka i... żył z Prosiaczkiem

Mruczanka, mruczanka, mru...

Wtorek zaś misio miał cały z głowy
Los podarował mu obiekt nowy.
Sam Kłapouchy przyszedł do niego:
Weź raz biednego... Kłapouchego.

Mruczanka, mruczanka, mru...

W środę zaś Kubuś głodnym był misiem.
Rankiem: z Królikiem, wieczorem: z Krzysiem.
I z tego własnie oto powodu
Nie zdążył nawet... zjeść słoika miodu.

Mruczanka, mruczanka, mru...

W czwartek zaś myślał był skrobiąc misę
W jakiej pozycji można z Tygrysem
I gdy się wreszcie był zdecydował
Wziął był Tygrysa i... zdeflorował.

Mruczanka, mruczanka, mru...

Piątek - był za to całkiem fatalny
Bo się ten Tygrys zrobił nachalny.
Kubuś miał dosyć, a Tygrys hardziej:
Że to Tygrysy... lubią najbardziej.

Mruczanka, mruczanka, mru...

W sobotę chęć miał na bezeceństwo
Więc, z braku laku, wziął i Maleństwo.
A potem jeszcze troszkę z innymi,
Z krewnymi troszkę... i ze znajomymi.

Mruczanka, mruczanka, mru...

Jak opowiadał jakiś podleco
To z Kangurzycą miał też co-nieco.
Lecz to są plotki z zazdości brane
Nie był Puchatek... erotomanem.

Mruczanka, mruczanka, mru...

Kubuś Puchatek silnie zdenerwowany biedaczek

[Gość: Marian]

Jest gdzieś bardzo dziwny światek.
Mieszka w nim Kubuś Puchatek,
Który z racji, że jest misiem
Lubi miodek oczywiście.
Miodek - rzecz powszechnie znana
Najsmaczniejszy bywa z rana,
Wiec codziennie na śniadanie
Kubuś jadł to pyszne danie,
A od rytuału tego
Nic nie mogło odwieść jego.
Dziś nasz misio wstał raniutko,
Wymył ząbki i szybciutko
Niczym auto dobrej marki
Pognał raźno do spiżarki.
Wchodzi Kubuś do komórki
Obmacuje wszystkie półki.
Maca, szuka, wzrokiem mierzy
Mówi "Kurwa!"... i nie wierzy.
Patrzy drugi raz i trzeci
Już mu piana z pyska leci
Na wierzch mu wyłażą gały
No bo zniknął miodek cały!
Nie ma miodku ani krzyny
Z nerwów Kubuś jest już siny!
Biega w kółko, podskakuje
"Śmierć złodziejom!" wykrzykuje.
Śmierć - wiadomo, tylko komu
Kto mi ukradł miodek z domu?
Może włoskiej mafii bossi?
Może ruscy komandosi?
Może Tygrys, może Sowa?
Od podejrzeń boli głowa.
Kubuś myśli, a czas biegnie...
Kto od kuli mojej legnie?
Podejrzeniom nie ma końca.
Może zabić mam Zająca?
Może Krzysia? Kurwa mać!
Łeb mnie boli! Ja chcę spać!
Długo myślał o wendecie
Co przeżywał - nie pojmiecie.
Dość powiedzieć, że z wysiłku
Pękły spodnie mu na tyłku,
A że nie był w ciemię bity
Wpadł na pomysł znakomity:
"Każdy, kto przede mną stanie
Serię prosto w łeb dostanie.
Jeśli winny - drugą skoszę,
Gdy niewinny - to przeproszę!"
Chwycił Kubuś za kałasza
I powiedział: Dobra nasza!
Zabrał jeszcze dwa granaty
I jak wariat wybiegł z chaty.
Najpierw spotkał Kłapoucha.
Nawyzywał od komucha
Puścił serię prosto w nogi
No i zepchnął osła z drogi.
Potem Kangurzyca była
Lecz też długo nie pożyła
Bo jej Kubuś, tak dla kpiny
Wsadził w torbę cztery miny.
Trzeci pecha miał Prosiaczek
Lecz nie męczył się biedaczek
Kiedy Kubuś dobył młotka
Zaraz spotkał swego przodka.
Biegnie misiu leśną drogą.
Wszyscy mu naskoczyć mogą.
Obłęd w oczach, krew na rękach
Kto go spotka - zginie w mękach
Świat ogarnia przerażenie!
Setki ludzi gryzie ziemię!
Rambo przy nim to amator.
Wymiękł nawet i Predator.
Nikt nie wstrzyma marszu jego!
Zabił nawet Kennedy'ego
Marilyn Monroe i Elvisa
Ludzkie życie już mu zwisa.
Z wariatami żartów nie ma
Niech się strzeże cała Ziemia.
Niech się boją wszyscy ludzie
I zapomną już o cudzie!
Kubuś biega po ulicach
I po strychach, po piwnicach
I po lesie i po plaży
Niech Cię tylko zauważy!
Jak granatem przypierdzieli
Nie dożyjesz do niedzieli!

Morał:

Nie chcesz strzału w potylicę
To nie wychodź na ulicę!

Dalloway: PAN TADEUSZ streszczenie poetyckie

[Gość: Marian]

"Pan Tadeusz"- streszczenie

KSIĘGA I: GOSPODARSTWO

Cichy wieczór na Litwie, owczarz owce maca
A Tadeusz po studiach do domu powraca
Chce usprawnić rolnictwo, do pracy aż wzdycha
Ale Wojski natychmiast daje mu kielicha
Pod wpływem alkoholu Tadzio czując Wenę
Podrywa własną ciocię, starą Telimenę
A Asesor z Rejentem kłócą się przy wódce
Wreszcie wszyscy posnęli. Dalszy ciąg już wkrótce.

KSIĘGA II: ZAMEK

Pośród krat, baszt i różnych innych dupereli
Siedzi Hrabia po mieczu, pochwie i kądzieli
Zaś Gerwazy oparty na swym Scyzoryku
Opowiada mu serial o starym Stolniku
Co Jackowi Soplicy nie chciał dać swej córki
Więc tamten go - i słusznie - uwalił z dwururki
Hrabia pije z Gerwazym i zemstę przysięga
Zaś Woźny pędzi bimber. Tu kończy się księga. 

KSIĘGA III: UMIZGI

Wszyscy idą na grzyby. Wybucha panika
Bo krótkowzroczny Sędzia zeżarł sromotnika
Szczęściem kapitan Ryków co tam był akurat
Wrzasnął : "Wy jemu dajtie skorje dienaturat.
Na truciznu - trucizna." Sędzia chwycił flaszkę,
Ucałował odbitą na niej trupią czaszkę
Wypił, huknął jak wszystkie pułki artylerii
I wyzdrowiał. Niestety, koniec trzeciej serii.

KSIĘGA IV: DYPLOMATYKA I ŁOWY

Lud prosty w wiejskiej karczmie szykuje powstanie
Zaś Hrabia z Tadeuszem robią polowanie
Lecz że obaj pijani kiepsko im się wiedzie
I każdy zamiast jednego widzi dwa niedźwiedzie
Aż dopiero ksiądz Robak wybiegłszy zza krzaka
Wygrzmocił misia pałą jak Ryndszus Polaka
Pałą ? - zdziwił się Wojski - A gdzie ksiądz ją znalazł?
Dał mi ją przeor Kiszczak. Dalszy ciąg już zaraz.

KSIĘGA V: KŁÓTNIA

Asesor pił Jarzębiak, Rejent ćpał Wiśniówkę
Jankiel z Woźnym Protazym chlali Pejsachówkę
Telimena Vistulę obciągała bratu
Gdy Klucznik wleciał z okrzykiem : Biorą do Senatu !
Zaraz tam pogonili wypluwając płuca
Płócienniczak, Gargamel, brat Glempa i Guca
Z tym, że jakoś do Izby Wyższej nie trafili
Więc są w izbie wytrzeźwień. Dalszy ciąg po chwili.

KSIĘGA VI: ZAŚCIANEK

Słynie szeroko w Litwie Dobrzyński Zaścianek
Spożyciem alkoholu, ilością skrobanek
Pieśniami, które nuci lud prostolinijny
Czasem jakaś głodówka, strajk protestacyjny
Lud przyciśnięty nędzą, szlachcic mazowiecki
Za kilka marek pacierz odmawia niemiecki
Zaś miejscowej starszyźnie profesor Wisłocka
Doradza, jak dać dupy. Teraz dobranocka.

KSIĘGA VII: RADA

Szlachta radzi jakby tu pozbyć się Moskali
Nadjeżdża pędem Hrabia, strasznie konia wali
Wiezie wieść, że jak słychać z plotek i przecieków
Ksiądz Jankowski masowo nawraca Ubeków
Jezu ! - krzyknął ksiądz Robak - To dopiero kino !
To przez to pół kościoła mam zapchane gliną !
Wzburzona tym niechlujstwem szlachty cała zgraja
Wyrusza na Soplicę. Teraz będą jaja.

KSIĘGA VIII: ZAJAZD

Podkomorzy miał właśnie obalić Pershinga
Gdy wleciał cwałem Hrabia, w dłoni lśni mu klinga
Za nim szlachta szturmuje dwór, kuchnie, piwnice
Gerwazy lewą dłonią pochwycił Soplicę
I z okrzykiem Soplico ! Giń kanalio chytra !
Odbiwszy główkę wypił Soplicy pół litra
Ale zaraz uczciwie wszystko zwrócił z pluskiem
Padł i zasnął. W następnej księdze przyjdą Ruskie.

KSIĘGA IX: BITWA

Szlachta związana w pęczki, leży chłop przy chłopie
Patrząc, jak brzydki Moskal polską wódkę żłopie
Major Płód Telimenę już dosiadał gwałtem
Gdy kwestarz Robak wjechał swoim starym autem
I wykrzyknął basem: "Zciągnąć z niej tę carską glizdę !"
Za późno ! Płód wystrzelił. Salwa poszła w izbę
A cała rota jegrów poszła spać do piachu
W następnej księdze nasi będą wiać na Zachód

KSIĘGA X: EMIGRACJA

Nazajutrz wszyscy zbiegli do Napoleona
Tylko ksiądz Robak nie mógł, bo akurat kona
Kona, kona, aż zgłodnał. Zerwał jabłko z krzaka
Nadgryzł je i w środku też ujrzał robaka
Cześć kuzynie - rzekł robak. Ksiądz zasłonił lica
I wyszeptał: Spierdalaj, jam Jacek Soplica
"Wiedziałem - mruknął Sędzia - już od pierwszych kartek"
Koniec księgi. W następnej wkroczy Bonaparte.

KSIĘGA XI: ROK 1812

O roku ów ! Kto cię widział na Litwie i w Rusi
Ten wiedział, że ten burdel źle się skończyć musi
Tłok, że nie ma na czym usiąść, co najwyżej w kucki
Poniatowski, Dąbrowski, Wałęsa, Piłsudski
Jankiel miast poloneza majofesa grzmoci
Zosia płacze, bo Tadzia złapała na cioci
A z RFN-u już wraca stara wołowina
Co ją kiedyś skradł Hitler. Łoj, zbliża się finał !

KSIĘGA XII: KOCHAJMY SIĘ!

Pije szlachta przy Wiejskiej ulicy skupiona
Zdrowie Sędziego, Zosi i Napoleona
Wiwat Sejm, wiwat Naród, wiwat wszystkie Stany !
I prezydent tych Stanów, pan Clinton kochany
Nikt nie chodzi do pracy, wszędzie dzwony dzwonią
Towarzysze pancerni do spowiedzi gonią
Bonaparte ocipiał i na Moskwę rusza
No, tu na szczęście koniec Pana Tadeusza.

KSIĘGA XIII: GEOPOLITYKA

Już się przed Litwą przyszłość rysowała lepsza
Gdy nagle krzyk się podniósł : "Napoleon spieprza !"
Faktycznie, cesarz nawiał w kapciach i w negliżu
"Aj, waj - zmartwił się Jankiel - uciekł do Paryżu"
W tejże chwili od wschodu wśród gromkich okrzyków
W kufajce i walonkach wszedł kapitan Ryków
I rzekł patrząc życzliwie na szlachtę struchlałą :
"Nu, wot my znowuż razem" I tak już zostało.

Autor nieznany całkowicie

http://www.animar.com.br/inocencia.html

[Gość: Marian]

[Gość: Marian]

www.animar.com.br/inocencia.html

Omar Chajjam

[sainbois]

Nie piję wina, nie dlatego, że jestem ubogi,
I jestem trzeźwy, nie dlatego, że boję się kłótni.
Piłem aby płomieniem ogrzać swoje serce,
Teraz, kiedy w nim jesteś Ty, nie piję.

tłum. K. Boczkowski

[homosovieticus]

Między nami nic nie było

Między nami nic nie było!
Żadnych zwierzeń, wyznań żadnych,
Nic nas z sobą nie łączyło
Prócz wiosennych marzeń zdradnych;
Prócz tych woni, barw i blasków
Unoszących się w przestrzeni,
Prócz sumiących spiewem lasków
I tej świeżej łąk zieleni;
Prócz tych kaskad i potoków
Zraszających każdy parów,
Prócz girlandy tęcz, obłoków,
Prócz natury słodkich czarów;
Prócz tych wspólnych, jasnych zdrojów,
Z których serce zachwyt piło,
Prócz pierwiosnków i powojów
Między nami nic nie było!

ASNYK

Omar Chajjam, Rubajjat 98

[sainbois]

Potrzebuję dzbana z winem i książki z poezją,
I pół bochenka chleba do jedzenia,
Wtedy, w odludnym miejscu razem z Tobą,
Więcej będziemy mieli bogactw niźli Sułtan.

tłum. K. Boczkowski

[homosovieticus]

Minęła noc; zaświta dzień; niebawem wzejdzie słońce
i lotossie rozesmieje
Gdy tak rozważa pszczoła , w kierunku dziennego lotosu
uwięziona
Słoń stąpnął, szarpnął, wyłowił kępę z wody, i pożarł
w jednej chwili
razem z kwiatami i pszczołą.

Rubajjat 197, Omar Ch.

[sainbois]

O serce, nie rozpaczaj nad zużytym światem
Bezsensownemu się żalowi nie oddawaj;
Skoro nie jasne jest co było, czego brakowało -
Bądź szczęśliwe i nie rozpaczaj nad tym co było, a czego nie było.

przeł. k. boczkowski

[homosovieticus]

nie nasyci się ogień suchymi szczapami
oceanowi nigdy nie dość rzek,
śmierć nie nasyci się duszami stworzeń
pięknookiej kobiecie nigdy nie dość mężczyzn

Rubajjat 144, Omar Ch.

[sainbois]

Wstań ukochany, twoje piękno rozwiąże problem,
I dzban wina przynieś, by serca nasze oczyścić,
Abyśmy wspólnie pili, dopóki dzbanu na wino
Z naszej gliny nie ulepi garncarz.

[homosovieticus]

Piękno twoje o ukochana nie rozwiąże zadnego problemu,
nie ruszaj się sam po ćwiartkę skoczę,
Abyśmy wspólnie pili C2H5OH z butelki
dopoki ktoś nas w butelkę nie nabije

I Cing Heksagram 57 Sun. Łagodność

[sainbois]

Heksagram 57, Sun. Łagodność (Przenikliwość, Wiatr)
Obraz wiatru lub drzewa, łagodność, ale taka, która przenika niby wiatr, albo
jak drzewo, drążące ziemię swymi korzeniami.
Pierwiastek ciemny, sam ociężały i nieskory do ruchu, zostaje rozpuszczony
przez przenikający pierwiastek jasny, który go łagodnie podporządkowuje. W
przyrodzie tak działa wiatr, gdy rozpędza nagromadzone chmury i czyni niebo
pogodnie jasnym. W życiu człowieka jest to przenikliwa jasność sądu, niwecząca
wszelkie ciemne, skryte myśli. W życiu wspólnoty jest to przemożny wpływ
wybitnej osobowości, zdolny ujawnić i rozpędzić różne skrywane w mroku
machinacje.

Orzeczenie
Łagodność. Powodzenie dzięki temu, co małe.
Sprzyjającym jest mieć dokąd pójść.
Sprzyjającym jest widzieć wielkiego człowieka.

Przenikliwość wywołuje skutki stopniowe i niepozorne. Nie mogą się one
urzeczywistnić przez akt przemocy, ale przez stałe wywieranie wpływu. Te skutki
mniej rzucają się w oczy niż to, co zdobyto nagłym atakiem, lecz są bardziej
trwałe i pełne. Aby móc w ten sposób osiągać wyniki, trzeba mieć jasno
określony cel, bo przenikający wpływ jest skuteczny tylko wtedy, gdy działa
stale w tym samym kierunku. Niewielka siła może osiągnąć swój zamiar tylko
wtedy, gdy podporządkuje się komuś wybitnemu, kto ma zdolność stwarzania ładu.

Obraz
Wiatr idący za wiatrem:
Obraz Łagodnej Przenikliwości.
Tak człowiek szlachetny rozpowszechnia rozkazy i swoje sprawy prowadzi.

Przenikliwość wiatru polega na jego nieustawaniu. Dzięki temu staje się
potężny: czas jest jego narzędziem. Właśnie tak myśl władcy powinna przenikać
duszę ludu. Tu również potrzebne jest stałe oddziaływanie poprzez oświatę i
nakaz. Dopiero gdy nakaz wtopi się w świadomość ludu, stanie się możliwym
działanie według tego nakazu. Nie przygotowana odpowiednio akcja tylko
odstrasza i odpycha.

Przekład i komentarz do chińskiego oryginału: Richard Wilhelm
Przetłumaczyli na język polski: Wojciech Jóźwiak, Małgorzata Barankiewicz,
Krzysztof Ostas

[Gość: ARS]

...czyli - między namy - pedałamy!

[homosovieticus]

sainbois napisała:

> Heksagram 57, Sun. Łagodność (Przenikliwość, Wiatr)
> Obraz wiatru lub drzewa, łagodność, ale taka, która przenika niby wiatr, albo
> jak drzewo, drążące ziemię swymi korzeniami.
> Pierwiastek ciemny, sam ociężały i nieskory do ruchu, zostaje rozpuszczony
> przez przenikający pierwiastek jasny, który go łagodnie podporządkowuje. W
> przyrodzie tak działa wiatr, gdy rozpędza nagromadzone chmury i czyni niebo
> pogodnie jasnym. W życiu człowieka jest to przenikliwa jasność sądu,
niwecząca
> wszelkie ciemne, skryte myśli. W życiu wspólnoty jest to przemożny wpływ
> wybitnej osobowości, zdolny ujawnić i rozpędzić różne skrywane w mroku
> machinacje.
>
> Orzeczenie
> Łagodność. Powodzenie dzięki temu, co małe.
> Sprzyjającym jest mieć dokąd pójść.
> Sprzyjającym jest widzieć wielkiego człowieka.
>
> Przenikliwość wywołuje skutki stopniowe i niepozorne. Nie mogą się one
> urzeczywistnić przez akt przemocy, ale przez stałe wywieranie wpływu. Te
skutki
>
> mniej rzucają się w oczy niż to, co zdobyto nagłym atakiem, lecz są bardziej
> trwałe i pełne. Aby móc w ten sposób osiągać wyniki, trzeba mieć jasno
> określony cel, bo przenikający wpływ jest skuteczny tylko wtedy, gdy działa
> stale w tym samym kierunku. Niewielka siła może osiągnąć swój zamiar tylko
> wtedy, gdy podporządkuje się komuś wybitnemu, kto ma zdolność stwarzania ładu.
>
> Obraz
> Wiatr idący za wiatrem:
> Obraz Łagodnej Przenikliwości.
> Tak człowiek szlachetny rozpowszechnia rozkazy i swoje sprawy prowadzi.
>
> Przenikliwość wiatru polega na jego nieustawaniu. Dzięki temu staje się
> potężny: czas jest jego narzędziem. Właśnie tak myśl władcy powinna przenikać
> duszę ludu. Tu również potrzebne jest stałe oddziaływanie poprzez oświatę i
> nakaz. Dopiero gdy nakaz wtopi się w świadomość ludu, stanie się możliwym
> działanie według tego nakazu. Nie przygotowana odpowiednio akcja tylko
> odstrasza i odpycha.
>
> Przekład i komentarz do chińskiego oryginału: Richard Wilhelm
> Przetłumaczyli na język polski: Wojciech Jóźwiak, Małgorzata Barankiewicz,
> Krzysztof Ostas
Kiedyś mój nauczyciel pouczał,że zrozumieć Europejczykowi Azjatów jest
własciwie rzeczą niemożliwą.Na placach w Pekinie podobno gromadzi sie około 50
000 ludzi żeby słuchać czytajacych swoje utwory chińskich poetów.Bez
nagłośnienia czytają i obecny tam Polak opowiadał, że ani słowa nie słyszał
pomimo panujaceego bezruchu i ciszy. A oni słyszeli widocznie.

B> BRECHT - od razu weselej na duszy

[homosovieticus]

Bertolt Brecht

Pieśń miłosna w złych czasach


Nigdy nie byliśmy zaprzyjaźnieni
Jednakże obcowaliśmy ze sobą.
Leżąc w uścisku każde z nas każdemu
Było tak obcą jak księżyc osobą.

Dziś przy spotkaniu może o dwie ryby
Pobilibyśmy się na targowisku.
Nigdy nie byliśmy zaprzyjaźnieni
Chociaż leżeliśmy z sobą w uścisku.

Przełożył z niemieckiego
Robert Stiller

R.TAGORE mówi posłuchajmy poetę -mędrca

[homosovieticus]

...Daj spokój tym zawodzeniom, tym śpiewom, temu odmawianiu różańca. Do kogóż
ty się modlisz w tym ciemnym kącie świątyni, w obrębie tych bram zamkniętych?
Otwórz-że oczy i patrz, Bóg twój nie stoi przed tobą. On-ci przebywa, gdzie
oracz twardą przeoruje ziemię i gdzie kamieniarze tłuką kamienie. Przebywa z
nimi w słońcu i na deszczu, a szata jego pokryta jest pyłem. Zdejmij z siebie
płaszcz ten święty i jako on zstąp na zapyloną ziemię! Wyzwolenie? Gdzież
znaleźć to wyzwolenie? Mistrz nasz wziął radośnie na siebie więzy stworzenia;
związał się z nami na wieki. Wyjdź-ze z swoich rozmyślań i zostaw w spokoju
kwiaty i kadzidła! Cóż szkodzi, że potargasz i zabrudzisz swe suknie? Idź ku
niemu i w pocie czoła trudź się z nim razem...

Perłę taka pozostawił TAGORE spójrzcie

[homosovieticus]

...Dziecko w książęce odziane szaty, z klejnotnym na szyi łańcuchem, traci
wszelką przyjemność w zabawie, strój jego na każdym przeszkadza mu kroku. W
trwodze, aby go nie rozedrzeć lub nie zapylić, trzyma się z dala od świata,
lęka się niemal poruszać. Matko, nie na dobre wychodzi ten przymus strojenia
jeśli oddziela człowieka od zbawczego pyłu ziemi, jeśli pozbawia go praw
wkraczania na wielkie targowisko pospolitego życia ludzkiego...

Złocisty, zimny blask księżyca

[sainbois]

Złocisty, zimny blask księżyca,
Lewkonii, oleandrów zapach.
Dobrze tak chodzić w ciszy, w kwiatach,
Po modrych, cichych okolicach.

Gdzie w dali lśnią Bagdadu nieba,
Rozbrzmiewał śpiew Szeherezady.
Nie dzwonią dawno dźwięczne sady.
Niczego już jej dziś nie trzeba.

Daleka ziemia tamtych duchów
Cmentarną trawą już pokryta.
Wędrowcze, zmarłych nie nasłuchuj,
Nie kłoń się przed grobową płytą.

Spojrzyj, jak pięknie w krąg, jak miło,
Aż chce się dotknąć róż ustami.
Gdy serce wrogom przebaczyło,
Szczęściem ozłocą cię szafrany.

Żyć - to żyć, kochać - to bez pamięci,
W księżyca złocie tańcz nocami.
Gdy zmarłym pokłon chcesz poświęcić,
To żywych nie truj tymi snami.

Tak brzmiała pieśń Szeherezady -
Powtarza ją też miedź listowia.
Nad tym, co nie ma pragnień żadnych,
Można się tylko ulitować.

Jesienin
tlum. B. Ostromęcki

[homosovieticus]

Bądz miła i podaj mi Autora (ów).
Proszę.

[sainbois]

homosovieticus napisał:
> Bądz miła i podaj mi Autora (ów).
> Proszę.

przecież napisałam; Sergiusz Jesienin
zabobon tajemniczego Wschodu:) może coś o tym? wszak od XVI w. Europa usiłuje
poznać Chiny:) i Azję

[homosovieticus]

sainbois napisała:

> homosovieticus napisał:
> > Bądz miła i podaj mi Autora (ów).
> > Proszę.
>
> przecież napisałam; Sergiusz Jesienin
> zabobon tajemniczego Wschodu:) może coś o tym? wszak od XVI w. Europa usiłuje
> poznać Chiny:) i Azję
A oryginały ?
Chciałbym do nich dotrzeć!

Anaxagoras

[sainbois]

Gdy Anaxagoras mówi: Nawet śnieg jest czarny!
to naukowcy traktują to ze śmiertelną powagą,
poniewaz wypowiedział on "prawo" czy "zasadę",
że wszystkie rzeczy są mieszaniną - i nawet najczystszy biały śnieg
ma w sobie element czerni.

To właśnie nazywają nauką i rzeczywistością.
A ja nazywam to pychą umysłu i mistyfikacją,
i bzdurą, ponieważ czysty śnieg jest dla nas biały,
biały i biały, i tylko biały,
z uroczym kwitnieniem bieli na białym,
co daje zachwyt duszy a zmysłom
doznanie rozkoszy.

A życie ma w sobie zachwyt, i rozkosz
i cierpienie, i ciemność, i złowrogie nadciąganie zagłady,
a potem znów świetlisty blask zachwytu
z dalekiej bieli zwykłego śniegu lub wznoszącego się księżyca.
A w cieniu słońca śnieg jest niebieski, tak lodowatoniebieski
jak oszronione dzwonki hiacyntów,
ale nigdy nie jest widmem pogrzebowej czerni Anaxagorasa.

D. H. Lawrence
przetłumaczył K. Boczkowski
to oczywiście wiersz dla wielbiciela logiki
Może będziesz tak dobry i odnajdziesz oryginały Jesienina? przecież znasz jakiś
internetowy trop do rosyjskiej poezji.
Ciekawa jestem tego brzmienia.

[homosovieticus]

za Cycero tera robię .Z Jesieninem zobacze.Ale to ja Ciebie skarbie prosiłem o
to właśnie.
Zrób Jesienin VS Lermontow
:))

& & #35 1057;& & #35 1077;& & #35 1088;& & #35

[Gość: Marian]

Сергей Есенин



* * *
Я помню, любимая, помню
Сиянье твоих волос.
Не радостно и не легко мне
Покинуть тебя привелось.

Я помню осенние ночи,
Березовый шорох теней,
Пусть дни тогда были короче,
Луна нам светила длинней.

Я помню, ты мне говорила:
"Пройдут голубые года,
И ты позабудешь, мой милый,
С другою меня навсегда".

Сегодня цветущая липа
Напомнила чувствам опять,
Как нежно тогда я сыпал
Цветы на кудрявую прядь.

И сердце, остыть не готовясь,
И грустно другую любя.
Как будто любимую повесть,
С другой вспоминает тебя.
1925

e.e. cummings - a pretty a day

[Gość: Marian]

e.e. cummings - a pretty a day

a pretty a day
(and every fades)
is here and away
(but born are maids
to flower an hour
in all,all)

o yes to flower
until so blithe
a doer a wooer
some limber and lithe
some very fine mower
a tall;tall

some jerry so very
(and nellie and fan)
some handsomest harry
(and sally and nan
they tremble and cower
so pale:pale)

for betty was born
to never say nay
but lucy could learn
and lily could pray
and fewer were shyer
than doll. doll

Emily Dickinson - There is another sky

[Gość: Marian]

Emily Dickinson - There is another sky

There is another sky,
Ever serene and fair,
And there is another sunshine,
Though it be darkness there;
Never mind faded forests, Austin,
Never mind silent fields -
Here is a little forest,
Whose leaf is ever green;
Here is a brighter garden,
Where not a frost has been;
In its unfading flowers
I hear the bright bee hum:
Prithee, my brother,
Into my garden come

Emily Dickinson - "Faith" is a fine invention

[Gość: Marian]

Emily Dickinson - "Faith" is a fine invention

"Faith" is a fine invention
When Gentlemen can see --
But Microscopes are prudent
In an Emergency.

Josif Brodski "MIŁOŚĆ"

[Gość: Marian]

Иосиф Бродский



ЛЮБОВЬ
Я дважды пробуждался этой ночью
и брел к окну, и фонари в окне,
обрывок фразы, сказанной во сне,
сводя на нет, подобно многоточью,
не приносили утешенья мне.

Ты снилась мне беременной, и вот,
проживши столько лет с тобой в разлуке,
я чувствовал вину свою, и руки,
ощупывая с радостью живот,
на практике нашаривали брюки
и выключатель. И бредя к окну,
я знал, что оставлял тебя одну
там, в темноте, во сне, где терпеливо
ждала ты, и не ставила в вину,
когда я возвращался, перерыва
умышленного. Ибо в темноте —
там длится то, что сорвалось при свете.
Мы там женаты, венчаны, мы те
двуспинные чудовища, и дети
лишь оправданье нашей наготе.
В какую-нибудь будущую ночь
ты вновь придешь усталая, худая,
и я увижу сына или дочь,
еще никак не названных,— тогда я
не дернусь к выключателю и прочь
84
85
руки не протяну уже, не вправе
оставить вас в том царствии теней,
безмолвных, перед изгородью дней,
впадающих в зависимость от яви,
с моей недосягаемостью в ней.

Февраль 1971

A la tres-chere, a la tres-belle.. A. BŁOK

[Gość: Marian]

A la tres-chere, a la tres-belle..
Baudelaire1

Одной тебе, тебе одной,
Любви и счастия царице,
Тебе прекрасной, молодой
Все жизни лучшие страницы!

Ни верный друг, ни брат, ни мать
Не знают друга, брата, сына,
Одна лишь можешь ты понять
Души неясную кручину.

Ты, ты одна, о, страсть моя,
Моя любовь, моя царица!
Во тьме ночной душа твоя
Блестит, как дальняя зарница.
Февраль - март 1898

A. Szyper "CI KTÓRZY MAJĄ FILTRY W USZACH"

[Gość: Marian]

CI KTÓRZY MAJĄ FILTRY W USZACH




Ci, którzy mają filtry w uszach

Zaszywają się w swojej obojętności

Nie słyszą szumu wodospadów

Z dalekich gór i płaczu dziecka

W sąsiednim mieszkaniu.



Z takich to ludzi często

Wywodzą się kariowicze i politycy

Lizydupy i dyplomaci

i przez nich szarzeje świat

Po każdej pięknej, wewnętrznej pogodzie.



Ich uszy wyłapują mętne sygnały

Tylko tego co się opłaca

Anteny ich podsłuchu nie łapią

Cudzego S.O.S., a na swoim zerowisku

Tak jak słyszą - widzą.

A. Ziemianin " Dałeś mi Panie ....

[Gość: Marian]

Dałeś mi Panie łaskę - abym ślad zostawił

Koślawy może - śmieszny - ale własny

Dałeś mi Panie tyle wątpliwości

Na te i tak już wątpliwe czasy



Jak to udźwignąć gdy słabości tyle

Że piwa bym się napił zamiast iść do wiersza

Jak mówić za mych smutnych braci

Gdy sucho w głowie a młodość nie pierwsza



Wiem - nie wystarczy wroga znaleźć

To potrafi każdy młodo napalony

Ale jeszcze tyle z życia wytłumaczyć

Żeby starczyło na wiele pokoleń

EZRA POUND - " A GIRL"

[Gość: Marian]

Ezra Pound - A Girl

The tree has entered my hands,
The sap has ascended my arms,
The tree has grown in my breast-
Downward,
The branches grow out of me, like arms.

Tree you are,
Moss you are,
You are violets with wind above them.
A child - so high - you are,
And all this is folly to the world

EZRA POUND - " Dziewczyna"

[sainbois]

Drzewo wstąpiło w moje dłonie,
Soki wpłynęły w me ramiona,
Drzewo wyrosło w moich piersiach
- Koroną w dół,
Gałęzie wyrastają ze mnie jak ramiona.

Drzewem jesteś,
Mchem jesteś,
Jesteś fiołkami i wiatrem nad nimi,
Dzieckiem - tak wysokim - jesteś,
A wszystko to jest szaleństwem dla świata.

tłum. K. Boczkowski

A. Biełyj "MIŁOŚĆ"

[Gość: Marian]

ЛЮБОВЬ
Был тихий час. У ног шумел прибой.
Ты улыбнулась, молвив на прощанье:
"Мы встретимся... До нового свиданья..."
То был обман. И знали мы с тобой,

что навсегда в тот вечер мы прощались.
Пунцовым пламенем зарделись небеса.
На корабле надулись паруса.
Над морем крики чаек раздавались.

Я вдаль смотрел, щемящей грусти полн.
Мелькал корабль, с зарею уплывавший
средь нежных, изумрудно-пенных волн,
как лебедь белый, крылья распластавший.

И вот его в безбрежность унесло.
На фоне неба бледно-золотистом
вдруг облако туманное взошло
и запылало ярким аметистом.
1901 или 1902, Москва

A. BIEŁYJ " Czekaj mnie.....

[Gość: Marian]

ЖДИ МЕНЯ
Далекая, родная,-
Жди меня...

Далекая, родная:
Буду - я...

Твои глаза мне станут
Две звезды.

Тебе в тумане глянут -
Две звезды.

Мы в дали отстояний -
Поглядим;

И дали отстояний -
Станут: дым.

Меж нами, вспыхнувшими,-
Лепет лет...

Меж нами, вспыхнувшими,
Светит свет.
1924, Москва

Polska Safo w epistolografii

[Gość: marcee]

Panie Bobak!
Oto parę słów o Lotku, gdy go poznałam.
Lotek biały łabędz, który na różnego rodzaju wodach pływając biały pozostał i
muskał się tak wzruszająco w mojej łazience.Co za pierś cudną , jaką wspaniałą
klatkę piersiową prezentował pod tuszem. Oczęta piękne oprawne w rzęsy ogromne
i dziecinnie wygięte w górę umiały rzucać spojrzenia pełne ognia lub
koncentrować się z wielką siła na wybranym obiekcie.
Cudną twarz miał łajdackimi i "dziarskimi" minami czynić niepodobną do tego,
czym była w spokoju.Ręce równie piekne i miłe jak twarz.Drobne, silne i
sympatyczne, sprawne w każdej robocie, pełne zwykłej chęci zawsze. Utoczone
ramiona całkiem nieowłosione miały w sobie coś kobiecego, stworzone do uścisku
i pełne macierzyńskiej dobroci.
A charakter? O, porządny, wielki, nieugięty, a odwaga, a opanowanie, rozsądek.
Takiemu mozna było powierzyc życie, spiac nocą przy jego boku w samochodzie,
gdy kierował. O, jak dobrze było z nim i przy nim! Czy w nocy słuchając
słowiki, czy jedząc z nim barszcz jego roboty, czy w łóżku szerokim leżąc,
wypoczywając obok niego po gościach!
Nie on w rumuńskim lasku uciekał w las, jak inni, i nie on w Lyonie na Fiorze
latał do schronu i z powrotem, co mi pozostanie w pamięci. Zawsze stał na
drodze, nie chcąc upkorzeń ucieczki. Równierz nie tracił własnego sądu o
rzeczach, roztropna decyzja pozostania ze mną w Falticeni zadecydowała o tym,
że nie zginął na malarię w Bebedagu, jak wielu spośród bezmyslnej trzody
wojskowej. Pułkownicy rzucali "ukochane" żony w popłochu i bezradnie na drodze
ku Anglii, podlegli rozkazom szaleńców i łajdaków. Ale on, choc tylko kapitan,
umiał obejść rozkazy głupców, umiał swoje przeprowadzić, nie opuścił
towarzyszki niedoli, dowiózł ją i uplasował w bezpiecznym miejscu.
Nie skarżąc się, o nic nie zabiegając, nikomu nie pochlebiając, nie przejmując
się zbytnio Anglią, nie dbając o swoją rangę czy gażę, pracuje teraz jak i
poprzednio. Ma sławę swoją u mnie, co widziałam go, gdy dla kaprysu ambicji
rzucił wszystko, siebie, mnie i całą przyszłość naszą na wiatr i z korkociągu
lekko jak baletnica wywinął się i wyleciał wysoko ponad światem. I tak,
fantazja artysty.
Bajbaczku, z Tobą jednym byłam i jestem w pełni szczęśliwa. Ty piękno mojego
życia. Bardzo męskie piękno, a równocześnie dobre i miękkie jak pierś gołębia,
miłosne i miłosierne.
Jest też i przepych w moim kochaneczku, który roztacza w danej chwili ze
wschodnią okazałością, jak najbogatszy z kupców kijowskich, pełen humoru, który
daje bogactwo. Jak frajerek mój potrafi tę linię ciągnąć przez wygnańcze drogi
tego ja nie rozumiem. Co znaczy gwiazda własna. Ona sprawia, że wspaniały Panek
obdarowuje mnie i że dla mnie znajduje wszystko, zcego nawet mrs. Churchillowej
brakować może łatwo. O mój Paneczku, gwiazdeczko Ty moja czarnooka!
A teraz krótka kronika dnia wczorajszego, bo dziś jest rano (słońce świta
właśnie, jestem Słowacki i mam się zachwycać) i właśnie śniadanie się
wtaszczyło z tacą. Spałam tak dobrze i obudzili. (...)
--------------
list napisany do męża 22.02.1945
dalej jest już ich prywatny świat codzienności
kupiłam kilka lat temu wydaną jej prywatna korespondencje
szkoda że nie umiem wkleić do sieci zdjęć , do dnia dzisiejszego istnieje Jej
pokój z balkonem widoczny zza zapuszczonego parkanu, odgradzającego Jej dom
rodzinny od huku dzisiejszej ulicy

[Gość: Marian]

Dzięki!
Zamyśliłem się.

[Gość: srutututu]

srsk napisał:

Drogi HOMO MARIANIE,
Moim zdaniem masz racje (w 90%), ale sposob jej prezentacji ZNIECHECA.
Mozna powiedziec "mylisz sie", a można "chyba cie poj**alo". Wbrew pozorom
forma
jest wazna.
Podobnie z wrzucaniem do jedengo worka homo-, zoo- i innych.
Twierdzisz, ze homoseksualizm nie jest zboczeniem? Niektorzy wola
to "zmiekczac" – np. HOMOŚ -
ale czy nie istnieje GRADACJA zboczeń ? Czy nie mozna byc zboczonym troche (jak
prosty mnich na początek), lub całkiem (kiedy się już zostanie „nietykalnym” -
jak arcybiskup Juliusz Petz lub dyrygent Wojciech Krolopp) ???
Czy kazdy, kto lubi z chlopcami daje sie porownywac z nekrofilami, czy
koprofagami ???
Pamietajmy - nie ma ludzi normalnych, sa pewne WIDELKI - akceptowalny poziom
odchylenia. Bo sa np. heteroseksualni zboczency, niektorzy np. nie potrafia nad
soba zapanowac i rzucaja sie na partnerke. Niektorzy sa leczeni w psychiatryku,
inni morduja po krzakach. Jeszcze inni morduja, bo to lubia.
A ci "normalni" tez moga miec preferencje - sado-maso, od tylu, oralnie, z
kajdankami, trojkaty...

Rzeczywistosc nie jest taka prosta, proste są recepty Leppera. Ale prawdziwy
homo jego też pokocha, niech się prostak dowie czy fajny jest ten homonumer „na
mnicha”...

[Gość: Marian]

Zamyślonym pozostaje.Nauczycielke polecam na początek.

www.kryminaltango.prv.pl/

Oscar Wilde "Amor Intellectualis"

[Gość: Marian]

Poem: Amor Intellectualis


Oft have we trod the vales of Castaly
And heard sweet notes of sylvan music blown
From antique reeds to common folk unknown:
And often launched our bark upon that sea
Which the nine Muses hold in empery,
And ploughed free furrows through the wave and foam,
Nor spread reluctant sail for more safe home
Till we had freighted well our argosy.
Of which despoiled treasures these remain,
Sordello's passion, and the honeyed line
Of young Endymion, lordly Tamburlaine
Driving his pampered jades, and more than these,
The seven-fold vision of the Florentine,
And grave-browed Milton's solemn harmonies.

Niedzielnie filozoficzny wiersz Mistrza Brzechwy.

[homosovieticus]

Jasne jak słońce
Gdy pełzną dwa zaskrońce,
Z nich każdy ogon ma.
To jasne jest jak słońce
I jak dwa razy dwa.

Gdy wierzgnąć kogoś koń chce,
W tył wierzga, a nie w przód.
To jasne jest jak słońce,
To proste jest jak drut.

Kij zawsze ma dwa końce,
A sroka nogi dwie,
To jasne jest jak słońce
I każdy o tym wie.

Gdy grać na trąbie słóń chce,
Nie potrzebuje nut,
To jasne jest jak słońce,
To proste jest jak drut.

Lecz co dzień, zanim zasnę,
Zamyślam się przed snem:
Choć słońce takie jasne,
Cóż ja o słońcu wiem?

Niedzielnie botanicznie

[sainbois]

OGRÓD MIŁOŚCI


Nie zawsze strzały Kupido zawodzi,
Czasem łuk złoży i bez broni chodzi
I gospodarskiej pilnując pogody,
Gracuje z trawy pafijskie ogrody.
W ogrodzie jego zioła są nadzieje,
Chwast - obietnice, które wiatr rozwieje,
Męczeństwa, posty są suche gałęzi,
Labirynt - pęta, w których swoje więzi,
Niewola - kwiatkiem, owocem jest szkoda,
Fontaną - oczy i gorzkich łez woda,
Wzdychania - letnim i miłym wietrzykiem,
Nieszczerość - łapką, figiel - ogrodnikiem,
Szalej, omylnik, to są pierwsze zioła,
Które głóg zdrady otoczył dokoła;
Nadto ma z muru nieprzebyte płoty,
Gdzie wapnem - troska, kamieniem - kłopoty.
Jam w tym ogrodzie przedniejszym kopaczem,
Ja wsiawszy moję tęsknicę i płaczem
Skropiwszy, orzę skały twardej Tatry,
Wisłę uprawiam i żnę płone wiatry.

Jan Andrzej Morsztyn

[Gość: Wiosna]

Są takie chwile...


Są takie chwile, że się nie śmie badać
swej własnej duszy, bo się człowiek lęknie,
że ani jednej nie znajdzie w niej struny co,
potrącona, jeszcze czysto dźwięknie.
Lecz trzeba tylko jednego spojrzenia
pełnego wielkiej miłości oczyma,
by w akord związać wszystkie struny duszy...
potrzeba jednych oczu