"Profesory" w naszej polityce!

[jot-es49]

W ostatnim okresie namnożyło się nam profesorów jak mrówków.
Nie dziwię się wszelkiego rodzaju "piarowcom" partyjnym, że nadużywają tego tytułu szermując nim we wszelkiego rodzaju dyskusjach.
Dziwię się bardzo natomiast wszelkiej maści "redachtorom", którzy jednak z moralnego, etycznego punktu widzenia winni dbać o czystość języka polskiego i nie robić ludziom wody z mózgu.

W Polsce funkcjonuje bowiem dwojaki tytuł profesorski!
Profesor zwyczajny jest tytułem naukowym - całkowicie niezależnym od wykonywania czy nie funkcji dydaktycznych czy naukowych, profesor nadzwyczajny jest tytułem zawodowym i jest ściśle związany z funkcjami dydaktycznymi na ściśle określonej uczelni.

W pierwszym przypadku prawidłowy zapis ma wygląd: prof. Jan Kowalski (może być dodane po prof. doc. dr hab. lecz nie musi) w przypadku zaś drugim należy pisać dr hab. Jan Kowalski, prof. UW (czy innej uczelni). Nie powinno używać się tytułu profesora nadzwyczajnego w sytuacjach gdy ustał stosunek pracy z daną uczelnią.

I jeszcze jedno - adiunkt ze stopniem dr hab. (assistant professor) nie jest profesorem choć może być promotorem prac naukowych - vide np. Binienda!

Napisałem to w związku z częstymi na tym forum bojami zwolenników i przeciwników różnych naukowców.
Ostatnio - dr hab. Krzysztof Szczerski, prof. UJ oraz dr hab. Magdalena Środa, prof. UW.
Ciekawostka - dr hab. Krystyna Pawłowicz miała tytuł prof. UW, następnie prof. UKSW a obecnie prof. WSAP w Ostrołęce.
I właśnie dlatego ów tytuł podaje się wraz z nazwą uczelni ażeby nie było podstaw do sporów i kłótni.

[alistair-p]

I tak nie zrozumieją że profesor Niesiołowski jest własnie profesorem a niejaka Pawłowicz i Lech Kaczyński nie. Niepotrzebnie tylko wtrąciłes tam docenta :-)

Masz rację!

[jot-es49]

Ale wielu aktywnych zawodowo profesorów zwyczajnych "lepi" sobie doc. aby było wiadomo, że nadal uczą.
Inną sprawą jest, że wielu się wstydzi używać tego skrótu (w kontekście tych tzw docentów marcowych) ;)

[teen69]

Maturzysta przedwojenny Bartoszewski nazywany pseudonimem profesor z racji skromnosci nie zaprzecza , ze nim nie jest. Taki przedwojenny sznyt. Jedyny w towarzystwie znał troche łaciny i tak z tym profesorostwem wyszło. Bo otoczenie to analfabeci.

"Prawnik " Mazowiecki, to ten co z żydami nie ma nić współnego do dziesiątego pokolenia wstecz, przez wrodzoną skromność zapomina sprostować, że nie skończył żadnych studiów. A tym bardziej prawniczych. To nie prawnik. To oszust.

[alistair-p]

Panie Profesorze - tak mówia pewnie twoje dzieciaki (jesli je masz niestety) do nauczyciela w liceum :-)) Ilu zaprzeczyło ? Daj sobie spokój z Bartoszewskim.A Mazowiecki nigdy nie twierdził że skończył studia prawnicze.

[erte2]

Władysław Bartoszewski
Jest autorem ok. 40 książek i prawie 1500 artykułów, głównie na temat okupacji niemieckiej, m.in.:
Konspiracyjne Varsaviana poetyckie 1939–1944: zarys informacyjny, Warszawa 1962
Organizacja małego sabotażu "Wawer" w Warszawie (1940–1944), 1966
Die polnische Untergrundpresse in den Jahren 1939 bis 1945, Druckerei und Verlagsanstalt, Konstancja 1967
Ten jest z Ojczyzny mojej. Polacy z pomocą Żydom 1939–1945 (oprac. wspólnie z Zofią Lewinówną), Znak, Kraków 1967 i 1969
Warszawski pierścień śmierci 1939–1944, Zachodnia Agencja Prasowa, Warszawa 1967, Interpress, Warszawa 1970, Świat Książki, Warszawa 2008, ISBN 978-83-247-1242-7, ponadto wydania w języku angielskim 1968 i niemieckim 1970
Kronika wydarzeń w Warszawie 1939–1949 (oprac., z Bogdanem Brzezińskim i Leszkiem Moczulskim), Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1970
Ludność cywilna w Powstaniu Warszawskim. Prasa, druki ulotne i inne publikacje powstańcze (oprac., praca zbiorowa), t. I-III, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1974
1859 dni Warszawy (szkic wstępny Aleksander Gieysztor, bibliografia prac Władysłąwa Bartoszewskiego – Zofia Steczowicz-Sajderowa, indeks Zofia Bartoszewska), Znak, Kraków 1974, wydanie 2 uzupełnione: Znak, Kraków 1984, ISBN 83-7006-152-4, wydanie 3 poprawione i poszerzone: Znak, Kraków 2008, ISBN 978-83-240-1057-8
Polskie Państwo Podziemne 1939–1945 (inauguracyjny wykład TKN wygłoszony w Warszawie 2 listopada 1979, drugi obieg), Niezależna Oficyna Wydawnicza NOWa Warszawa 1979 i 1980, OW "Solidarność" MKZ, Wrocław 1981, Agencja Informacyjna Solidarności Walczącej, Lublin 1985 i inne
Doświadczenia lat wojny 1939–1945. Fakty, postawy, refleksje, Znak, Kraków 1982 i 2009, ISBN 978-83-240-1217-6
Los Żydów Warszawy 1939–1943. W czterdziestą rocznicę powstania w getcie warszawskim, Puls, Londyn 1983, Bez Cięć, Kraków 1985 [drugi obieg), Międzyzakładowa Struktura "Solidarności", Warszawa 1985 (drugi obieg), wydanie 2 poprawione i rozszerzone: Puls, Londyn 1988, ISBN 0-907587-38-0, Fakt, Łódź 1989 (drugi obieg)
Herbst der Hoffnungen: es lohnt sich, anständig zu sein, Herder, Freiburg 1983, ISBN 3-451-19958-0, Herder, Freiburg 1984, ISBN 3-451-19958-0, Herder, Freiburg 1986, ISBN 3-451-19958-0
Jesień nadziei: warto być przyzwoitym (tłumaczenie z wydania zachodnioniemieckiego, posłowie Reinholda Lehmanna, drugi obieg), Spotkania, Lublin 1984 i 1986
Dni walczącej stolicy. Kronika Powstania Warszawskiego, Aneks, Londyn 1984, Krąg, Warszawa 1984 (drugi obieg), Alfa, Warszawa 1989, ISBN 83-7001-283-3, Świat Książki, Warszawa 2004, ISBN 83-7391-679-2, Świat Książki, Warszawa 2008, ISBN 978-83-247-1202-1
Metody i praktyki Bezpieki w pierwszym dziesięcioleciu PRL (pod pseud. Jan Kowalski, drugi obieg), Grupy Polityczne "Wola" oraz Ogólnopolski Komitet Oporu Robotników "Solidarność", Warszawa 1985, Biuletyn Łódzki, Łódź 1985, Rota, Kraków 1986 i inne
Aus der Geschichte lernen? Aufsätze und Reden zur Kriegs- und Nachkriegsgeschichte Polens (przedmowa Stanisław Lem) Deutscher Taschenbuch Verlag, Monachium 1986
Syndykat zbrodni: kartki z dziejów UB i SB w czterdziestoleciu PRL (pod pseudonimem ZZZ), Spotkania, Lublin 1986
Na drodze do niepodległości, Editions Spotkania, Paryż 1987, ISBN 2-86914-022-3
Polen und Juden in der Zeit der "Endlösung", Informationszentrum im Dienste der christlich-jüdischen Verständigung, Wiedeń 1990, ISBN 0-919581-32-3
Warto być przyzwoitym. Szkic do pamiętnika (drugi obieg), Warszawa, CDN 1988
Warto być przyzwoitym. Teksty osobiste i nieosobiste (polskie tłumaczenie książki Herbst der Hoffnungen: es lohnt sich, anständig zu sein), W Drodze, Poznań 1990, ISBN 83-7033-104-1, wydanie 2 zmienione: W Drodze, Poznań 2005, ISBN 83-7033-545-4
Ponad podziałami. Wybrane przemówienia i wywiady – lipiec-grudzień 2000, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Warszawa 2001, ISBN 83-907665-7-4
Wspólna europejska odpowiedzialność. Wybrane przemówienia i wywiady, styczeń-lipiec 2001, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Warszawa 2001, ISBN 83-915698-1-0
Moja Jerozolima, mój Izrael. Władysław Bartoszewski w rozmowie z Joanną Szwedowską (posłowie Andrzej Paczkowski), Rosner i Wspólnicy Warszawa 2005, ISBN 83-89217-66-X
Und reiß uns den Hass aus der Seele, Deutsch-Polnischer Verlag, Warszawa 2005, ISBN 83-86653-18-3
Władysław Bartoszewski: wywiad-rzeka (rozmowy z Michałem Komarem), Świat Książki, Warszawa 2006, ISBN 83-247-0441-8
Dziennik z internowania. Jaworze 15.12.1981 – 19.04.1982, Świat Książki, Warszawa 2006, ISBN 83-247-0553-8
Pisma wybrane 1942–1957, tom I, Universitas, Kraków 2007, ISBN 978-83-242-0698-8
Pisma wybrane 1958–1968, tom II, Universitas, Kraków 2007, ISBN 978-83-242-0773-2
...mimo wszystko. Wywiadu rzeki księga druga (rozmowy z Michałem Komarem), Świat Książki, Warszawa 2008, ISBN 978-83-247-0973-1
Opuszczeni bohaterowie Powstania Warszawskiego (fotografie Adama Bujaka i Eugeniusza Lokajskiego), Biały Kruk, Kraków 2008, ISBN 978-83-7553-020-9
Pisma wybrane 1969–1979, tom III, Universitas, Kraków 2008, ISBN 978-83-242-0984-2
Powstanie Warszawskie, Świat Książki, Warszawa 2009, ISBN 978-83-247-1699-9
O Niemcach i Polakach. Wspomnienia. Prognozy. Nadzieje, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2010, ISBN 978-83-08-04422-3
Środowisko naturalne. Korzenie, Świat Książki, Warszawa 2010, ISBN 978-83-247-1293-9
Życie trudne, lecz nie nudne. Ze wspomnień Polaka w XX wieku (rozmowy przeprowadził Andrzej Friszke), Znak, Kraków 2010, ISBN 978-83-240-0942-8
Mój Auschwitz (rozmowa z Piotrem Cywińskim i Markiem Zającem oraz antologia pierwszych relacji poobozowych), Znak, Kraków 2010, ISBN 978-83-240-1415-6
Kropla drąży skałę? Co mówiłem do Niemców i o Niemcach przez ponad pół wieku, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011, ISBN 978-83-01-16657-1
Pod prąd. Moje środowisko niepokorne 1945–55. Wspomnienia dziennikarza i więźnia (opracował Michał Komar), Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011, ISBN 978-83-01-16510-9

Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia[edytuj]

Ordery i odznaczenia[edytuj]
1944 – Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami
1944 – Krzyż Walecznych
1963 – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
1986 – Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (Londyn)
1995 – Order Orła Białego[15]
2000 – Krzyż Komandorski Orderu Wielkiego Księcia Giedymina[16].
2001 – Krzyż Wielki Orderu Zasługi RFN (za pracę na rzecz pojednania między Polakami, Niemcami i Żydami)
2006 – Order świętego Grzegorza Wielkiego[17]
2009 – Krzyż Komandorski Orderu Legii Honorowej[18]
2012 – Wielki Krzyż Zasługi Suwerennego Rycerskiego Zakonu Szpitalników św. Jana Jerozolimskiego zwanego Rodyjskim i Maltańskim[19]
2012 – Order Podwójnego Białego Krzyża II Klasy (Słowacja)[20][21] – order nadano 7 marca 2012, uroczyste wręczenie miało miejsce 12 września 2012
Austriacki Krzyż Honorowy za Naukę i Sztukę I klasy
Wielki Krzyż estońskiego Orderu Krzyża Ziemi Maryjnej
Krzyż Wielki Zakonu Rycerskiego i Szpitalnego św. Łazarza z Jerozolimy

Nagrody i wyróżnienia[edytuj]






1968 – Nagroda Fundacji Alfreda Jurzykowskiego w Nowym Jorku
1968 – Nagroda tygodnika "Polityka" w dziedzinie najnowszej historii Polski
1983 – Nagroda Herdera (Wiedeń)
1986 – Nagroda Pokojowa Księgarzy Niemieckich
1991 – Dyplom honorowego obywatela Państwa Izrael
1994 – Dyplom Nagrody Europy Środkowej (Wiedeń)
1995 – Dyplom Nagrody Św. Wincentego (Chicago)
1995 – Nagroda Kisiela
1996 – Złoty Medal Stresemanna (Moguncja)
1996 – Nagroda im. Heinricha Braunsa, przyznana przez biskupa Essen Huberta Luthe
2002 – Nagroda "Internationaler Brückepreis der Europastadt Görlitz/Zgorzelec" (Międzynarodowa Nagroda Mostu Europa-Miasta Zgorzelec/Görlitz)
2005 – Złot

[jot-es49]

Dziadka zostawił bym w spokoju! Nie jeden profesor mógłby się od niego uczyć! Może i taki sznyt - mnie jednak akurat w stosunku do niego to określenie nie razi. To jest podobnie jak w stosunku do kilku moich "profesorów" z dawnych lat, ze szkoły średniej. Dwóch z nich spotykam czasem (a są w wieku Bartoszewskiego) i nadal zwracam się do nich per "profesorze". Nijakiej ujmy mi to nie przynosi.

No ale profesor Binienda, Nowaczyk czy nawet Baden???
Qźva! Na tytuł trzeba zapracować! Oni pracują... na etacie u Antosia!

[szwampuch58]

skompromitowano te "tytul" kompletnie,powoli to obciach cos takiego posiadac

[zoil44elwer]

Premierom,marszałkom,ministrom już dawno(10-15 lat temu) ustał "stosunek" pracy w rządzie czy Sejmie a zwracają się do NICH,np do Cimoszewicza czy Oleksego w jednym programie RTV/Panie Premierze,Marszałku,Ministrze......

[jot-es49]

Mogę przyjąć Premiera i Prezydenta - są to na tyle znaczące stanowiska, że osoby które je piastowały, ze zwykłego szacunku na nie zasługują. No może jeszcze Marszałek sejmu czy senatu...
Cała reszta to "komunistyczna" naleciałość!

[zbysio45]

-onicznych to bardzo ciekawe zjawiskio.W wiekszosci wystepuja dyzurni profesorowie w telewizjach ,ktorzy sa zapraszani według klucza :
a)bedzie mowil tylko pozytywnie o naszej kochanej władzy
b)bedzie mowil pozytywnie o naszej stacji telewizyjnej
c) bedziw sie ładnie uśmiechał i nic madrego nie powie
d)jest dobrym znajomym naszego redaktora naczelnego